Eclectische maar ook erg goede plaat geworden van deze Aussies. Groot in eigen land, aantal onderscheidingen al binnen gehaald maar elders nog niet echt door gedrongen. Net als eerder bij bands uit Down Under vaak toch te weinig erkenning wat verder in de wereld, vaak onterecht. Volle plaat qua geluid, diverse muziekstijlen terug te horen en soms zelfs Springsteenesque geluiden te horen. Groeiplaatje ongetwijfeld. Trouwens ook voor mij de eerste kennismaking ja en die smaakt absoluut naar meer.

Staat op nu, vinyl versie dan. Als ik deze mag zien als de derde in de trilogie, dan mag en kan ik gerust stellen, Numan is als een oude vino rouge, the older, the better. Wat een plaat weer. Vol bombast, is hem niet vreemd, donker, her en der flarden industrial, zware synths op de achtergrond, de muziek dragende a.h.w. Schitterende songs, goed bij stem, tja, ik word er bijna lyrisch van maar ook deze weer dus fenomenaal, net als de vorige worp en die daar voor. Thematisch ook al zo dark als de muziek, en om me heen ziende, jarenlang al, tja, we're making a totall mess of this planet. Waar Covid-19 enkel een begin ware. Een begin van, tja...roept U maar. Nwe mensen trekken met dit soort overpeinzing badende in sterke muziek, wellicht niet maar de fans, oude fans zelf, kunnen tevree zijn. Moeten zelfs. Hij heeft nog steeds wat te vertellen. Intussen zit ik op plaatkant 2, 2e nummer, subliem alles. Het wachten meer dan waatd. Briljante plaat, hoog in de eindlijst hier, heel hoog ja.

George Michael, tja, helaas veel te vroeg dit aards bestaan verlaten. En ja, in mijn omgeving was het een verhaal van echt goed vinden of compleet ruk, de laatste in de meerderheid, helaas. Onterecht ook. Met Faith, laat staan Wham, had ik resp. niet zo veel/compleet niks. Edoch Praying for time werd de ether in gezonden. Dacht nog, is dat die Wham man, neen, kan niet. Edoch yes, kon en kan. Prachtige sfeervolle song, mooie instrumentatie, prima gezongen, ja, want zingen, ja, dat kon ie dus echt. Nou de cd kwam en hoppa, blind aangeschaft. Enkele jaren terug dan ook het vinyl aangeschaft. En ja, eerlijk ware eerlijk, een dijk van een plaat. Werkelijk geen enkel minder nummer met sws enkele fenomenale uitschieters. Ik noem dan Praying for Time, Cowboys and Angels, Waiting for that Day, Waiting reprise. Absolute topnummers m.i. Schitterend gezongen, prachtige muziek, zeker het akoestische element bij beide Waitings. Draai 'm nog vaak, geniet nog altijd en denk dan, een onbegrepen figuur met een machtige stem is ons ontvallen. Met de muziek dan nu als nalatenschap.

Muziek uit een welhaast parallel universum. Zo damned lang geleden dat het een heuse trip down memory lane wordt. Wat op zich prima ware. Dat gevoel heb ik wel vaker met platen uit mijn jeugdjaren. Glen Campbell was is en blijft voor mij een held. Een zeer begenadigd gitarist waarvan ene A. Cooper ooit zeide dat het een van de betere ware. En ja spelen kan ie vooral op de 12 snarige dan wel. Prijsnummer hier én uit zijn gehele oeuvre wel titeltrack Gentle on my mind. Een nummer dat perfect het gevoel van ouderwetse vrijheid uitademt. Zwerven over land ver van iedereen wwg maar altijd denkende aan iemand die dus Gentle on my mind ware. Dat nummer met die tekst bezorgen me nog immer kippenvel en soms zelfs menige traan in de ogen. Melancholie dan hier ten top. Korte plaat destijds zoals meerdere van zijn lps net rond de 30 minuten zaten. Maar van uitzonderlijke kwaliteit qua muziek tekst sfeer en melodie. Hemels gewoon. Zijn stem natuurlijk herkenbaar maar ook zeer fraai te noemen. Those were the days ja en daar kan menig artiest van nu werkelijk een puntje aan zuigen. Zo worden ze niet meer gemaakt neen

