138
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Blackfield - Blackfield [4:07]



Blackfield |2004 | Verenigd Koninkrijk

2016: 109
2015: ---

Genomineerd door: herre48

Daar is Steven Wilson weer! Nu dit jaar (2017) zijn ene zijproject (no-man) het veld heeft moet ruimen in onze lijst, krijgen we er een andere zijproject voor terug. Het is toch een bezige bij en ongekend dat hij met toch wel behoorlijk verschillende muziekstijlen een constant hoog niveau lijkt af te leveren met zijn muziek.

Nu doet hij hier dat niet alleen, maar met Aviv Geffen. Maar inmiddels weten we dat Aviv Geffen Steven Wilson echt nodig heeft om echt goede albums met Blackfield af te leveren. Ik zie Blackfield toch wel als het project waarin Steven Wilson ruimte geeft aan zijn behoefte om niet al te moeilijke, compacte nummers te maken, die ongemerkt toch erg sterk in elkaar zitten.

Daar is het nummer Blackfield wat mij betreft ook een erg goed voorbeeld van. Het is gewoon een erg fijn, goed in het gehoor liggend nummer. Dat begint al met dat relaxte piano-introotje.
En laten we eerlijk zijn! Het is ook wel eens lekker om een nummer te hebben, waar je niet met je volle aandacht naar hoeft te luisteren, maar gewoon aan kan zetten en het dan al genieten is.
Maar als je wel met volle aandacht luistert naar dit nummer, hoor je toch echt meer en krijg je weer door dat het toch echt goed en minder simpel dan je dacht, in elkaar zit.

Mooie aanvulling op onze toch al prachtige lijst, wat mij betreft. (Bonk)

137
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Camel - Nimrodel / The Procession / The White Rider [9:16]



Mirage |1974 | Verenigd Koninkrijk

2016: 67
2015: 52

Genomineerd door: Status Seeker

136
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Tool - Schism [6:47]



Lateralus |2001 | Verenigde Staten

2016: 150
2015: 294

Genomineerd door: Bonk

Tool is natuurlijk niet iedereen zijn 'cup of tea'. Maar ik kan er niet genoeg van krijgen (hoewel er best wel weer eens wat nieuwe 'thee' op de markt mag komen, maar dat terzijde).
Eigenlijk is Tool een band die allemaal dingen deed, die nieuw voor me waren. De cd's zagen er qua vormgeving echt prachtig uit, op een manier die ik nog niet eerder gezien had. De clips waren bevreemdend en origineel. En ik heb het geluk mogen hebben om ze live te mogen zien, wat nog steeds niet te vergelijken valt met de vele andere concerten, die ik heb mogen aanschouwen. Een ongelooflijk originele band dus.
En dit is voor mij nog steeds het beste nummer van die geweldige band. Het is moeilijk beschrijven wat dit nummer zo goed maakt. Het ritme, de intense zang, de geweldige gitaren, het feit dat je nauwelijks op adem kan komen door de algehele intensiteit van het nummer? Ik weet het niet.
Soms moet je muziek gewoon ondergaan en gewoon accepteren dat iets je steeds weer bij de keel grijpt op een hele prettige manier. (Bonk)

135
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Marillion - Splintering Heart [6:51]



Holidays in Eden |1991 | Verenigd Koninkrijk

2016: 96
2015: 56

Genomineerd door: vigil

Je hebt geen intro, je hebt een slecht intro, je hebt een intro, je hebt een goed intro, je hebt een heel goed intro en je hebt Splintering heart de overtreffende trap van dit alles. Is er verder nog iets behoudens het intro? Jazeker, een gitaarsolo! Je hebt geen gitaarsolo, je hebt een slechte gitaarsolo…

Nou ja, je snapt het! Het album Holidays in Eden mag dan een van de best verkochte Marillion albums zijn de trouwe aanhang reageerde wisselend. Maar over één ding was vrijwel iedereen het wel eens, met Splintering Heart had de band weer een klassieker te pakken, tja dat intro heh.. (vigil)

134
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Ayreon - Isis and Osiris [11:11]



Into the Electric Castle |1998 | Nederland

2016: 100
2015: 178

Genomineerd door: Bonk

Dit is natuurlijk rock-opera in optima forma! Wat mij betreft krijgt Arjen Lucassen in eigen land nog niet altijd de credits voor de muzikale genialiteit die hij bezit. Want al laat hij het muzikale werk door anderen opknappen, je moet het eerst nog wel maar even verzinnen om deze mensen bij elkaar te zetten.

