Het moest en zou idd zn comeback plaat worden en de tekenen stonden niet eens heel ongunstig. I love to Boogie, zo'n typisch Bolan nummer huppelde langzaam maar zeker de UK top 20 binnen. De plaat was een soort van return to form. Een fit ogende Bolan, weg waren de drugs, afgevallen, de looks, etc. De songs hadden weer kop en staart, pakkende melodieën, puike band ook om zich heen, zichzelf uitroepende tot Godfather of the Punk, toeren met the Damned, zalen weer voller en voller, daarnanog de singles Soul of my Suit en de titeltrack, puike songs gewoon. Helaas bleef de plaat ergens down under in de UK top 50 steken en was binnen luttele weken zelfs daaruit verdwenen. Het mocht niet zo zijn. Kennelijk. Een eigen tv show dan maar en hopen dat. Uiteindelijk kwam last single Celebrate Summer uit, alweer, kort en pakkend. Ware het dan toch nog mogelijk...toen stond die damned tree daar en was de game definitief over. Bolan dood, weet het nog, BBC draaide de songs de hele dag. En ik was compleet van slag ja. Kon toch niet waar zijn...maar het WAS waar. Gelukkig kan ik de muziek nog luisteren, dagelijks indien gewenst. Fraaie o zo fraaie tijden. En neen, die komen never meer terug, net als Marc zelf dus. Uniek bandje nog altijd. Ofschoon dit maar een mening ware. Mijn mening ja. Voor wat het waard moge zijn.

Vandaag nog weer gedraaid. Klassieker, absoluut. De tand des tijds meer dan oki doorstaan. De ultieme T.Rex sound m.i. Prachtig gitaarwerk, zeer fraaie composities, teksten zoals enkel Bolan ze kan verzinnen, ofschoon soms stukken donkerder dan men op het eerste gehoor zou vermoeden. Het was mn eerste plaat überhaupt en die staat er nog altijd. Vinyl ja, en nog goed te beluisteren na de vele vele luisterbeurten. Opener Mambo Sun zo'n typische Bolan boogie beat. Cosmic Dancer dan werkelijk zo ontzettend mooi. Ook tekstueel ja. Jeepster de grote hit, met natuurlijk de classic Get it on, prachtig gitaarwerk en stuwende bas. Was dan ook een geoliëde machine destijds. Andere parels, yes, parels zijn de blues van Lean Woman Blues, Motivator, Life's a gas, Girl, Planet Queen, ja, kortom de hele lp wel. Nogmaals, monumentale plaat toen, nu, 4ever. Opvolger Slider deed het nog eens dunnetjes over. Daarna werd het snel minder, enkel Dandy in the Underworld, die was weer top. En beloofde veel. Bolan had zijn looks en hooks back. Edoch, September '77, damned that tree. Bang zijn zelf te rijden, geen rijbewijs, reed de toenmalige vriendin/vrouw Gloria Jones die ochtend en zat hij juist aan de wrong side of the car. Hoe triest ja. Een talent te vroeg weg gerukt. Wat zou kunnen komen zullen we never weten. Succes zoals in de topjaren denkelijk niet, andere tijden ook maar zoals de Engelsen schreven, he gathered momentum. En zo was het. I love to boogie zeer herkenbaar en top 20 ruim weer.

