112
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Beardfish - Sleeping in Traffic [35:44]



Sleeping in Traffic: Part Two |2008 | Zweden

2016: 50
2015: 108

Genomineerd door: Casartelli

De muziek van Beardfish is duidelijk geïnspireerd door de grote namen van weleer, maar in tegenstelling tot iets te veel vakgenoten (zelfs in tegenstelling tot iets te veel collega-Zweden) hebben ze niet alleen de ingrediënten uit de jaren '70 onder de knie, maar ook de geest. En dat is nogal wat... ELP, Genesis, Gentle Giant, King Crimson, 10cc, Yes en Frank Zappa zijn maar een greep uit de mogelijke referenties die in de niet zelden hyperactieve potpourri te vinden zijn. Soms bezwijkt een en ander wat onder het eigen gewicht, maar Sleeping in Traffic is een epic volgens het boekje, met kop en staart, een fraai terugkerend thema en nog een ferme dosis humor ook. En dat alles in een luizige 35 minuten… (Casartelli)

Mooie winst voor Anneke en co, zo maakt Anneke en ook Co ze niet meer

111
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Rush - Jacob's Ladder [7:28]



Permanent Waves |1980 | Canada

2016: 91
2015: 62

Genomineerd door: Brunniepoo

Op het album Permanent Waves neemt Rush een reuzestap de zojuist begonnen jaren '80 in. De mix van hun eigen erfenis en de tegenwoordige tijd zou nog erg veel moois opleveren, maar op dit album past een aantal nummers wat minder goed in mijn straatje. Hoogtepunt voor mij is het meest klassiek-symfonische nummer dat erop staat: het nagenoeg instrumentale Jacob's Ladder. Hier wordt andermaal aangetoond dat een klassieker soms maar weinig akkoorden nodig heeft. Kers op de taart is de fantastische minimoog, het toetseninstrument dat Geddy Lee rond deze tijd met enige regelmaat inzette. (Casartelli)

110
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Motorpsycho - Vortex Surfer [8:59]



Trust Us |1998 | Noorwegen

2016: 139
2015: ---

Genomineerd door: Bonk

Ik zal niet beweren dat Motorpsycho nou een typische progband is, maar als je kijkt naar het woord progressief kun je toch moeilijk ontkennen dat dit op deze band slaat.
Ze weten je elk album weer in spanning te houden (al moet ik eerlijk bekennen dat deze band nou ook nog niet heel lang op mijn radar staat), waar ze nu weer meer komen en ik heb ze nog niet kunnen betrappen op een herhalingsoefening. Tuurlijk is dan ook niet alles geslaagd, maar over het algemeen weet deze band toch muziek te maken van een zeer hoog niveau.

Afgelopen jaar deze band ook live mogen aanschouwen in Vera en dat kan ik een ieder aanraden. Aangezien er wel heel veel mensen heel enthousiast deden over deze band live, word ik vaak wat sceptisch. Om maar eens een band aan te halen ver buiten de prog, ik ben van het type 'Don't Believe the Hype'. Maar in dit geval klopt dat niet. Een optreden van ruim drie uur, waar ik volledig in de muziek gezogen werd en wat geen minuut verveelde. Echt, ga dat zien als je de kans hebt!

O ja, het moet ook nog over het nummer gaan.... Tja, ik vind dus 'gewoon' echt fantastisch. Het rustige begin, de uitbarsting na een kleine 5 minuten, die heerlijke loodzware muziek, de vocale uitbarstingen, de emotie...
Ik las dat het tot het beste nummer van het millennium gekozen was in Noorwegen. Ik snap het wel! Echt om je vingers bij af te likken, wat een pracht! (Bonk)

109
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Porcupine Tree - Radioactive Toy [10:01]



On the Sunday of Life |1991 | Verenigd Koninkrijk

2016: 151
2015: 66

Genomineerd door: vigil

108
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Opeth - A Fair Judgement [10:23]



Deliverance |2002 | Zweden

2016: 90
2015: ---

Genomineerd door: uffing

Nu is dit een een wat rustiger en meer ingetogen nummer van Opeth, maar het voelt hier gelukkig nog wel zwaarder aan dan wat ze momenteel laten horen. Overigens verdraag ik de nog hardere Opeth ook heel goed.

