82
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pink Floyd - Hey You [4:40]



The Wall |1979 | Verenigd Koninkrijk

2017: 97
2016: 277
2015: 113

Genomineerd door: uffing

Afgelopen jaar heb ik een tijdje met wat vrienden wat muziek gespeeld (als ik zou zeggen: "in een bandje gezeten", maak ik het groter dan het is). Omdat ik verder geen instrument bespeel, nam ik de vocale honneurs waar. Op die manier met muziek bezig zijn is een uitstekende manier om opnieuw waardering te krijgen voor composities waar je verder wat op uitgekeken was. De hits van The Wall stonden ook op het repertoire, dus ook Hey You kon zich in een positieve herwaardering verheugen. Het liedje is verder overbekend, dus daar hoef ik vast niet zo veel over te melden , ook ben ik vast de laatste Prog Ladderdeelnemer die zich nog eens over de tekst boog. Wel wil ik nog even memoreren dat het vocale bereik van David Gilmour, die het gros van de zang voor zijn rekening neemt, aanzienlijk lastiger haalbaar is dan het op het eerste gehoor lijkt. (Casartelli)

81
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Jacob's Ladder [7:28]



Permanent Waves |1980 | Canada

2017: 111
2016: 91
2015: 62

Genomineerd door: Brunniepoo

Op het album Permanent Waves neemt Rush een reuzestap de zojuist begonnen jaren '80 in. De mix van hun eigen erfenis en de tegenwoordige tijd zou nog erg veel moois opleveren, maar op dit album past een aantal nummers wat minder goed in mijn straatje. Hoogtepunt voor mij is het meest klassiek-symfonische nummer dat erop staat: het nagenoeg instrumentale Jacob's Ladder. Hier wordt andermaal aangetoond dat een klassieker soms maar weinig akkoorden nodig heeft. Kers op de taart is de fantastische minimoog, het toetseninstrument dat Geddy Lee rond deze tijd met enige regelmaat inzette. (Casartelli)

80
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Way Out of Here [7:37]



Fear of a Blank Planet |2007 | Verenigd Koninkrijk

2017: 295
2016: 200
2015: 118

Genomineerd door: wibro

Door de opgedane inspiratie uit het boek Lunar Park van Bret Easton Ellis kwam het negende album Fear of a Blank Planet van Porcupine Tree tot stand. Het album vertelt het verhaal vanuit zoon Robby, een kind dat zijn tijd doorbrengt in het tijdperk van de massamedia en de snelle ontwikkelingen op technologisch gebied. Het album vormt één geheel en kan in een zitting van ruim 50 minuten worden doorlopen.

Het bedrukkende Way Out of Here toont het totaal isolement van Robby en het sociale contact dat verwatert. Het hevige gitaarwerk van Wilson krijgt de ondersteuning van Robert Fripp’s (King Crimson) soundscapes. De mentale gesteldheid gaat achteruit in het samenkomen van drums en de experimentele klanken. (HugovdBos)

79
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Duke's Travels [8:41]



Duke |1980 | Verenigd Koninkrijk

2017: 61
2016: 217
2015: 149

Genomineerd door: ranboy

Het is lastig om te beschrijven waarom ik dit nummer zo ongelofelijk goed vind. Op de één of andere manier associeer ik me met de persoon die daar op de albumhoes van Duke alleen en eenzaam voor het raam staat. Zonder het verhaal achter het album goed te (willen) kennen stel ik me voor dat hij op reis gaat of wil gaan en dat het eerst helemaal nergens op lijkt: dat hij zeer enthousiast is maar dat zijn ontdekkingen goed beschouwd weinig voorstellen. Tegelijkertijd stel ik de eerste minuten van het nummer voor als een soundtrack voor een goedkope jaren 90-racegame. Kitsch to the max maar o zo lekker. Langzaam ontdekt de Duke echter zijn weg: Collins verzet zich tot wat ingewikkelder drumpartijen en Tony Banks speelt een paar fraaie loopjes op de synthesizer die ik in gedachten altijd na probeer te spelen zonder dat het me ooit lukt. Ome Phil besluit zowaar weer te gaan zingen en de teksten die op het album bij Guide’s Vocal op het album nog wat weifelend eruit kwamen krijgen nu hun volle kracht. Ongelofelijk dat de beste man zich niet veel later zich met hart en ziel zich zou toeleggen op de welbekende SkyRadio-meuk. De gedachte hieraan in combinatie met het feit dat veel mensen de oude Genesis-muziek niet kennen kan me soms tot tranen roeren. Wat was hij hier toch goed. Voor de complete luisterervaring moet Duke’s End er natuurlijk direct achteraan en dan krijg je het absolute Genesis-hoogtepunt van de jaren 80. (freitzen)

