wtf... wat is er in de twee vorige jaargangen met The Darkest Hour gebeurt?

Wel... in 2016 was hij de op twee na hoogste uitvaller, in 2017 kwam niemand op het idee hem opnieuw te nomineren en dit jaar dus wel.

54
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Archive - Controlling Crowds [10:11]



Controlling Crowds |2009 | Verenigd Koninkrijk

2017: 28
2016: 92
2015: 61

Genomineerd door: chevy93

Als Archive misschien wel de spannendste band van dit moment is, moet een mens dat wonder ook eens live aanschouwen. Nu vervulde het ene volledige liveconcert dat ik van de heren en dames gezien heb mij niet met onvervuld enthousiasme: het was een tamelijk afstandelijke aangelegenheid, vol uitvoeringen die weinig aan de cd-versie toevoegden en met net iets te veel reprises na schijnbaar afgelopen nummers. "Het enige volledige liveconcert, Casartelli?" Jawel, ik heb ook nog eens van een Archiveconcert in Paradiso enkel de toegift gezien, met complimenten van de KLM. In die toegift zat onder meer Controlling Crowds. De intensiteit van de uitvoering daarvan maakte Archive als live-act onmiddellijk legendarisch (en de relatieve teleurstelling van dat latere concert dus des te groter). (Casartelli)

53
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - Entangled [6:28]



A Trick of the Tail |1976 | Verenigd Koninkrijk

2017: 105
2016: 167
2015: 78

Genomineerd door: Jester

Als je het over etherisch hebt, heb je het over dit nummer. Ik luister het nu net na Shadow of the Hierophant, en dan is het opvallend hoe vergelijkbaar het geluid van beide nummers is. Geen toeval waarschijnlijk, omdat Tony Banks het samen met Steve Hackett schreef. Phil die op zijn gevoeligst zingt, aanvankelijk alleen begeleid door de akoestische gitaar. Zo denk je dat het nummer lekker door kabbelt, maar dan moet Tony nog komen met het slotstuk uit de mellotron, om, zoals hij het zelf omschrijft, tot een kathedraal-achtig einde te komen. (Jester)

52
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pink Floyd - Echoes [23:27]



Meddle |1971 | Verenigd Koninkrijk

2017: 22
2016: 22
2015: 14

Genomineerd door: Dieter

Echoes is een nummer dat zich opbouwt vanuit complete stilte, om zich langzaam aan te ontwikkelen tot het meest complexe muziekstuk. Het echoënde begin wordt al snel verruilt voor orgels, gitaren en de meest bizarre soundeffecten. Vanaf zeven minuten slaat de sfeer om naar een funky middenstuk. De klanken van David Gilmour zijn gitaar brullen om zich heen, terwijl Wright snel over de orgeltoetsen heen wrijft. Het buitenaardse bestaan doet zijn herintrede vanaf elf minuten. Gevaar ligt op de loer als de duistere muziek de spanning opzweept. De vervreemde klanken van krijsende meeuwen zijn het begin van het eind. De gitaren worden op scherp gezet en komen samen met de drums en het orgel opzetten. De teksten lijken de muzikale complexiteit te ondersteunen, maar zijn vooral gericht op de mensen en hun onderlinge relatie. Het onheilspellende van het buitenaardse en de vragen van ons bestaan sijpelen naarmate het nummer vordert steeds verder je gedachten binnen. Vragen die je ver uit de kosmos werpen om je als stofje door een ver bestaan heen te laten zweven. Het einde van het nummer laat je machteloos achter in verwarring.