Of er echt sprake was van vrije val en ja of neen dat een raadsel was, hmm, niet zo mijn gedachte. Tuurlijk, de enorme populariteit, heuse mania zelfs in hun hey days, die hield niet zo erg lang aan, denkelijk een kleine 2 jaar. Minder werd het zeker. Minder succes, mindere kwaliteit ook gewoon, per lp liep het terug met als historisch dieptepunt Bolan's Zip Gun, daar staan iets van 2-3 songs op waar ik iets mee kon destijds, o.a. Think Zinc en Till Dawn. Verder, hmm, nou ja. Vervolgens kwam uit het niets, UK dan, nieuw single succes, New York City, eigenlijk typische T.Rex song, melodie bleef hangen. De lp zelf, Futuristic Dragon vol met geluiden, Spectoriaans welhaast maar prima songs deels. I love to Boogie dan, van Dandy in the Underworld, vintage Bolan hoor en meteen ook top 20 UK. En ja, die lp zelf, je zag een afgetrainde Bolan met puike band, strakke songs, typisch geluid, moderner wel wat, terug naar deels oud geluid. De lp zelf scoorde weliswaar top 50 daar maar oki, dat kon beter ja. Interesse laaide weer op, nummers toen weer meer op de radio en met het allerlaatste wapenfeit Celebrate Summer duidelijk meer en meer in de picture daar. Oftewel, he gathered momentum. Wat uiteindelijk wel of niet zou kunnen, blijft gissen. Damn that tree. Ook de concerten, kleinere venues wel, raakten steeds meer vol, dus een kentering, ten goede, leek zich af te tekenen.

Dus al met al, tussen alle flops in ook op single gebied zeker nog wel wat, kleinere, hits, daar dan, UK. Gemaakt en bedacht heb ik het zelf never gevonden. En qua leeftijd zat ik er toch werkelijk middenin ja, de herinneringen staan nog als een huis yes.

Opvolger van een plaat die waarlijk niet op te volgen ware, denkelijk. Daarom ook gekozen om er geen EW 2 van te maken. Hun beste na EW dan ook. De hits waren opener Metal Guru, zaaalig dat nummer en Telegram Sam, ook al zo'n waan nummer. De Viscontie productie zeer fraai. Evenals EW een tijdloos album. Staat net op, geheel toevallig want opnieuw uit op picture disc als heuse RSD release 2022. Ja, de oude lp nog hier maar deze moest erbij. Over de prijs van dat ding gaan we het dan maar niet hebben. De lp net omgedraaid en het Telegram van Sam knalt de speakers uit. Het arrrangement, de melodie, de bizarre tekst, ja, mooier en beter krijg je ze niet. Those were the days, sadly missed dan ook. Das war einmal ja...wat ook nu weer opvalt is wel hoe volwassene de sound was en nog is. Bedoel zelf was ie ergens midden 20 of zo en dan dit kunnen presteren. Tja, het was mijn eerste bandje en dat tikt nog altijd zwaar aan ja. Pas in gepaste retrospectie hoor je van vele artiesten hoe hoog ze Bolan zijn muziek hadden zitten en nog hebben. Ik gelukkig ook. Toen. Nu. And time to come. Net zoiets als je eerste liefde, dat was, is en blijft very special. En verder hoor je duidelijk de groei van Bolan als componist en gitarist. Hij maakte er niet de muziek na om uitgebreid te gaan soleren maar spelen kon ie echt wel. Blijft een klasse plaat op hoog niveau. Oh yeah

Vandaag op gekleurd vinyl aangeschaft, de beide Tallies platen. Dreampop met hoofdletter D. Ik lees iets van Cocteau Twins en Lush. Terecht maar de zang van de zangeres doet me ook denken aan dat andere fijne bandje, Sundays. Je houd ervan of niet. Maar dit zijn werkelijk verbluffende platen. Een vol en warm geluid, uitwaaierende keys kleuren het sfeervol in, de dromerige zang daarboven en de fragiele gitaarlijnen welke ook al goed uitwaaien naar vele richtingen. En dat komt dan uit Toronto, Canada maar klinkt zo Engels als destijds hierboven genoemde bands. Heerlijke muziek en ten zeerste aanbevolen voor fans, liefhebbers van deze stroming en genoemde bands. Puur genieten is dit dus en voor mij een ware verademing tussen alle trash van vandaag.

