My oh My heeft veel van the Stones ja. Dat vond ik ook altijd. Enkel de stem geen Jagger. Dit geschreven hebbende is dat nummer wel een dijk van een plaat. De melodie. De pianolijnen. Prachtig en waarlijk onderschat. Nummer. Plaat. Band. Never die erkenning waar ze m.i. recht op hadden. Maar das wel vaker zo. Geproduceerd door ene Eric- 10cc- Stewart en ja er zijn zeker momenten dat je dat er afhoort. Ook niks fout mee want ook die band, 10cc, was waarlijk geweldig in alle opzichten. Ik ga hem straks nog maar eens opzetten ja. My oh My boy am I wasted....

Tja, leuk reacties te leze op deze toch ondergewaardeerde band, hier staat alles, deels vinyl, oude ter ziele gegane Midnight label, en sws alles cd. Prachtig bandje, sfeervol, typisch English, soms welhaast pastorale muziek. Maar ja, soms mis je wat, shit happens, yes, deze dus. Inmiddels wel nummers gehoord, lang leve het digitale tijdperk maar wie o wie out there zou mij info kunnen verschaffen aangaande deze, waar te verkrijgen, etc. U maakt mij dan meer happy.

Verrassende plaat inderdaad, kende de dame totaal niet maar hoorde een nummer voorbij komen wat gewoon goed klonk en was. Mighty google leidde me naar Samia, The Baby dus. Nou, dan duik je verder en kom je eigenlijk een zeer afwisselende maar vooral goede plaat tegen. Vooral goed maar tegelijkertijd met de nodige afwisseling. Gelukkig niet te fragmentarisch daardoor, zulk gevaar ligt vaak op de loer dan. Mooie indringende stem, persoonlijke, heel zelfs deels, teksten, rijkelijk ingekleurd, electronisch, gitaren versterkt en/of akoestisch, het past wonderbaarlijk. Kortom een nieuwe ster temidden van een alsmaar groeiende schare singer-songwriters. Aangenaam verrast en onlangs als el cheapo op vinyl op de kop getikt. Tevredenheid in dit huis dus. Aanrader absoluut.

Vandaag de 4lp box weten te scoren en wel 2e hands maar in verbluffende staat, met bijbehorend boekje, teksten, etc. Sandy Denny met een stem als een nachtegaal. Pracht van een overzicht deze dus, veel bekends komt voorbij maar ook live nummers, demo's, etc. Denk ook aan Fairport Convention, Fotheringay, met de Thompsons en de Strawbs. En solo jazeker. Staat al ff op en een ware trip down memory lane, hetgeen wellicht iets moge zeggen over mijn leeftijd, als jongere oudere. Puur genieten over alles wat was en hoe mooi het was, de dagen dat life simple was en de wereld wellicht niet perfect maar overzichtelijk wel. En met echte muziek, geen computers en knopjes, geen auto tune, niks van dat. Echte muziek, echte instrumenten. Bijzonder fraai overzicht, dat niet pretendeert volledig te zijn, wat ook niet kan, zeker niet in een tijdsspanne van enkele uren. Veel te vroeg overleden deze nachtegaal maar haar muzikale erfenis is er een om in te lijsten. Genieten in alle opzichten.

Ken haar al vanaf Touch, haar eerste en Solace, waarvan hier nog de very ltd.ed. staat, prachtige verpakking, boek, geloof ook iets xtra's aan muziek. Per plaat gegroeid, en toen kwam milionseller Fumbling.....wat een plaat ja. Duidelijke progressie in vele opzichten, sws gezegend met een stem als een nachtegaal ja, prachtig prachtig. Possession werkelijk van ongelooflijke klasse en schoonheid, maar die staan er hier wel meer op ja. Enkel dit nummer mijn all-time Sarah favo, grijs gedraaid ja. Blij dan ookdat ie ooit een vinyl re-release kreeg op MoV. Hierna volgde nog het uiterst genietbare Surfacing, vervolgens haakte ik af, het werd gewoon minder. Mirrorball trouwens ook nog eens een fraaie live registratie. Maar eigenlijk haar eerste 4 platen, yes, wonderbaarlijk.