Het kwartet creëerde voor het nummer experimentele effecten door het gebruik van voetpedalen, echo machines en de feedback van muziek. Ruim drieëntwintig minuten blijf je vastzitten tijdens een bizarre tocht door de werelden die we om ons heen creëren. Pink Floyd mag terecht tot één van de meesters uit de muziekgeschiedenis worden gerekend. (HugovdBos)

51
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Tom Sawyer [4:33]



Moving Pictures |1981 | Canada

2017: 72
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Porcupine Head

Eerlijk gezegd duurde het wel even voor het 'Rush' kwartje bij me viel. Toch vreemd, want ik vind het nu een geweldige band. Maar bij eerste beluisteringen in de zoektocht naar goede progmuziek deze band toch eens weggeschoven als 'niet mijn smaak', in mijn herinnering toch vooral op basis van de zang. Het is natuurlijk ook een uniek en bijzondere stem van Geddy Lee. En eigenlijk jarenlang in het verdomhoekje gelegen. Tot ik het weer eens een kans gaf met dit nummer. En gek genoeg trok ik die stem nu prima en vond ik het juist wat hebben. En als je dan goed gaat luisteren... Wat een drumwerk, wat een toetsenwerk, gitaren... Lekker hoor! Moving Pictures maar gauw aangeschaft. Laten we het er maar op houden dat de wijsheid met de jaren komt.

Overigens stiekem nog wel gegniffeld om de Southpark aankondiging in deze live versie (Bonk)

Ja, 't is een beetje doorwerken om voor de uitslag van de finale bij nummer 21 te zijn, maar dat gaat vast lukken. Hierbij in elk geval even een overzichtje 75-51 voordat we de Top 50 ingaan:

75 (53) Genesis - Driving the Last Spike
74 (31) Riverside - Second Life Syndrome
73 (79) Earth and Fire - Song of the Marching Children
72 (71) King Crimson - The Court of the Crimson King
71 (160) Yes - Heart of the Sunrise
70 (95) Yes - Awaken
69 (63) Gazpacho - I've Been Walking Part 2.
68 (42) IQ - Without Walls
67 (278) Soup - The Boy and the Snow
66 (230) The Pineapple Thief - Vapour Trails
65 (67) Airbag - Homesick I-III
64 (70) Marillion - Goodbye To All That
63 (32) Supertramp - Crime of the Century
62 (83) IQ - Common Ground
61 (75) Rush - The Weapon
60 (150) Marillion - Slainte Mhath
59 (-----) Supertramp - Hide in Your Shell
58 (73) Genesis - The Fountain of Salmacis
57 (17) Archive - Collapse / Collide
56 (52) Marillion - White Russian
55 (-----) IQ - The Darkest Hour
54 (28) Archive - Controlling Crowds
53 (105) Genesis - Entangled
52 (22) Pink Floyd - Echoes
51 (72) Rush - Tom Sawyer

50
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - The Seventh House [14:23]



The Seventh House |2000 | Verenigd Koninkrijk

2017: 76
2016: 116
2015: 82

Genomineerd door: Jester

Ik ben niet altijd onder de indruk van de muziekstukken van IQ , met name de dramatische klanken van zanger Peter Nicholls staan mij soms wel tegen, dit nummer vind ik dan weer heel mooi gedaan.
The Seventh House vertelt het huiveringwekkende verhaal van de enige overlevende van een veldslag uit WO 1

Fourteen hundred hours, won't forget that day
Coal-black sky, the earth a hundred shades of grey
In the aftermath, as silent as the grave
I alone remained, no other soul was saved
Faces turning over
Limbs that shake without a conscious kind of movement now
For all their tomorrows we gave our last day today

Mooi intro en eerste stukje wordt als een ballad gezongen, in het vervolg speelt IQ veel met de dynamiek (iets wat zij wel vaker doen) rustige passages worden afgewisseld met fellere en zoals altijd bij IQ ontaard dit nooit in onnodige instrumentale krachtpatserij.
In het laatste deel weet zelfs Nicholls mij dan te overtuigen met een prachtig einde van wat ik dus een van de mooiste van IQ vind. (Rudi S)

49
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Radioactive Toy [10:01]