De lp inmiddels tig xx op den draaitafel en ja, wat ik al schreef, Maroon maar ook Anti-Hero zijn bijzonder fraaie songs, in elk geval die mij wel liggen ja. Blijft tuurlijk een persoonlijk iets, smaak en zo. Een album wat steeds meer, per draaibeurt, prijs geeft en dus dieper tot en in mij doordringt. En een bewijs dat Folkore en Evermore het begin waren van een growing up. Hetgeen niet betekent dat het daarvoor niet goed was, neen neen, verre van want al haar vinyl staat hier ja. She sure has come a long way. En xcuse moi, het middle-of-the-road gehalte zie ikdus niet. Oops, hoor ik niet neen
Al naar gelang je dat begrip zou willen definiëren dan wel....

Staat inmiddels weer eens op, de 2lp dan. De Taylor vetsion, 4lp op 45rpm staat hier natuurlijk ook ja. Hoorde onlangs een nummer van Red voorbij komen en dacht ja, long time no hear. En dan te bedenken dat dochter(tje)lief destijds aankwam met Love Story en dat was dan meteen ook mijn kennismaking. Dat kan zelfs een oudere jongere overkomen, toch?

Hoe dan ook, country per plaat verder op de achtergrond ofschoon het begrip country tegenwoordig een ietwat, nou ja... andere lading heeft als way back when. Over de dame en haar muziek inmiddels veel geschreven ook. Muziek? Kitsch? Rommel? Roept Uwes maar. Maar goed, ook bij deze beluistering blijkt dan maar weer dat er meer in zit dan bij een eerste vluchtige ontmoeting zeg maar. Gewoon goede plaat met overwegend goede tot soms zeer goede songs. Opener State of Grace was, is en blijft toch een ware anthem hoor. Klasse nummer en geweldige muziek. De gitaar daarbij richting U2 wel wat maar zo pakkend. De roffel op de drums, rollende bas met dan gitaar. Pakkend dus en ook nog eens zo melodieus. Neen deze dame kan het echt. Tenslotte staan al haar lps gewoon hier incluis haar Taylor versions en haar 2 alternatieve platen. Verbluffend gewoon. En draai ik State of Grace nog maar eens....puur genieten voor mij...

Succes hebben, money, verkopen, tja, als je in die business zit, daar doe je het toch voor. Dat kun je haar en anderen niet kwalijk nemen. Het roer dan omgooien, welja, als A minder aanslaat en B wel, what the heck. Roomser dan de Paus ware no one. Zie ons aller U2, waar hebben we het dan bij Swift over. Muziek telt that's it. En ja State of Grace is werkelijk een Anthem, voor mij wellicht haar beste ever...denkelijk. Het knalt lekker, gitaren, de beginnende rollende bas, de knallende drums, lekker joh. De oooo oooo's nou ja, past prima en Bono doet al jaren niet anders, zekers live.

Probeer de muziek wat meer objectief tegemoet te treden, dat helpt. En ja, het ligt je of niet maar da's met alles im Leben. Wie dem auch so, top plaat, top productie, genießen also.

Pas onlangs aangeschaft en WOW ja. Fantantische plaat waarbij de 4 nieuwe nummers een meer dan welkome aanvulling zijn op hun repertoire. Leftovers van the Tipping Point of niet, gewoon fraaie nummers in alle opzichten. Dan het live gedeelte, alweer WOW zeg, wat een registratie, wat een kristalhelder geluid ook. Aan gesleuteld of toch niet, puur genieten van de nummers. Terwijl ik deze band toch al ff niet meer zo in het oor had. Over de songkeuze kan ik meer dan tevreden zijn. Persoonlijk iets natuurlijk ook. Je mist altijd wel iets maar nogmaals een puike plaat alweer in alle opzichten. Staat nu weer op en ja happy me. Badman's Song is werkelijk waan. Daar gebeurt wel heel veel van mooi via mooier naar mooist. Topper. Aanrader.