Over 1 week uit opnieuw op heuse 3lp. Wacht met spanning af. Incluis bonus dus. Een tweetal andere titels dan ook hernieuwd uit, beide dan op 2lp. The waiting is the hardest part, zong Petty ooit en damned, gelijk had ie destijds...waren in elk geval puike platen, cds, destijds, waarvan ik nog kan genieten. Wat ambient zeker, soms wat Aphex Twins, verder wel eigen soundje. Ooit, destijds, ook wel shoegaze genoemd, deels. Nou nou, zelfs voor dat deels kan ik niet akkoord gaan hoor. Maar mooi en fraai, dat telt.

Bijna uit op vinyl ergens deze maand. En dat werd tijd ook ja. Cold Meat Industry volger vanaf den prille beginne, destijds het cassette tijdperk. Daarna de cd's dan. Voor de liefhebber wellicht. Ook deze Cathedron dan van Sephiroth. Past naadloos binnen dat label. En of het dan tribal of ritual of dark ambient ware, niet zo belangrijk. De muziek telt en die ware top. En denk ik meteen weer terug aan die mooie tijd destijds. Hoe donkerder hoe liever en ja donker was dat label van Roger Karmanik wel. Niet voor de tere zieltjes neen. Pracht plaat.

Ik kwam bij toeval op Bol uit op deze plaat, welke daar in de outlet zat. Schappelijk prijsje. Deze comments gelezen en nummers beluisterd. Tja, nu kan ik ongeveer een zelfde stuk gaan schrijven als hierboven maar dat gaan we niet doen. Hoe dan ook, wat een openbaring zit album en dus ook deze band. Hoe kan ik dat ooit gemist hebben...werkelijk geen idee. Maar een bijzonder sfeervol album met idd flarden vroege Big Country. Door de viool dan toch een eigen smoel. De zag past er prima bij. Wat hees, bijna doorleefd ja. Van opener Book of Joe tot aan afsluiter Fire in the Ocean een ware luisterervaring en een rit van jewelste. Subliem album. Helaas is het kennelijk een moeilijke queste om de voorgangers te vinden op vinyl. Dat had ik ook al gecheckt ja. Er zit heel veel in dit album. Rock, roots, Keltisch. Absoluut een aanrader deze.

Shinjuku Thief, the Scribbler, ook al niet verwacht hier maar zie eens. Project van Darrin Verhagen, de man achter het Dorobo label, helaas net als Extreme, zie Merzbox info, ter ziele gegaan. Darrin kende ik ook al geruime tijd, alle Dorobo releases staan dan ook hier, zelfs de very ltd.ed. Lucky me, direct via hem altijd. Hij, Darrin, schrijft, componeert, speelt, kortom de bekende muzikale 1000 poot ja. Shinjuku, wijk in Tokyo, Thief heeft meerdere releases uitgebracht, allen bovengemiddeld goed, meestal gewoon great ja.

Deze voor mij de beste. Industriële invloeden, veel klassiek ook, zacht, veelal Duits gemompel op de achtergrond, thematisch richting Franz Kafka, het Proces (the Trial, der Prozess). Meeslepende muziek hoor, je blijft er nieuwe accenten in ontdekken. Intrigerend, overrompelend, mooi, sfeervol, met de nodige ambient en neo-klassieke klanken. Aanrader voor de liefhebber ja. Duik eens in Dorobo. Hun eerste trouwens, Bloody Tourist, uitgebracht op collega label Extreme, Roger Richards. Kleine wereld daar down-under. Maar kwaliteitslabel en muziek dus. Ik heb gesproken. Hmm, geschreven dan.