In dergelijke nummers hoor je pas goed wat voor warm stemgeluid Mikael Åkerfeldt heeft. Dat merk je toch wat minder als hij grunt.

Maar hoewel er hier ook heerlijk gitaar gespeeld wordt (hele fijne solo's!), ben ik toch het meest onder de indruk in dit nummer van de drums. En eigenlijk heb ik dat zeer zelden, maar luister eens hoe snel hier soms gedrumd wordt, maar ook hoe door slagen (of eigenlijk is houwen nog een beter woord) op de drums dit instrument duidelijk het fundament legt waar de rest op gebouwd wordt.
En dat leidt tot een zeer sterk en mooi bouwwerk! (Bonk)

107
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Harmonium - Histoires Sans Paroles [17:12]



Si On Avait Besoin d'une Cinquième Saison |1975 | Canada

2016: 104
2015: 74

Genomineerd door: Titmeister

Ergens op mijn virtuele to-do-lijst staat het voornemen om het album Si on Avait Besoin d'Une Cinquième Saison (die titel alleen al!) van Harmonium nog eens aan te schaffen. Het feit dat wat ik van de latere Harmonium gehoord heb niet zo aanspreekt en dat hij ook niet echt regelmatig in afprijsstapels bij de Blokker ligt, maakt dat er meestal iets anders een hogere prioriteit krijgt. Maar stel je toch eens voor dat er op dat album nog net zoiets moois als Histoires sans Paroles staat... of zelfs nog net zoiets moois als het stuk van Histoires sans Paroles tussen de derde en de vijfde minuut. Of dat stuk vanaf de veertiende minuut. Kippenvel! Nuja, sommige dingen moeten misschien gewoon in nevelen gehuld blijven. (Casartelli)

106
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Pink Floyd - Us And Them [7:49]



The Dark Side of the Moon |1973 | Verenigd Koninkrijk

2016: 119
2015: 41

Genomineerd door: ArthurDZ

Pink Floyd wist hun muzikale stijl beetje bij beetje op te bouwen, waar de progressieve elementen van hun muziek in voorganger Meddle al duidelijk aanwezig waren. De complexiteit van opvolger The Dark Side of the Moon ligt zowel op productioneel, muzikaal als tekstueel gebied. Technicus Alan Parsons is verantwoordelijk voor de meest verfijnde opnametechnieken die er begin jaren zeventig voor handen waren. De thema’s van het album voeren zich door het menselijk leven vol conflicten, mentale problemen, de dood en het samenzijn.

Het meeslepende Us and Them weet de kracht van depressies en isolatie te benadrukken. De progressieve elementen en de jazz fuseren in de ontspoorde wereld waar het nummer doorheen voert. (HugovdBos)

105
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Genesis - Entangled [6:28]



A Trick of the Tail |1976 | Verenigd Koninkrijk

2016: 167
2015: 78

Genomineerd door: Jester

Als je het over etherisch hebt, heb je het over dit nummer. Ik luister het nu net na Shadow of the Hierophant, en dan is het opvallend hoe vergelijkbaar het geluid van beide nummers is. Geen toeval waarschijnlijk, omdat Tony Banks het samen met Steve Hackett schreef. Phil die op zijn gevoeligst zingt, aanvankelijk alleen begeleid door de akoestische gitaar. Zo denk je dat het nummer lekker door kabbelt, maar dan moet Tony nog komen met het slotstuk uit de mellotron, om, zoals hij het zelf omschrijft, tot een kathedraal-achtig einde te komen. (Jester)

104
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Yes - And You and I [10:13]



Close to the Edge |1972 | Verenigd Koninkrijk

2016: 64
2015: 112

Genomineerd door: wibro

Yes en ik zijn nooit echte vrienden geworden. Ik heb het meerdere malen geprobeerd, diverse LP's van hen gekocht, maar het werd geen succes.
And You and I is de uitzondering op deze regel. Het liefelijke begin, opbouwend naar het gedragen hoogtepunt, Yes we can! (Jester)

103
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Dream Theater - Pull Me Under [8:14]



