Al vroeg in deze top 2000 passeert één van mijn favoriete nummers aller tijden. De Last Shadow Puppets is het sideproject van Arctic Monkeys-frontman Alex Turner. Samen met Miles Kane maakt hij poprock met een knipoog naar de 60's. Er wordt gebruik gemaakt van veel strijkers en de rijmelarij op het album is van buitenaards niveau. Dit nummer is het absolute pronkstuk op het album. De kippevelgevende instrumentatie maakt het geweldig. Maar ook de wonderschone tekst. Een meezingbare tekst die overal klopt. Dit is een perfect nummer. Veel te laag natuurlijk. Hopelijk is hij vorig jaar weer te bespeuren rond zijn plek van vorig jaar. (Snoeperd)

Een nummer waarvan ik me al jaren verbaas dat het zo goed scoort in de ladder. Het is namelijk niet bepaald een mooi nummer. Sterker nog, het is gewoon een ontzettend lelijk nummer. De productie klinkt alsof het op een regenachtige zondagmiddag op een zolderkamer is opgenomen, het kraakt en piept aan alle kanten en Martin Eicher kan voor geen meter zingen. Wat maakt dit nummer dan toch zo goed? De ontzettend kazige, maar enorme catchy melodie; die heerlijke distortion, waarop je vanzelf gaat headbangen; en bovenal is het fantastisch om keihard mee te blèren: 'Eisbärn mussen nie weinen!' (Titmeister)

De eerste keer dat ik Elliott Smith live zag, sloot hij hij hiermee af. Het was de perfecte afsluiter van een schitterend akoestische solo-optreden in de Melkweg, 5 april 2000. Dat was sowieso een perfecte avond vanwege persoonlijke omstandigheden en het leek wel alsof Elliott net zo gelukkig was. Hij praatte vrolijk met het publiek en speelde dus het ene na het andere pareltje. Het was een heel contrast met zijn optreden een paar maanden later op Werchter, waar hij met band hard en ongeïnteresseerd speelde. We schrokken toen ook wel een beetje van zijn uiterlijk, maar wellicht had hij gewoon een slechte dag. Angeles is hoe dan ook een fenomenaal liedje en ook eentje waar godzijdank nog wat joie-de-vivre in zit. Hopelijk heeft hij zijn rust gevonden. (herman)

Dit nummer heeft een lange aanlooptijd gehad, maar vorig jaar november in Njimegen viel het kwartje. Tijdens het optreden daar maakte de band en vooral Elena Tonra een diepe indruk met haar stem en uitstraling. Was meteen een van de beste optredens van 2013 voor mij.

Diepe buiging nu voor de band en voor dit nummer wat ik hun beste vind. (DjFrankie)

Novastar oftewel Joost Sweegers is een meester in de pure, pakkende popsong. Daarnaast vind ik de zang en rinkelende gitaar geweldig. Wrong? No! (LucM)

De intro geeft al weg dat er een heerlijk nummer aankomt. De buitenpans swingende ritmesectie, dik aangezette synths, smeuïge sax en natuurlijk de flair van Ferry maken dit een uitermate genietbare belevenis. Ook de live versie van Viva! vind ik erg sterk. (yeahyeahyeah)

Transformer heeft heel wat evergreens opgeleverd waaronder dit nummer. Lou Reed zingt hier relaxed en de instrumentatie zorgt voor veel sfeer. (LucM)

()

Van Autobahn moet je natuurlijk de versie van twintig minuten hebben. Minder kan ook, maar dan mis je de echte trip waar Kraftwerk je in meevoert.
Autobahn is naast experimenteel ook nog eens bijzonder pakkend. Dit is misschien ook wel de reden dat het zo populair is geworden. Voor het mainstream en wat alternatievere publiek is het erg toegankelijk. Het mainstream publiek wordt bediend met fijne deuntjes en een leuk refrein. Wanneer je de 22-minuten versie luistert hoor je echter veel details en prachtige spanningsopbouwen. Prachtig nummer, is voor mij toch wel het hoogtepunt van deze band. (Snoeperd)

Ik heb soms van die bands, waar ik maar één nummer van ken. En dan niet bands, waarvan ik wel eens het hitje op de radio heb gehoord, maar bands waarvan ik dat ene nummer gewoon goed vind, maar om een of andere reden nooit de moeite heb genomen om er meer van te ontdekken. Zo’n band is Of Montreal. The Past Is a Grotesque Animal is een nogal atypisch nummer. Het is eigenlijk een bijna twaalf minuten durend hypnotiserend ritme, met steeds subtiel veranderende thema’s en een hysterische zanger, die er een hoop onzin overheen zingt/blèrt. Echter, het werkt op een bijzondere manier heel goed voor mij, dit zijn twaalf minuten die ik met veel plezier uitzit. Toch heb ik om een of andere reden het gevoel, dat de rest van Of Montreal alleen maar tegen kan vallen. Er is natuurlijk maar een manier om daar achter te komen… (Titmeister)

