107
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Lunatic Soul - The Final Truth [7:34]



Lunatic Soul |2008 | Polen

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Outlaw104

Lunatic Soul is het sideproject van Mariusz Duda, frontman van het Poolse Riverside. De stem van deze beste man komt op het eerste album, wat mij betreft, nog beter tot zijn recht als we tot dan toe bij Riverside gewend waren. Opvallend is dat er hier (bijna) geen elektrische gitaren gebruikt worden. Dit, en de gloedvolle productie, zorgt voor een mooie rustige en ingetogen sfeer, waarin Mariusz je meevoert in allerlei emoties. The Final Truth is een nummer, waar bijna het hele nummer een soort onderhuidse spanning in blijft zitten en die je tot het puntje van je stoel doen schuiven, totdat de drums pas werkelijk echt invallen en de climax van deze track wordt bereikt. En dit alles zonder elektrische gitaar. Het basspel, toetsen en het geweldige drumspel zorgen ervoor dat dit nummer onder je huid kruipt en op het moment dat je denkt, dat het echt losgaat is het afgelopen. Ideale muziek om met het licht uit op een hoofdtelefoon te beluisteren. (Outlaw104)

106
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Moon Safari - A Kid Called Panic [13:58]



Lover's End |2010 | Zweden

2017: 93
2016: 53
2015: 150

Genomineerd door: Brunniepoo

Deze band laat toch vooral horen dat meerstemming zingen (op voorwaarde dat het goed gebeurt en dat wordt hier zeker gedaan!) muziek echt een meerwaarde kan geven . De koortjes zijn niet van de lucht bij deze band, waardoor het soms bijna wat zoetsappig en musical-achtig aandoet en dat zal waarschijnlijk maken dat ze niet door iedereen evenveel gewaardeerd worden, maar ik vind het prachtig. Overigens is de tekst verre van zoetsappig en een stuk minder vrolijk dan de muziek doet vermoeden.

Door de melodieën en het meerstemmige zingen en het mooie subtiele pianogebruik, roepen ze bij mij associaties op aan Queen en wetende dat ik groot Queen-fan ben, is dat als compliment bedoeld. Het is afwisselend en dynamisch op melodieus gebied, wat ze ons voorschotelen en hoewel het af en toe wat onrustig aandoet op het eerste gehoor, zijn de meeste overgangen erg mooi en voelt het toch als een geheel.

Je moet ervan kunnen genieten, maar als je dat kan, is dit een band die nummers op een zeer hoog niveau aflevert, waarbij dit nummer alle sterke kanten in één nummer bundelt. Het doet mij in ieder geval volop genieten! (Bonk)

105
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
King Crimson - Starless [12:18]



Red |1974 | Verenigd Koninkrijk

2017: 30
2016: 30
2015: 35

Genomineerd door: Yann Samsa

King Crimson is, as always, more a way of doing things. When there is nothing to be done, nothing is done: Crimson disappears. When there is music to be played, Crimson reappears. If all of life were this simple, aldus de immer bescheiden Robert Fripp. Dat het album Red, met die o zo iconische afsluiter Starless, het slot was van een zeer productieve periode (zeven studioalbums in vijf jaar) en het begin van een stilte van zeven jaar, geeft de uitspraak alleen maar meer gewicht. Een in eerste instantie afgekeurd rijmelarijtje van John Wetton (en jawel, over het eindresultaat zijn genoeg diepte-analyses op het wereldwijde web te vinden) kon voor de opvolger van Starless and Bible Black gekoppeld worden aan een lange, dreigende instrumentale opbouw naar wat wellicht de moeder aller climaxen uit de klassieke prog is. Ruim veertig jaar oud en nog geen seconde gedateerd. (Casartelli)

Dat is wel een evenzo verrassende als belachelijke daling van Starless.

Ik dacht het, jij zegt het.