Juist vandaag tegen een schappelijk prijsje op de kop kunnen tikken, 2e hands vinyl, edoch in meer dan prima staat ja. Hoor geen ruis, geen tikken, kortom de kleine investering meer dan waard. Powerpop zonder power las ik ergens. Zou zo kunnen ja. Ofschoon ik het woord powerpop never in gedachten had, laat staan heb. 4 boys, destijds, 2 broers, die allemaal zongen, wat het dan xtra mooi maakt. Ze hadden, hebben wellicht nog want bestaan geloof ik nog steeds, een prima gevoel voor melodie, want de ene song ware nog melodieuzer dan de andere ja. Prijsnummers voor mij Tomorrow Night, beetje een Byrds gitaartje erbij, en verder Too Late, Your very Eyes, Every Girl en Three Times. Bijzonder fraai ja. Het luistert zich meer dan prettig weg yep. Nooit weten door te breken, helaas en onverdient dan ook. En ga ik kant 2 opzetten, oh yeah

De nieuwe Shura, Forevher. Blauwe buitenhoes, blauwe binnenhoes, blauwe lp, veel blauw dus. Waardige opvolger van haar debuut, ditmaal op Secretly Canadian. Zag nog geen review staan en ja, iemand moet numero uno zijn, toch..

Spannende plaat, een consistent geheel en denkelijk richting 3,5 voor mij. Uit 5, je kunt minder krijgen. Nadeel dit maal, geen echte hoogstandjes, de eerste had, voor mij, duidelijk meer uitschieters, wellicht ook omdat het, uh..ja, de eerste was. Iets nieuws, altijd spannend. Goede plaat, her en der wat donker van toon, de muziek dan. Een nummer schiet er dan wel uit, iets te weinig om richting 4,0 te gaan maar de fenomenale afsluiter, Skyline, be mine, parel van een nummer, muzikaal spannend, gelaagd, perfecte keys en fraaie melodie. Die heb ik al vaak gedraaid ja, absoluut. Zeker een aanrader dus. Duik er eens in...

Eerlijke plaat ja, met wat flaws her en der, prima toch, live moet live zijn met alle oneffenheden. Goed gelukt dus. Sfeervol concert, thuispubliek, goede opname, veel hits doch niet alleen maar, we gaan door jaren SM heen. Kan er van genieten. Lp met binnen, staat op, schrijven maar. Ken ze van de begindagen, Life for a Day, etc. Uniek destijds zeker vanaf lp 2 dan. I Travel kwam juist voorbij, geweldig nummer en eigenlijk veel te lang niet meer gedraaid. Waarom?. Geen idee, werkelijk. Er is ook zoveel moois ja, keuzes maken. Nog altijd actief ook, Kerr van zo'n beetje mijn leeftijd, hij had er zin in, hoor ik, nou, ik nu ook weer. Back naar the 80s ja. Mooie tijden ook. In meerdere opzichten. NGD hun doorbraak en beste album. Een volledig uitgekristalliseerde sound waar alles op de plaats viel. Sparkle was oki, vervolgens werd het minder. Tot ergens in de 00 jaren met weer goede muziek. Als oude wijn, smaakvoller, wat kun je je nog meer wensen. Luister ik ff verder, Mandela Day dan nu.

Nou daar gaan we, plaat, vinyl, binnen vandaag. Kant A inmiddels passé, kant B halverwege. Veel negatieve geluiden gelezen en niet enkel hier. Een enkele positievere, that's all. Voorop gesteld, de dagen van d NGD e.d. zijn inmiddels al lang passé, daar kunnen we niet omheen. Vergelijkingen daarmede zijn bij voorbaat kansloos. Not done dus. Awel, Direction of the Heart dan, 9 nummers in net geen 40 minuten. De band inmiddels vernieuwd met nieuwe gezichten, enkel beide oudgedienden dan nog. Plaatkant B net ten einde. Er gaan zeker nog een aantal luisterbeurten komen, zoals altijd met iets nieuws. Moderne sound op keyslagen,her en der de gitaar er doorheen, herkenbaar, en ja, enkele songs die er wel uitspringen, als bijv. Solstice Kiss, mn absolute favo hier en damned goed gewoon. Wat verder opvalt is deels de sfeer van Once upon a Time, de sound soms groots en weids ja. Zelfs incluis achtergrond zang. En dat terwijl mij persoonlijk OUaT totaal niet kon bekoren. Maar goed, voor nu ga ik voor 3 ☆☆☆ dus. Dat zou wellicht nog meer kunnen worden. Wer weiß....