Images and Words |1992 | Verenigde Staten

2016: 81
2015: 229

Genomineerd door: kabouter76

Clicktrack en andere plastic elementen maken dat het Images and Words-album, hoe historisch belangrijk ook, inmiddels wat gedateerd aandoet. Op het tamelijk fantastische openingsnummer Pull Me Under heeft de tijd dan weer betrekkelijk weinig vat gehad. Yes en vooral Metallica zijn nooit echt ver weg (Mike Portnoy moest hier orenschijnlijk zijn bewondering voor Neil Peart nog een beetje een plek geven), James LaBrie was hier, wat we later ook van hem vonden, toch echt een heel welkome vervanging van Charlie Dominici, John Petrucci doet zijn ding, maar de grootste smaakmaker lijkt hier andermaal Kevin Moore. Wat een spanningsboog, daar op de 5:30-mark! (Casartelli)

102
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Transatlantic - The Whirlwind [77:49]



The Whirlwind |2009 | Verenigde Staten / Zweden / Verenigd Koninkrijk

2016: 88
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Het was Sinterklaasavond 2009 en we zaten met de schoonfamilie bij elkaar. Dat bedraagt 10 mensen, voor wie allen lootjes waren getrokken, gedichten waren gemaakt, en met alle extra cadeautjes kunnen wij altijd wel rekenen op een uur of 3 à 4 Sinterklaaspret. Bovenaan mijn verlanglijst prijkte de nieuwe cd van Transatlantic, waarvan ik op YouTube al een aantal nummers had beluisterd van eerdere cd’s. Ik was overrompeld geweest van de nummers, en een nieuwe cd van deze progsupergroep zou toch niet slecht kunnen zijn? Ik weet nog hoelang, vanaf dat ik de cd had uitgepakt en in het boekje zat te bladeren, het voor mijn gevoel duurde totdat ik hem ook echt kon gaan beluisteren. Wat een magische melodieën kwamen er uit het oude cd-spelertje van mijn vriendin dat bij haar ouders stond. Later, via mijn dure oortjes of over de geluidsinstallatie klonk het allemaal nog zoveel beter, alle lagen en verschillende instrumenten die nergens verzanden in een brei. Ik probeer hem nu niet te vaak te beluisteren, maar wat een heerlijke thematische soundtrack is het voor mij geworden. Ook bij het concert in de 013, waar ze toen dit nummer in zijn geheel voordroegen, genoot ik met volle teugen van dit meesterwerk en dit blijft echt een alltime favoriet! (El Stepperiño)

101
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Peter Gabriel - No Self Control [3:55]



Peter Gabriel [3] |1980 | Verenigd Koninkrijk

2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: vigil

Overzichtje van de laatste 25:

101 (-----) Peter Gabriel - No Self Control
102 (88) Transatlantic - The Whirlwind
103 (81) Dream Theater - Pull Me Under
104 (64) Yes - And You and I
105 (167) Genesis - Entangled
106 (119) Pink Floyd - Us And Them
107 (104) Harmonium - Histoires Sans Paroles
108 (90) Opeth - A Fair Judgement
109 (151) Porcupine Tree - Radioactive Toy
110 (139) Motorpsycho - Vortex Surfer
111 (91) Rush - Jacob's Ladder
112 (50) Beardfish - Sleeping in Traffic
113 (124) King Crimson - 21st Century Schizoid Man
114 (103) The Alan Parsons Project - The Turn of a Friendly Card
115 (240) The Gathering - Waking Hour
116 (163) Big Big Train - East Coast Racer
117 (146) Pendragon - The Last Man on Earth
118 (121) Porcupine Tree - Don’t Hate Me
119 (122) Anekdoten - Gravity
120 (142) Marillion - Brave
121 (230) Kayak - Merlin
122 (95) Green Carnation - Light of Day, Day of Darkness
123 (144) Anathema - Flying
124 (243) The Moody Blues - Legend of a Mind
125 (-----) Queensrÿche - Suite Sister Mary

100
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Eloy - Poseidon's Creation [11:44]



Ocean |1977 | Duitsland

2016: 138
2015: 71

Genomineerd door: Brunniepoo

Poseidon's Creation is een van de ultieme klassiekers van zanger/gitarist Frank Bornemann en... wel, kan er iemand nog een bandlid van Eloy opnoemen? Voor de bekendheid van de collega's helpen de vele bezettingswisselingen (Bornemann verving enkele keren zijn complete 'begeleidingsband) natuurlijk niet mee, maar de openingstrack van Ocean had zonder bassist Klaus-Peter Matziol toch beslist anders geklonken. Detlev Schmidtchen tekent voor het rijke toetsenarsenaal, dat doorheen de Eloy-discografie de gitaar toch wel als zichtbaarste melodiemaker verdringt. En dan zullen we drummer Jürgen Rosenthal ook nog maar even noemen.

