Ik tel dan maar mijn zegeningen dat het volgende pareltje dit jaar zijn continue stijging weer voortzet.

135
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Ritual - A Dangerous Journey [26:33]



The Hemulic Voluntary Band |2007 | Zweden

2017: 141
2016: 164
2015: 211

Genomineerd door: Svendra

A Dangerous Journey is zelfs in de context van een progtoplijst wel flink aan de lange kant. De zang van Patrik Lundström is toch wel een tamelijk acquired taste en ook in het verdere instrumentgebruik en de drukke compositie liggen verzadiging op de loer. Maar... I'm loving it! Naar aanleiding van dit spel het album ook aangeschaft en ook over de rest zijn de eerste indrukken zeer positief. (Casartelli)

134
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Genesis - The Lady Lies [6:05]



…And Then There Were Three… |1978 | Verenigd Koninkrijk

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: divart

Een persoonlijk favoriet waar ik altijd van vond dat deze niet genoeg aandacht kreeg. Genesis liet de gitaren gieren op een ruige manier zoals het nog niet eerder deed. Zwierende partijen wisselde de harde riff's af op een manier welke me nog altijd raakt. Ook met zijn drieen wisten ze te verrassen. En nu krijgt het lied dus opeens nog aandacht ook door een mooie plek in de Proglijst der lijsten. Wat wil een progmens nog meer? (vigil)

133
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Beardfish - Sleeping in Traffic [35:44]



Sleeping in Traffic: Part Two |2008 | Zweden

2017: 112
2016: 50
2015: 108

Genomineerd door: Casartelli

De muziek van Beardfish is duidelijk geïnspireerd door de grote namen van weleer, maar in tegenstelling tot iets te veel vakgenoten (zelfs in tegenstelling tot iets te veel collega-Zweden) hebben ze niet alleen de ingrediënten uit de jaren '70 onder de knie, maar ook de geest. En dat is nogal wat... ELP, Genesis, Gentle Giant, King Crimson, 10cc, Yes en Frank Zappa zijn maar een greep uit de mogelijke referenties die in de niet zelden hyperactieve potpourri te vinden zijn. Soms bezwijkt een en ander wat onder het eigen gewicht, maar Sleeping in Traffic is een epic volgens het boekje, met kop en staart, een fraai terugkerend thema en nog een ferme dosis humor ook. En dat alles in een luizige 35 minuten… (Casartelli)

132
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Opeth - A Fair Judgement [10:23]



Deliverance |2002 | Zweden

2017: 108
2016: 90
2015: ---

Genomineerd door: uffing

Nu is dit een een wat rustiger en meer ingetogen nummer van Opeth, maar het voelt hier gelukkig nog wel zwaarder aan dan wat ze momenteel laten horen. Overigens verdraag ik de nog hardere Opeth ook heel goed.

In dergelijke nummers hoor je pas goed wat voor warm stemgeluid Mikael Åkerfeldt heeft. Dat merk je toch wat minder als hij grunt.

Maar hoewel er hier ook heerlijk gitaar gespeeld wordt (hele fijne solo's!), ben ik toch het meest onder de indruk in dit nummer van de drums. En eigenlijk heb ik dat zeer zelden, maar luister eens hoe snel hier soms gedrumd wordt, maar ook hoe door slagen (of eigenlijk is houwen nog een beter woord) op de drums dit instrument duidelijk het fundament legt waar de rest op gebouwd wordt.
En dat leidt tot een zeer sterk en mooi bouwwerk! (Bonk)

131
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Led Zeppelin - Dazed and Confused [6:28]



Led Zeppelin |1969 | Verenigd Koninkrijk

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Eigenlijk is dit stiekem mijn favoriete nummer van Led Zep en toch had ik zelf nog nooit overwogen om het te nomineren voor de Prog Top 300. Toch omdat ik ze niet direct als progband zie en waarschijnlijk is het daarom nooit bij me opgekomen. Gelukkig maar zijn er mededeelnemers die wat ruimdenkender dan ik zijn . Want dit hoort er natuurlijk wel in thuis.
Slepend. schurend, die typerende zang, verschillende ritmes en tempo's, heerlijke gitaarsolo's, beukende drums. Niet voor niets heeft deze geweldige band zo veel invloed gehad op het latere verloop van de geschiedenis van de rock-, maar natuurlijk stiekem ook die van de progmuziek.