Zo horen we hier onder andere Fish, die als Highlander zijn naderende vroegtijdige dood alvast aankondigt, Sharon den Andel, Edwin Balogh en Damien Wilson. Over vocaal vuurwerk hoeven we ons dus geen zorgen te maken. Daarnaast wordt er ook heerlijk gemusiceerd door geweldige instrumentalisten. Wat knalt het zo af toe heerlijk je speakers uit!
Maar zoals gezegd kunnen mensen alleen maar excelleren als de compositie en het verhaal klopt. En dat doet het van alle kanten, waardoor je ook nog in spanning meeleeft met de verschillende karakters.

Het zou toch geweldig zijn, hoewel het door de setting een stuk moeilijker zal zijn om het naar het podium te vertalen, als ze het aan zouden durven om in navolging op The Human Equation ook Into the Electric Castle naar het theater te transformeren.

Wat mij betreft één van de hoogtepunten in de vaderlandse geschiedenis wat betreft composities! (Bonk)

133
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Yes - Roundabout [8:36]



Fragile |1971 | Verenigd Koninkrijk

2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

132
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Caravan - In The Land Of Grey and Pink [5:00]



In the Land of Grey and Pink |1971 | Verenigd Koninkrijk

2016: 152
2015: ---

Genomineerd door: chevy93

131
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Riverside - Lost (Why Should I Be Frightened By A Hat?) [5:51]



Love, Fear and the Time Machine |2015 | Polen

2016: 63
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Polen is nou niet meteen een land waarvan ik op het eerste gezicht zou zeggen: dat is een muziekland. Maar dan ken je Riverside nog niet. Zij laten al jarenlang met kwaliteitsnummers horen dat muziek grensoverschrijdend kan zijn. Dat blijkt als je op MuMe naar deze band zoekt.

Op het moment dat ik dit schrijf, heb ik nog maar een paar nummers van deze band gehoord. Een daarvan is Lost (Why Should I Be Frightened By a Hat?). Het begin klinkt in mijn oren vrij hoopvol, iets wat ik niet zou vermoeden als ik naar de titel kijk. Als de fantastische stem van Mariusz Duda invalt, dan waan ik mezelf op de plek die Mariusz beschrijft. En dat is een heel fijn gevoel. Je wilt als het ware echt in dat zand staan, en dezelfde vrijheid voelen.

Dit zijn de eerste twee minuten, en dan komen er meer instrumenten aanschuiven. En dat allemaal zonder het sfeertje van die eerste minuten te verliezen. Het wordt wat harder, maar vooral veel mooier, mede door geweldig gitaarspel van Piotr Grudzinski. Als de zang over is, is er nog ruim een minuut te gaan, en die wordt op een grandioze manier ingevuld. Supernummer van begin tot eind.

Het is echt zonde dat Piotr Grudzinski in 2016 overleed. Ik had heel graag meer willen horen van deze man, en dan voelt het gek om te weten dat dit een van de laatste nummers is waar hij aan meewerkte. Gelukkig heeft hij, met deze band, veel meer gemaakt dan dit nummer, en valt er dus veel meer te ontdekken (zeker in mijn geval). Maar Lost (Why Should I Be Frightened By a Hat?) is sowieso een nummer waar ik voorlopig geen genoeg van zal krijgen. Bloed. Stollend. Mooi! (Porcupine Head)

130
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Mike Oldfield - Hergest Ridge (part 2) [18:51]