De instrumentale opening van Poseidon's Creation is gelijktijdig generiek en uiterst herkenbaar. Dat laatste geldt natuurlijk nog meer voor Bornemanns zang en dictie die, tegen de vijf minuten, dan eindelijk inzetten. Als dan rond de acht minuten het wederom o zo herkenbare gitaar/toetsenduel inzet, weet je dat het gebabbel over Poseidon, Atlantis en Kleito eigenlijk maar een korte onderbreking van het instrumentale extravaganza was. Een nummer met drie zulke verschillende delen dat ondanks het ontbreken van zelfs maar een spoor van refrein minstens het herkenbaarste Eloy-nummer sinds Land of No Body is en misschien wel hun herkenbaarste ooit... dat is toch een hele prestatie. (Casartelli)

99
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Rush - Cygnus X-1 [10:25]



A Farewell to Kings |1977 | Canada

2016: 137
2015: 73

Genomineerd door: Status Seeker

Een grote kracht van Rush is dat ze hun technisch vernuft en muzikale vernieuwsingsdrang vrijwel altijd in coherente liedjes met een kop en een staart verpakken. De grotendeels instrumentale vertelling over de reis naar het zwarte gat Cygnus X-1 met ruimteschip de Rossinante, dat eindigt met een heuse verdwijning aan het eind en de belofte dat er een vervolg komt, kan goed voor uitzondering op de regel doorgaan. Conceptueel heeft deze afsluiter van het A Farewell to Kings-album de tand des tijds niet bijster goed doorstaan, maar de muzikale zeggingskracht van dit experimentele werkje (dat we met de kennis van nu proto-progmetal zouden kunnen noemen) is er niet minder om. Daarnaast is het een probaat middel tegen al te lang plakkend bezoek. (Casartelli)

98
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Queen - The March of the Black Queen [6:33]



Queen II |1974 | Verenigd Koninkrijk

2016: 79
2015: ---

Genomineerd door: Bonk

Een klein jaar na de kennismaking met het hevige geluid van de band Queen verscheen het tweede album. De muziek vervolgt de weg van zijn voorganger, maar is opgebouwd als een conceptalbum. De witte kant van het album toont de emotionele kracht en de positieve sferen, terwijl de zwarte kant de donkere fantasie en de negatieve sferen naar voren brengt. De drijvende krachten zijn de gitaren en verschillende melodielagen, waarop Mercury zijn stem in alle hevigheid ten gehore brengt.

Het hoogtepunt en langste nummer van het album komt met The March of the Black Queen. Het complexe geheel is opgebouwd uit elf verschillende delen, die gekenmerkt worden door tempowisselingen en gebruik van verschillende instrumentatie. De pianoklanken vormen de stuwende opening, waarna vooral de bombast van gitaren en drums het nummer de hoogte in werken. Naast de samenzang zijn het de vocalen van Mercury die de kracht van het nummer vormen. (HugovdBos)

Poseidon's Creation. Misschien wel de mooiste ontdekking door dit spel.

97
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Pink Floyd - Hey You [4:40]



The Wall |1979 | Verenigd Koninkrijk

2016: 277
2015: 113

Genomineerd door: uffing

Afgelopen jaar heb ik een tijdje met wat vrienden wat muziek gespeeld (als ik zou zeggen: "in een bandje gezeten", maak ik het groter dan het is). Omdat ik verder geen instrument bespeel, nam ik de vocale honneurs waar. Op die manier met muziek bezig zijn is een uitstekende manier om opnieuw waardering te krijgen voor composities waar je verder wat op uitgekeken was. De hits van The Wall stonden ook op het repertoire, dus ook Hey You kon zich in een positieve herwaardering verheugen. Het liedje is verder overbekend, dus daar hoef ik vast niet zo veel over te melden , ook ben ik vast de laatste Prog Ladderdeelnemer die zich nog eens over de tekst boog. Wel wil ik nog even memoreren dat het vocale bereik van David Gilmour, die het gros van de zang voor zijn rekening neemt, aanzienlijk lastiger haalbaar is dan het op het eerste gehoor lijkt. (Casartelli)