78
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Blackest Eyes [4:23]



In Absentia |2002 | Verenigd Koninkrijk

2017: 87
2016: 42
2015: 50

Genomineerd door: Svendra

Het is 2002. Steven Wilson heeft zijn eerste samenwerking achter de rug met de progressieve death metalband Opeth, en Gavin Harrison heeft de plaats ingenomen van Chris Maitland als drummer. Het album In Absentia is inmiddels uit, en hiermee wordt duidelijk dat Porcupine Tree zich van zijn ruigere kant zal laten zien (rarara, hoe zou dat toch komen?).

Blackest Eyes is een voor progbegrippen vrij kort nummer, maar dat is voor mij totaal geen probleem. Als je de begintonen hoort, denk je: ""Dit is nog vrij rustig."" Maar al gauw voel je dat het gaspedaal waarschijnlijk harder zal worden ingedrukt. En dat gebeurt ook. De gitaar en de drums vallen als een bom binnen. Na het vrij harde intro van ongeveer 40 seconden, wordt het een stuk melodieuzer en wordt het tempo wat verlaagd. Er ontvouwt zich een prachtig muzikaal tapijt, met vrij duistere kleuren. Nadat het tweede refrein heeft plaatsgevonden, wordt het gaspedaal weer ingedrukt. Bij het volgende en laatste rustpunt krijgt Richard Barbieri de kans om een kale, maar fantastische sfeer neer te planten. Nog één keer hoor je de stem van de heer Wilson, en dan naderen we de finishlijn. Een laatste keer gassen, en dan is het klaar, over, uit.

Heerlijk om te horen hoe een nummer hard, maar ook sfeervol kan zijn. PT laat met Blackest Eyes zien hoe dat moet. (Porcupine Head)

En over Porcupine Tree gesproken...

77
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways Phase One [18:39]



The Sky Moves Sideways |1995 | Verenigd Koninkrijk

2017: 262
2016: 105
2015: 36

Genomineerd door: Yann Samsa

76
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Arena - The Hanging Tree [7:09]



The Visitor |1998 | Verenigd Koninkrijk

2017: 180
2016: 198
2015: 107

Genomineerd door: Brunniepoo

Toen ik een jazzminnende vriend eens vroeg hoe hij in de jazz geraakte (immers toch een muzieksoort die door buitenstaanders vaak als vrij ondoorgrondelijk beschouwd wordt), vertelde hij dat hij eens in een café was waar iets jazzerigs gespeeld werd en dat hij het 'gewoon ontzettend relaxte muziek' vond. Vervang 'jazz' door prog, 'iets jazzerigs' door Arena en, helaas, ook dat café maar door iets huiselijkers (het zal de onvolprezen Kees Baars op Arrow wel weer geweest zijn). En om Arena nou alle credits voor mijn progliefde te geven, gaat wat ver, maar de bombastische, toegankelijke neoprog van Arena's eerste albums was op dat moment wel precies waar mijn behoefte lag, zo ervoer ik het toen althans. Oude liefde roest meestal niet, maar in het geval van Arena herken ik tegenwoordig bij veel van hun werk toch wel wat de wat kritischer luisteraars me toen ook al voorhielden: gekunstelde en voorspelbare composities, lelijke productie, etc. Een aantal van hun nummers, die wat meer als liedje gewoon deugen, zijn wel overeind gebleven. Power ballad The Hanging Tree is daar een prima voorbeeld van, al is die eerste plaats die het nummer in Kees Baars' symfolijst haalde in elk denkbaar tijdsgewricht wel wat overdreven. (Casartelli)

Tijd weer voor een overzichtje!