Toeval o toeval, vandaag juist als 2e hands vinyl op de kop kunnen tikken. Want ja, begin jaren 90 vinyl ligt niet voor het oprapen. Zelfs niet in Texas neen. In prima staat dus de wat hogere prijs ware gerechtvaardigd. Wie dem auch sei, voor mij staat dit album nog steeds fier overeind. Texas zoals ik ze graag hoor. Lekkere vette gitaren prominent in de mix, de dragende ritmescetie, drums en bas en de herkenbare stem van Sharleen waan, de melodieën staan fier, kortom music with balls. Het is dan ook, naar mijn immer bescheiden mening hun beste album dus. Niet Southside neen, dat ware een goede tweede, zeker. Maria McKee horen we ook nog op wat songs voorbij komen, eveneens, haar stem, heel herkenbaar. De nummers beklijven nog steeds, soms zelfs soulful gezongen met achtergrond stemmen. Kortom wat een PLAAT!!!

Inmiddels een luxe uitgave van uit, lp, cds, geloof ook nog dvd, niet geheel zeker. Billy MacKenzie helaas veel te jong heen gegaan, kon het leven kennelijk niet meer aan. Sulk voor mij destijds een verademing, de zang, muziek, songs, waan plaat. Party fears two was het nummer dat vooruit snelde, vervolgens Country Club, waarlijk prachtig. Plaat, lp ja, de oude zelfs, staat nog hier en op geregeld nog. Puur genieten van iets dat ooit was. Iedereen in mijn omgeving destijds kon er nada mee. Nu nog steeds. Tja, geef toe, niet alledaags neen maar nog steeds super album met een geweldige sfeer erin. Genoemde Skipping was ook al zo'n waan song, ach de hele lp vol met classics.

Acadian Driftwood alleen al noopt tot aanschaf dezer plaat. Maar hier staan dan ook alle reguliere albums van deze The Band, voor mij, oudere jongere, verplichte aanschaf en een stuk waan muziek historie.

Excuse moi, meer dan een zeer aardige plaat, m.i. Loyd Cole, wellicht het gitaarsoundje soms, denk meer aan iets à la Deacon Blue. Wie dem auch sei, het nummer Honey be Good hoorde ik juist weer voorbij komen. Daarbij had ik toen hetzelfde gevoel als bij Deacon's Dignity. Geweldige melodie, fijn gitaarsoudje, goed gezongen, piano erbij, commercieel maar verantwoord, ja, en dus nu weer, wat een nummer ja. Hemels yes. Cherry Red heeft idd de cd uitgebracht op heuse 2 cd alweer jaren terug. Staat gelukkig hier. Helaas nog geen vinyl re-release hierva, dat zou pas fraai zijn. Verder ook een sfeervolle melodieuze plaat, richting mainstream maar met net genoeg eigen geluid om het niet te mainstream te maken. Waar ze gebleven zijn, no idea. Maar dit was een parel en is het nog. Ga de cd nog maar eens opzetten geen weer buiten.

Tijdloos idd. Gekocht op cd bij de release. Aangenaam verrast. Inmiddels ook op lp hier. Nog steeds aangenaam verrast. De stem neigt idd wat richting Van the man ja. Maar verder qua muziek toch wel een eigen smoel. Hold on to me ware destijds de kennismaking, de rest volgde snel. Heb ze een aantal jaren in the picture gehad uiteindelijk uit het oor verloren. Maar een aantal prima kwaliteitsplaten gemaakt welke ook muzikaal goed in elkaar zitten. Melodieuze songs met fraaie inkleuring.

