Dit vind ik een van de mooiste ballads van Nick Cave, een genre waarin hij meester is en waar zijn diepe stem goed van pas komt. Even donker als ontroerend, die pauken en handklaps zijn een fijne toevoeging. (LucM)

Het beste stuk uit Dark Side of the Moon, dit is van buitenaardse schoonheid: de piano, die heerlijke jazzy sax, de lieflijke zang in de strofes en het uitbarstende refrein. (LucM)

En alweer Bob Dylan, wat een toeval. Net een jaren '60-nummer van zijn dubbel-LP Blonde on Blonde, nu een jaren '70-nummer van de plaat Blood on the Tracks. Die plaat ligt me stukken beter. Dit nummer ligt me ook veel beter dan de vorige. Een veel rustiger nummer. Een mooie tekst, een Bob Dylan die erg goed bij stem is, met alleen zijn akoestische gitaar, en een erg mooi liedje. Ik moet Blood on the Tracks wat vaker luisteren, want dit is prachtig (en de opener van dat album bijv. ook). (Arrie)

Voor het uitkomen van hun laatste album Build a Rocket Boys!, hoorde ik het nummer Lippy Kids al op de radio. Door deze luisterbeurt waren de verwachtingen voor dit nieuwe album van Elbow torenhoog gestegen. Helaas viel het uiteindelijke album dan weer iets tegen, niettemin is Lippy Kids nog steeds een nummer om te koesteren. Ik heb tweemaal live mogen meemaken (tijdens Werchter 2011/2012) hoe een nummer kan zorgen voor kippenvel en tranen in de ogen. De schitterende opbouw, het warme stemgeluid en het gefluit van Guy Garvey, en uiteraard de unieke tekst over dromen en herinneringen zijn allen aspecten die bijdragen aan het succes van dit magische nummer. (Co Jackso)

Eén van de belangrijkste en meest vernieuwende dance-acts in de jaren '90. Die baslijnen en drums zijn geniaal, dit is dance die tevens rockt. (LucM)

Een nummer dat heel langzaam tot leven komt, om dan helemaal open te bloeien bij het prachtige, perfecte zelfs, refrein. Het nummer straalt, meer nog dan de andere songs van deze band, iets oorspronkelijks en puurs uit. (ArthurDZ)

Een nummer dat ik eigenlijk heb leren kennen door de cover van Trespassers William, die eigenlijk veel beter is, maar het origineel mag er ook zijn. Door het schoenenstaarders-typerende gitaargeruis heen, klinkt namelijk een lief liedje, aandoenlijk zelfs. Een romantische ode van verlegen mannetjes met de gitaarpedal als wapen, aan wie de liefde voorbij trekt als een condensstreep van een vliegtuig. Terechte hoge notering! (Titmeister)

Het vorige nummer van Neutral Milk Hotel vind ik iets beter. Maar dit is ook al zo'n parel die afkomstig is van In the Aeroplane over the Sea. Holland, 1945 is een stuk rauwer dan het dromerige titelnummer. De goed gecrëeerde chaos in de instrumentatie is erg goed gedaan. Daarover hoor je de wat aan de valse kant klinkende vocalen van Jeff Mangum. Maar die rare kantjes van zijn stem maken het juist zo mooi. Dit vind ik het mooiste moment van het nummer:

Now she's a little boy in Spain
Playing pianos filled with flames
On empty rings around the sun
All sing to say my dream has come
(Snoeperd)

Eén van de leukere Muse-nummers, zeker van dat album (Absolution) dat ik verder maar erg matig vind. De coupletten klinken duister, en dan breekt het zo mooi open bij het refrein, erg mooi gedaan. Ook erg fijne meeslepende melodieën. Instrumentaal zit het ook allemaal erg leuk in elkaar, en er zitten leuke wendingen in het nummer om het spannend te houden. Maar vooral de wisselwerking tussen de coupletten en de refreinen en de overgangen daartussen maken dit voor mij een sterk nummer. (Arrie)