Bedoeld als een laatste album na de diagnose Alzheimer. Uiteindelijk kwamen er dan toch nog 2 albums achter voordat hij dit aardse bestaan verliet. De man van, voor mij, Gentle on my Mind, nog altijd een classic voor mij binnen zijn oeuvre maar ook binnen de muziek in het algemeen. De melodie, tekst en gevoel wat dat nummer brengt, waan ja. Deze dan. Heel eerlijk een geweldig maar ook sterk album geworden. Dat verbaasde me echt ja. Sterk songmateriaal en een nog immer krachtige en vaste stem. De productie meer eigentijds waar werkelijk niks op valt aan te merken neen. 16 nummers waarvan verschillende zeg maar intermezzo's als opmaat naar het volgende nummer. Maar de echte songs sterk en beklijvend. Melodieus en sfeervol. Nummers als A Better Place, Ghost on the Canvas, A Thousand Lifetimes en It's your Amazing Grace tonen Glen in grote vorm. Kortom ik was meer dan aangenaam verrast door deze schijf. Uit inmiddels, 2022, op vinyl picture disc. Xtra fraai ook nog eens. En ook een waardevolle toevoeging aan het Glen oeuvre. Topper dus

Inmiddels opnieuw uit op 2lp met dank aan weer MoV. Prima optreden destijds waarbij opvalt dat de songs steviger klinken dan je wellicht gewend bent. Voor mij een absoluut pluspunt jazeker. Setlist ware prima.

Een terugkeer naar de liedjes schrijver uit den beginne. A Painter passing through. Uiteindelijk zijn wij allen slechts voorbijgangers binnen ons aards bestaan. Daarbinnen kleurt en schrijft hij zijn liedjes met gevoelige teksten en prachtige muzikale inkleuringen binnen een rijk palet aan kleuren. Uitstekend album na wat mindere lps. Deze kan wedijveren met wat ooit was. Salute en East of Midnight, ofschoon niet slecht, maar anders. Ander kleuren palet zeg maar. Titeltrack als outstanding nummer hier. Zeker. Maar ook de rest niet te versmaden.

Dat de meesten Sundown prefereren is niet zo gek, het titelnummer deed het ook hier aardig. Maar deze Cold on the Shoulder is dan toch zijn beste in zn totaliteit. Neen, er staat geen Sundown op, geen Carefree Highway maar zoveel ander moois. Rainy Day People bijv, maar ook Cold on the Shoulder zelf. Donkere plaat met deels donkere teksten over overspel en bedrog binnen relaties, waar hij zeker over kan mee praten ja. Now and Then en Slide on Over zijn zeker prijsnummers hier maar ook de wat langere nummers als Soul of the Rock en het prachtig verhalende Cherokee Bend. Rijkelijk ingekleurd met een topband dan ook. En ja, een aardige gozer is het zeker en nog ja. Treedt zelfs nog op, USofA dan, los van de verplichte Covid-19 break ja, ha, ja, wie niet. Ooit een keer voor hem naar Canada gegaan, adres appartement Toronto via via en ja, laat ie dan niet thuis zijn. Want destijds was je gewoon binnen gekomen en uren kletsen about music and more....mooie herinnering is dat en zijn muziek ook, prachtig ja. Vergeten held inmiddels bij velen, behalve hier, maar hier staat dan ook alles ja, lp, cd, u name it. Genieten nog steeds, een heuse muzikale trip down memory lane. Voor mij althans.