Eind 2012 dook ineens London Grammar op in de blogosphere. Het nummer, Hey Now, was niet eens zo subliem, maar de stem des te meer. Hannah Reid heet de zangeres en in 2013 zou ze me nog een paar keer van mijn sokken blazen. Dit vind ik hun beste nummer, door de herkenbare tekst (al liggen mijn young years wellicht al achter me). in de 20+ jaar dat ik muziek luister heb ik eigenlijk zelden gehad dat alleen een stem me zo wist te roeren, maar deze zangeres krijgt het voor elkaar. Als ik haar hoor zingen, staat de rest van de wereld even stil. (herman)

Nancy mag dan makkelijk aan een carrière als zangeres zijn gekomen, als de dochter van de grote Frank Sinatra, dat neemt niet weg dat ze een aantal pareltjes heeft achtergelaten! Dit heeft natuurlijk alles te maken met de juiste mensen om haar heen, en in het geval van Nancy kom je dan al snel uit bij Lee Hazlewood, ook de man achter haar grote solohit These Boots Are Made for Walkin'. Samen hebben ze ook prachtige dingen opgenomen, waaronder Summer Wine. Een prima combinatie van stemmen, maar vooral schrijft Lee Hazlewood gewoon ontzettend goede liedjes! Mooie, typische jaren '60-begeleiding, met strijkers, blazers, en een lekker ritme. Maar de liedjes van Lee hebben gewoon een bepaalde X-factor, valt nauwelijks uit te leggen, een liedje als dit is simpelweg onverwoestbaar. (Arrie)

Ik ken maar een paar nummers van Madonna. Een aantal nummers zijn zeer de moeite waard. Zo ook dit nummer. Frozen is een volwassen en subliem nummer van deze vrouw. Het heeft lichte en zeer luchtige instrumentatie. Maar vooral de kwaliteit van liedjes schrijven van deze popicoon straalt er vanaf. Het is een zeer vernuftig nummer dat enkele topmomenten heeft. En dan heb ik het niet eens alleen over het refrein. (Snoeperd)

Zijn beste nummer wat mij betreft, vooral door de percussie, de tekst en de grimmige sfeer. Wereldmuziek voor die term werd gelanceerd. (LucM)

Het album The Joshua Tree bevat al heel veel rustige nummers, maar Mothers of the Disappeared is wel het meest ingetogen nummer van deze plaat. Een zeer aangrijpende song over de vele verdwenen kinderen onder de Zuid-Amerikaanse dictaturen. Het nummer laat maar weer eens horen dat een sterke song niet veel poespas om zich heen hoeft te hebben. Heel rustig gezongen door Bono en ook weinig opwinding in de begeleiding, maar daarmee weet dit nummer mij toch diep te raken. (Kees-Jan)

Als een huilende coyote drong hij begin jaren 90 diep door in de hitparades met Wicked Game, een wat ouder nummer dat voor een film van David Lynch werd opgevist. Hoewel de protagonist hardnekkig blijft ontkennen dat hij verliefd dreigt te worden op haar, hoor je aan de glijdende akkoorden dat hij toch in de val tuimelt. Chris was even hot en ook die andere oldie, Blue Hotel was niet weg te branden van de radio. Tot ik ergens las dat deze Morrissey lookalike zelf een omhooggevallen eikel zou zijn. (dazzler)

Deze band leerde ik kennen in de soos in Venray.
Destijds was dit ook voor mij een reden om naar Pukkelpop te gaan (1991) om ze live te aanschouwen.
Een jaar later zag dit nummer het levenslicht, en is voor mij hun beste nummer, dat eenmaal gehoord blijft hangen! (DjFrankie)

Histoire de Melody Nelson is een best moeilijk album. Ik vind het al een tijdje een zeer interessant album, maar een aantal nummers heb ik nog niet kunnen doorgronden. Enkele pareltjes van nummers echter wel. Waaronder dit nummer. Het nummer begint met een baslijntje om u tegen te zeggen. Het vioolspel is schitterend, de vioolpartijen zijn met flink veel gevoel gespeeld. De mooie arrangementen op de gitaar maken de instrumentatie tot geweldig. Het duet dat zich op de voorgrond af speelt is bijna ontroerend, zo mooi. De zangpartijen zijn fenomenaal. De ene zin wordt fluisterend gezongen en de andere weer iets harder, maar alles blijft ingetogen. Dit is zo'n song die prachtig is omdat het zo klein gehouden is (Snoeperd)

()

Low is al erg vaak langsgekomen, pas nu komt er een nummer langs dat ik voor het luisteren van de top 2000 al kende. Words heet het en het is nog steeds het beste Low-nummer voor mij. Er heerst een allesomvattende spanning over dit nummer. De zanger draagt daar zijn steentje aan bij, hij probeert zo mooi en spannend mogelijk te zingen en dat lukt. Daardoor komen er pareltjes van passages zoals het tweestemmige refrein met een zangeres. (Snoeperd)