On the Sunday of Life |1991 | Verenigd Koninkrijk

2017: 109
2016: 151
2015: 66

Genomineerd door: vigil

Het is nog niet de hoogste nieuwe binnenkomer... maar naar mijn bescheiden mening toch wel de verrassendste:

48
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Soup - Sleepers [13:35]



Remedies |2017 | Noorwegen

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: El Stepperiño

Nu mopper ook ik wel eens wat over het behoudende en weinig vernieuwende karakter van onze toplijst, zeker in de hogere regionen (sorry nog daarvoor).
Toch is het Soup wel degelijk gelukt om als nieuwkomer hoog te eindigen! Hoewel ze al vanaf 2008 muziek maken, lukte het pas in 2017 met het wonderschone, zowel qua muziek als vormgeving (wat een juweeltje van een hoes ) Remedies een wat groter publiek te bereiken. Voor progbegrippen dan, want zo heel groot is het publiek natuurlijk nog steeds niet. Maar gelukkig inmiddels behoren wij als progladderaars inmiddels bij dat publiek.
Want wat een klasse zit er in dit nummer, qua opbouw, sfeer en spanning. Ook mooi hoe het ze lukt om op sommige momenten hard 'door elkaar te spelen' en het toch ontzettend muzikaal te houden. Puntje-op-je-stoel-muziek is dit voor mij! (Bonk)

47
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - The Cinema Show [11:06]



Selling England by the Pound |1973 | Verenigd Koninkrijk

2017: 26
2016: 54
2015: 20

Genomineerd door: divart

The godfathers of prog staan uiteraard ook meerdere malen in deze lijst. The Cinema Show is natuurlijk een oudje maar dan wel een goudje van oudje. Een briljante track waarom constant iets spannends voorbij komt zonder dat het een drukte van jewelste wordt. Ooit stond de plaat waarop dit staat hoog in album top zoveel, de plaat is in de loop der jaren wel iets weggezakt maar dit nummer blijft als een progpaal boven symfowater staan.Can she be late for her cinema progshow? (vigil)

46
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Supper's Ready [22:58]



Foxtrot |1972 | Verenigd Koninkrijk

2017: 44
2016: 26
2015: 22

Genomineerd door: ranboy

Het kan toch niet zo zijn dat er niemand iets schrijft bij dit monument in de historie van Genesis? Afwisselend, critici zouden kunnen zeggen fragmentarisch. Het maakt in ieder geval dat het nooit saai wordt. Mooi hoe het nummer onder leiding van een bezeten Tony Banks naar een climax leidt (666 is not longer alone), om daarna in intensiteit te dalen en prachtig majestueus af te sluiten en thuis te komen in New Jerusalem. Plakwerk, fragmentarisch? Het zal wel! (Jester)

45
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - The Storm Before the Calm [9:24]



Weather Systems |2012 | Verenigd Koninkrijk

2017: 34
2016: 35
2015: 55

Genomineerd door: Dieter

Allereerst draagt dit nummer natuurlijk alleen al een prachtige titel. Maar dat is uiteraard wel te weinig om een plek in de Prog top 300 te verdienen. Dát verdient het nummer op meerdere gronden. Ik kan de muziek van Anathema over het algemeen goed waarderen, maar bij dit nummer wisten ze me al bij de eerste luisterbeurt weer eens te verrassen én te raken, en werd het toch al rijke arsenaal waar ze zich van bedienen qua muziekstijlen, vormen van opbouw en manieren van spanning aanbrengen in de muziek, nog weer wat verder uitgebouwd.
De titel vertelt in dit geval ook het verhaal van het nummer. Het nummer kent een bijzonder begin, met veel electronica. Het intrigeert behoorlijk en doet dan wel onrustig aan, maar klinkt op de één of andere manier toch heerlijk. Een hele prettige storm waait over je heen, maar je voelt het zelfs in je lijf.
Dan de stilte na de storm, eerst letterlijk en daarna toont de wereld zich weer in zijn volle pracht, je ziet net nog niet de laatste regendruppels van de bomen afdruipen en de zon doorbreken, maar zo voelt het wel. Geweldige opbouw, maar toch anders dan anders. Prachtnummer! (Bonk)