104
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Lunatic Soul - Gutter [8:42]



Walking on a Flashlight Beam |2014 | Polen

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bravejester

103
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Mike Rutherford - At the End of the Day [5:35]



Smallcreep's Day |1980 | Verenigd Koninkrijk

2017: 260
2016: 231
2015: ---

Genomineerd door: vigil

Wie vroeger frequent luisteraar was van de Elpee show van Willem van Putten moet dit nummer toch wel kunnen dromen. Het is het slotstuk van de A-kant van Smallcreep's Day (het album) en tevens van de gelijknamige epic, want genoemde elpeehelft is dat in feite. Het nummer wordt gedragen door de mooie vocalen van Noell McCalla, maar vooral door het schitterende, bombastische toetsenwerk van voormalig Genesis gitarist Anthony Phillips. Hoewel het album fraai is, kan het zich niet echt meten met het werk van Rutherford's broodheer Genesis. Dit nummer is daar de uitzondering op. (uffing)

102
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Flower Kings - Stardust We Are [25:03]



Stardust We Are |1998 | Zweden

2017: 161
2016: 158
2015: 147

Genomineerd door: kabouter76

25 minuten durende pronkstuk van hun doorbraakdubbelalbum Stardust we are.
Natuurlijk zijn de Yes en Genesis referenties daar, Roine Stolt is immers een groot fan.
Alles wat wij kennen van fraaie jaren ’70 symfo komt voorbij, mooi intro, mooie gezongen passages, fraaie gitaarsolo's van Roine Stolt en toetsensolo’s van Tomas Bodin en natuurlijke mysterieuze teksten over vervlogen tijden.

Stardust we are was destijds een muziekstuk waarvan je dacht dat het niet meer gemaakt zou worden. (Rudi S)

101
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Peter Gabriel - Family Snapshot [4:28]



Peter Gabriel [3] |1980 | Verenigd Koninkrijk

2017: 69
2016: 237
2015: 122

Genomineerd door: vigil

Ik kan me nog goed herinneren dat ik vroeger op de fiets zat met mijn walkman op en in weer en wind heen en weer fietste naar school of werk. Dan hebben we het al gauw over minimaal een jaar of 23 geleden (we worden oud…). Vaak kwam het bandje van Plays Live voorbij. Dit was een concert registratie van Peter Gabriel. Nu is het hele live album fantastisch maar Family Snapshot intrigeerde mij het meest. Dat is eigenlijk altijd zo gebleven (mede daardoor is zijn derde album ook nog altijd mijn favoriet) al heeft de goede man natuurlijk enorm veel goede liedjes en is de concurrentie daardoor groot. (vigil)

En we staan aan de rand van de Top 100. Hier nog even een overzichtje van het laatste 25-tal:

125 (157) IQ - The Wrong Side of Weird
124 (98) Queen - The March of the Black Queen
123 (129) Opeth - Windowpane
122 (207) The Flower Kings - Last Minute On Earth
121 (-----) Ray Wilson - Makes Me Think Of Home
120 (118) Porcupine Tree - Don’t Hate Me
119 (39) Gazpacho - The Walk
118 (133) Yes - Roundabout
117 (85) UK - Rendezvous 6:02.
116 (148) Manfred Mann's Earth Band - Father Of Day, Father Of Night
115 (169) Genesis - The Carpet Crawlers
114 (226) Pure Reason Revolution - Bright Ambassadors of Morning
113 (243) Pendragon - Masters of Illusion
112 (-----) Opeth - Deliverance
111 (117) Pendragon - The Last Man on Earth
110 (101) Peter Gabriel - No Self Control
109 (64) IQ - Sacred Sound
108 (89) The Moody Blues - Forever Afternoon (Tuesday?) / (Evening) Time To Get Away
107 (-----) Lunatic Soul - The Final Truth
106 (93) Moon Safari - A Kid Called Panic
105 (30) King Crimson - Starless
104 (-----) Lunatic Soul - Gutter
103 (260) Mike Rutherford - At the End of the Day
102 (161) The Flower Kings - Stardust We Are
101 (69) Peter Gabriel - Family Snapshot

100
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
The Gathering - Black Light District [16:22]



Black Light District |2002 | Nederland

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: vigil

Best wel knap, nieuw in top 100 binnenkomen tussen de "gevestigde orde".
Zijn er nog hogere nieuwe binnenkomers eigenlijk?

Ja, een mooie opleuking van hun 30th Anniversary Tour.

Ik heb de lijst hier niet helemaal bij de hand, maar er komen nog minstens 3 nieuwe binnenkomers, waarvan 2 van nog heel wat minder gevestigde namen dan The Gathering.

