De nog maar 20 jarige Gary Numan dook in '78 de studio in om een punkalbum op te nemen met zijn band Tubeway Army. Pielend op een synthesizer, die daar ergens in een hoek lag, ontstond er echter een nieuw geluid, een album vol met zware synthgeluiden. Een voltreffer, want een jaar later scoorde de band een wereldhit met Are 'Friends' Electric?.
In dat zelfde jaar herhaalde hij, nu onder zijn eigen naam, dat kunstje met het nummer Cars. Een nummer gebaseerd op een nare gebeurtenis tijdens een file, waar hij het aan de stok kreeg met de inzittenden van de auto voor hem.

Here in my car
I feel safest of all
I can lock all my doors
It's the only way to live
In cars (Telamon)

Bettie Serveert behoort tot de beter gewaardeerde Nederpop-bands. Behalve dit nummer ken ik niets van ze. Dit nummer behoort echter wel tot de betere in het poprock-genre, zeker voor Nederlandse begrippen. Mooie, dromerige begeleiding, goede zang en er wordt mooi naar een climax toegewerkt. Moet ik eens wat meer van beluisteren. (Titmeister)

Ik hou van duetten tussen man en vrouw, dat heb ik al laten weten. Hier wordt trouwens niet om en om gezongen. De vrouw staat af en toe de man bij bij het zingen. Een prachtig effect. Dit nummer is om in te lijsten. De stem van de man is schitterend, een ietwat ruwe stem en dat werkt perfect op de mooie theatrale instrumentatie. Compleet met violen. (Snoeperd)

Eén van de beste bandjes die Nederland rijk was... tot ze stopten. Hun hoogst gewaardeerde album, Pergola, wordt door velen als nederpopmeesterwerk gezien. Daar wil ik nog net niet in meegaan, maar de hoogtepunten van dat album zijn ook meteen echt ontzettend goed. Dit is er een van. Zanger Jacco de Greeuw zat toen in een depressie, en dat is te horen in de tekst. "When the day is done and everybody's gone, there's still a ghost inside your head that's haunting you" Pijnlijk mooie tekst. Verder is het net zo'n prachtig popliedje als de eerste uit dit rijtje maar dan nog wat beter door wat meer melancholie erdoorheen. Hierdoor weet dit nummer me nog meer te raken, en is dit nummer zelf toch wel een nederpopmeesterwerk. (Arrie)

Andre 3000 was een decennium terug met zijn hoedje, baardje en bretels al de ultieme hipster avant la lettre. Bovendien is "Shake it like a polaroid picture" een wel erg grachtengordelfähige uitspraak. Maar je hoeft geen latte macchiato te drinken om de aanstekelijke vrolijkheid van 'Hey Ya' te kunnen waarderen. Welnee! In je witte shirt en afgeragde spijkerbroek biertjes tanken in de lokale bar-dancing én niet stil kunnen blijven zitten op de tonen van deze Outkast-knijter gaan immers uitstekend samen! (mol)

Zo’n typisch (80s-)nummer waar je in eerste instantie nog niet zo goed weet wat je er mee aan moet, maar waar je langzaam verknocht aan raakt. En dan vooral het speelse karakter. Vooral dat refrein! (chevy93)

Licht und Blindheit. Walk in silence... Dat er voor het eerst wat hoop scheen door de verzen van Ian Cutis, had Joy Division wellicht aan Annik Honoré te danken. Zijn Belgische muze werd een lichtbaken in het schaduwrijke bestaan van de postpunk zanger. Iemand waarmee hij een wat dieper gesprek kon aanknopen dan met bassist Peter Hook bijvoorbeeld. Het was Honoré die Ian kon overtuigen van deze single release op het independent Sordide Sentimental label. Tegelijk woog de affaire met Annik op het geweten van de door epilepsie geplaagde Ian, wiens vrouw en kind hij steeds minder onder ogen durfde komen. In Dead Souls torst de protagonist eens te meer het leed van de wereld op zijn schouders, zoals in Wilderness of Atrocity Exhibition. New Order zou dead soul Curtis in 586 enigszins laconiek van antwoord dienen: Oh yes I heard you, heard you, heard you, heard you calling... (dazzler)

Die andere grote hit van Marlena Shaw stijgt duidelijk wel een aantal plaatsen. Scatten jullie heerlijk mee met deze fantastische soulzangeres? Zal dit ooit die andere inhalen? Van mij mag het op zich wel. De stijging is in ieder geval vast ingezet. (Reijersen)