Lange tijd heb ik niet geweten dat het nummer eigenlijk een cover is van Jake Holmes, maar dat doet geen afbreuk aan de grote klasse die dit nummer herbergt en het is ook wel zo dat Led Zep er wel echt een eigen draai aan heeft gegeven.
Zo'n heerlijk nummer om lekker hard te draaien en in op te gaan, om je dazed and confused (om de open deur toch maar even in te trappen) achter te laten. (Bonk)

130
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Brave [7:56]



Brave |1994 | Verenigd Koninkrijk

2017: 120
2016: 142
2015: 97

Genomineerd door: Jester

Het verhaal van Brave mag inmiddels algemeen bekend zijn: het verhaal dat Steve Hogarth uit de krant oppikte, en daar dit concept album aan ophing. Daarmee het bewijs leverend dat Marillion ook post Fish bestaansrecht had. Over het algemeen staat The Great Escape hoog op lijstjes als favoriet van dit album. Des te opvallender omdat dat nummer voor mij nog zo tegen de 'oude' Marillion aanschurkt. Dit nummer (Brave) past meer bij de 'nieuwe' richting van Marillion met Hogarth: sfeervoller, langer uitgesponnen. Als er dan één nummer is, dat je in het donker moet beluisteren is het dit wel. Hoe dan ook, beide nummers zijn op hun eigen manier hoogtepunten op één van de beste Marillion-albums, en dat zegt wat. (Jester)

129
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Queensrÿche - Silent Lucidity [5:48]



Empire |1990 | Verenigde Staten

2017: 193
2016: 235
2015: 95

Genomineerd door: Jester

Een soort van mini epic door een (progressieve) hardrockband met allerlei tempowisselingen binnen 6 minuten en daar ook nog eens mee de Top 40 halen, kan dat? Dat bleek in 1990 toen Queensrÿche de single Silent Lucidity van het album Empire op de wereld los liet. Een prachtig staaltje van een zeer goed album van een prima band! (vigil)

128
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Queen - White Queen (As it Began) [4:34]



Queen II |1974 | Verenigd Koninkrijk

2017: 248
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bonk

Dit nummer komt van het enige ‘prog’album wat de beste band ooit (zo, dan heb ik dat ook maar weer gezegd) maakte. Tuurlijk kun je over meerdere zaken in de voorgaande zin discussiëren. Maar ik vind Queen II echt een wonderschoon album, waar Queen naast meer verhalende nummers ook al in het begin van hun carrière lieten zien buiten de begaande paden durfde te treden door niet over een A- en B-zijde van de plaat te praten, maar over een White en Black Side
Maar laat de discussie achterwege en laat je overspoelen door de pracht van dit nummer. Ik denk dat niemand zal betwisten dat Freddie op zich best wel kan zingen. Hij laat zich hier ook van zijn gevoelige en inlevende kant horen, maar laat diverse segmenten horen van zijn bereik en kracht.
Het nummer is geschreven door Brian May, die ooit over dit album gezegd schijnt te hebben ‘It was the fulfillment of an ambition for me to start using the guitar as an orchestral instrument’. Dat hoor je ook zeker in dit nummer terug.
Een prachtig sfeervol nummer, met heerlijke instrumentale uitbarsting. Een hoogtepunt in het toch al niet misselijke (om maar eens een understatement te gebruiken) oeuvre van Queen. En Prog! Wat wil je nog meer! Ik niet heel veel, realiseer ik me elke keer als ik dit nummer hoor. Deze pracht is genoeg voor dat moment. (Bonk)

127
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Phil Collins - In The Air Tonight [5:32]