Maar eerst even deze gevestigde naam:

99
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Grendel [17:40]



Market Square Heroes |1982 | Verenigd Koninkrijk

2017: 154
2016: 114
2015: 116

Genomineerd door: uffing

Marillion kennen we van het tijdperk Fish (tm 1988) en het tijdperk Steve Hogarth (vanaf 1989), allebei goed voor verschillende hoogstandjes in het complete oeuvre. Grendel verscheen als b-kant op debuutsingle Market Square Heroes. Grendel is een complexe compositie die is opgebouwd uit verschillende segmenten. Met John Gardner’s boek Grendel als inspiratiebron beschrijft het nummer de Beowulf mythe vanuit het perspectief van het monster. Het muzikaal en tekstueel zeer fraai opgebouwde nummer heeft inmiddels terecht een cult status verworven onder Marillion fans. (HugovdBos)

98
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Regret [7:58]



Alternative 4 |1998 | Verenigd Koninkrijk

2017: 59
2016: 97
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Dat dit nummer een diepe emotionele lading draagt, blijkt al uit de eerste tonen. Het akoestische gitaarspel geeft al een bepaalde triestheid aan het nummer. En dat wordt tijdens de rest van het nummer niet beter.
Nee, dit is weer eens geen vrolijke muziek. Zowel qua sfeer als tekst niet. Daar kan het sprankje hoop wat doorklinkt niets meer aan doen.
Maar als het leidt tot dergelijke prachtige doorleefde intense nummers, hoop ik dat Anathema nog heel vaak spijt krijgt. (Bonk)

97
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Steve Hackett - Spectral Mornings [6:33]



Spectral Mornings |1979 | Verenigd Koninkrijk

2017: 139
2016: 168
2015: 94

Genomineerd door: Jester

Als Genesis verzamelaar was het in 1979 uitgebrachte album Spectral Mornings van Steve Hackett voor mij een min of meer ‘verplichte’ aanschaf. En daar heb ik zeker geen spijt van gehad. Naar mijn gevoel één van Hackett’s beste en meest constistente albums.

Als afsluiter op dat album staat Spectral Mornings, geheel instrumentaal maar adembenemend mooi. Het betrekkelijk korte titelnummer heeft het helemaal, vind ik.
Zelden heb ik met instrumentale nummers een klik, vind ze meestal net iets minder interessant, maar bij Spectral Mornings, of ik nu op het puntje van mijn stoel zit of languit in een (Prominent) relaxstoel hang, ik raak er nu na al die jaren nog steeds van in een soort trance! (Jacoto)

96
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Opeth - The Drapery Falls [10:53]



Blackwater Park |2001 | Zweden

2017: 80
2016: 78
2015: 67

Genomineerd door: Protonos

De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. The Drapery Falls scoort op dat laatste punt iets minder, maar krijgt van mij wel een ontdekkingsbonus... in de Symfo Top 40 van Kees Baars godbetert. De liefde is overigens nog lang bij dit ene nummer blijven steken, maar uiteindelijk kwam het tussen mij en Opeth helemaal goed. (Casartelli)

95
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Gazpacho - Massive Illusion [13:37]



Night |2007 | Noorwegen

2017: 50
2016: 46
2015: 63

Genomineerd door: chevy93

Night is zo’n prachtig album! Het zit heel dicht tegen mijn top 10 aan en het heeft er ook wel eens in gestaan. Dit prachtige sfeervolle album wordt afgesloten door Massive Illusion. Waar we vaker natuurlijk last van hebben in deze progladder, is dat albums eigenlijk een geheel zijn en nummers binnen de context van het album eigenlijk op hun mooist zijn. Dat is hier eigenlijk ook het geval, maar op zichzelf staand is het ook een pareltje.
Zoals al eerder beschreven is Gazpacho (en uiteraard het album Night helemaal!) muziek voor op zijn minst gedimde lichten. Na het heerlijke deinende begin, krijg je een soort kampvuurtafereel (dat is tenminste mijn associatie) met klappende handen en iets meer tempo en prachtig subtiel verandert vervolgens de sfeer weer. Toch is het nog steeds hetzelfde nummer, maar het voelt ook als een geheel aan. De muziek is o zo gelaagd en o zo goed uitgevoerd. Er spelen naar mijn menig stuk voor stuk geweldige muzikanten in deze band.
Na het aanzwellende ritme, komt het prachtige vioolspel, mooi subtiel begeleid door de piano voor het gevoelige, klassieke einde.
En langzaam dooft het laatste licht… Dat de weg naar duisternis zo mooi kan zijn (Bonk)