Hergest Ridge |1974 | Verenigd Koninkrijk

2016: 131
2015: 81

Genomineerd door: vigil

Mike Oldfield is een held voor mij. De man heeft zoveel geniale liedjes gemaakt die mij persoonlijk geraakt hebben daar zou je bijna een standbeeld voor gaan bouwen. Dat Oldfield nog veel meer nummers gemaakt heeft die te lullig voor woorden zijn is de andere kant van het verhaal maar hij kan op een of andere manier maar weinig fout doen en al helemaal niet bij kant b van zo’n beetje zijn beste album. (vigil)

129
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Opeth - Windowpane [7:45]



Damnation |2003 | Zweden

2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

128
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Antimatter - Black Eyed man [6:24]



The Judas Table |2015 | Verenigd Koninkrijk

2016: 70
2015: ---

Genomineerd door: Papartis

De Britse muzikant Mick Moss heeft sinds het vertrek van Duncan Patterson de muziek van de band Antimatter naar een hoger niveau getild. The Judas Table is de kalmere broer van het drie jaar geleden verschenen Fear Of A Unique Identity en gaat verder in op de persoonlijke teleurstellingen van Moss. Zijn ervaringen met mensen om hem heen bracht hem in diepe depressies en komt tot volle uiting op het album. Hij wordt op het in zijn eigen studio opgenomen muziekstuk ondersteunt door verschillende sessiemuzikanten, maar speelt zelf nog altijd de hoofdrol.

In Black Eyed Man ontvouwd de leugen van de mens zich in een beangstigende setting om ons heen. De donkere kant van het bestaan wordt bij vlagen overgenomen door de schoonheid van het akoestische gitaarspel. Rachel Brewster is opnieuw verantwoordelijk voor de treurnis van het vioolspel. De klanken van de vocoders gaan over in de meeslepende gitaarsolo’s en laten de gewetenloze kwesties tot diep in het innerlijke van de mens treden. (HugovdBos)

127
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Roxy Music - A Song for Europe [5:46]



Stranded |1973 | Verenigd Koninkrijk

2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Geloof het of niet, maar er schijnen nog steeds mensen te zijn die beweren dat het over was met Roxy Music toen Brian Eno zijn eigen weg ging. A Song for Europe is slechts een van de vele tegenvoorbeelden. Eddie Jobson blijkt een even broeierige sfeer neer te kunnen zetten op de toetsen en medecomponist Andrew Mackay laat de saxofoon in kenmerkende jaren '70-stijl snerpen. Bryan Ferry zingt, pardon, declameert dit schitterende nummer groots en meeslepend als altijd. De finale grenst aan het groteske, maar er komt in elk geval geen verengelst déjà-vu in voor. Dat mag namelijk jamais, jamais, jamais... (Casartelli)

126
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Riverside - The Depth Of Self-Delusion [7:39]



Shrine of New Generation Slaves |2013 | Polen

2016: 117
2015: 154

Genomineerd door: Papartis

En maar weer eens een overzichtje:

126 (117) Riverside - The Depth Of Self-Delusion
127 (-----) Roxy Music - A Song for Europe
128 (70) Antimatter - Black Eyed man
129 (-----) Opeth - Windowpane
130 (131) Mike Oldfield - Hergest Ridge (part 2)
131 (63) Riverside - Lost (Why Should I Be Frightened By A Hat?)
132 (152) Caravan - In The Land Of Grey and Pink
133 (-----) Yes - Roundabout
134 (100) Ayreon - Isis and Osiris
135 (96) Marillion - Splintering Heart
136 (150) Tool - Schism
137 (67) Camel - Nimrodel / The Procession / The White Rider
138 (109) Blackfield - Blackfield
139 (168) Steve Hackett - Spectral Mornings
140 (86) Yes - Yours is No Disgrace
141 (164) Ritual - A Dangerous Journey
142 (244) Dream Theater - Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper'
143 (128) Roger Waters - Amused to Death
144 (-----) Steven Wilson - Refuge
145 (-----) Antimatter - Monochrome
146 (140) Moon Safari - Heartland
147 (295) Mike Oldfield - Tubular Bells (Part 1)
148 (143) Manfred Mann's Earth Band - Father Of Day, Father Of Night
149 (130) Rush - Marathon
150 (51) Marillion - Slainte Mhath