Face Value |1981 | Verenigd Koninkrijk

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bravejester

Dit is het nummer dat het begin van mijn liefde voor Genesis was. Een liefde die weer het begin was van mijn liefde voor prog in het algemeen. Alleen om die reden past dit nummer voor mij in deze progladder. In 1985 kreeg ik van mijn ouders voor mijn 13e verjaardag een platenspeler met ingebouwd cassettedeck. Niet dat ik nou zoveel van muziek hield, want ik groeide op in een redelijk muziekloos huishouden (BZN, Operette, niet echt mijn dingen). Maar op school ging het vaak over muziek, mijn zus draaide veel muziek en rond die tijd was op TV 'The Music Box' begonnen, waar je clips kon zien. Mijn eerste platen die ik draaide, waren de platen van mijn oudere zus. Zij was fan van 'Het Goede Doel' (lid van de doelgroep) en ook van 'Bucks Fizz' en 'The Human League'. Die platen mocht ik dus soms lenen om te draaien. Maar, behalve 'Het Goede Doel' was het geen muziek die bij mij bleef hangen. Op één singletje na, dat ze ook had liggen. En dat was 'In the air tonight' van Phil Collins. Dit nummer bleef ik maar draaien. Omdat het al een oude single was (immers al vier jaar oud) miste mijn zus hem niet echt, dus bleef hij op mijn kamer. En draaide ik hem grijs. Intussen kocht ik ook mijn eerste eigen singles (Billy Ocean, The Miami Sound Machine ), maar toen ik genoeg gespaard had voor de aankoop van een LP, was dat het net uitgekomen 'No Jacket Required'. Ik was verkocht en al snel waren ook de andere dan beschikbare solo-platen van Phil in mijn bezit. Dat waren er twee, dus daarna moest ik verder kijken. Ik doodde de tijd met nog wat vergeten singles en 12 inches met mooie B-kanten (The man with the horn!!) tot ik in 1986 ontdekte dat mijn bewonderde Phil Collins ook zanger van een band was. Op vakantie in Frankrijk kocht ik de cassette (en LP kon ik in mijn tentje niet draaien en ging niet twee weken wachten met een LP in mijn tent, tot ik deze muziek tot mij kon nemen) van 'Invisible Touch' en de rest is geschiedenis. Ik was verkocht in het kwadraat en binnen een paar jaar had ik de hele backcatalogus van Genesis onder Phil in bezit. En toen ik 'Seconds Out' hoorde, was mijn conclusie dat ook in de jaren voor 1976 ze geweldige muziek hadden gemaakt. De eerste keer dat ik 'Supper's Ready' hoorde!! Magie. Ook alles van Genesis onder Gabriel, Gabriel solo, Rutherford en Banks solo vond zijn weg naar mijn platenkast. En daarna ging mijn ontdekkingstocht via Mariliion en Rush verder. Een ontdekkingstocht die mede dankzij deze progladder, na 33 jaar nog steeds voortduurt. En wat vind ik anno 2019 van dit nummer? Ik draai het eigenlijk zelden meer. Maar als ik het hoor, vind ik het nog steeds een geweldig nummer. Een iconisch nummer dat staat voor de tijd die mijn muzieksmaak gevormd heeft en dat de tand des tijds prima heeft doorstaan. En voor mij dus ook een waardige toevoeging aan deze ladder. (meesterdch)

Goed verhaal meesterdch!

126
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
RPWL - 3 Lights [7:30]



World Through My Eyes |2005 | Duitsland

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: vigil

Onze Duitse vrinden van RPWL brengen met 3 Lights een zeer fraai melodieus werkje. De groep die altijd tegen Floyd wilde aanleunen (uiteraard ook als tributeband) komen met dit nummer ook dicht in de buurt van Gilmour en co. Vooral qua zang, sfeer en muzikale opbouw komt het erg de buurt. Maar ja wat maakt het uit als het maar integer is en het eindresultaat meer dan verdienstelijk klinkt. Dat is nu precies wat er aan de hand is. Vooral het 2de gedeelte is van een ongekende schoonheid, driewerf hulde zou ik zeggen! (vigil)

En omdat er weer een 25-tal verstreken is, is het tijd voor een overzichtje.

150 (165) Eloy - End of an Odyssey
149 (121) Kayak - Merlin
148 (216) Marillion - Gazpacho
147 (153) Genesis - The Knife
146 (119) Anekdoten - Gravity
145 (282) Porcupine Tree - The Start Of Something Beautiful
144 (203) The Gathering - Even the Spirits Are Afraid
143 (290) Pain of Salvation - The Perfect Element
142 (55) Änglagård - Jordrök
141 (293) Peter Gabriel - Signal to Noise
140 (107) Harmonium - Histoires Sans Paroles
139 (77) King Crimson - Epitaph
138 (181) Anima Mundi - Spring Knocks on the Door of Men
137 (128) Antimatter - Black Eyed man
136 (134) Ayreon - Isis and Osiris
135 (141) Ritual - A Dangerous Journey
134 (-----) Genesis - The Lady Lies
133 (112) Beardfish - Sleeping in Traffic
132 (108) Opeth - A Fair Judgement
131 (-----) Led Zeppelin - Dazed and Confused
130 (120) Marillion - Brave
129 (193) Queensrÿche - Silent Lucidity
128 (248) Queen - White Queen (As it Began)
127 (-----) Phil Collins - In The Air Tonight
126 (-----) RPWL - 3 Lights