Vinyl op de kop getikt juist vandaag. Niet nieuw maar op staande A genieten van wat was en B nog geen tik of kraak gehoord. Cd al tijden hier maar in geen eeuwen gehoord. Nu weer wel. Man man. Destijds al waan, nu nog waner ja. Ik word er weer helemaal ingezogen ja. De machtige gitaren, de songs met hun structuren, de zang, hmm praatzang, maar past alles wonderbaarlijk. Zeer sterke songs ook tillen deze plaat naar gewoon ☆☆☆☆ sterren ja. Een vijfde ☆ zou perfect betekenen, dat gebeurt niet zo vaak hier ten huize. Opener knalt er in Jacket Hangs en ...And Stones waan gewoon. Hoe de gitaren om elkaar moeiteloos heen draaien, de melodie altijd aanwezig, afwisseling tussen stevig en ingetogen, kort en langer, de sfeer vam de afzonderlijke nummers, tja, dat dit never wat geworden is, niet te bevatten...maar ja, leven en muziek vaak onredelijk ja. Aanrader voor iedere zichzelf respecterende liefhebber in het betere segment. Top gewoon

I stand to correct myself. High is natturlijk de vierde en dus laatste en nog niet op vinyl nu. Peace at last ware dan de derde. Je moet het allemaal maar kunnen behappen ja. Xcuse me. Bij deze recht gezet. Blijf vooral luisteren en genieten, dit soort van, kennelijk onbegrepen parels, kom je niet vaak tegen neen.

Hey, Poles Apart, guess what...yes yes, op cd dan maar idd ook al prachtig ja, de stem dan ook uit duizenden herkenbaar. 8 jaar oud schrijf je, dat had ik ff niet in de gaten neen, tempus fugit. Maar ja, op klasse music staat geen maat en geen tijd. Thnx voor je reactie, altijd cool ja. En heel eerlijk, tenminste in mijn omgeving, wie kent de Blue Nile nu, ... nu nog. Ja, Tinseltown, dat weten ze nog wel, daarmede is het dan finito. Njoy. En ja, moge hij weer opduiken. Er was enkele keren, recentelijk, sprake van een BN reünie maar ergens zat, zit iets niet lekker dus. Still, dreaming is free...

Met Giant Steps de absoluut vergeten parels uit de jaren 90. Alleen opener Spaniard al, akoestische gitaren, dreamy stem en dan die trompet, wow man, dat is zo gaaf. Duidelijke invloeden uit mid jaren 60, zelfs Beatles zijn niet ver weg. Een der beste debuuts ooit met wellicht een der mooiste openers ooit. En ja, ik weet wat ik schrijf. Rain on me dan maar. Wonderbaarlijke mengeling van shoegaze, dreampop, noise, hoop fuzz en hemelse melodieën, in aanstekelijk en geraffineerde songstructuren, bol van afwisseling in melodie, tempo en instrumenten. Wat wil je dan nog meer. Oasis was defenitely groter, maar de Boo's absoluut beter, interessanter, meer diepgang, meer verrassend ook. Met Carr als uitmuntend schrijver, etc. Te Engels helaas voor de grote doorbraak, hetgeen voor nogal veel bandjes uit dat circuit gold, destijds. Wat een gemis zeg. Enne Wake up Boo kan er echt wel ruim mee door, ofschoon een andere plaat ja. Aanstekelijke melodie, blazers swingend, well well, wake up yes

September komt deze opnieuw op vinyl uit als 2lp, mogelijk zelfs met bonus tracks. Daar waar eerdere re-releases op vinyl via MoV kwamen deze dan niet. Maar daar kijk ik dus wel naar uit ja, owee. Hun beste ooit en fenomenaal goed dan ook. Zie mn eerdere woorden ergens hierboven.

Dit klinkt wel weer zeer vertrouwd mag ik wel stellen. Zelfs zonder Martin Carr, die was en is helaas niet van de partij bij de Boo wederopstanding. Het klinkt fris en ook wel wat eigentijds, maar nog altijd zeer herkenbaar. Hun oude materiaal staat hier nog in diverse configuraties. Helaas, zoals zooo vaak, weer een te typisch Engels bandje om hier dan ook maar wat te doen, dat heb ik toch vrij vaak met mijn Engelse bandjes. Maar goed, naar wat ik las zou ook de lp moeten uitkomen Vrijdag, daar ga ik dan voor. Een ware classic als Giant Steps zal het wel niet meer worden, kan wellicht ook niet. The times they're a changin', nietwaar. Want jazeker, dat, DAT was me toch een classic zeg, dijk van een britpop plaat waar zelfs ene Oasis niet in de buurt kwam, zo goed was, is en blijft die wel. Op naar Vrijdag dan, hopelijk hopelijk...