Shine On was in ons jeugdhuis anno 1990 een hit. Er werd gretig op gedanst en de single uit 1988 werd ook door The House of Love in de herkansing gegooid in volle Madchester periode. Toen het bon ton was om een jaren 60 retro geluid te paren aan moderne beats (vraag maar aan The Stone Roses natuurlijk). Maar de jongens van The House of Love schreven nog een tweede klassieker op hun naam met Beatles and The Stones. Kan je de geschiedenis van de Britpop eigenlijk beter samenvatten dan met die twee iconen. De melodie en de harmonie van The Beatles en de branie en de riffs van The Stones. Een paar jaar later zouden Blur en Oasis deze muzikale dualiteit op hun manier nieuw leven inblazen. Britpop blijft een bron van mooie liedjes met een verhaal. (dazzler)

Afkomstig van mijn favoriete album Henry's Dream.
Josh Groban coverde het zelfs en dan gaat het bedenkelijk worden maar dat is onterecht. Misschien ietwat zoet maar deze ballad komt bij mij elke luisterbeurt weer keihard binnen. Cave's ode aan de liefde: passievol en krachtig. Daar moet je niet al te moeilijk over willen doen. Daar moet je gewoon naar luisteren. Tijdloos! (aERodynamIC)

Oasis is samen met Blur de koning van de britpop. En Oasis vind ik wat betreft hitgerichte nummers nog beter. Blur is ook een band met veel topnummers, maar dat zie ik eerder als verrekte goede albumnummers, die ik soms ook prefereer boven singles. De nummers van Oasis klinken op Morning Glory en Definitely Maybe eigenlijk allemaal als single. En dat is heel knap en daarmee zijn ze ook een van de succesvolste bands in de muziekgeschiedenis geweest. Wonderwall is een bijzondere, vooral de scherpe en bijna gemeenklinkende zang gaat erin als gebakken koek. Die zang zorgt ervoor dat je ieder nummer meeblèrt. Op een feest ben ik altijd wel in de stemming voor deze: You're my wonderwaaalll. Heerlijk. (Snoeperd)

Marc Almond had met maatje Dave Ball groot succes begin jaren '80 met hun cover van Tainted Love. Dat deden ze zo goed dat veel mensen denken dat het een eigen nummer is.
In 1982 maakte dit duo het nummer Torch dat opviel door de trompetpartij die in dit nummer zit. Het werd net geen nummer 1 hit maar was daardoor wel een groot succes.
Torch is nooit officieel op een album verschenen waarschijnlijk omdat het een buitenbeentje was tussen de andere meer dansbare nummers van dat moment. (aERodynamIC)

Redemption Song was Marleys laatste single voor zijn overlijden op 11 mei 1981. Hij leed aan kanker en wist dat hij daaraan kon sterven, wat ook gebeurde. Hij weigerde vanwege zijn Rastafari-overtuiging een behandeling met traditionele medicijnen en besloot zo lang mogelijk muziek te maken en te blijven optreden. Marley haalt inspiratie voor de tekst bij mensenrechtenactivist Marcus Garvey. De zinsnede 'Emancipate yourself from mental slavery/None but ourselves can free our minds' is rechtstreeks overgenomen uit een beroemde speech van Garvey. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Dit is volgens mij het hardste wat The Beatles hebben gemaakt. Het nummer heeft vast ook een hoge love-hate factor. Ik vind het een prima uistapje van The Beatles. De prachtige pop blijft overeind, maar wordt verpakt in fantastische riffs, herrie? Nee hoor. Het is een meer dan prima uitstapje dit. Wat mij betreft hadden ze een heel album vol Helter Skelter mogen zetten. Helaas is dat er niet van gekomen. (Snoeperd)

Over mooie popliedjes gesproken, Make Me Smile is ook een hele sterke. Ik kende dit jaren '70-nummer nog niet. Dit liedje bevalt goed. Het heeft een vleugje Roxy Music, mooie samenzangen en mondt dan uit in een mooie ratelende gitaarsolo. Vooral de samenzangen zijn vrij fantastisch. Als ze albums van niveau hebben ga ik dit zeker opzoeken. (Snoeperd)

Dromerig, donker en toch voldoende luchtig om een groot publiek aan te spreken. The Slow Show werd in korte tijd vrij snel bekend en dan met name in Nederland. Wat hebben Nederlanders telkens toch met dit soort bandjes? Ik heb geen idee, wel dat ik er zelf ook toe behoor. Onweerstaanbaar lekker. Niet te moeilijk en nu al zeer geliefd. Intense emotie met veel passie gebracht. Daar doe ik het voor. (aERodynamIC)