Denkelijk ook binnen de Lightfoot fans een ietwat ondergewaardeerde parel. Denkelijk want dit album komt her en der niet vaak ter sprake. No idea. Aan de kwaliteit moge het niet liggen. Don Quichote als titeltrack meer dan fraai. De tekst. De melodie. De muzikale omlijsting. Prachtig ja. Christian Island een ware Lightfoot classic. Voor mij xtra wantook daar geweest. Er was in my younger days een periode dat ik naar Canada ging om plekken te bezoeken waarover hij zong. Zo ook deze. Telkens bij het horen van sommige songs een gevoel van melancholie welke op mij neder daalt. Met een tear in my eyes zeker wel over wat was en hoe machtig het was. Alberta Bound oogt dan vrolijk, qua tekst niet enkel zo neen. Ordinary Man toont iets van, kijk this is what I am, try to understand I'm just your ordinary man. Beautiful na al die jaren nog steeds pijnlijk beautiful ja.The Patriot's Dream over de oorlog en wat daar bij hoort. Of mss wel niet juist. Klasse plaat nog steeds binnen het oeuvre. Geen recensies nog. How come?

Zijnde weer de eerste hier, wat wijze woorden dan maar. Totaal ondergewaardeerd album zelfs binnen de Lightfoot folkies. Geen idee why en wherefor! Wellicht de sound iets te electrisch of modern. Destijds zeker wel een wat aangepast, mss wel wat moderner geluid. Maar de nummers hier van zeldzame kwaliteit en dito melodieën en muzikale aankledingen. Daarbij de songs zeer melodieus. Titeltrack Dream Street Rose waan gewoon. Voor zijn doen met zelfs stevige drums als basis. Dat kenden we nog niet echt. Ghosts of Cape Horn prachtig melodieus en nog altijd zeer genietbaar. Zelfs de blues van Make way for the Lady. Songstructuur anders dan normaal maar van uitzonderlijke kwaliteit. Kortom ja een perfect Lightfoot album m.i., hoe bescheiden mijn mening ook moge zijn. Helaas qua verkoopcijfers weinig kunnen doen. Vreemd was de wereld toen al. Niks nieuws onder de zon.

Nu dan zal ik ook maar eens de eerste zijn voor en bij een lp waar nog nada staat van wie dan ook. Endless Wire dus. De lp na Summertime Dream met het magische The wreck of the Edmind Fitzgerald zijn laatste echt grote hit, in de States dan wel. Hier ten lande hield het niet over. Sundown als hitje jazeker en das war das. Eerste plaat uit de wat latere periode welke, commercieel gezien helaas ook niet kon aansluiten bij zijn voorgaande output. Terwijl de songs gewoon typisch Lighfoot zijn. Daylight Katy, the Circle is small, bewerking van een oudere song, in een nwe jas dus en zeker titeltrack Endless Wire. Prominent aanwezig de electrieke gitaar. Maar dat was wel op meer nummers zo. Herkenbaar met wel her en der accentwijzigingen, bijv. Sometimes I don't mind, vrolijk en lichte melodie die uitnodigt tot mee zingen. Brengt en passant ook herinneringen mee uit lang vervlogen tijden. My younger days zeg maar. En ja ruim in de 80 nu en treedt nog op ook. Though living on borrowed time na ernstige gezondheidsproblems ja. Sommige helden gaan door tot ze in het grote niets vallen. Hoe mooi wil je het hebben. Nieuw plaatwerk zal helaas en denkelijk niet meer te verwachten zijn. Welja U can't win 'm all