44
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Steven Wilson - Harmony Korine [5:07]



Insurgentes |2008 | Verenigd Koninkrijk

2017: 88
2016: 36
2015: 77

Genomineerd door: dynamo d

Dat was even schrikken voor toch wel behoorlijk wat Porcupine Tree-liefhebbers, toen Steven Wilson met Insurgentes een nieuwe periode in zijn solocarrière aftrapte. Dat hij van Porcupine Tree een soort progmetalband gemaakt had, was natuurlijk alleen maar heel fijn, maar dat hij ineens met shoegaze en andere noise-elementen begon te stoeien, tja, daar was de modale progger toch een stuk minder van gediend. Harmony Korine is een fraai voorproefje van wat verder op het album wat verder opgerekt wordt. Wilson zou het hierna allemaal ook weer een stuk conventioneler aanpakken, maar Insurgentes pakken ze ons niet meer af. En als Harmony Korine een beetje een overgangsnummer is, is het in elk geval een verdomd goed overgangsnummer. (Casartelli)

43
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Subdivisions [5:33]



Signals |1982 | Canada

2017: 29
2016: 19
2015: 26

Genomineerd door: vigil

Er zijn weinig nummers die mij zo weten te raken met enkel het intro. De eerste 50 seconde gaan door mijn merg en ook door mijn been. De rest van het nummer is uiteraard ook meer dan dik in orde het staat niet voor niets op 1 in mijn Rush Top zoveel. De ingehouden woede die je hoort, de fantastische basloopjes en de synthwave toetspartijen maken dit nummer tot ontdekkingsreis van vijf en halve minuut welke mij keer op keer weten te boeien. Het hele album Signals is overigens een aanrader eerste klas maar dit slechts ter zijde. (vigil)

42
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pink Floyd - Dogs [17:08]



Animals |1977 | Verenigd Koninkrijk

2017: 35
2016: 55
2015: 21

Genomineerd door: MunzW

Van het beestachtig (sorry, soms zijn zelfs slechte woordgrappen te voor de hand liggend om niet te maken) sterke album komt deze hondsdolle (oké, ik zal nu ophouden ) track.
Dit album geniet een stuk minder algemene bekendheid dan albums als The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here en the Wall. Wellicht ook wel verklaarbaar, aangezien de muziek toch over het algemeen ook wel wat minder gemakkelijk in het gehoor ligt en wat complexer klinkt dan de meeste muziek op de genoemde albums.

Dogs is zo'’n track waar de '‘gemiddelde'’ muziekliefhebber vaak niet van gehoord zal hebben, maar stiekem één van de beste tracks is van Pink Floyd. Hopelijk staat het muzikale vakmanschap van deze band en de betekenis die ze gehad hebben voor de ontwikkeling van de (prog)muziek nergens ter discussie. Ze zijn ook grootmeesters in het neerzetten van sfeer en het aanbrengen van geweldige opbouw in hun nummers. Echter is de mate waarin hun muziek ook dynamisch, afwisselend en verrassend te noemen is, op zijn minst gezegd wisselend.

Echter zijn deze factoren in deze track allemaal ten volle aanwezig. Wellicht komt het ook doordat het volgens de credits een co-productie is van Waters en Gilmour, waarmee weer eens duidelijk wordt, dat als de heren hun muzikale genialiteit weten te combineren, er fantastische dingen gebeuren. Tijdens de volle 17 minuten wordt je getrakteerd op fantastische muziek, die volledig weet te boeien en nooit inzakt. Voor mij is dit een track waar Pink Floyd al zijn klasse in weet te proppen. Zo heb ik David Gilmour zelden beter horen zingen en vind ik het gitaarspel en het toetsenwerk van zeer hoog niveau, zelfs voor Pink Floyd haar doen. Een hoogtepunt in het toch al niet misselijke oeuvre van deze band!