125
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - The Wrong Side of Weird [12:24]



The Seventh House |2000 | Verenigd Koninkrijk

2017: 157
2016: 174
2015: 134

Genomineerd door: Jester

Gedurende de jaren '90 nam Peter Nicholls zanglessen en dat resulteerde gaandeweg dat decennium in een zuiverder en zelfverzekerder zang. Op die punten was dan ook nog wel wat ruimte voor verbetering. Op het uit 2000 stammende The Seventh House plukken we de vruchten van deze lessen maximaal. Combineer dat met een andere kwaliteit van IQ die onderhand tot het vaste repertoire begint: een album krachtig openen met een 10+minuten nummer dat voelt als een rocknummer van reguliere lengte en opbouw en we hebben met The Wrong Side of Weird een van hun toch wel tamelijk talrijke klassiekers te pakken. (Casartelli)

124
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Queen - The March of the Black Queen [6:33]



Queen II |1974 | Verenigd Koninkrijk

2017: 98
2016: 79
2015: ---

Genomineerd door: Bonk

Een klein jaar na de kennismaking met het hevige geluid van de band Queen verscheen het tweede album. De muziek vervolgt de weg van zijn voorganger, maar is opgebouwd als een conceptalbum. De witte kant van het album toont de emotionele kracht en de positieve sferen, terwijl de zwarte kant de donkere fantasie en de negatieve sferen naar voren brengt. De drijvende krachten zijn de gitaren en verschillende melodielagen, waarop Mercury zijn stem in alle hevigheid ten gehore brengt.

Het hoogtepunt en langste nummer van het album komt met The March of the Black Queen. Het complexe geheel is opgebouwd uit elf verschillende delen, die gekenmerkt worden door tempowisselingen en gebruik van verschillende instrumentatie. De pianoklanken vormen de stuwende opening, waarna vooral de bombast van gitaren en drums het nummer de hoogte in werken. Naast de samenzang zijn het de vocalen van Mercury die de kracht van het nummer vormen. (HugovdBos)

123
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Opeth - Windowpane [7:45]



Damnation |2003 | Zweden

2017: 129
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

122
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Flower Kings - Last Minute On Earth [11:51]



The Rainmaker |2001 | Zweden

2017: 207
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

In de enorme hoeveelheid muziek die The Flower Kings in de loop van de tijd hebben gemaakt, zitten veel nummers die ik mooi vind. Maar er zijn ook een aantal nummers die ik meer dan mooi vind. Die ik geweldig vind en waar ik nog altijd intens van kan genieten. 'Last Minute' is zo'n nummer. Ik weet dat ik bij de eerste beluistering van 'The Rainmaker' door dit openingsnummer werd weggeblazen. Een beetje zoals ik me herinner van de eerste keer dat ik 'Trick of the Tail' opzette en ik het openingsnummer 'Dance on a volcano' hoorde. Het was op de één of andere manier anders dan eerdere TFK nummers. Vooral steviger. Die gitaarriff van Roine.... Was dat de invloed van zijn deelname aan Transatlantic het jaar ervoor? Had Portnoy hem de schoonheid van de stevige gitaarriff laten inzien? Dan die enorme stem van Hasse Fröberg, die je echt even het gevoel geeft dat die laatste minuut heeft geslagen. En vervolgens na 6 minuten neemt het nummer gas terug en volgt er zo'n lyrische gitaarsolo, die we zo goed van Stolt kennen. Maar luister ook met koptelefoon op naar die geweldige baslijnen van Reingold. Die na 8 minuten ook even de melodie overneemt en als solo-instrument wordt ingezet. Om dan te eindigen in de voor TFK bekende bombast met een klein jazzy outro als link naar het tweede nummer....Alles wat TFK voor mij bijzonder maakt in 11 minuten. Jammer alleen dat het iets te lang is om te luisteren tijdens mijn 'last minute on earth'. (meesterdch)

121
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Ray Wilson - Makes Me Think Of Home [7:56]