96
http://puu.sh/sEchR/3d70aa5be4.jpg
Antimatter - Stillborn Empires [7:20]



The Judas Table |2015 | Verenigd Koninkrijk

2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Alicia

Stillborn Empires bouwt zich op vanuit het drumspel van Liam Edwards en krijgt de toevoeging van de pianoklanken en het gitaarspel van Mick Moss. De zwakke mens wordt door anderen misbruikt en achterlaten met de pijnlijke herinneringen aan het verleden. De dromen van een mooie toekomst worden één voor één opgeblazen in de aangrijpende klanken van het nummer. Het leven lijkt ten einde te komen wanneer de gitaren als bulldozers door je gedachten heen walsen. Mick voert zich door zijn emoties heen in zijn depressieve zang en laat geen moment onberoerd. (HugovdBos)

95
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Yes - Awaken [15:26]



Going for the One |1977 | Verenigd Koninkrijk

2016: 255
2015: 137

Genomineerd door: ranboy

Ik hoop dat ik goed geteld heb... van het achtste album en de zesde bezetting van Yes... nee, dat is flauw, want op Going for the One waren we terug bij de Tales from Topographic Oceans-bezetting (Anderson, Howe, Squire, Wakeman, White), dus eigenlijk pas de vierde. Hoe dan ook, die bezetting van de topografische oceanen (watte?) kwam terug met een album met aanmerkelijk kortere nummers, waar ook in de grootste Anderson/Howe-dromerigheid nog een vleugje puntigheid zat... en Awaken dus, voor de meeste mensen het laatste grootse Yes-epic (al heeft het uit de jaren '90 stammende Endless Dream ook de lijst gehaald, dus misschien valt dat ook wel wat mee). Awaken heeft in elk geval de kenmerkende pretentie, wijdlopendheid en klassieke opbouw... en vijf jaar na Close to the Edge andermaal een hoofdrol voor de babi pangang etende Rick Wakeman. Dat kerkorgel behoefde geen gewenning, maar voor de rest heeft het mij wat luistersessies gekost alvorens ik Awaken in het hart kon sluiten. Dat is inmiddels overtuigend gelukt: Awaken is een van Yes' mooiste. (Casartelli)

94
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
Caravan - Nine Feet Underground [22:44]



In the Land of Grey and Pink |1971 | Verenigd Koninkrijk

2016: 233
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

De Engelse Canterbury scene bracht een aantal indrukwekkende bands het muzieklandschap in. Caravan wist zich een eigen geluid aan te meten, waar zowel de psychedelic rock, jazz als progrock een belangrijk onderdeel van uitmaken. In the Land of Grey and Pink is hun beroemdste werk, mede door de pracht en praal die in het epische Nine Feet Underground tentoon wordt gespreid. Het ruim 20 minuten durende nummer belicht de breedte aan muziekstijlen waarbinnen de band opereert, resulterend in zowel intieme als experimentele muzikale gedeeltes. (HugovdBos)

93
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Moon Safari - A Kid Called Panic [13:58]



Lover's End |2010 | Zweden

2016: 53
2015: 150

Genomineerd door: Brunniepoo

Deze band laat toch vooral horen dat meerstemming zingen (op voorwaarde dat het goed gebeurt en dat wordt hier zeker gedaan!) muziek echt een meerwaarde kan geven . De koortjes zijn niet van de lucht bij deze band, waardoor het soms bijna wat zoetsappig en musical-achtig aandoet en dat zal waarschijnlijk maken dat ze niet door iedereen evenveel gewaardeerd worden, maar ik vind het prachtig. Overigens is de tekst verre van zoetsappig en een stuk minder vrolijk dan de muziek doet vermoeden.

Door de melodieën en het meerstemmige zingen en het mooie subtiele pianogebruik, roepen ze bij mij associaties op aan Queen en wetende dat ik groot Queen-fan ben, is dat als compliment bedoeld. Het is afwisselend en dynamisch op melodieus gebied, wat ze ons voorschotelen en hoewel het af en toe wat onrustig aandoet op het eerste gehoor, zijn de meeste overgangen erg mooi en voelt het toch als een geheel.