Een fantastische beretrack dus! (Ik zei toch dat ik op zou houden met de slechte woordgrappen ) (Bonk)

41
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - The Road of Bones [8:32]



The Road of Bones |2014 | Verenigd Koninkrijk

2017: 40
2016: 75
2015: ---

Genomineerd door: Jester

Ik heb het vertrek van Martin Orford bij IQ altijd betreurd. Voor mij was hij samen met Mike Holmes de muzikale motor van IQ. In de post-Orford periode is de melodie minder belangrijk geworden, ten gunste van het ritme. Maar zo af en toe komt er ook in deze periode een pareltje voorbij, zoals The Road of Bones. Meer dan de helft van het nummer wordt besteed aan de sfeervolle opbouw, maar het dan los gaat, gaat het ook goed los! En dan blijkt ook deze IQ me op momenten te kunnen betoveren. Maar het blijft jammer dat Martin er niet meer bij is. (Jester)

40
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Afraid of Sunlight [6:49]



Afraid of Sunlight |1995 | Verenigd Koninkrijk

2017: 62
2016: 113
2015: 53

Genomineerd door: dynamo d

Marillion bracht vanaf hun oprichting in 1979 tal van muzikale pareltjes uit, eerst met Fish en later met Steve Hogarth. Afraid of Sunlight komt van het gelijknamige album uit 1995 en gaat in op de keerzijde van beroemdheid. De angst van het nummer wordt verpakt in de keyboards van toetsenist Mark Kelly en het overweldigende gitaarspel van Steve Rothery. (HugovdBos)

39
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Deadwing [9:46]



Deadwing |2005 | Verenigd Koninkrijk

2017: 66
2016: 33
2015: 23

Genomineerd door: dynamo d

Afkomstig van het gelijknamige album dat lang het favoriete album van mijn broer was. Een album dat hij door mij heeft leren kennen en dat vooral bekend is door Lazarus en Arriving Somewhere… maar deze openingstrack doet daar niet voor onder. Sterker nog: elke keer dat ik hem hoor lijkt hij beter te worden. Ik ben enorm fan van de drumpartijen en de manier waarop de band het nummer tijdens het intro en halverwege het nummer ‘binnenvalt’. (freitzen)

38
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Easter [5:58]



Seasons End |1989 | Verenigd Koninkrijk

2017: 60
2016: 59
2015: 44

Genomineerd door: Jester

Easter verscheen in 1990 op single en was op zich het beste uithangbord voor wat het album Seasons End voorstelde. Het idee komt letterlijk uit de koffer van Hogarth. Hij had in de eerste weken bij Marillion altijd wat mappen bij zich met ideeen voor liedjes vanuit het verleden. Op een gegeven moment liep de band wat vast en vroeg Mark Kelly of hij eens in die mappen mocht kijken en daar kwam toen Easter uit. Weliswaar was de versie nog lang niet af (2 coupletten en een idee voor een refrein) maar daar kon de band wel wat mee. Het eindresultaat is op dit moment natuurlijk al jaren bekend maar daarom niet minder mooi. Het blijft een prachtig liedje met sublieme gitaarsolo. (vigil)

37
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Supertramp - School [5:35]



Crime of the Century |1974 | Verenigd Koninkrijk

2017: 208
2016: 133
2015: 47

Genomineerd door: chevy93

Weer een klassieker, dit keer van Supertramp. Prachtig nummer met een hoofdrol voor (uiteraard) Roger Hodgson. Een andere hoofdrol is er voor de mondharmonica in het intro en het prachtige toetsenspel aan het einde van het liedje. Ik heb het nummer al vaak voorbij horen komen maar vervelen doet het nooit. (vigil)