The Shins! Eén van mijn favoriete bandjes. Ze blinken uit in het schrijven van prachtige popliedjes, met mysterieuze maar zeker mooie songteksten, zeer sterke melodieën, en prachtige zang, Een 'phantom limb' is een ledemaat die er niet meer is, maar nog wel wordt gevoeld. Het liedje gaat over een lesbische relatie (en daarin mist een 'ledemaat', zouden ze die toch voelen? In ieder geval sterk verzonnen, die titel). Pure pop, zoals het hoort te zijn. Erg vrolijk ook, ik word er zelf altijd erg blij van. Het moet wel één van m'n meest geluisterde liedjes zijn... Een fijne tamboerijn, die het nummer voortdrijft, en James Mercer die zijn vage teksten in prachtige melodieën ten gehore brengt. (Arrie)

Dat het inmiddels uitgekotst wordt, snap ik wel. Puur een hitnummer, maar is hij daarom slecht? Nee, zeker niet. Het basloopje ken je op een gegeven moment wel en Moooooooney ook wel en recentelijk heb ik het nummer ook amper meer beluisterd, maar als je het dan een tijdje links laat liggen, slaan die gitaarsolo en die tekst weer even hard in. Niet voor niets heb ik afgelopen week Wish You Were Here weer ingeruild voor Dark Side of the Moon in mijn top 10. (chevy93)

Deze band heeft nooit het verdiende grote succes behaald. Wat mij betreft één van de beste jaren '80-bands die new wave weet te koppelen aan catchy Beatles-achtige popsongs. Dit blijft een frisse popsong met zeer sterk refrein. (LucM)

Het prachtige popliedje Landslide van Fleetwood Mac komt nu al voorbij. Oei, die had ik nu nog niet verwacht. Het is een liedje van Stevie Nicks volgens mij, het is een liedje met alleen haar op de gitaar en af en toe wat extra instrumentatie. Daardoor vind ik het nummer erg sympathiek. Het is schitterend op sommige momenten. Ik kende nog niet veel van Fleetwood Mac buiten Rumours. Maar dit nummer had ik al vrij snel ontdekt omdat het zo geweldig mooi is. (Snoeperd)

Dit nummer is volledig elektronisch en toch vind ik het bloedstollend mooi. Daar kan mijn autistische zelve niet zo goed mee om, elektronische nummers die ik goed vind. Driewerf hoera voor Aphex Twin. (arcade monkeys)

Deze nu al memorabele song was het allereerste voorproefje van Norman Fucking Rockwell! en verscheen bijna een jaar voor de albumrelease. Mariners Apartment Complex is in zekere zin te scharen onder de Lana-traditionals; een somber klinkende trage pianoballade met een nostalgische ondertoon. In de tekst vervult ze een gidsrol voor een vriend die kampt met issues waar zij zelf ook last van heeft gehad, en verwijst ze naar nummers van grootheden als Leonard Cohen en Elton John. Het is het eerste nummer waarop Del Rey samenwerkt met Jack Antonoff, die de productie doet en deel van de lyrics meeschreef. Een partnerschap dat hopelijk voor beiden naar meer smaakt, want alles wat Antonoff de laatste jaren aanraakt verandert in goud. (Gretz)

Klein, lief, breekbaar, intriest en bloedmooi zijn sleutelwoorden bij alle nummers van Tim Hardin. Deze How Can We Hang On To A Dream is de best gewaardeerde song uit zijn schandelijk ondergewaardeerd oeuvre. (ArthurDZ)

Miles Davis hoort natuurlijk in de MuMe top-2000 thuis en dit is jazz zoals ik het liefst wil horen: even inventief als professioneel, gezellig met melancholieke ondertoon. (LucM)

Even aanstekelijke als nerveuze popsong met gedoseerde kitsch, het lijkt de brug te leggen tussen glamrock en latere new wave. (LucM)

Death With Dignity is het openingsnummer van Carrie & Lowell en daar zeer geschikt voor, zowel muzikaal als tekstueel. De instrumentatie is heel sober, met twee gitaren en een klein beetje piano. Het zet al direct de sfeer. Qua tekst is het ook de juiste opener van zo'n hartverscheurend album. Sufjan Stevens zingt dat hij niet goed weet waar hij moet beginnen, om de gevoelens van eenzaamheid en verlies onder woorden te brengen. (arcade monkeys)