Het doet mij goed comments te lezen over een oud idool van mij. Dit net geschreven hebbende bedenk ik me en passant à la minute dat idool wellicht een te modieus woord ware voor deze Canadese held van me, opererende binnen de folk scène, zeg maar. Maar oki, Gord's Gold ware een pure traktatie van des mannes kunnen. Warme stem. Prachtige nummers soms melancholisch. De eerste plaat van deze 2lp zijn nummers uit zijn beginjaren opnieuw opgenomen. De tweede plaat dan de nummers uit zijn zeg maar hey days. Sundown moge niet ontbreken wat het dus ook niet doet. Ook If you could read my mind staat er oo en verder vele bekende en prachtige nummers waar ik helemaal in weg kon en kan duiken. Een fraai tussentijds oeuvre overzicht waar jaren later dan nog eens Gord's Gold 2 achteraan kwam. Een ideaal instapmoment dus, mocht je niks, shame on U, van deze rasartiest hebben. Geboren in Ontario Canada was hij min of meer de aanleiding voor mij er heen te gaan in 78. En terug dan met een stapel Amerikaanse en Canadese persingen. Die of course hier nog staan en met enige regelmaat ook opstaan op den draaitafel. Altijd behouden en never spijt van gehad, zeker nu nu je welhaast fottuinen moet neerleggen voor het good old vinyl.. prachtige songs dus met prachtige arrangementen, deels orkestraal en vele gitaren en dito riedeltjes. Krijg er geen genoeg van neen. En draai ik de plaat, nu ja, maar weer eens om. Een heuse trip down memory lane waar ik gaarne heen ga en vertoef yes.

Jazeker de volle mep hier, ☆☆☆☆☆ dus. Juweel uit zijn oeuvre. Redelijk kort album destijds niet ongewoon maar van grote klasse en schoonheid en ja tijdloos dan ook. Uit de hey days van Lightfoot en dan zeker het begin daarvan. Opener Farewell to Annabel geweldig qua alles. Kant A swszeer sterk. Beauties als That same old obsession, de titeltrack zwaar nostalgisch, Lazy morning en You are what I am zwaar in de country maar o zo sprankelend. Geen vergelijk met de country-pop van nu neen. Tijdloos. Degelijk. En een mijner favo's hier zijnde Hi"way Songs en het magistrale It's worth believin', wat er zoal fout gaat in een relatie en wie treft de blaam. Could it be...it's worth believin'. Klasse plaat nog altijd en staat geregeld op. Lightfoot kan ten huize niks fout doen. De lezer mag enige vorm van vooringenomenheid verwachten bij het lezen mijner woorden.

Na Endless Wire sws minder commercieel succes en wellicht daarom ook airplay. Deze idd prachtig en ofschoon niet zn beste, Cold on the Shoulder, wel een der toppers binnen zijn oeuvre ja. Prachtige melodiën, mooi en warm gezongen, rijkelijk ingekleurd en enkele werkelijk bloedmooie nummers, waaronder She's not the Same, Baby step Back, 14 Carat Gold en In my Fashion. Thuis gelukkig op elk moment te beluisteren dus dat scheelt. Monumentale artiest, nog altijd ja. En een fenomenaal oeuvre inmiddels.

Sit Down Young Stranger oftewel If You Could Read My Mind. Oorspronkelijk de eerste titel maar na groot succes van het nummer If You Could Read My Mind alsnog omgedoopt waar wellicht enige commerciële gedachten aan ten grondslag zouden kunnen liggen. Wotever, na de UA jaren dit dan zijn echte doorbraakalbum. Deze staat of course ook hier. De oorspronkelijke plaat nog aangevuld later met een cd release binnen de Warner Archives. Zonder xtra tracks helaas. Een gemis ja. Maar oki. Titeltrack ware bekend denkelijk. Kapot gaan van een relatie, ja dat inspireert kennelijk wel om diep te gaan van waaruit dan iets prachtigs naar boven komt, muzikaal gezien dan. Puike band om zich heen ha die perfect aanvoelen hoe deze nummers moeten klinken. En ze klinken nog immer zo ontzettend mooi ja. Tijdloos en glorieus ja. Canadese songwriter spelende op zijn 6-12 snarige gitaren. Warme stem welke wonderbaarlijk bij deze songs pas. Helaas zag ik menige plaat hier nog zonder reviews dus kennelijk al die jaren vrij onbekend gebleven. Als er ook maar iets van gerechtigheid zou bestaan dan wars dat in wellicht een parallel universum niet zo geweest. Helaas blijven de meeste dromen gewoon dromen, de realiteit ware anders. Als ik dan deze nummers vergelijk met wat er zoal tegenwoordig voorbij moge komen, nou dan is het grote onbegrip ook niet aan mij voorbij gegaan want snappem, ho maar dus...je hebt van die albums die iedereen gewoon behoort te hebben, deze ware er zeker een van. Plus nog wat andere Lightfoot titels jazeker.