100 (-----) The Gathering - Black Light District
99 (154) Marillion - Grendel
98 (59) Anathema - Regret
97 (139) Steve Hackett - Spectral Mornings
96 (80) Opeth - The Drapery Falls
95 (50) Gazpacho - Massive Illusion
94 (47) Anathema - Fragile Dreams
93 (236) Fish - Plague Of Ghosts
92 (38) Anathema - Dreaming Light
91 (194) Anathema - Internal Landscapes
90 (-----) Kauan - Siiville Nousu
89 (149) Rush - Marathon
88 (92) Steve Hackett - Shadow of the Hierophant
87 (135) Marillion - Splintering Heart
86 (123) Anathema - Flying
85 (43) Archive - The Empty Bottle
84 (81) Rush - The Camera Eye
83 (65) Porcupine Tree - Time Flies
82 (97) Pink Floyd - Hey You
81 (111) Rush - Jacob's Ladder
80 (295) Porcupine Tree - Way Out of Here
79 (61) Genesis - Duke's Travels
78 (87) Porcupine Tree - Blackest Eyes
77 (262) Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways Phase One
76 (180) Arena - The Hanging Tree

75
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Driving the Last Spike [10:08]



We Can't Dance |1991 | Verenigd Koninkrijk

2017: 53
2016: 107
2015: 136

Genomineerd door: vigil

Eigenlijk is dit nummer waarschijnlijk mijn eerste echte ervaring met progmuziek, al wist ik dat toen nog niet. Dat kwam pas later met de aanschaf van ‘Misplaced Childhood’, maar dat is een ander verhaal.

Ik was een jongetje van een jaar of dertien en was bezig met mijn eerste verkenningen op muzikaal gebied. Ik was onder de indruk geraakt van (het overigens nog steeds fenomenale) No Son of Mine en omdat ik Jesus He Knows Me en I Can’t Dance wel leuke nummers vond (ik weet het, maar ik was nog jong toen), was één van de eerste cd’s die ik kocht (waar ik toen nog lang voor moest sparen) We Can’t Dance. Toen had ik nog geen idee dat Genesis ooit ook eens wel eens hele andere muziek gemaakt had.
Bij het beluisteren van het album werd ik eigenlijk direct gepakt door dat gekke derde nummer op het album. Ik weet nog dat ik het gek vond dat dat nummer zo lang duurde en van die rare ritmes had, maar toch werd ik er echt door gegrepen. Ook omdat het nummer zo mooi het verhaal vertelde van de werkers aan het Engelse spoor in de 19e eeuw. Dat was ook al weer zo’n openbaring voor me, dat je met muziek zo’n verhaal kon vertellen.
Zacht gezegd werd ik dus nogal geïntrigeerd door het nummer. Het werd al gauw mijn favoriet van het album en ik draaide het opnieuw en opnieuw. Ook een voorspeller van mijn huidige muziekvoorkeur, zou later blijken.

Uiteraard heb ik later geleerd dat Genesis nog wel mooiere nummers gemaakt heeft, maar door deze achtergrond is het voor mij wel het Genesis-nummer geworden met de grootste emotionele waarde, maar muzikaal gezien staat het ook nog steeds als een huis. (Bonk)

74
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Riverside - Second Life Syndrome [15:40]



Second Life Syndrome |2005 | Polen

2017: 31
2016: 49
2015: 65

Genomineerd door: uffing

Van Riverside heb ik doorgaans niet echt een hoge pet op. De invloed van Anathema, Opeth en in het bijzonder Pink Floyd en Porcupine Tree ligt er meestal dik bovenop, maar het eigen smoel is vaak bleek en aan de uitvoering rammelt ook nogal eens het een en ander. Het titelnummer van hun nog altijd populairste album is een van de uitzonderingen op de regel. Akkoord, het middenstuk met zijn "oempetoemp" en de snaarsynthesizer (zo gezellig retro) waren even wennen, maar al met al een zeer net epic, met een schitterende instrumentale finale. Wellicht het beste nummer dat Anathema nooit geschreven heeft. (Casartelli)

73
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Earth and Fire - Song of the Marching Children [18:24]