36
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - The Gates of Delirium [21:54]



Relayer |1974 | Verenigd Koninkrijk

2017: 84
2016: 93
2015: ---

Genomineerd door: Casartelli

Een van de beste nummers van Yes. Alle dingen uit de prog in een nummer gedaan. Van ruig tot betoverend mooi.
Allemaal in dit nummer. Soon is zo ontzettend mooi. Prachtige melodie ook. Al met al een van de beste Yes songs.
Luister ook eens op You tube de versie met orkest, 2001 Amsterdam o.a.
De prachtige steel gitaar van Steve Howe. Smullen. (Papartis)

35
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Steven Wilson - Ancestral [13:30]



Hand. Cannot. Erase. |2015 | Verenigd Koninkrijk

2017: 56
2016: 24
2015: 60

Genomineerd door: Dieter

Bij het beluisteren van het inmiddels alweer één na laatste Steven Wilson album Hand. Cannot. Erase. was de kwaliteit van de muziek weer vertrouwd hoog. Erg hoog. Maar naast de parels die je op dit album veelvuldig tegenkomt, is er eentje van de buitencategorie die wat mij betreft zo tussen het allerbeste past wat de man ooit heeft geproduceerd (en dat is me nogal wat). De tekst, zoals ik die interpreteer, gaat over een verdorven samenleving waarin mensen zich proberen af te sluiten van hun emoties, en hoe dit uiteindelijk resulteert in nog meer drama. Wat me het meest greep waren de regels:

When the world doesn’t want you
It will never tell you why.
You can shut the door, but you can’t ignore
The crawl of your decline.

Hoe heeft het zover kunnen komen na die jeugd met zijn vertrouwde elementen, waar je nooit meer naar terug kunt grijpen? Deze thematiek wordt schitterend neergezet met de voor Wilson zo typische geniale muzikaliteit: virtuoos maar toch ook absoluut in dienst van het nummer. Een absoluut meesterwerk! (El Stepperiño)

34
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Peter Gabriel - Wallflower [6:30]



Peter Gabriel [4] |1982 | Verenigd Koninkrijk

2017: 49
2016: 48
2015: 30

Genomineerd door: Svendra

Muziek kan je soms zo diep raken, dat je het zelfs in je botten denkt te voelen. Dit is zo’n nummer. Nu zit er alleen al iets in de stem van Peter Gabriel (wat mij betreft één van de mooisten uit de muziek) die maakt dat dat je snel geraakt wordt zijn muziek. Maar dit is zo’n nummer wat je echt diep weet te raken, zodat je, hoewel je nog nooit eerder je botten hebt gevoeld (ik heb nog nooit iets gebroken), erachter komt dat je wel degelijk iets in je botten kan voelen.

Dat dat met dit nummer bij mij gebeurt, heeft ook te maken met de achtergrond van het nummer. Soms blijft het bij de nummers van Peter Gabriel toch wat gissen waar het eigenlijk over gaat. Maar hij heeft natuurlijk ook een aantal politiek bewogen nummers. Dit is er één van. Hij probeert de mensen die in Zuid-Amerika vanwege hun overtuigingen gemarteld worden een hart onder de riem te steken, maar benoemt ook de uitzichtloosheid van hun situatie : ‘Let your spirit stay unbroken, may you not be deterred. Hold on’, maar ook ‘Though you may dissapear, you’re not forgotten here’. De hele tekst is ongelofelijk sterk en de thematiek, die helaas tot op de dag van vandaag actueel is, hooguit voor andere locaties, is één van de factoren dat het nummer zo onder je huid kruipt.

Maar dat is natuurlijk niet de enige factor. Want muzikaal moet er toch ook wel iets zijn wat maakt dat het nog veel dieper je lijf ingaat. De instrumentale begeleiding is eigenlijk maar sober en relatief eenvoudig, maar o zo doeltreffend. Geen noot te weinig en eigenlijk nog veel knapper, geen noot te veel. De geweldige, diepe en warme stem van Peter Gabriel krijgt alle ruimte om de boodschap op je over te brengen. Wat legt die man toch een empathie en emotie in zijn zang.