Hij staat net op, gold vinyl, repress net uit en net binnen. Kende plaat en band natuurlijk al, veel muziek zit voor een beetje in diezelfde hoek. In geen jaren meer gehoord en ik verbaas me weer over de kwaliteit van deze lp. Prachtig ja. Het industriële en mechanische duidelijk naar de achtergrond maar daarvoor veel moois, zeer moois in de plaats. Dead can Dance vergelijking ligt er zeker wel. Noem het meer etherisch, tribal ook wel wat, sferisch, kortom voor de liefhebber smullen. Voor mij dan ook de beste SPK yes. Al moet ik zeggen dat voor mij persoonlijk het niveau vrij consistent is hoor. Genieten dus. Weer ja.

Lotte was destijds de kennismaking. Bij de Rudi Carel show, zittende op een kruk, sigaret erbij en ik hoorde een pracht van ein Lied. Later ook in onze taal maar deze prachtig. Nog steeds. Enkele oudere lps staan hier nog, waarbij de eerste 2 wel erg goed zijn. Kleine liedjes, zinvolle teksten, simple in aankleding, wellicht mede om niet van het liedje plus inhoud af te leiden. Wonende op de grens ware de taal kein Problem, nein. Waar is ie gebleven, geen idee, nein. Maar mooi was het en mooi is het. Meteen een trip down memory lane ja. Genießen also van deze kleinkunstenaar.

De vorige plaat, op vinyl, kocht ik nog blind, na de eerste beluistering had ik er, onverwacht yes, spijt van. Waarom?. Tja, te poppy wellicht, ...een duidelijk antwoord had ik niet. En nog niet. Nooit meer gedraaid ook. Deze nieuwe dan waar een aantal songs al vooruit snelden, zelfs niet meer aan begonnen dus. Kan er werkelijk niks mee. De muziek, de songs, ze beklijven gewoon niet. Jammer ja, want ofschoon meer commercieel succes, geen grote hoogten meer qua muziek. Hij mag dan wel elke plaat wat anders doen, prima zelfs maar moet niet ten koste gaan van het materiaal an sich. En ja, dat hoor ik hier dus, veel middelmaat, geen uitschieters, kortom, overslaan deze en hopen op, over een jaar of wat. En als ik het over hopen heb, haal PT maar weer eens van stal, zou ik zeggen, sws de betere jaren van de man met een aantal klassiekers, daar waar hij solo maar een heuse classic heeft gemaakt, Hand Cannot Erase dus. En daar zit deze wel akelig ver van af. De liedjes, die tellen en daar schort het nu net aan. Helaas helaas....

Inmiddels op vinyl aangeschaft en wel een 2lp. Beslaat zo'n beetje zijn beste jaren. Want best dat waren die jaren. De eerste, zeg iets van 6-7 platen fenomenaal. Prijsnummers hier volop wat nuet onlogisch ware met een toch "best of" album. Maar een prima songkeuze in goede geluidskwaliteit en voor mij dan ook een ware "trip down memory lane". Het ultiene Wonder nummer was, is en blijft toch Superstition. Dat soundje was destijds zo nieuw en dus ongewoon en progressief, dat blies me echt omver. En nog steeds merkte ik onlangs. Maar ook de rest erg sterk hoor. Daarna was het plots afgelopen. Maar dit hadden en hebben en houden we. Jabsoluut.