Daydream Nation staat in mijn top 10 aller tijden en 'Cross the Breeze is natuurlijk een fenomenale track. Het stekelige en onheilspellende gitaarwerk lijkt wel een invloed van blackmetal in zich te hebben terwijl de drums van Steve Shelley de boel helemaal opzwepen. Kim Gordon kan niet zingen, toch klinkt het geweldig en het past bij het losbandige karakter van Sonic Youth. Ze zitten altijd op de rand van rommelig en ongestructureerd, maar daar is het te doen. (Don Cappuccino)

Het sprankelende pianowerk tilt het nummer tot een hoog niveau, maar haar Kate Bush-achtige zang en de compositie zeker ook (LucM)

Joy Division is ook een vaste waarde in de MuMe top-2000. Donker en onheilspellend wat ook kenmerkend is aan Joy Division maar ook berustend. Die piano is erg emotioneel en natuurlijk de bezwerende zang. (LucM)

In de eerste minuut doet deze het dromerige sfeertje van Only Shallow mooi uitgeleide, om hierna met zijn eigen ideeën door te gaan; de laatste minuten bewijzen dat uitgelaten en ontspannen goed met elkaar samen gaan, zelfs als ook een melancholische ondertoon wat ruimte opeist. Mooi uitgewerkte melodieën in ieder geval en ook de subtiele elektronische invloeden bewijzen dat muziek van de laatste jaren echt niet onderdoet voor vroegah, al kabbelt het in het middenstuk wel wat te veel voort. Eigenzinnig popliedje dus, en ondertussen kennen jullie me lang genoeg om te weten dat ik daar wel van houd. (hoi123)

Als je je afvraagt hoe de soul in Californië klinkt, zo dus. Ik weet niet of er ook nog iets aparts aan de Californische soul is, geslaagd is het in ieder geval wel. De mooie aankleding heeft daar vooral invloed op. Die viool is de stuwende kracht achter dit nummer. De zang is ook wel goed, maar voor mij doet vooral de viool het. (Snoeperd)

Op zijn eenentwintigste liep Stevie Wonders contract bij Motown af. Als één van de grote sterren van het label kreeg hij direct een nieuw contract maar dat ondertekende hij niet zonder slag of stoot. Artistieke vrijheid, dat is wat Stevie Wonder wilde. In dezelfde tijd ontworstelde ook Marvin Gaye zich aan de strakke contractuele voorwaarden bij Motown en schreef, produceerde en zong hij zijn bekendste werk ‘What’s Going On’. Geïnspireerd door labelgenoot Gaye bedong Stevie Wonder dezelfde vrijheden voor het maken van zijn volgende platen.

Na twee ‘opstartplaten’ kwam Wonder op de proppen met Talking Book, zijn meest persoonlijke album tot dan toe. Zijn volgende album werd ‘Innervisions’, een album waarop Stevie Wonder zijn visie op de maatschappij laat horen. Geweld, drugs en andersoortige problematiek, geen onderwerp wordt geschuwd. Het album zou Stevie’s absolute meesterwerk blijken.

Één van de absolute hoogtepunten op het album is de funky klassieker Higher Ground. Een nummer over reïncarnatie, iets waar Stevie graag in wilde geloven. Ieder instrument in het nummer wordt door Stevie zelf bespeeld waarbij vooral het virtuoze pianospel onwaarschijnlijk briljant is. Let ook op het bijzondere gebruik van de Mu-Tron III. Het nummer is tot op de dag van vandaag bijna vaste prik in de setlist van zijn live-optredens en mag met recht een Stevie klassieker genoemd worden.
Op zijn eenentwintigste liep Stevie Wonders contract bij Motown af. Als één van de grote sterren van het label kreeg hij direct een nieuw contract maar dat ondertekende hij niet zonder slag of stoot. Artistieke vrijheid, dat is wat Stevie Wonder wilde. In dezelfde tijd ontworstelde ook Marvin Gaye zich aan de strakke contractuele voorwaarden bij Motown en schreef, produceerde en zong hij zijn bekendste werk ‘What’s Going On’. Geïnspireerd door labelgenoot Gaye bedong Stevie Wonder dezelfde vrijheden voor het maken van zijn volgende platen.