In de 80 inmiddels, ik meen 81, al langer aangekondigd en yes daar was ie, cd en lp. Gekozen voor de lp versie, zeker. Aangezien al dat andere materiaal hier ook op lp staat, deze dus ook. Solo, de naam verraadt het al, een plaat zonder opsmuk, geen band om zich heen, geen orkestrale inkleuringen, geen diepere arrangementen, niks van dat alles. De man simpelweg met zijn stem, zijn gitaar, zijn teksten. De stem inmiddel fragieler ja, de jaren tellen plus een heftige periode in zijn leven qua gezondheid, enkele jaren terug, balancerende op de lijn tussen life and death. Waarop hij achteraf zei, I'm living on borrowed time. Met die leeftijd en dat verhaal, moge wellicht kloppen.

Volg de man al sedert einde jaren 60 en had de hoop al opgegeven ooit nog eens wat nieuws te horen. Edoch, zie en luister. Ofschoon niet helemaal nieuw, oudere opnames, welke stammen uit het begin van de 00 jaren. Blijven liggen, wachtende op...ja, wellicht een geschikt moment. Nu dus. Kort van duur, 35 minuten, zelfs dat is oud( erwets). Genieten edoch wederom. Jazeker. De stem, hoe fragiel ook, zijn gitaarspel, prominent aanwezig, absoluut fraai. Een Sundown e.d. hoeven en kunnen we niet verwachten, da's geschiedenis ja. En verder, tja, wat kan ik schrijven, monumentale artiest m.i. Groot in de jaren 60 en 70, vervolgens kwam er wel nieuw plaatwerk uit maar de times they were changin', yes. Ofschoon live nog altijd actief, kleinere zalen maar vol ja. Hij was dan ook de man die mij ooit eens richting Canada stuurde in de hoop dat. Helaas helaas, stond aan de voordeur maar no one home. Dat kan ja. Maar goed, we hebben weer een mooie plaat waar we ff mee vooruit kunnen. Zou ook zo maar zijn laatste wapenfeit kunnen zijn. Well, time will tell.

Meer dan fraai overzicht van Lightfoot verdeeld over 4 volle cds. Boekwerkje erbij en hoppa, je hebt urenlang luisterpleizier. Plus nog wat niet eerder verschenen nummers wat het ook voor de fan aantrekkelijk maakt. Songwriter extraordinaire uit Ontario, Canada, denk aan If you could read my mind en Sundown, hitje zelfs hier. Komende uit de folk hoek, later meer singer songwriter, en nog later terug naar waar ie mee begon, folk ja. Vaak mooie melodieėn en fraaie muzikale omlijstingen, zinnige teksten, kortom mijn muziek waar dan ook alles hier van staat, zij het cd of lp. Groots in Canada en de USofA, daarbuiten enkel voor een select publiek. Inmiddels 80+ en treedt nog op. Na een pittige bijna fatale ziekte moge dat een wonder heten. Zijn woorden, I'm living on borrowed time. Wat weleens waar kan zijn ja. Nog steeds hoop ik op echt nieuw plaatwerk maar wellicht tegen beter weten in dan. Kan in elk geval terugvallen op een solid body of work waarvan deze verzamelaar een beknopt overzicht ware. Beknopt maar fraai o zo fraai.