94
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Fragile Dreams [5:32]



Alternative 4 |1998 | Verenigd Koninkrijk

2017: 47
2016: 40
2015: ---

Genomineerd door: herre48

Anathema leerde ik kennen met het album We're Here Because We're Here. Een album met een vrij positieve inslag. Die inslag hebben ze pas ingezet na dit album. Als je kijkt naar de albums voor WHBWH, dan merk je pas waar de echte roots van deze band uit Liverpool ligt. Donker, triester, maar vooral harder.
Fragile Dreams is daar een goed voorbeeld van. Het is het tweede nummer op Alternative 4, en erg kenmerkend voor de periode waarin ze verschuiven van keiharde metal naar progressief. Heel andere koek dus dan bijvoorbeeld een Dreaming Light. Naar mijn idee is het een van de meest toegankelijke nummers in deze lijst.

De eerste twintig seconden zijn nog vrij rustig. Dan valt de gitaar in, en dan kan het alleen nog maar omhoog gaan met het volume. Dit wordt opgevolgd door herhalend leidmotief, waar later nog mee wordt gevarieerd. Je merkt al gelijk dat er een donkere en trieste sfeer wordt neergezet. En als de stem van Vincent Cavanagh invalt, wordt je nog meer de donkere materie ingetrokken. De stem is in vergelijking met de latere periode van Anathema rauwer, en dat is hier absoluut geen minpunt. Sterker, ik vind het zelfs prettig. En dan de tekst:

Maybe I always knew
My fragile dreams would be broken for you

Dit klinkt alsof iemand al zijn plannen voor de toekomst in de prullenbak heeft gesmeten voor een persoon. Dit plan loopt vervolgens helemaal verkeerd af. De persoon kan pas jaren later de emoties die hierdoor ontstonden, verwerken. Dat is te merken als je naar de volgende tekst luistert:

Today I introduced myself
To my own feelings
A silent agony
After all these years, they spoke to me

Die persoon heeft dus jarenlang in de put gezeten. Triester kun je dit niet krijgen. Dit negatieve zet zich door in de rest van dit nummer. Geen korreltje positiviteit in terug te vinden. Maar dit alles wordt door Anathema omgezet in een fantastisch nummer. Het klopt van begin tot eind. Een krachtig nummer, met veel emotie en een goeie structuur. Dat Anathema zich met Fragile Dreams van zijn beste kant laat zien, lijkt mij niets meer dan evident. (Porcupine Head)

93
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Fish - Plague Of Ghosts [25:04]



Raingods with Zippos |1999 | Verenigd Koninkrijk

2017: 236
2016: 135
2015: 80

Genomineerd door: Rudi S

Over perfecte epics gesproken… Dit lied bestaat uit zes delen en klokt in totaal maar liefst 25 minuten. Toen dit album uit kwam was Fish een beetje in de vergetelheid geraakt. Wellicht daarom kwam hij in 1999 terug met zijn meest symfonische album sinds het veelgeprezen Vigil in a Wilderness of Mirrors. Niet dat het nu gelijk weer zo’n extreme knaller was (qua verkoop) maar met deze fantastische symfonische trip liet Fish wel weer horen dat hij het nog steeds kon. (vigil)

92
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Dreaming Light [5:45]



We're Here Because We're Here |2010 | Verenigd Koninkrijk

2017: 38
2016: 32
2015: 24

Genomineerd door: progressive

Anathema is toch wel een beetje mijn progband (alhoewel Prog?) van dit moment. Natuurlijk bestaan ze al een hele tijd maar de weg welke de band de laatste vijftien jaar aan het afleggen is blijkt toch wel een hele mooie. Een hele reeks schitterende albums verscheen er in die tijd maar waarom koos ik uit al dat prachtige werk precies dit nummer als een van mijn favorieten? Dat is een hele goede vraag kan ik wel vaststellen. Het raakt me gewoon, de zang en het gitaarwerk zijn van ongekende schoonheid, de melodie ontroerend en het is een mooi geheel. Soms is het wel eens moeilijk om er precies de vinger op te leggen, nou ja gewoon luisteren dan maar. (vigil)