125
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Queensrÿche - Suite Sister Mary [10:41]



Operation: Mindcrime |1988 | Verenigde Staten

2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Grafmat

Fijn dat we, naast het Top 2000-fähige Silent Lucidity, nu ook het centrale stuk uit het centrale album van deze 'thinking man's Iron Maiden' in de Prog Top 300 mogen verwelkomen. Operation: Mindcrime is de standaard waar rockopera's, in het bijzonder prog-/metalopera's sindsdien tegen afgerekend worden. De moordopdracht is gegeven en de muzikale achtbaan gaat van start. Chris DeGarmo geeft een paar fijne uitbarstingen op de gitaar ten beste, maar drummer Scott Rockenfield is de ultieme showman hier. Met de bekende disclaimers over hoe moeilijk het is om een nummer van een conceptalbum los te beschouwen... topnummer. (Casartelli)

Ik kreeg van vigil nog de volgende bespreking erbij:

Een zanger met een enorme lok, kek jasje en een smalle leren das die als een verdwaalde pooier een paar zinnen Frans door de ether heen ratelt. Je moet er maar opkomen maar och wat is dit mooi! Het lied is afkomstig van mijn favoriete Roxy album Stranded en doet me elke keer wat als ik het hoor. Ik heb de band dit nummer ook live zien doen (13 sept 2001 in Ahoy) en dat was wel zo’n magisch moment waarvan je hoopt dat het elk concert wel een keer voorbij komt. Ik kan begrijpen dat lieden dit nummer over the top vinden maar ik vind het gewoon top!

124
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
The Moody Blues - Legend of a Mind [6:37]



In Search of the Lost Chord |1968 | Verenigd Koninkrijk

2016: 243
2015: 100

Genomineerd door: uffing

Natuurlijk is Days of Future Passed een grootheid op zich, maar daarbuiten is het toch geen heel gewaagde stelling dat Legend of a Mind het mooiste is wat The Magnificent Moodies ons geschonken hebben... of anders althans het meest hypnotiserende. Het nummer is geschreven en (grotendeels) gezongen door fluitist Ray Thomas, die in het midden van het lied ook een flinke solo ten beste geeft op de... juist. En waar het beginstuk "Timothy Leary's dead / No, n-n-no he's outside looking in" al vervreemdend genoeg is, zijn het de fluitsolo en het stuk erna waar de hogere sferen met recht bereikt worden. (Casartelli)

123
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Anathema - Flying [5:57]



A Natural Disaster |2003 | Verenigd Koninkrijk

2016: 144
2015: 86

Genomineerd door: vigil

Mocht je een beetje in de put zitten komt deze ook nog eens voorbij. Nu zijn de heren en dame van Anathema sowieso al niet van die lachebekjes dit is er wel eentje uit de donkerste krochten van de Anathema grot. Het is overigens wel een erg mooie grot en Anathema behoort samen met Archive tot mijn favoriete bands van dit moment. Aandachtspunt is het fantastische gitaarwerk van na drie en halve minuut, weer staat het kippenvel dik op armen. (vigil)

Hoor liever de originele versie dan deze uitgeklede van het album Hindsight, die je als clip hebt toegevoegd.

Het zijn dezelfde links die we ook in de ladder gebruiken, dus als je een vervanger hebt...

122
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Green Carnation - Light of Day, Day of Darkness [60:08]



Light of Day, Day of Darkness |2001 | Noorwegen

2016: 95
2015: ---

Genomineerd door: HugovdBos

Met een speelduur van ruim een uur is Light of Day, Day of Darkness één van de langste nummers uit de lijst. Geen eenvoudig te ontleden nummer, maar een zeer complex en tot in de puntjes uitgewerkt muziekstuk. De Noorse progressieve metalband Green Carnation voert je in hun melodieuze begin door de trauma’s en euforie binnen een mensenleven heen, waar droom en werkelijkheid steevast door elkaar lopen. Naast de hevige gitaar- en drumpartijen vormen ook de strijkers en synths een belangrijke rol in de ontwikkeling van het nummer. (HugovdBos)