Je moet ervan kunnen genieten, maar als je dat kan, is dit een band die nummers op een zeer hoog niveau aflevert, waarbij dit nummer alle sterke kanten in één nummer bundelt. Het doet mij in ieder geval volop genieten! (Bonk)

92
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Steve Hackett - Shadow of the Hierophant [11:44]



Voyage of the Acolyte |1975 | Verenigd Koninkrijk

2016: 69
2015: 106

Genomineerd door: wibro

Steve op zoek naar de ruimte die hij bij Genesis niet kreeg: en dat leidt tot één van de mooiste nummers die ik ken. Het begint etherisch, met Sally Oldfield die begeleid wordt door de akoestische gitaar van Steve. Dan de afwisseling met de stevigere mellotron stukken, Sally die weer terugkeert, nu ook ondersteund door de dwarsfluit van John Hackett. Dan, iets over de helft barst het nummer echt los, uit z'n voegen kun je wel zeggen. Bombast in de goede zin van het woord, een repeterend thema dat toewerkt naar een climax, de argeloze luisteraar in verbijstering achterlatend. Opvallend feit dat ik niet wist voor ik met deze bespreking begon: het nummer is mede geschreven door Mike Rutherford. (Jester)

91
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Gazpacho - Upside Down [9:41]



Night |2007 | Noorwegen

2016: 52
2015: ---

Genomineerd door: Manfield

Voor mij is dé progrevelatie van de 21e eeuw niet Steven Wilson, Marillion of Riverside, maar Gazpacho. Een uniek Noors ensemble dat de ene na de andere meest topplaat uit hun brein laten ontspruiten. Met Night als magnum opus. Alleen al de teksten zijn pareltjes (hoezo Nobelprijs voor Dylan?!). Wellicht dat Upside Down een wat archetypische quasi-intellectuele progtekst heeft, maar het is vooral de manier waarop frontman Jan Henrik Ohme het nummer tot je brengt dat het zo episch maakt. Soms schieten woorden te kort om een album te beschrijven en soms heb je te over voor hetgeen je wilt beschrijven. Gazpacho is zo’n band waar ik intens van geniet, maar waarover ik niet uitgepraat raak, maar tegelijkertijd niet de juiste woorden kan vinden om hun pracht te vatten.

Oh, het nummer is inmiddels alweer doorgelopen in Valerie’s Friend. Hoorden jullie ook die magistrale overgang? (chevy93)

90
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
The Gathering - Eleanor [6:42]



Mandylion |1995 | Nederland

2016: 82
2015: 102

Genomineerd door: Casartelli

Strange Machines was de hit, maar Eléanor was het echte klapstuk van Mandylion, met de toen nog nieuwe zangeres Anneke van Giersbergen overdonderender dan ooit. De overige ingrediënten zijn niet minder overdonderend trouwens: van het onheilspellende intro tot de bassdrum showcases in de tweede helft. Typisch hoe de muziek van de band meer op riffs dan op gitaarsolo's leunt, al hebben ze dat later nog wel met minder bombast aangetoond. Een langjarige favoriet. (Casartelli)

89
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
The Moody Blues - Forever Afternoon (Tuesday?) / (Evening) Time To Get Away [8:23]



Days of Future Passed |1967 | Verenigd Koninkrijk

2016: 229
2015: ---

Genomineerd door: chevy93

Daar waar ze in de Top 2000 gek zijn en vrijwel alle Moody Blues-nummers wegbezuinigen, worden hier de voorvaderen van de prog beter op waarde geschat, hoewel… als ik dat de grootste van al, Nights of White Satin, hier dan weer weggestemd is, is er nog werk aan de winkel. Enfin, Tuesday Afternoon dus. Of Forever Afternoon? Of The Afternoon, zoals Spotify het noemt? Ik vind bovenstaande titel veel mooier, veel progressiever.