The Police hadden altijd een abbonement op goede hits. Deze hits worden ook gewaardeerd bij onze top 2000. Ze staan er vaak in met hun liedjes en wat mij betreft terecht. Sol Lonely is zeker een van de beste nummers van The Police. Geweldig popnummer. (Snoeperd)

Dit is het huisvrouwennummer van Blood Sugar Sex Magik. Het is een zeer soft nummer. Maar laat het nou net zo verschrikkelijk veel gevoel en daardoor power in zich hebben dat het niks uitmaakt. Mooie coupletten, maar vooral dat refrein is hemels mooi. Dit was het nummer waarmee de drugs werden achtergelaten. Het onderwerp raakt natuurlijk zeer en dat is misschien ook waarom dit zo'n klassieker is geworden. Zelf vind ik de versie in de Amsterdamse grachten bloedstollend mooi (Snoeperd)

Jimi Hendrix werd laatst als soul in een topic hier genomineerd. Eigenlijk niet eens zo gek, want de stem van Hendrix zit vol met bezieling. De manier waarop hij Hey Joe zingt is werkelijk waar fenomenaal. De man die zijn vrouw vermoord laat in dit nummer geen een keer letterlijk berouw horen. De manier waarop Hendrix zingt, de Oooooe's op de achtergrond en het (altijd virtuoze) gitaarspel laten echter doorsijpelen dat deze man zijn schuldgevoelens enkel aan de buitenkant weet weg te stoppen. (Teunnis)

Ik weet niet of ik al nummers van The Flaming Lips heb gehoord, maar dit klinkt heel erg goed. Het is een fris popnummer die in de ietsje hardere stukken toch een lekker gierende gitaar bevat. Het nummer is vrij zoet, maar dat is bij dit nummer juist erg leuk, ook omdat alles geweldig strak gespeeld wordt. Vooral die gitaar zoals ik al zei is genieten. De zanger(s) hebben erg fijne stemmen, al met al een topbandje dus. Ook al baseer ik dat op één nummer. Ik ben hier erg benieuwd naar geworden. Inmiddels, een jaar later, nu ik dit reviewtje in het bestand zet, zijn de albums van de Flaming Lips al grote favorieten van mij. (Snoeperd)

Haar indrukwekkendste prestatie in mijn ogen. Hoe ze zingt en wat ze zingt, plus de spaarzame, jazzy begeleiding en die uitbarsting aan het einde. Ja, voor mij is dit zeker haar beste nummer! (ArthurDZ)

Een romantisch en melancholiek pianonummer met doordachte samples en voorzien van een jaren '90-beat. Vind ik zowat zijn beste nummer. (LucM)

Naar aanleiding van This Is the Sea een paar tientallen geleden heb ik het album eergisteren voor het eerst in een tijd beluisterd. En de kracht van dit nummer viel me daar meer dan ooit op. Want behalve dat dit een geweldig popnummer is zit het ook nog eens op instrumentaal vlak geniaal in elkaar. Bijvoorbeeld de solo van 1.30 tot ongeveer 1.45, kort maar krachtig, kort maar prachtig.
Daarnaast lijkt dit nummer wat rauwer te zijn dan de rest op het album, de zang zit tegen het aggressieve aan, wat me behoorlijk bevalt. Ik schreeuw het uit volle borst mee. Bijvoorbeeld bij de 'surrender'-stukjes. (Snoeperd)

Wat meer poppy en ook melancholieker dan de vroege Peppers maar het nummer steekt buitengewoon goed in elkaar met prima combinatie van samenzang, de bas van Flea en de gitaarlijnen van Frusciante. Antony Kiedis zingt hier ook opmerkelijk goed voor zijn doen. (LucM)

Toch wel het ultieme hart-onder-de-riem-nummer, dit. Meestal gaat het bij dit type songs hopeloos fout omdat de zanger(es) in kwestie blijft steken in banale goed raad en veel ‘had je maars’ en ‘het is simpel doe gewoon net als ik’. Zo niet hier. Hier komt Damon Albarn gewoon naast je meehuilen, want hij heeft het ook niet makkelijk, zijn meisje is namelijk net bij hem weg. Het komt tot filosoferen. “Tender is the touch of someone that you love to much”, mijmert Damon op een bepaald moment en jij knikt. Soms heb je alleen maar nood aan een luisterend oor. Het gospelkoor doet de rest wel. (ArthurDZ)

Wat mij betreft het absolute meesterwerk op Closer. Zelden heb ik een nummer gehoord dat instrumentaal zo dringend en dreigend klinkt. Dan te bedenken dat er ook nog het icoon Ian Curtis is, die met zijn geweldige zware stem dit verstikkende effect vervolmaakt. Vanaf de eerste versnelling tot de laatste drumklanken bevind ik mij als luisteraar in de duisternis. Een gevoel dat wordt versterkt wanneer ik terugdenk aan het leven van Ian Curtis. (Co Jackso)