121
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Kayak - Merlin [7:23]



Merlin |1981 | Nederland

2016: 230
2015: 172

Genomineerd door: Jester

Mijn eerste stappen in de richting van de prog zijn eigenlijk nauw verbonden met Kayak. Ergens eind jaren '70 maakte ik kennis met de band van Ton Scherpenzeel, ik denk als eerste met Starlight Dancer en daarna Phantom of the Night. Diens opvolger, Periscope Life, vond ik toen ook wel goed (al is dat achteraf wellicht teveel eer), maar kant 1 van Merlin vond ik echt fantastisch. En wellicht niet toevallig is dat het meest symfonische (die term heb ik heel lang gebruikt) dat Kayak heeft voortgebracht. Een nummer dat een mooie opbouw heeft, en waar de stem van Edward Reekers bij uitstek tot zijn recht komt. (Jester)

120
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Marillion - Brave [7:56]



Brave |1994 | Verenigd Koninkrijk

2016: 142
2015: 97

Genomineerd door: Jester

Het verhaal van Brave mag inmiddels algemeen bekend zijn: het verhaal dat Steve Hogarth uit de krant oppikte, en daar dit concept album aan ophing. Daarmee het bewijs leverend dat Marillion ook post Fish bestaansrecht had. Over het algemeen staat The Great Escape hoog op lijstjes als favoriet van dit album. Des te opvallender omdat dat nummer voor mij nog zo tegen de 'oude' Marillion aanschurkt. Dit nummer (Brave) past meer bij de 'nieuwe' richting van Marillion met Hogarth: sfeervoller, langer uitgesponnen. Als er dan één nummer is, dat je in het donker moet beluisteren is het dit wel. Hoe dan ook, beide nummers zijn op hun eigen manier hoogtepunten op één van de beste Marillion-albums, en dat zegt wat. (Jester)

119
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Anekdoten - Gravity [8:20]



Gravity |2003 | Zweden

2016: 122
2015: 88

Genomineerd door: Casartelli

Eigenlijk is dit zo'n nummer, dat het me verbaast dat ik het zo steengoed vind. Dat heeft met name te maken met de wat 'langgerekte' zang van Nicklas Barker, die daardoor wat zeurderig kan overkomen. Waar ik dat bij bijvoorbeeld Thom Yorke maar slecht trek, vind ik het hier juist iets meeslepends krijgen. En dat geld voor de volle 8 minuten van dit nummer, want meeslepend typeert dit nummer voor mij ook het beste.
Eigenlijk zit het nummer niet eens zo heel ingewikkeld in elkaar. Gezongen stukken en instrumentale uitbarstingen wisselen elkaar af. Wat dat betreft heeft Anekdoten wel eens complexere muziek gemaakt, maar ook progmuziek hoeft ook niet altijd complex of innovatief te zijn (hoewel het nummer natuurlijk wel geweldig goed en zeker niet simpel in elkaar zit) om wel meeslepend en heerlijk te zijn. Dit nummer is bewijs voor die stelling. (Bonk)

118
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Porcupine Tree - Don’t Hate Me [8:30]



Stupid Dream |1999 | Verenigd Koninkrijk

2016: 121
2015: 91

Genomineerd door: divart

Stupid Dream. Een van de albums van Porcupine Tree die als overgangsalbum wordt gezien van de spacey periode naar de metalperiode. Een album waar in mijn ogen heel weinig mis mee is, en onder meer het volgende pareltje bevat: Don't Hate Me. Hiervan zijn dit de eerste regels:

The light snow is falling on London. All sign of the living has gone.