Dijk van een plaat. Sprekende over good old vinyl ja. The Wreck of....de hit destijds. Niet hier, neen maar daar, de USofA. En Canada tuurlijk. Over het vergaan van dat enorme schip. De tekst dusdanig verhalend dat de beelden automatisch in je hoofd komen. Puike gitaarrif en dito melodie plus of course tekst ja. Tijdloos nummer dan ook. Met lichte synths accenten. De 29 slachtoffers ook waarlijk nooit teru gevonden. Te maken kennelijk met the freezing cold water ter plekke. The House you live in toen al aangaande de immigratiepolitiek in de States. Remember the stranger who waits at your gate and the house you live in will never fall down. Protocol over de zinloosheid van oorlog. Verhalende teksten hetgeen Dylan deed zeggen hoe goed hij Lightfoot wel niet vond. En ik dus ook. Nu nog staande als een huis. Tijdloze muziek dan ook. De perfecte soundtrack van mijn younger days

Voor mij een trip down memory lane telkens weer als ik van hem iets luister ongeacht welke plaat dan ook. Mede door If you could read my mind ben ik zijn o zo mooie muziek op het spoor gekomen. Zijnde geboren in 1959 was ik ten tijde van de magical 60s nog te jong om daar in te duiken. Iets wat begin jaren 70 dus wel gebeurde en met terugwerkende kracht dan op full speed. Those were the days zeg en denk en schrijf ik. Zelfs in 78 voor hem in een opwelling als jeugdige naar Toronto Canada gegaan. Google en internet waren er nog niet en life was simple. Edoch met wat zoekwerk wist ik dat hij een appartement in de stad had. Ook wist ik dat mocht ie thuis zijn de kans groot was dat je binnen zou komen. Neen neen dit is absoluut geen joke. Om een lang verhaal kort te vatten, de Toronto Star had wel info aangaande dat adres maar zei meteen dat ie amper ter plekke was. Nou ja, de reis ondernomen en ja of course niet thuis. Edoch mijn vacances daar waren unforgettable ja. Heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Hoe dan ook ik zag en zie hier dus weinig Lightfoot scripties laat staan album beoordelingen dus voilà so be it dan maar. Sundown dus met de gelijknamige single destijds en ja zelfs een bescheiden hitje hier ten lande. Tussen al dat andere geweld. Mede door him ook de gitaar ter hand genomen en leren mee tokkelen. De hoes vond en vind ik al en nog prachtig. De man die mij zo met zijn gitaar kon betoveren. En nog ja. Een prachtig mooi album met gewoon sterke songs en fraaie gitaarstructuren. En of course wonderbaarlijke melodieën ook. De gitaar, zijn handelsmerk, overal around te vinden. De teksten vaak donkerder dan op het eerste gehoor te vermoeden. Zijn Cold on the Shoulder album daartoe exemplarisch...over ontrouw in relaties. Terug naar deze dan. Zoet lees ik. Tja al naar gelang je zoet wilt definiëren dan wel. Hoe dan ook, die mening deel ik niet. Tenslotte ware dit ook geen pop maar folk georiënteerd dus met andere invalshoek. Luister eens naar de melancholie van Carefree Highway. Carefree ooit toen het leven ook nog redelijk carefree was ja. Ooit. Lang geleden. En neem een Seven Islands Suite. Machtig langer nummer met diepgang en afwisseling en gelaagd mede daardoor. Zijn teksten gaan vaak over kleine dingen im Leben maar ook over plaatsten en lokaties in Canada. Menige plek daartoe ook bezocht. O.a. de Seven Islands maar denk ook aan the Lee of Christian Island. Zijn nummers en teksten spraken en spreken tot mijn verbeelding. En ouder wordende, ja ook ik, nog steeds of juist steeds meer vol melancholie over wat was ooit. De man inmiddels ruim in de 80 en treedt nog steeds op. He was born for it kennelijk. Zelfs na zijn zware ziekte jaren terug. Waarvan hij zelf steeds zegt I'm living on borrowed time. Wie dem auch sei muziek met inhoud en iets wat mijn ziel raakt. Toen. Nu. 4ever. Prachtig. Machtig. Je zou het eens een kans moeten geven. Wie weet...wie weet...