Na twee ‘opstartplaten’ kwam Wonder op de proppen met Talking Book, zijn meest persoonlijke album tot dan toe. Zijn volgende album werd ‘Innervisions’, een album waarop Stevie Wonder zijn visie op de maatschappij laat horen. Geweld, drugs en andersoortige problematiek, geen onderwerp wordt geschuwd. Het album zou Stevie’s absolute meesterwerk blijken.

Één van de absolute hoogtepunten op het album is de funky klassieker Higher Ground. Een nummer over reïncarnatie, iets waar Stevie graag in wilde geloven. Ieder instrument in het nummer wordt door Stevie zelf bespeeld waarbij vooral het virtuoze pianospel onwaarschijnlijk briljant is. Let ook op het bijzondere gebruik van de Mu-Tron III. Het nummer is tot op de dag van vandaag bijna vaste prik in de setlist van zijn live-optredens en mag met recht een Stevie klassieker genoemd worden.
Op zijn eenentwintigste liep Stevie Wonders contract bij Motown af. Als één van de grote sterren van het label kreeg hij direct een nieuw contract maar dat ondertekende hij niet zonder slag of stoot. Artistieke vrijheid, dat is wat Stevie Wonder wilde. In dezelfde tijd ontworstelde ook Marvin Gaye zich aan de strakke contractuele voorwaarden bij Motown en schreef, produceerde en zong hij zijn bekendste werk ‘What’s Going On’. Geïnspireerd door labelgenoot Gaye bedong Stevie Wonder dezelfde vrijheden voor het maken van zijn volgende platen.

Na twee ‘opstartplaten’ kwam Wonder op de proppen met Talking Book, zijn meest persoonlijke album tot dan toe. Zijn volgende album werd ‘Innervisions’, een album waarop Stevie Wonder zijn visie op de maatschappij laat horen. Geweld, drugs en andersoortige problematiek, geen onderwerp wordt geschuwd. Het album zou Stevie’s absolute meesterwerk blijken.

Één van de absolute hoogtepunten op het album is de funky klassieker Higher Ground. Een nummer over reïncarnatie, iets waar Stevie graag in wilde geloven. Ieder instrument in het nummer wordt door Stevie zelf bespeeld waarbij vooral het virtuoze pianospel onwaarschijnlijk briljant is. Let ook op het bijzondere gebruik van de Mu-Tron III. Het nummer is tot op de dag van vandaag bijna vaste prik in de setlist van zijn live-optredens en mag met recht een Stevie klassieker genoemd worden.
(Edgar18)

Ik ben niet zo’n liefhebber van The Jam, maar enkele nummers van hen kan ik zeer goed hebben. Dit is er één van. Lekkere mengeling van punk en rock n’ roll. (ArthurDZ)

Een klassieker in zijn genre. Versierd met een zeer lekkere bas die de funk er lekker inbrengt. De elektrische gitaren die er soepel overheen walsen maakt dit nummer tot een geweldige hit, en terecht. Wat minder terecht is dat deze band niet verder mocht komen dan één hit, want de funk zit er lekker in en Driver’s Seat is veel te rockend voor funky Amerika. Jammer, maar dit nummer mag er zijn. (nclo)

Ben stapelverliefd op de nieuwe single, 'Bunker'. Zo'n rijk nummer, zo veel beheersing en toch ook zoveel kracht. Zwoele melancholie. (Timesplitter)

Ashes to Ashes van David Bowie en Games without Frontiers van Peter Gabriel behoren zonder meer tot mijn absolute topfavorieten. Het zijn niet toevallig twee hits die het erg goed deden in de Britse hitparade van 1980. Het jaar waarin de Blitz club in London het pad effende voor de new romantics scene. If looks could kill, they probably will... Bowie en Gabriel doorprikten meer dan eens de mythe van het popicoon en op die manier profileerden ze zich als een soort meta-artiesten. Ik moet me nog altijd die eerste albums van Gabriel eens aanschaffen. (dazzler)

Poppers. Homoseksuele escapades met minderjarigen. Tintjes van SM, hintjes naar seksueel misbruik. Soms kan je na een eerste luisterbeurt al bevroeden dat je met een nummer vol perversiteiten te maken hebt. Suede weet 'Animal Nitrate' sonisch net zo glibberig en beestachtig te verpakken als de teksten. Resultaat: pure opwinding en genot, met een lekker vies randje. (mol)