Song of the Marching Children |1971 | Nederland

2017: 79
2016: 112
2015: 105

Genomineerd door: laxus11

Eind jaren 60, begin jaren 70 beleefde niet alleen de internationale muziekwereld het ene na het andere hoogtepunt, ook in Nederland werden fraaie muziekstukken afgeleverd. Earth & Fire wist vooral begin jaren 70 intensieve maar ook wonderschone nummers de wereld in te sturen. Neem het zevendelige Song of the Marching Children waar de mellotron het voortouw neemt in de progressieve ontwikkelingen en voortdurende tempowisselingen, dan nog te bedenken dat Jerney Kaagman de zang van de donkere teksten voor haar rekening neemt. (HugovdBos)

72
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
King Crimson - The Court of the Crimson King [9:20]



In the Court of the Crimson King |1969 | Verenigd Koninkrijk

2017: 71
2016: 41
2015: 59

Genomineerd door: divart

Bij een goede King Crimson vertegenwoordiging kan het titelstuk van het debuut bezwaarlijk ontbreken. Dat doet het dan ook niet. Wellicht het toegankelijkste nummer van het album en van de band tout court (de laatste minuten kunnen desgewenst uitgezet worden). En die Greg Lake, dat was toch ook wel een fijne zangert... (Casartelli)

71
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - Heart of the Sunrise [11:27]



Fragile |1971 | Verenigd Koninkrijk

2017: 160
2016: 147
2015: 90

Genomineerd door: Misterfool

70
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - Awaken [15:26]



Going for the One |1977 | Verenigd Koninkrijk

2017: 95
2016: 255
2015: 137

Genomineerd door: ranboy

Ik hoop dat ik goed geteld heb... van het achtste album en de zesde bezetting van Yes... nee, dat is flauw, want op Going for the One waren we terug bij de Tales from Topographic Oceans-bezetting (Anderson, Howe, Squire, Wakeman, White), dus eigenlijk pas de vierde. Hoe dan ook, die bezetting van de topografische oceanen (watte?) kwam terug met een album met aanmerkelijk kortere nummers, waar ook in de grootste Anderson/Howe-dromerigheid nog een vleugje puntigheid zat... en Awaken dus, voor de meeste mensen het laatste grootse Yes-epic (al heeft het uit de jaren '90 stammende Endless Dream ook de lijst gehaald, dus misschien valt dat ook wel wat mee). Awaken heeft in elk geval de kenmerkende pretentie, wijdlopendheid en klassieke opbouw... en vijf jaar na Close to the Edge andermaal een hoofdrol voor de babi pangang etende Rick Wakeman. Dat kerkorgel behoefde geen gewenning, maar voor de rest heeft het mij wat luistersessies gekost alvorens ik Awaken in het hart kon sluiten. Dat is inmiddels overtuigend gelukt: Awaken is een van Yes' mooiste. (Casartelli)

69
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Gazpacho - I've Been Walking Part 2. [12:30]



Demon |2014 | Noorwegen

2017: 63
2016: 71
2015: 76

Genomineerd door: Dieter

Een relatieve nieuwe loot aan de Progboom, deze Noorse band. Maar wel een hele mooie nieuwe loot, die al een aantal goede vertakkingen kent. Wat weten ze toch prachtige sfeervolle muziek te maken.
Ik vind dat ook dit nummer eigenlijk het best tot zijn recht komt met gedimde lichten , geen verdere afleiding om je heen en met het volume lekker hard. Laat je opgaan in het verhaal, in de prachtige muziek. Dan is het weer verstild, dan weer knalt het uit je speakers. Het prettige warme stemgeluid van Jan Henrik Ohme. Het mooie vioolspel.
Zonder afleiding komen de onverwachtse en stevige wendingen dan extra binnen, want afwisseling en dynamiek is er genoeg in dit nummer. Maar zonder die afleiding hoor je ook pas goed alle kleine en subtiele wendingen. En bij iedere luisterbeurt hoor je er weer meer of andere. Dan wordt pas echt duidelijk hoe geweldig dit nummer in elkaar zit.
Je wordt meegenomen in de prachtige loop van het nummer. Het ene moment voel je je heerlijk op je gemak en zak je onderuit en in het nummer weg. Het andere moment zit je op het puntje van je stoel. Maar de volle twaalf en een halve minuut wordt je verpletterd door de schoonheid van het nummer. (Bonk)