Mijn kennismaking verliep via Diamonds. Wat een dijk ve nummer ja. Meteen dan ook wel het beste nummer van deze plaat en van wellicht het geheke oeuvre. Eenmaal in je hoofd laat het je niet meer los. De rest van het album redelijk gelijk qua niveau dus. Ik luister er nog vaak naar dus er zit wel degelijk kwaliteit genoeg in. Vervolgens op zoek gegaan naar andere lps. Vinyl ja maar dat viel/valt niet mee. Los van sommige prijzen ( Discogs). Maar inmiddels zijn er wat albums waaronder deze opnieuw uit ja. Dat wordt een rit naar de winkel morgen want me lijkt dat het maar meteen toehappen ware voordat ik weer10 jaren moet wachten. Er zouden er nog meer moeten komen dus goed in de gaten houden ff...

Sure as hell!!!!!

Na diverse cds van The Call, nog wel te vinden deels was ik meer dan happy dat MoV met Collected kwam, op zelfs oranje vinyl. Die staat dus hier. Maar juist vandaag deze Reconciled 2e hands vinyl in werkelijk prima staat gevonden. En gekocht. Eenmaal thuis meteen op en back in time. Dijk van een plaat van een band van een basdist van een zanger. Everywhere I go, met Jim SM Kerr knalt er al lekker in maar dan komt het nog steeds magische I still believe. Wat een prijsnummer nog steeds. En die bas, wow ja. Wereldnummer toen, nu, 4 ever. En dat alles van een band die veel te weinig erkenning kreeg, zeker ook in commercieel oogpunt. Michael Been helaas veel te vroeg van ons heen gegaan, fenomenale bassist en zanger. Sadly missed jazeker. Maar los van genoemde nummers is dit een zeer consistent album geworden op akelig hoog niveau ja. Hun beste voor mij, al blijft die keuze of course persoonlijk jazeker.

Hun eerste meteen ook mijn kennismaking als Sint kadeau destijds. Wat een tijd was dat. Wat een plaat was dat. Plaat ja, cd kenden we nog niet, blij toe. Kende van dit album, radio, All mixed up en het prijsnummer hier. Ik was verkocht en de plaat door Sint gekocht. Staat nog hier ja en nog draaibaar ook. Ofschoon ik later, veel later, de gekleurde vinyl boxset aangeschaft heb. Dat beetje xtra ja. Waan populair in the States, hier helaas én onbegrijpelijk beduidend minder. Geen idee, aan de kwaliteit zou het niet mogen kunnen liggen. Tijdloos album bomvol met voor die tijd singles want ja, elk nummer had, heeft hitpotentie. My best friend's girl, Let the good times roll, Just what i needed, noem maar op. Komt hier nog vaak voorbij dus. En yes, blijft genieten.

The Chameleons met hun album Strange Times, zovele jaren later, ik meen oorspronkelijk uit 1986, opnieuw uit, tenminste op fraai smokey gekleurd dubbel vinyl, incluis bonustracks op de 2e lp ja. Een jaar later dan gepland maar ach, worth the waiting. Waarom deze band nooit echt is door gebroken, blijft een groot raadsel. Onder begeleiding van een bezielende Mark Burgess sprankelt dit album als vanouds en herleef ik weer glorieuze New Wave dagen van destijds in het NU. Wat een plaat zeg, daar kunnen menige andere (New Wave) bandjes een punt aan zuigen. Prachtige gitaarriedeltjes die links en rechts omhoog en omlaag dartelen, sferisch middels keys, melodieus, kortom gewoon AF. Staat op onder het schrijven dezer woorden en kan er geen genoeg van krijgen. Ben ze altijd blijven volgen en gelukkig word ik de laatste maanden overstelpt met (re)releases, waarlijk skitterend ja. Nu dus deze. Geen enkele mindere song hier, hoog niveau, puik dus. Met her en der absolute parels, nog steeds ja. Denk dan vooral aan Tears, Swamp Thing, Time the End of Time...maar eigenlijk alles ja.