91
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Anathema - Internal Landscapes [8:52]



Weather Systems |2012 | Verenigd Koninkrijk

2017: 194
2016: 62
2015: ---

Genomineerd door: uffing

Een indrukwekkende afsluiter van een indrukwekkend album. Het nummer begint en eindigt met de gesproken tekst over een bijna-dood ervaring. Het nummers is opgedragen aan de vader van de gebroeders Cavanagh. Het kent de kenmerkend Anathema opbouw; dat wil zeggen een fraai rustig begin, waarna het nummer zich uiteindelijk begeeft naar een explosieve finale:

For I was Always there
And I will Always be there

Het zorgt na vele malen luisteren nog steeds voor rillingen. (uffing)

90
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Kauan - Siiville Nousu [9:32]



Kaiho |2017 | Rusland

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Papartis

Kauan (betekent lange tijd in het Fins) is opgericht in 2005 in Tsjelyabinsk - Rusland.
Hun genre's zijn: Doom Metal, Post Rock, Black Folk en Ambient.
Ze zijn gevestigd in Oekraïne en zingen veelal in het Fins.
Hoe verzin je dit.
Het nummer Siiville Nousu komt van hun 7e album Kaiho, in eigen beheer uitgebracht in 2017.
Zie hiereen mooie recensie op Progwereld van dit album.

Siiville Nousu begint met een mooi sferisch piano intro.
Dan vallen bas en gitaar in. Mooi, melodieus en filmisch.
De zang is Fins en past prima bij de muziek.
Repeterende melodieën, hypnotiserend.
Ruim 9 minuten lang en het verveelt totaal niet.
Prachtige ontdekking.
En gezien de reacties van diverse luisteraars van de Prog ladder 2018 zijn het er meer mee eens. (Papartis)

89
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Marathon [6:09]



Power Windows |1985 | Canada

2017: 149
2016: 130
2015: 42

Genomineerd door: uffing

Met voorganger Grace Under Pressure had Rush de jaren '70 al definitief achter zich gelaten, maar als je met meer dan twee benen in de jaren '80 kon staan, deden ze dat met het album Power Windows (overigens getooid met prachtige hoes). Muzikale transformatie of niet, het album bruist als altijd van de energie en dat geldt niet in de laatste plaats voor de vijfde en laatste single Marathon, die, het betrekkelijk toegankelijke geluid en het grootse refrein ten spijt, niks deed in de hitlijsten. In een transparante compositie als deze is het niet al te moeilijk aan te wijzen waarom het zo'n sterk nummer is, maar de brug die langzaam naar het laatste refrein toewerkt, mag toch even speciaal gememoreerd worden. (Casartelli)

88
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Steve Hackett - Shadow of the Hierophant [11:44]



Voyage of the Acolyte |1975 | Verenigd Koninkrijk

2017: 92
2016: 69
2015: 106

Genomineerd door: wibro

Steve op zoek naar de ruimte die hij bij Genesis niet kreeg: en dat leidt tot één van de mooiste nummers die ik ken. Het begint etherisch, met Sally Oldfield die begeleid wordt door de akoestische gitaar van Steve. Dan de afwisseling met de stevigere mellotron stukken, Sally die weer terugkeert, nu ook ondersteund door de dwarsfluit van John Hackett. Dan, iets over de helft barst het nummer echt los, uit z'n voegen kun je wel zeggen. Bombast in de goede zin van het woord, een repeterend thema dat toewerkt naar een climax, de argeloze luisteraar in verbijstering achterlatend. Opvallend feit dat ik niet wist voor ik met deze bespreking begon: het nummer is mede geschreven door Mike Rutherford. (Jester)

87
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Splintering Heart [6:51]