Net opnieuw uit op Svart dus kwaliteit zij verzekerd. Folk prog van de bovenste plank en uit een grijs verleden, begin jaren 70 zo ongeveer. Geen recensies nog dus dan hier maar. Laat ik het kort houden, vergeten parel dus binnen genoemd genre, absolute aanrader dan ook. Prachtige rijke instrumentaties, sfeervolle akoestisch getinte nummers, mooi gezongen, kortom muziek van hoog niveau.

Zeer verfrissende plaat van de heren. In de lijn van de laatste platen dan ook niet verwacht. Melodieus, altijd wel, gitaren lekker prominenter en luistert meer dan prima weg. Dramatiek ver weg en ja, dat mag ik dus wel. Beste plaat in jaren denkelijk. Wat iets moge zeggen over waar de lat moge liggen want Suede heeft mij nog never kunnen teleurstellen neen. Een back to basics plaat more or less. En aangezien less vaak more ware past dat wonderbaarlijk. Top.

I'm a Tower en (Rope) Away hiermede kan de plaat al niet meer stuk. Prachtig. Machtig. Morgen ophalen die hap en puur genieten dan. En wat de toekomst aangaat, nou die zien we best met vertrouwen tegemoet. Swans heeft mij nog never teleurgesteld.

Als je de uitvoering hier van Her niet oki vindt dan weet ik het ook niet meer. Ontzettend sterke uitvoering op een eveneens ontzettend sterk album, live nog wel. Puur genot hier naar te mogen luisteren. Mogen ja, bewust gekozen. Nu kunnen the Swans bij mij eigenlijk niks fouts doen op hun heftige meer ongerijmde begin na waar ik dan ook niet veel mee kan. Eerlijk ware eerlijk. Zo rond the Burning world kwam de ommekeer waarna hun sound op White Light en Love of Life dusdanig werd uitgekristalliseerd dat ik er ganz und gar voor ging. De rest ware history met een vette H. Het gemis aan publieksgeluiden ware voor mij zelf absoluut geen gemis. Ik kijk en luister naar de songs an sich en die staan heel heel hoog ja.

Swans ten tijde van White Light.....wat een plaat. De cd was er al, ook al zo'n speciaal boxje destijds, nu dan de vinyl boxset. Prachtig vorm gegeven weer, aandacht aan besteed, kortom waar voor je geld. Voor mij A een zeer toegankelijk album en B hun beste ever ja. Rijke instrumentatie, elk nummer wel. Prachtig gitaarwerk, de stem blijft herkenbaar uit 1000en en rustig over het algemeen. Zelfs fraai melodieus dus ja, het kan niet op. Nog altijd vaak op hier, nog altijd genieten ook, ten volste. Lees over BLIND, jadat vind ik wellicht hun beste ever, zeer toegankelijk ook. Maar de melodie, het ritme, prachtig machtig. Denk zelf niet meteen aan country of zo maar akoestische gitaren te over hier. Fraaie tekst ook. The National, veel later, lijkt dan idd niet ver weg. En inmiddels, na hun laatste, Leaving Meaning, geloof ik dan toch, mag je stellen dat Swans met Gira als constante een prachtig en machtig oeuvre heeft opgebouwd. Ruim bovengemiddeld dan ook.

Inmiddels zijn er diverse vinyls uit op Neerlands label MoV. Gekleurd ook nog in een eerste oplage. Deze Raise was destijds mijn kennismaking met Swervedriver. Ik zat toen werkelijk geheel in Britse muziek, de Britpop, Shoegaze, Indie etc. De plaat blies me dan ook omver. Wat een strakke songs en dito productie zeg. En nog steeds een waan band en plaat. De vinyls staan allen hier op een na. Die hoop ik nog waar dan ook te vinden. Son of Mustang Ford, Rave down, Sandblasted, Sunset en Lead me to where you dare, geweldige songs. De gitaren stevig en gruizig, ja dat mag ik wel. Her en der wat Ride en ook My Bloody Valentine maar verder gewoon een eigen smoel en geluid hebbende. Those were the days ja, phew...