In zeer korte tijd het vinyl bijna grijs gedraaid hetgeen voldoende moge zeggen. Zijn stem na zijn heftige ziekte nooit meer hetzelfde maar moge de pret niet drukken. Uitstekende opname, uitstekende setlist, uitstekende band en dankbaar publiek. Fraaie afsluiting van zijn carrière dus, waarbij dit album posthuum werd uitgebracht. Hopelijk in de toekomst nog eens wat materiaal wat nu nog op de planlen ligt te beluisteren dan was men hier ten huize meer dan tevreden ja. Prachtig. Machtig. Met een lach, good memories en een traan, de melancholie aangaande alles wat ooit was maar ook verleden tijd ware.

Kende haar totaal niet, debuut ook somehow niet mee gekregen maar dit album is van heus grote klasse. De andere albums ook weet ik inmiddels. Taylor Swift komt vaak voorbij qua vergelijkingsmateriaal en dat moge zeker kloppen ja, enkele nummers zouden idd op een der latere Swift albums kunnen staan. Haar stem is fraai en de muzikale omlijstingen soms wonderbaarlijk fraai. Echte liedjes, die horen we hier. Of ze net zo groot als Swift gaat worden, dat valt nog te bezien maar mijn kennismaking via deze plaat smaakt echt naar meer. Pop met een hoofdletter P.

Nu wil ik dit niet enkel een mooi boxje noemen, stond hierboven ergens maar gewoon een Volle Molle boxset, idd op lp formaat dus groot genoeg. Daarin zitten alle reguliere Grobschnitt albums, plus vele xtra's ja. Maw, dan heb je wellicht niet alles, edoch heel veel. Check idd de site anders van Eroc maar eens. Die man is nog steeds goed bezig met archiveren en zo. De titel slaat op de totale lengte per cd, wat er, qua tijd zo ongeveer op kan. Dan heb je dus vele uren aan Grobschnitt ja. En een meer dan passant oeuvre overzicht ja. Grobschnitt gaat terug naar einde jaren 60, een compleet andere tijd en wereld ja. Ken de band vanaf de lp Volle Molle, ergens jaren 70, geloof ik. Moet haast wel. Geweldige Duitse band, bij mij, wonende te Venlo, net over de grens. Tja, je moet ervan houden maar geldt dat niet voor ongeacht welke band en/of muziek. Ja, toch. Live altijd een besonderes Erlebnis, de relatief kleine podia stonden vaak bomvol met leden. Uitgedost in vaak exorbitante kostuums, verg. Gabriel bij Genesis vroeger, heel vroeger. Een band waar zeker ook invloeden lagen in een periode. Prijsnummer, ja echt, heus en waar Solar Music. Geweldige nummer, duidelijke Genesis invloeden en live vaak opgerekt tot ruim een uur. Daarvan heb ik, happy me, ook enkele versies thuis staan.

Zijn er dan nu nog liefhebbers voor zo'n box, de vraag ergens hierboven. Nou een volmondig jawohl dan. Heb de box staan sedert release datum, heb inmiddels ook al hun reguliere lps hier, ook opnieuw uit in de black and white edities, rechtstreeks uit Duitsland, waar de band nog immer een cultstatus heeft en vele diehard fans.. Los dan van enkele verdwaalde originele jaren 70 lps. Nooit weggedaan, nooit wegdoen dus. Nog altijd genieten van deze band, bijzonder in muziek, uitdostingen en live optredens. Niet te missen voor de fan. Yep, zoals ikzelf dus.