68
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - Without Walls [19:15]



The Road of Bones |2014 | Verenigd Koninkrijk

2017: 42
2016: 85
2015: ---

Genomineerd door: uffing

Als een band al meer dan 30 jaar muziek maakt, verwacht je ergens dat het heilige vuur er een beetje uit zal zijn. En dat zal geen fan je verwijten. Dan is het extra knap als je in die fase van je carrière nog een nieuw hoogtepunt weet te bereiken. En wat mij betreft is 'The Road of Bones' en het daarvan afkomstige 'Without Walls' een enorm hoogtepunt. Vanaf het minimalistische begin, met alleen de stem van Peter Nicholls en een computerritme, via de heerlijke mellotron koren tegen het einde tot de gitaarsolo van Mike Holmes die het nummer naar het einde begeleidt..... Pure klasse. Ik ga ze dan ook in december weer eens live aanschouwen, want dat zijn ze nog steeds waard. (meesterdch)

67
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Soup - The Boy and the Snow [11:32]



Remedies |2017 | Noorwegen

2017: 278
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bonk

Soms moet je een recensie niet te ingewikkeld maken als iemand 22 jaar voor dato al eens het nummer prachtig samengevat heeft

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/71RQtpUOFAL._SL1274_.jpg (Bonk)

66
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Pineapple Thief - Vapour Trails [8:32]



Variations on a Dream |2003 | Verenigd Koninkrijk

2017: 230
2016: 157
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

The Pineapple Thief heeft ook nog een tijdje tot mijn knuffelbandjes behoord. Hun meer doorsnee prog(metal)benadering van de laatste albums, heeft de liefde wat doen bekoelen en in retrospectief beklijft ook van het oudere werk de indruk dat de redundantie in de albums wel wat aan de hoge kant is. Toch heeft de atmosferische rock van Bruce Soord en co, mits met mate geconsumeerd, nog voldoende moois en bij vlagen zelfs adembenemends te bieden. De slepende ballad Vapour Trails, die met veel herhaling en elektronische effecten meer richting postrock-territorium geblazen wordt, is daar een fraai voorbeeld. Het onderliggende album behoort overigens ook tot hun frissere en gevarieerdere. (Casartelli)

65
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Airbag - Homesick I-III [17:21]



All Rights Removed |2011 | Noorwegen

2017: 67
2016: 44
2015: 43

Genomineerd door: Dieter

Dit is op zijn zachtst gezegd blijkbaar een nummer wat nogal verschillend gewaardeerd wordt door de progladder-deelnemers. Want al met al staat het behoorlijk hoog, terwijl er toch ook wel wat deelnemers zich laatdunkend over dit nummer uitgelaten hebben.
Ergens kan ik me voorstellen dat het wellicht iets te maken heeft met dat dit nummer eigenlijk alle progcliché’s aan elkaar rijgt. Het begint rustig met een akoestisch gitaartje, dan neemt de spanningsopbouw, maar ook het aantal instrumenten steeds verder toe. De drums vallen in, er zijn een aantal gitaarsolo’s, de toetsensolo ontbreekt ook niet. Het nummer is opgebouwd uit verschillende delen en het nummer duurt ook keurig dik 17 minuten. Tenslotte valt duidelijk te horen dat Airbag weet dat ze de mosterd bij Pink Floyd moeten halen.

Maar maken ze dan niet ongelofelijke voorspelbare en standaard (prog)muziek? Nou misschien wel een beetje, maar ik heb al eerder gezegd dat je niet altijd origineel hoeft te zijn. Maar standaard is het niet, omdat het niveau ver boven de standaard ligt.
Wat maakt het dan zo goed? Nou dit is gewoon heel erg goed en mooi uitgevoerd en een prachtige compositie. Deze mannen kunnen erg goed zingen en spelen. Vernieuwend is het nergens, maar er ligt zo veel klasse in dit nummer verborgen, dat als je het kan waarderen het ruim een kwartier genieten is van een prachtig nummer, dat nergens buiten de lijntjes kleurt, maar binnen die lijntjes toch een mooi kunststukje aflevert. (Bonk)

64
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Goodbye To All That [12:27]



Brave |1994 | Verenigd Koninkrijk

2017: 70
2016: 83
2015: ---

Genomineerd door: musicborst

Het beste nummer van het beste album van de beste band die er is. Veel simpeler kan ik het niet maken.