Dit is precies wat ik me voorstel als ik naar het nummer luister. Het is midden in de nacht. Je loopt in een winterse periode over straat. En er is iets gebeurd in de relatie die je met iemand hebt (Don't hate me, I'm not special like you. I'm tired and I'm so alone). Het voelt alsof je het goed wil maken met die persoon, maar je het idee hebt dat het waarschijnlijk niet gaat werken Het verhaal dat Steven Wilson vertelt straalt een en al melancholie uit. De instrumentatie van het nummer sluit daar heel goed op aan. Het begint al met het leidmotief dat gespeeld wordt door de gitaar, waarna het nummer langzaam loskomt. Hoe meer erbij komt, hoe meer je het gevoel gaat hebben dat er naar een hoogtepunt gewerkt wordt. In dit geval is dit de saxofoonsolo van Theo Travis. Een moment om kippenvel van te krijgen.

Alles klopt hier. Ik kan niets anders zeggen dan dat het een prachtig nummer is van de heren van Porcupine Tree. Ze hebben hiervoor en hierna nog veel meer van dit soort parels gemaakt, maar dit is er eentje die zeker tot deze categorie behoort. (Porcupine Head)

117
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Pendragon - The Last Man on Earth [14:47]



The Window of Life |1993 | Verenigd Koninkrijk

2016: 146
2015: 187

Genomineerd door: musicborst

116
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Big Big Train - East Coast Racer [15:43]



English Electric (Part Two) |2013 | Verenigd Koninkrijk

2016: 163
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

115
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
The Gathering - Waking Hour [5:38]



Home |2006 | Nederland

2016: 240
2015: 263

Genomineerd door: da dude

De samenwerking tussen Anneke van Giersbergen en de rest van The Gathering eindigde met het fantastische album Home. We hebben inmiddels kunnen vaststellen dat de band nog wel enigszins in de buurt van de glorietijd heeft kunnen blijven maar dat Anneke solo een toch wel... ehm... heel andere kant opgegaan is. Enfin, de metaldagen zijn op Home reeds lang voorbij en dat horen we ook hier: stemmig pianospel over een grimmig elektronisch riffje en later minimalistisch swingende drums... en dan die stem die dat prachtige refrein draagt. Een van hun beste nummers. (Casartelli)

114
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card [16:09]



The Turn of a Friendly Card |1980 | Verenigd Koninkrijk

2016: 103
2015: 48

Genomineerd door: laxus11

The Turn of a Friendly Card van The Alan Parsons Project komt van het gelijknamige conceptalbum (uit 1980), dat als thema gokken en gokverslaving heeft. Je hoort dat ook in de tekst: No game ever ends when your whole world depends on the turn of a friendly card. Het nummer is eigenlijke een suite, die uit 5 delen bestaat, maar het bekendst zijn de parts I en V van The Turn of a Friendly Card. Wijlen Eric Woolfson was de grote componist van de meeste APP nummers terwijl Alan Parsons in belangrijke mate voor de productie en engineering zorgde. De combinatie van beide muzikanten zorgde ervoor dat de vinyl albums van APP in de jaren ’70 en ’80 al een erg mooi geluid hadden. Dat geldt zeker ook voor dit album, dat tezamen met Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe en Eye in the Sky, als één van de meesterwerken van APP wordt beschouwd.

Parts I en V van The Turn of a Friendly Card worden gezongen door Chris Rainbow, die helaas enkele jaren geleden aan de ziekte van Parkinson is overleden. Chris Rainbow heeft ook een aantal solo albums gemaakt en stond bekend om zijn prachtige stem. Chris Rainbow stotterde bij het spreken maar dat verdween volledig bij het zingen. Ik raad iedereen aan om eens goed naar de zang van hem te luisteren op dit nummer. Geen gemakkelijk nummer om te zingen maar erg goed gedaan.

The Turn of a Friendly Card is in 1980 op single uitgebracht, een samenvoeging van de parts I en V. Deze haalde slechts de tipparade in Nederland. Niettemin staat dit nummer wel al jarenlang in de Radio 2 Top 2000. In de laatste editie op plek 618. Een mooie notering voor één van de mooiste nummers ooit gemaakt. (dynamo d)

113
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
King Crimson - 21st Century Schizoid Man [7:24]



In the Court of the Crimson King |1969 | Verenigd Koninkrijk

2016: 124
2015: 117

Genomineerd door: Status Seeker