☆☆☆☆ maar gegeven. Grobschnitt am Anfang. Solar Music nog steeds een ongelooflijk gaaf nummer. Dat is een ware classic. Nu ben ik altijd al een fan van deze buitengewone band geweest, zelfs een tijd, lang geleden, met Eroc geschreven( yes in de pre-internet tijd, jaren 70-80). Dat was altijd een feest voor mij. Band van hier net over de grens dus daar dan ook menig concert gezien ja. Dat vergeet ik dan ook nooit meer. Een hoop mensen op een vaak lokaal dus klein podium die vervolgens helemaal los gingen in complete extravaganza. Mooie tijden ja die ik zeker zeer mis. Solar Music later live opgerekt tot ruim een uur. Een nummer met toen nog duidelijke Genesis invloeden. Fraai album nog steeds. Al hun vroegere werk jaren terug opnieuw uit op vinyl. Elke lp werd een 2lp met bonus. Uitgevoerd op black-white vinyl. Of ze nog te krijgen zijn geen idee, hier staan ze gelukkig allemaal.

Fraai debuut van deze band. Lange en korte nummers daar waar de lange avontuurlijk zijn. Grobschnitt betichten van popdeuntjes, nou ja dat gaat mij echt te ver want verre van. Los van Solar Music, wat een gaaf nummer, hebben ze nog zoveel fraais gemaakt ja. Er staan niet zo maar al hun albums hier op vinyl. Een band ook welke een duidelijke ontwikkeling heeft doorgemaakt want begonnen vanuitdl een gedachte om Spaß te hebben kreeg de band al snel een groep die hards achter zich aan die vaak naar elk concert gingen. Concerten welke uiteindelijk ook groter en groter werden. En werd de muziek ook steeds meer professioneel. Beeldmateriaal is wel te vinden edoch niet in overvloed.

Onbekend maakt zelfs in het digitale tijdperk nog steeds onbemind. Opgegroeid en zo'n beetje vergroeid met deze Deutsche band,van net over de grens, voor mij dan. Leren kennen ten tijde van Solar Music live, wat een plaat, wat een geluid, wat een nummer ja, live soms wel opgerekt tot een dik uur. Werkelijk elk album ware aan te bevelen dus, naar mijn immer bescheiden mening ja. Een x gezien en was overdonderd ja, met tal van theatrale aspecten, denk beetjeà la Gabriel bij Genesis in den beginne, s.w.s een band waar wel inspiratie opgedaan werd door de heren van Grobschnitt. En idd, geen Dean hoes, wel een duidelijke look-a-like ja. Prijsnummer hier de titeltrack, lpkant vullend ja, classic dan ook binnen het Grobschnitt universum. Nog altijd regelmatig op den draaitafel hier, bezie ook de re-issue campagne van enkele jaren terug, de zog. Black-white versies met een witte bonus lp toegevoegd, zeer de moeite waard. Nogmaals, onvergetelijk stukje Deutsche rock muziek.

Ik lees en schrijf nu pas, jaren later dus. Grobschnitt met Solar Music live, een verbluffende live lp van deze eveneens verbluffende Duitse groep, bij mij, net over de grens. Volg de band al sedert lang geleden, inmiddels dan ook een aparte Grobschnitt platenkast staan. Heerlijk live album met natuurlijk Solar Music in ik geloof, 3 delen erop. Live vaker opgerekt tot zelfs meer dan een uur, dat zegt wat. Live sws volgepakt met extravaganza ja, het theatrale aspect was hen niet vreemd, muziek maken ook niet. Heerlijke tijden ja, compleet andere wereld destijds dus ja, mijmeren, dat mag. In Nederland nooit bekend geworden, in Duitsland een cultstatus en vele diehard fans die werkelijk naar elk optreden gingen. Voor mij dan een subliem live album, onbekend dus onbemind maar mijn vreugde wordt er niet minder om. Destijds nog met aanwijsbare Genesis Einflüße jawohl. En live uitgesponnen nummers. Later werd het korter, puntiger, anders maar nog immer buitengewoon. Mocht je nog iets zoeken, check dan JPC.DE maar eens, daar staat nog wel wat. In de tussentijd is er dus een immense re-issue campagne opgestart, elk album verscheen als 2lp met bonus, op black and white vinyl. Er was ook nog, cd, een fraaie boxset uit, dacht, 2015, 79.10 met heel heel veel.