Makes Me Think of Home |2016 | Verenigd Koninkrijk

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

Ik ben een groot liefhebber van de stem van Ray Wilson. En heb ook, met mijn vrouw, vele concerten van hem bezocht. Die concerten worden door veel mensen bezocht vanwege zijn link met Genesis en zijn interpretaties van Genesis-nummers. Dat doet hij zeker niet slecht, maar elk concert verlaat ik de zaal met het gevoel: waarom niet eens een concert met alleen eigen materiaal? Want hij heeft voldoende nummers van zeer goede kwaliteit geschreven om zo'n concert te vullen. Maar de meeste van die nummers zijn vooral singer-songwriter, soms een beetje pop of rock. Niks mis mee, maar niet voor de progladder. Dit nummer is in die zin een uitzondering. De combinatie van de sfeer, de stem van Ray, de dynamische wisselingen in dit nummer en de geweldige sax-solo van Marcin Kajper doen het voor mij ver boven het gemiddelde uitstijgen. En ook zeker geschikt voor de progladder. Wel aangenaam verrast dat veel progladderisten dit ook vinden. En wat mij betreft een terechte erkenning van een artiest die veel meer is dan de ex-zanger van een mislukt avontuur bij Genesis die alleen maar teert op dat verleden. (meesterdch)

120
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Don’t Hate Me [8:30]



Stupid Dream |1999 | Verenigd Koninkrijk

2017: 118
2016: 121
2015: 91

Genomineerd door: divart

Stupid Dream. Een van de albums van Porcupine Tree die als overgangsalbum wordt gezien van de spacey periode naar de metalperiode. Een album waar in mijn ogen heel weinig mis mee is, en onder meer het volgende pareltje bevat: Don't Hate Me. Hiervan zijn dit de eerste regels:

The light snow is falling on London. All sign of the living has gone.

Dit is precies wat ik me voorstel als ik naar het nummer luister. Het is midden in de nacht. Je loopt in een winterse periode over straat. En er is iets gebeurd in de relatie die je met iemand hebt (Don't hate me, I'm not special like you. I'm tired and I'm so alone). Het voelt alsof je het goed wil maken met die persoon, maar je het idee hebt dat het waarschijnlijk niet gaat werken Het verhaal dat Steven Wilson vertelt straalt een en al melancholie uit. De instrumentatie van het nummer sluit daar heel goed op aan. Het begint al met het leidmotief dat gespeeld wordt door de gitaar, waarna het nummer langzaam loskomt. Hoe meer erbij komt, hoe meer je het gevoel gaat hebben dat er naar een hoogtepunt gewerkt wordt. In dit geval is dit de saxofoonsolo van Theo Travis. Een moment om kippenvel van te krijgen.

Alles klopt hier. Ik kan niets anders zeggen dan dat het een prachtig nummer is van de heren van Porcupine Tree. Ze hebben hiervoor en hierna nog veel meer van dit soort parels gemaakt, maar dit is er eentje die zeker tot deze categorie behoort. (Porcupine Head)

119
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Gazpacho - The Walk [13:41]



Tick Tock |2009 | Noorwegen

2017: 39
2016: 27
2015: ---

Genomineerd door: Finidi

Here's the map of the land
Pour it through your old hand
Give me more sand, more sand

Deze lyrics, waar het nummer mee begint, slagen er altijd direct in om mij de woestijn te laten voorstellen waar de hoofdpersoon van het album door heen loopt. Misschien komt het doordat ik voor m'n studie ook vrij vaak naar kaarten zit te kijken, of zelf te maken, maar het idee dat elke zandkorrel een kaart van het woestijnlandschap is, vind ik mooi gevonden. Het geeft ook de hopeloosheid van de situatie weer: gecrasht midden in de woestijn, en eigenlijk is het enige visuele aanknopingspunt het gecrashte vliegtuig... maar juist die moet je achterlaten.