Hold your breath till you feel it begin
Here it comes, Get used to it (vigil)

63
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Supertramp - Crime of the Century [5:32]



Crime of the Century |1974 | Verenigd Koninkrijk

2017: 32
2016: 136
2015: 46

Genomineerd door: chevy93

Mijn vader was altijd enorm fan van School: elke keer dat dit nummer op Arrow werd gedraaid zong hij mee en langzaam begon ik het te waarderen. Toen ik merkte dat dit bijzondere nummer eveneens van Supertramp afkomstig was steeg mijn waardering langzaam en later besloot ik om eens ‘Crime of the Century’ bij Google in te tikken. Een van de eerste resultaten bleek Musicmeter.nl en dit was het begin van veel moois. Het nummer zelf beluister ik nog slechts weinig, maar elke keer vallen de prachtige pianopartijen weer op in het (relatief gezien wellicht veel te lange) outro. (freitzen)

62
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - Common Ground [7:00]



Nomzamo |1987 | Verenigd Koninkrijk

2017: 83
2016: 209
2015: ---

Genomineerd door: meesterdch

Voor Nederlanders een reality check: de grote oorlog, dat was in de ons omringende landen toch echt de Eerste Wereldoorlog. De Britse prog uit de jaren '80 schonk ons rond dit thema al Sequences (Twelfth Night) en Les Morts Dansant (Magnum) en IQ (tijdelijk met Paul Menel achter de microfoon) verlegt de al vrij hoog liggende lat nog eens met Common Ground. Tekstueel laat het nummer weinig aan de verbeelding over, om daarna nog even hun vakmanschap in het instrumentale sfeer schetsen te bewijzen. (Casartelli)

61
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - The Weapon [6:23]



Signals |1982 | Canada

2017: 75
2016: 77
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

We've got nothing to fear
but fear itself

Deel 2 van de Fear-trilogie die in omgekeerde volgorde over de albums Moving Pictures, Signals en Grace Under Pressure afgespeeld wordt en naar mijn bescheiden mening, ondanks straffe concurrentie, de beste. Zo'n omgekeerde trilogie is natuurlijk wel een tikkeltje nerderig, maar de drie nummers op rij vormen tekstueel een staalkaart van Neil Pearts libertaire gedachtegoed en zijn, ruim dertig jaar na dato, nog immer actueel. Allemaal leuk en aardig (of eigenlijk niet zo leuk), maar het draait nog altijd om de muziek en die is fantastisch bevonden, vanaf het eerste moment dat het pulserende ritme uit mijn (toen nog) computerboxjes schalde. En hoewel Rush anno 1982 vrijwel alle progexcessen achter zich gelaten had, was de performance van met name Peart en Lifeson in de instrumentale break van dit nummer voldoende om legendarisch te zijn, zelfs als Rush alleen dit nummer gemaakt had. (Casartelli)

60
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Slainte Mhath [4:44]



Clutching at Straws |1987 | Verenigd Koninkrijk

2017: 150
2016: 51
2015: 33

Genomineerd door: vigil

Geen heel opzienbarend nummer van Marillion, maar wel met een speciale betekenis voor me. Opgedragen aan mijn 7 jaar jongere neefje die ik ingewijd heb in de muziek van Marillion en vooral Fish. Ruim 4 jaar geleden veel te jong overleden, en dit nummer werd gedraaid tijdens de kerkdienst. Alleen daarom heeft dit nummer een speciaal plekje in de catalogus van Marillion. (Jester)

59
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Supertramp - Hide in Your Shell [6:49]



Crime of the Century |1974 | Verenigd Koninkrijk

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: 50tracks

58
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - The Fountain of Salmacis [7:54]