Holidays in Eden |1991 | Verenigd Koninkrijk

2017: 135
2016: 96
2015: 56

Genomineerd door: vigil

Je hebt geen intro, je hebt een slecht intro, je hebt een intro, je hebt een goed intro, je hebt een heel goed intro en je hebt Splintering heart de overtreffende trap van dit alles. Is er verder nog iets behoudens het intro? Jazeker, een gitaarsolo! Je hebt geen gitaarsolo, je hebt een slechte gitaarsolo…

Nou ja, je snapt het! Het album Holidays in Eden mag dan een van de best verkochte Marillion albums zijn de trouwe aanhang reageerde wisselend. Maar over één ding was vrijwel iedereen het wel eens, met Splintering Heart had de band weer een klassieker te pakken, tja dat intro heh.. (vigil)

86
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Anathema - Flying [5:57]



A Natural Disaster |2003 | Verenigd Koninkrijk

2017: 123
2016: 144
2015: 86

Genomineerd door: vigil

Mocht je een beetje in de put zitten komt deze ook nog eens voorbij. Nu zijn de heren en dame van Anathema sowieso al niet van die lachebekjes dit is er wel eentje uit de donkerste krochten van de Anathema grot. Het is overigens wel een erg mooie grot en Anathema behoort samen met Archive tot mijn favoriete bands van dit moment. Aandachtspunt is het fantastische gitaarwerk van na drie en halve minuut, weer staat het kippenvel dik op armen. (vigil)

85
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Archive - The Empty Bottle [7:03]



Controlling Crowds Part IV |2009 | Verenigd Koninkrijk

2017: 43
2016: 65
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Gaandeweg bekruipt mij meer en meer de indruk dat Archive over zijn hoogtepunt heen is. De band is nog steeds herkenbaar en avontuurlijk, maar die grillige pieken van de eerste vijf albums, het lijkt plaats te maken voor een steeds gestroomlijndere sound waarin de lengte van de nummers niet altijd even functioneel is.

De nadagen schonken ons nog wel The Empty Bottle. Zeven minuten het beste van alle Archivewerelden in één übermelancholisch nummer. Zeven minuten het elektronische en het organische verweven met een van hun fraaiste vocale performances. Zeven minuten kippenvel. (Casartelli)

84
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - The Camera Eye [10:58]



Moving Pictures |1981 | Canada

2017: 81
2016: 72
2015: 51

Genomineerd door: Dieter

Een van de vele kwaliteiten van Moving Pictures is de puntigheid van de liedjes. Het elf minuten durende The Camera Eye is daar dan weer de uitzondering op ('t is ook meteen Rush' laatste nummer met een tijdsduur in de dubbele cijfers). Er mag eventueel zwakjes geprotesteerd worden tegen het feit dat de twee delen (het ene behandelt New York, het andere Londen) muzikaal wat gelijkluidend zijn of dat het überhaupt allemaal wat opgerekt is, maar ik heb mijn protesten uiteindelijk opgegeven. Fantastisch toetsenwerk van de bassist/zanger voor wie de keyboards op de derde plek in de hiërarchie kwamen en om het af te maken nog een heerlijke gitaarsolo van Alex Lifeson ook. (Casartelli)

83
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Time Flies [11:40]



The Incident |2009 | Verenigd Koninkrijk

2017: 65
2016: 57
2015: 57

Genomineerd door: dynamo d

Rond het verschijnen van The Incident begon het in bepaalde kringen behoorlijk salonfähig te worden om Porcupine Tree / Steven Wilson moe te zijn. Dat is ergens een beetje merkwaardig, want het was nog niet zo dat je er in het winkelcentrum mee doodgegooid werd en concertbezoek en cd-beluistering zijn over het algemeen nog gewoon vrijwillig. Toch herkende en herken ik wel wat in dat sentiment en The Incident is tot op de dag van vandaag een van mijn minder gewaardeerde Porcupine Tree albums. Time Flies is daar dan weer een gunstige uitzondering op. Hoe zuur ik soms ook op (vermeend) plagiaat mag reageren, dit Pink Floyd-eerbetoon (het is bijna een dubbelcover van Dogs en Sheep) gaat erin als koek. Waarom Wilson die gunfactor bij mij dan wel weer had, daarvoor moet ik nog eens een sessie bij de psycholoog houden. (Casartelli)