De muziek zelf is zoals altijd erg mooi bij Gazpacho, dit keer verrijkt met wat Arabische invloeden. Vooral het eerste deel heeft een schitterende melodie. Het nummer is misschien ietwat repetitiefs, maar ook dat symboliseert de eindeloze, hopeloze tocht door de woestijn waar weinig verandering in plaatsvindt. Halverwege het nummer is er een rustmomentje: de nacht doet zijn intrede. In het tweede deel gaan we op dezelfde voet verder: stap voor stap zonder doel door de woestijn, de zang varierend tussen hoopvol, hopeloos en hallicunerend. Maar hier bouwen we naar een schitterende laatste minuut toe, afsluitend met een zin die je of mooi vind, of quasi filosofisch pretentieus geneuzel: Doesn't everyone have their own walk to walk? (Finidi)

118
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - Roundabout [8:36]



Fragile |1971 | Verenigd Koninkrijk

2017: 133
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

117
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
UK - Rendezvous 6:02. [5:00]



Danger Money |1979 | Verenigd Koninkrijk

2017: 85
2016: 155
2015: 193

Genomineerd door: wibro

Symfonische nummers die de Top 40 halen… We mogen er trots op zijn. Vaak is het zo dat een symfo/progband een bepaalde commerciële concessie moet doen om zoiets te bereiken (lees het aantrekkelijk maken voor het grote luisterpubliek d.m.v. simpelere liedjes schrijven of een popproducer inhuren) met voorbeelden als Cover my Eyes, Take it Back, It’s Raining Again, Invisible Touch, Jesus he Knows Me, Weekend en nog wel een paar andere. Het mooist is natuurlijk dat een lied op eigen kracht de wondere wereld van de Top 40 hits binnen valt. Dat laatste is zeker het geval bij UK. Een zogenaamde supergroep met leden uit verschillende symfonische rockbands die hun sporen al lang en breed hadden verdiend komt hier met een klassiek getinte ballade met wonderschoon toetsenspel, mooie basloopjes, inspirerend percussiewerk en een bridge om van te watertanden. Met die ingrediënten is het dus blijkbaar mogelijk om naast een plekje in de Prog Top 300 ook een welverdiende positie te veroveren in de populaire hitlijsten. (vigil)

116
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Manfred Mann's Earth Band - Father Of Day, Father Of Night [9:54]



Solar Fire |1973 | Verenigd Koninkrijk

2017: 148
2016: 143
2015: ---

Genomineerd door: vigil

Nu staat deze band rond Manfred Mann er wel om bekend dat het veel covers opgenomen heeft van met name Bruce Springsteen en Bob Dylan maar dat de laatste ook verantwoordelijk was voor het origineel van dit nummer is denk ik niet heel erg bekend. Het lijkt er ook helemaal niet meer op, enkel qua tekst kan je nog het nodige kunnen herkennen. Het is van een kort folknummer omgebouwd naar een op en top meeslepende symfotrack uitgebracht in 1973 op het sowieso fijne Solar Fire album. (vigil)

115
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Carpet Crawlers [5:16]



The Lamb Lies Down on Broadway |1974 | Verenigd Koninkrijk

2017: 169
2016: 132
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

The Lamb staat vol met experimentele muziek maar af en toe komt er ook een echt kop en staart liedje voorbij. Dit is er zo eentje. Sterker nog het is eigenlijk gewoon een lief liedje, niet verwondelijk dat dit ook op single verscheen. Een lied uit de koker van Tony Banks samen met Mike Rutherford welke de laatste single was met Gabriel achter de microfoon. Een lied wat ook veel tijdens live shows voorbij kwam als mooi rustpunt tussen de meer uitbundige symfonische klanken. Het blijft mooi... (vigil)

114
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pure Reason Revolution - Bright Ambassadors of Morning [11:56]



The Dark Third |2006 | Verenigd Koninkrijk

2017: 226
2016: 101
2015: 89

Genomineerd door: Casartelli

New-prog, nu-prog, post-prog, hoe je het ook noemen wilt, Pure Reason Revolution was er een van de vaandeldragers van. Met een volslagen unieke sound, vol elektronica en herhaling, is een heel PRR-album nog wel eens iets moeizamer te behappen dan een los nummer... zeker als dat hele album de 2cd-versie van The Dark Third is. Maar goed, in deze lijst staan losse nummers en in dit geval dus het centrale stuk van het album, The Bright Ambassadors of Morning. Vooral de eerste en laatste paar minuten zijn waanzinnig mooi. (Casartelli)

113
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pendragon - Masters of Illusion [12:50]



The Masquerade Overture |1996 | Verenigd Koninkrijk

2017: 243
2016: 102
2015: 165

Genomineerd door: uffing

Ik ben er nog maar eens voor gaan zitten. Pendragon hoorde met het album The Window of Life tot mijn vroegere progontdekkingen, maar echt duurzaam is de liefde niet gebleken. De muziek speelt vaak wel erg nadrukkelijk leentjebuur bij de groten uit de jaren '70 én bij eigen eerdere materiaal en Clive Nolans nogal clichématige toetsenwerk, de vaak gekunstelde overgangen in de langere nummers en Nick Barretts zang helpen ook niet echt mee.