Langzaam wordt je hele lijf gevuld door de muziek en voel je het overal. Het kippenvel is niet tegen te houden en als je niet uitkijkt krijg je tranen in je ogen. Ach, wat maakt het ook uit. Laat maar komen. (Bonk)

33
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Gazpacho - Dream Of Stone [17:00]



Night |2007 | Noorwegen

2017: 45
2016: 23
2015: 58

Genomineerd door: chevy93

Sfeer.

Eigenlijk zou ik het daar bij moeten laten. De gevarieerde, dromerige zang en de gestage, dromerige instrumentatie die af en toe naar uitspattingen toe werkt, resulteren gezamenlijk in een ongelofelijk fijne, magische sfeer die nergens anders (van wat ik ken in ieder geval) geëvenaard is. Het nummer, en het album, werken het beste in de nachtelijke uurtjes. Dan wordt het concept van het album het beste beleeft: de overgang tussen dromen en realiteit, wat geen scherpe overgang is. Sommige zullen de lengte van het nummer en dat het ietwat repetitief is een probleem vinden, maar het werkt wat mij betreft uitstekend voor het concept: het werkt hypnotiserend, en ik verveel me nooit een moment tijdens het nummer. Het moment waarop de viool een prominente rol krijgt is schitterend, en daarna krijgen we nog een wat harder stukje instrumentatie als afsluiter, wat naadloos overloopt in het volgende nummer. (Finidi)

32
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Blind Curve [9:29]



Misplaced Childhood |1985 | Verenigd Koninkrijk

2017: 27
2016: 39
2015: 8

Genomineerd door: chevy93

Elders heb ik al beschreven door welk nummer ik wat aan de progmuziek ben gaan snuffelen (om er geen onnodige speurtocht van te maken: Driving the Last Spike van Genesis), al had ik dat besef toen nog niet zo goed. Het album wat gemaakt heeft dat ik dat de progmuziek ingesleurd ben, is Misplaced Childhood. Sindsdien ben ik alleen maar verder de progmuziek ingezogen en hoop inmiddels er nooit meer uit los te komen.

Begin jaren '90 was één van mijn eerste albums (na wat werk van Queen, R.E.M en Pearl Jam) die ik kocht Misplaced Childhood, omdat ik Kayleigh uit de top 100 Allertijden zo'n mooi nummer vond. Toen ik dat album in zijn geheel beluisterde ging er voor mijn gevoel een hele deur naar nieuwe muziek open. Ik had nog nooit een conceptalbum gehoord en wist niet dat muziek ook zo veel diepgang kon hebben. Inmiddels flink wat muziekervaring verder, maar om die reden zal Misplaced Childhood altijd een ongelofelijk belangrijk album blijven in mijn 'muziekgeschiedenis'.

Op dat album werd me al heel gauw duidelijk dat er nog veel mooiere muziek gemaakt was door deze band, dan Kayleigh. Blind Curve geldt eigenlijk als een soort sleuteltrack voor mij op dit album. In dat nummer werd me het meest duidelijk hoeveel variatie, sfeer, emotie en afwisseling er in één nummer gestopt kon worden. Fish geeft een masterclass weg hoe je intens moet zingen, de rest van de band laat horen hoe je verschillende lijnen kunt spelen en het toch als een geheel kunt laten klinken. En hoewel ik eigenlijk vind dat Misplaced Childhood eigenlijk alleen in zijn geheel gespeeld moet worden, blijft Blind Curve tot op de dag van vandaag een track die ik hemeltergend sterk vind, maar ook wel enige emotionele waarde voor me herbergt, vanwege het feit dat deze track misschien wel symbool staat voor mijn ontdekking van hoe geweldig mooi en intens progmuziek kan zijn. (Bonk)