Het album, 2cd en ook dvd waren ten tijde van release zeker niet lastig te verkrijgen maar dat zou nu weleens anders kunnen zijn. Tis met zoveel van The Church zo, zeker hun echt oude werk. Gelukkig was ik er ooit op tijd bij, staat letterlijk alles hier, cd en een enkele lp. Dank aan MOV, hopende op meer nog in den toekomst. Deze werkelijk machtig en prachtig. De toevoeging van het orkest ook echt een toevoeging. Genieten de volle mep. En ook een fraaie dwarsdoorsnede van hun eigen oeuvre dus, bekende en wat minder bekende tracks maar ook songs uit hun beginjaren ja, denk aan Myrrh, geweldige track altijd al, Tantalized in een spannende 10 minuten uitvoering, Almost with you, een favo mijnerzijds, en nou ja, etc etc en etc. The Church blijven actief op hoog niveau. Mooi mooi

Lucky me dan, werkelijk alles thuis staan, zelfs Aussies imports ertussen. Dus wellicht tijdig aangeschaft, nu zie ik idd nog maar amper titels staan. Wordt hoog tijd voor vinyl releases. Zal eens mailen met Music on Vinyl, deden ja Starfish en onlangs Priest=Aura. Die of course ook hier inmiddels staan. De clrd versue van Starfish was ja ook in een vloek en zucht sold out, damned.

Alleen al voor Almost with you en When you were mine, de eerste 2 nummers, de moeite van aanschaf meer dan waard. Dan moet de rest nog volgen waaronder het langere You took. Damned, wat een nummer. Nu zal ik als liefhebber van het eerste uur niet geheel vrij zijn van een ietwat gekleurde mening aangaande deze band, maar man oh man, waarom deze nooit echt groot zijn geworden, daar begrijp ik toch nada van neen. Hier staat letterlijk alles, vnl. cd, enkele op vinyl. Briljante band dan ook met prachtige muziek keer op keer.

De titeltrack snelt vooruit. Te vinden en te beluisteren via de diverse kanalen. Een album review ware nu nog niet aan de orde, daar ik slechts dat ene nummer ken. Maar als dit de voorbode ware van all that's to come, nou zeg, dat belooft wat ja. Een absoluut wereldnummer deze. Spannende opbouw, typisch Church sfeertje en gelijk een oude vino rouge, hoe ouder hoe beter. De releasedatum staat al genoteerd. Vroeg bij zijn ook, zeker aangaande het vinyl. Intussen deze dan maar op repeat

Net opnieuw uit op zwart en rood vinyl, de laatste heb ik aangeschaft. De oude lp stond hier al maar helaas letterlijk grijs gedraaid met veel sonische ongemakken. Nog steeds een waan album, heel eerlijk ff, in geen jaren meer gehoord, staat nu dan ook op onder het schrijven van deze woorden
Natuurlijk, Rain, Revolution en She sells Sanctuary staan erop en mogen bekend zijn, mag ik toch hopen. Maar er is zoveels meer te horen. De gitaarpartijen van Duffy zijn hemels, waan, groots en magisch. Dat was toen al en nu nog. De sound is geweldig, nig steeds. Ofschoon wat me opvalt is dat de bas wat minder aanwezig ware. Kwestie van productie of remaster, verder enkel uitermate positief aangaande dit album. De sfeer van Brother Wolf Sister Moon enkel al, zelfs wat mystiek en creepy ergens. Maar beklijvend en groots. Jaren niet gedraaid maar dat ga ik zeker inhalen. Machtige plaat. En Duffy speelt maar door....