Masters of Illusion heeft al die handicaps, maar zo'n vijf minuten voor het einde gebeurt er ineens iets. Het Last Man on Earth-zelfplagiaat stopt, Clive Nolan zet een wat kleiner, subtieler toetsenmotiefje in zodat Barrett zich niet meer hoeft te overschreeuwen en dan na een paar minuten kómt er toch een gitaarsolo langs. David Gilmour, zei u? Ach, die maakte ze ook anno 1996 al jaren zo niet meer. Voor heel even zijn alle bedenkingen bij Pendragon dood en begraven. (Casartelli)

112
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Opeth - Deliverance [13:36]



Deliverance |2002 | Zweden

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

De ingrediënten van de beste Opeth-nummers: stevige muzikale hard-zachtcontrasten, Mikael Åkerfeldt die soepel schakelt tussen reguliere en koekiemonsterzang en een uitgesponnen instrumentale outro. Op het titelstuk van hun zesde album zijn het vooral die laatste vier minuten die in eerste instantie de aandacht trekken. Herhaalde luisterbeurten leggen op den duur bloot dat dat brute geweld misschien toch niet zo heel gevarieerd is en dat de ware genialiteit van het nummer in de eerste negen minuten zit. Per saldo heb je dan toch wel een heel fraaie compositie. Waarvan akte. (Casartelli)

111
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pendragon - The Last Man on Earth [14:47]



The Window of Life |1993 | Verenigd Koninkrijk

2017: 117
2016: 146
2015: 187

Genomineerd door: musicborst

110
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Peter Gabriel - No Self Control [3:55]



Peter Gabriel [3] |1980 | Verenigd Koninkrijk

2017: 101
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: vigil

Hoeveel onderhuidse muzikale spanning kan een mens verdragen? Peet zet met o.a. Phil Collins, Robert Fripp en Kate Bush een aardig rijtje topmuzikanten in op dit nummer van zijn derde album uit 1980. Een naargeestig muzikaal sfeertje wordt neergezet met ook de nodige exotische uitspattingen. Dit is Gabriel op zijn best, hij spuwt met veel emotie zijn teksten over ons uit en laat ons een kleine vier minuten sidderen van genot. (vigil)

109
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - Sacred Sound [11:40]



Dark Matter |2004 | Verenigd Koninkrijk

2017: 64
2016: 74
2015: 70

Genomineerd door: Status Seeker

Waar in eerste instantie Harvest of Souls naast Red Dust Shadow mijn favoriete nummer van Dark Matter was, is dat langzaam maar zeker Sacred Sound geworden. Volgens de inmiddels gekende opbouw naar een instrumentale climax waar IQ inmiddels patent op heeft, en die ik zo waardeer aan onze vrienden uit Southampton. De laatste drie minuten zijn adembenemend, met hoofdrollen voor Mike Holmes en Martin Orford. Dit is de IQ die ik het liefst hoor. (Jester)

108
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Moody Blues - Forever Afternoon (Tuesday?) / (Evening) Time To Get Away [8:23]



Days of Future Passed |1967 | Verenigd Koninkrijk

2017: 89
2016: 229
2015: ---

Genomineerd door: chevy93

Daar waar ze in de Top 2000 gek zijn en vrijwel alle Moody Blues-nummers wegbezuinigen, worden hier de voorvaderen van de prog beter op waarde geschat, hoewel… als ik dat de grootste van al, Nights of White Satin, hier dan weer weggestemd is, is er nog werk aan de winkel. Enfin, Tuesday Afternoon dus. Of Forever Afternoon? Of The Afternoon, zoals Spotify het noemt? Ik vind bovenstaande titel veel mooier, veel progressiever.

Dit nummer is Days of Future Passed in het klein. Alle kanten op schietend, verscheidene tempowisselingen, maar stuk voor stuk bloedje mooi. Rustig toewerkend naar het einde, zoals heel Nederland zich langzaam opmaakt voor de avond na een vermoeiende werkdag, tijd om weg te gaan. Tijd om écht te leven, tijd voor het nachtelijke leven, tijd om onder het witte satijn te kruipen. (chevy93)