Nursery Cryme |1971 | Verenigd Koninkrijk

2017: 73
2016: 37
2015: 28

Genomineerd door: Status Seeker

Gevraagd naar een favoriete proggitaarsolo is de kans betrekkelijk groot dat een liefhebber de naam Firth of Fifth laat vallen. Als het er al een van het Britse kwintet moet zijn, kom ik toch eerder bij The Fountain of Salmacis uit, waar de hier bij de band debuterende Steve Hackett een paar keer fraai op de voorgrond springt. Een bijzonder slotstuk van mijn favoriete Genesis-album. (Casartelli)

57
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Archive - Collapse / Collide [9:14]



Controlling Crowds |2009 | Verenigd Koninkrijk

2017: 17
2016: 47
2015: 45

Genomineerd door: Gretz

Het oorspronkelijke vlaggenschip van Controlling Crowds, het album dat Archive toch zoiets als een bescheiden doorbraak bezorgde. Prachtig en zeer kenmerkend hoe dit nummer laagje voor laagje opgebouwd is. Volgens mijn betere wederhelft naargeestige, paranoïde muziek, maar ik lust er wel pap van. (Casartelli)

Mmm, ik heb The Weapon nooit als een bijzonder nummer beschouwd, maar blijkbaar is dat ten onrechte, gezien de hoge notering hier.

Tja, wat kan ik anders doen dan bevestigen dat dat ten onrechte is...

56
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - White Russian [6:27]



Clutching at Straws |1987 | Verenigd Koninkrijk

2017: 52
2016: 84
2015: 131

Genomineerd door: ArthurDZ

"Prog muziek zijn veeeels te lange nummers!" Een cliché waar de progscene niet van af komt en laten we eerlijk zijn, clichés ontstaan niet uit het niets. Toch hoeft dat niet altijd zo te zijn. Op het beste Marillion album klokt het langste nummer 'slechts' 6:27. Er gebeurt dan ook wel heel veel in een rap tempo. Het begint met een moedeloze Fish, opgejut door een stuwende bas, sprankelende bekkens en een huilende gitaar waarmee ik gelijk meteen enkele belangrijke kenmerken van het hele album genoemd heb. Ondersteund door het opzwepende toetsenwerk komt Fish los en na een aantal tempowisselingen halverwege komt daar een gitaarsolo overheen die door merg en been gaat. Niet lang maar zo intens en meteen daarna geen rustmoment, nee... Fish is nu echt pissed off en dat laat hij horen:

They're burning down the synagogues, Uzis on a street corner
The heralds of the holocaust, Uzis on a street corner
The silence never louder than now, how quickly we forgot our vows
This resurrection we can't allow, Uzis on a street corner

Geïnspireerd door een bezoek aan Auschwitz. Er is voor mij geen couplet te bedenken waar ik Fish krachtiger, scherper heb horen zingen. Met mijn hele ziel aan flarden gescheurd heb ik altijd even nodig om weer op adem te komen en daar is gelukkig aan gedacht om het nummer even een rustpunt te geven. Vervolgens word op passende wijze toegewerkt naar een fraai afsluiting waar alles nog even samen komt.

White Russian heeft alles waaraan een progklassieker moet voldoen, en dat in 'slechts' 6:27 minuten.....

Ingrediënten: 5cl wodka, 2cl koffielikeur, room
Bereidingswijze: Schenk de wodka en koffielikeur in een tumbler met ijsblokjes. Voeg naar smaak room toe. Mix de ingrediënten geleidelijk door elkaar. (musicborst)

55
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
IQ - The Darkest Hour [10:52]



Ever |1993 | Verenigd Koninkrijk

2017: ---
2016: ---
2015: 96

Genomineerd door: musicborst

Wederom een nummer van het comeback-album van Peter Nicholls. Maar ik vraag hier speciale aandacht voor John Jowitt, die ook voor het eerst in de line-up van IQ te horen is, en nadrukkelijk aanwezig is met zijn ronkende baslijnen. Voor het overige een band die als geheel overtuigt, met voldoende ruimte voor de individuele leden. Wat me bij herbeluistering opviel is hoe lang het nummer is, ruim 10 minuten, het voelt veel korter! Laten we dat maar als een goed teken opvatten. (Jester)