31
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Even Less [7:11]



Stupid Dream |1999 | Verenigd Koninkrijk

2017: 37
2016: 45
2015: 32

Genomineerd door: chevy93

Van veel favoriete bands weet ik nog wel hoe of waarom ik er ooit mee begonnen ben, maar bij Porcupine Tree kom ik niet verder dan dat er ineens wat liedjes (vooral) van Stupid Dream op mijn harddisk stonden en dat op zeker moment het hele album volgde. Dankzij de ontdekkingsbonus is Stupid Dream tot op heden mijn favoriete Porcupine Tree-album, al draai ik hem niet echt vaak meer en is de Top 10-positie die hij lang gehad heeft inmiddels ook gesneuveld. Doordat mijn smaak indertijd nog wat meer rechttoe-rechtaan en op hardrock gericht was, viel het album wel snel in goede aarde, voornamelijk dankzij de uitbarstingen van Tinto Brass en deze Even Less. (Casartelli)

Drie nominaties op rij, dat kan slechter in deze regio.

30
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Peter Gabriel - San Jacinto [6:21]



Peter Gabriel [4] |1982 | Verenigd Koninkrijk

2017: 48
2016: 60
2015: 38

Genomineerd door: vigil

Hoewel enkele andere van zijn titelloze albums inmiddels aardig langszij komen, is de vierde degene die ik het meest in het hart gesloten heb... het was althans vaak de fascinerendste plaat om weer naar terug te keren, al was het maar in de hoop dat het kwartje bij de diverse minder interessante nummers die in de niet bijster toegankelijke collectie zaten nog eens zou vallen. Voorlopig wacht ik nog. Dit geldt dan weer niet voor San Jacinto, dat met zijn opdringerige ritme en overdonderende climax vanaf de eerste luisterbeurt de aandacht trok. (Casartelli)

29
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Genesis - One for the Vine [9:56]



Wind and Wuthering |1976 | Verenigd Koninkrijk

2017: 46
2016: 61
2015: 34

Genomineerd door: Fathead

Ome Phil heeft in zijn loopbaan een hoop shit over zich heen gehad. Of dat terecht is lijkt me een andere discussie maar het ging eigenlijk nooit over zijn kwaliteiten als drummer. Dat lijkt me dan wel weer helemaal terecht en geen discussie waard. Mocht er iemand nog twijfelen zet dan gewoon One for the Vine van het zeer prettige Genesis album Wind & Wuthering eens op. Wat een ritme en wat een beheersing. De percussie is van een extreem hoog niveau. Phil mag zich uitleven en dat doet hij met verve. Mocht er nu nog iemand twijfelen aan mans drumkwaliteiten, dan is een bezoekje aan de oorarts wellicht een goede optie. (vigil)

Sleepers van Soup noemde ik de verrassendste hoge nieuwe binnenkomer. Want de hoogste nieuwe binnenkomer kan, hoe mooi ook, bezwaarlijk heel verrassend genoemd worden.

28
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Marillion - Chelsea Monday [8:16]



Script for a Jester's Tear |1983 | Verenigd Koninkrijk

2017: ---
2016: ---
2015: ---

Genomineerd door: Bravejester

Een van de kwaliteiten van Marillions elpeedebuut is het feit dat er eigenlijk geen moment van verzwakking in zit (voor Garden Party knijpen we een half oogje toe). Chelsea Monday is neoprog op zijn allerklassiekst: broeierig vanaf het begin, met als blikvanger een slepende gitaarsolo van Steve Rothery die hier zijn goddelijke status nog moest krijgen en, op een korte (maar erg fijne) break na, eigenlijk weinig muzikale ontwikkeling. Het is kennelijk precies goed zo (al voelt het wat onaf als het nummer, zo los, niet door Forgotten Sons gevolgd wordt). (Casartelli)