Dit nummer is Days of Future Passed in het klein. Alle kanten op schietend, verscheidene tempowisselingen, maar stuk voor stuk bloedje mooi. Rustig toewerkend naar het einde, zoals heel Nederland zich langzaam opmaakt voor de avond na een vermoeiende werkdag, tijd om weg te gaan. Tijd om écht te leven, tijd voor het nachtelijke leven, tijd om onder het witte satijn te kruipen. (chevy93)

88
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Steven Wilson - Harmony Korine [5:07]



Insurgentes |2008 | Verenigd Koninkrijk

2016: 36
2015: 77

Genomineerd door: dynamo d

Dat was even schrikken voor toch wel behoorlijk wat Porcupine Tree-liefhebbers, toen Steven Wilson met Insurgentes een nieuwe periode in zijn solocarrière aftrapte. Dat hij van Porcupine Tree een soort progmetalband gemaakt had, was natuurlijk alleen maar heel fijn, maar dat hij ineens met shoegaze en andere noise-elementen begon te stoeien, tja, daar was de modale progger toch een stuk minder van gediend. Harmony Korine is een fraai voorproefje van wat verder op het album wat verder opgerekt wordt. Wilson zou het hierna allemaal ook weer een stuk conventioneler aanpakken, maar Insurgentes pakken ze ons niet meer af. En als Harmony Korine een beetje een overgangsnummer is, is het in elk geval een verdomd goed overgangsnummer. (Casartelli)

87
http://puu.sh/sEcnh/bc50979a54.jpg
Porcupine Tree - Blackest Eyes [4:23]



In Absentia |2002 | Verenigd Koninkrijk

2016: 42
2015: 50

Genomineerd door: Svendra

Het is 2002. Steven Wilson heeft zijn eerste samenwerking achter de rug met de progressieve death metalband Opeth, en Gavin Harrison heeft de plaats ingenomen van Chris Maitland als drummer. Het album In Absentia is inmiddels uit, en hiermee wordt duidelijk dat Porcupine Tree zich van zijn ruigere kant zal laten zien (rarara, hoe zou dat toch komen?).

Blackest Eyes is een voor progbegrippen vrij kort nummer, maar dat is voor mij totaal geen probleem. Als je de begintonen hoort, denk je: ""Dit is nog vrij rustig."" Maar al gauw voel je dat het gaspedaal waarschijnlijk harder zal worden ingedrukt. En dat gebeurt ook. De gitaar en de drums vallen als een bom binnen. Na het vrij harde intro van ongeveer 40 seconden, wordt het een stuk melodieuzer en wordt het tempo wat verlaagd. Er ontvouwt zich een prachtig muzikaal tapijt, met vrij duistere kleuren. Nadat het tweede refrein heeft plaatsgevonden, wordt het gaspedaal weer ingedrukt. Bij het volgende en laatste rustpunt krijgt Richard Barbieri de kans om een kale, maar fantastische sfeer neer te planten. Nog één keer hoor je de stem van de heer Wilson, en dan naderen we de finishlijn. Een laatste keer gassen, en dan is het klaar, over, uit.

Heerlijk om te horen hoe een nummer hard, maar ook sfeervol kan zijn. PT laat met Blackest Eyes zien hoe dat moet. (Porcupine Head)

86
http://puu.sh/sALsH/8f64fde91f.jpg
The Decemberists - The Island [12:40]



The Crane Wife |2006 | Verenigde Staten

2016: 94
2015: 126

Genomineerd door: Fathead

Hoewel ze meer mooie muziek gemaakt hebben, zullen de meeste mensen the Decemberists niet direct bestempelen als typische progband. Ik ook niet en dat zijn ze natuurlijk ook niet. Maar ook niet-prog-bands kunnen natuurlijk wel goede prognummers maken en daar is dit een uitstekend voorbeeld van. Dat maakt dat the Decemberists zeer terecht in de Prog top 300 staan, want dit is ook nog eens het mooiste wat ze ooit gemaakt hebben, terwijl ze veel meer goede muziek voortgebracht hebben.

Dit nummer gaat over een eiland (je verwacht het niet!) en verhaalt mijns inziens eigenlijk over een verkrachting. Niet echt een gezellig onderwerp, maar het levert wel mooie muziek op. Het verhalende van het nummer wordt mooi opgedeeld in drie delen. Er wordt geweldig, ingeleefd gezongen. De melodieën zijn ook erg prachtig en afwisselend, met geregeld tegendraadse ritmes. Dit geeft het nummer ook nog eens een prettige spanning mee.
Dus hoe Prog wilt u het hebben, maar bovenal hoe Prachtig wilt u het hebben? (Bonk)