Bam, dit was de bom toen dit album uitkwam. Geen enkele misser op deze britpop pionier, een magnifiek intro wat overgaat in een totale britpop experience. Wauw na 25 jaar nog steeds tof. (DjFrankie)

Heb nog niet naar het hele album geluisterd, maar dit nummer van Warpaint ken ik al langer, en vind ik echt heel erg mooi. Een bandje bestaande uit vier vrouwen, die zie je niet vaak. Prachtige dromerige, vrouwelijke zang, heerlijk! Daar hou ik ontzettend van. Ze zingen dan ook nog eens een erg lief en mooi liedje, waarbij de instrumentatie voor een hoop sfeer zorgt. Op een gegeven gaan de vrouwen steeds emotioneler zingen, waardoor ze me ook nog weten te raken. Prachtig dit! (Arrie)

Why Does My Heart Feel So Bad? werd oorspronkelijk al geschreven door Moby in 1992. Hij zou het later omschrijven als 'Echt slechte techno... Gewoon middelmatige, generieke techno'. In 1999 werd het een van de singles van zijn succesalbum Play, en mede dankzij de tekenfilm-videoclip een van zijn bekendste hits. Het nummer bevat samples van het nummer He'll Roll Your Burdens Away van de Bank Brothers uit 1963. Diane Charlemagne van Urban Cookie Collective is de vocaliste op het nummer. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Eén van de weinige ballads van INXS, ze zijn meer thuis in dansbare rocksongs. Toch een sterk nummer met aanstekelijke violen. (LucM)

Bones was de 5de single van An End has a Start, Weer een uptempo nummer met een geweldige drive zoals The Racing Rats en het titel nummer. Retreat retreat ……… (DjFrankie)

Hoe moet ik dit beschrijven? Seksueel verziekte, verbeten zanger zingt een of andere geflipte tekst over een zwaar verwrongen, pijnlijke beat, maar is om de een of andere reden ook nog eens dansbaar? In ieder geval weet ik dat dit - in alle betekenissen - één van de ziekste nummers ik die ik ooit heb gehoord. Een nummer dat zo misselijkmakend, verontrustend, angstwekkend maar ook angstig is, dat ik de neiging heb om onder mijn bed te kruipen. Tegelijk ook catchy en nodigt zelfs uit tot meezingen. Het enige passende woord dat dus in me opkomt is bizar. Maar wel heel erg goed. (hoi123)

Linkin Park was een stoere en coole band tijdens mijn middelbare schooltijd en dit nummer is een klassieker. Voor onzekere tieners (en wie is nou niet een onzekere tiener geweest?) is dit een herkenbaar nummer. Dit was tevens mijn eerste kennismaking met de wat hardere muziek. Voor mij is het daarom ook een erg belangrijk nummer. Het was een soort poort naar allerlei alternatieve rockmuziek. Dat geeft dat nummer ook een emotionele lading en elke keer als ik dat nummer hoor word ik teruggehaald naar die tijd. Laten we het trouwens maar niet over foeilelijke clip hebben. (MRDammann)

Dit is het huisvrouwennummer van Blood Sugar Sex Magik. Het is een zeer soft nummer. Maar laat het nou net zo verschrikkelijk veel gevoel en daardoor power in zich hebben dat het niks uitmaakt. Mooie coupletten, maar vooral dat refrein is hemels mooi. Dit was het nummer waarmee de drugs werden achtergelaten. Het onderwerp raakt natuurlijk zeer en dat is misschien ook waarom dit zo'n klassieker is geworden. Zelf vind ik de versie in de Amsterdamse grachten bloedstollend mooi (Snoeperd)

Geweldige hiphop met agressieve raps en aanstekelijke beats, slim in elkaar gestoken en inderdaad ook wat rockgetint (Beastie Boys waren oorspronkelijk een punkband). Dit moet je luid afdraaien! (LucM)

De tekst van White Room is geschreven door dichter Pete Brown, met wat hulp van geestverruimende middelen. Brown schreef ook de lyrics van onder meer Sunshine Of Your Love, I Feel Free en SWLABR. White Room had aanvankelijk als titel Cinderella's Last Goodnight en ging over een hippiemeisje. Cream-bassist Jack Bruce vond het niks, waarop Pete Brown een oud gedicht aandroeg over depressie en hopeloosheid. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Prijsnummer van doorbraakalbum Teen Dream, dat het beste dreampopgroepje van het moment bij het grote publiek introduceerde. Moeilijk uit te leggen waarom dit zo goed is. Net al bij zowat alle nummers van Beach House heeft het vooral te maken met de sfeer die wordt overgebracht. (ArthurDZ)

De Wipers hebben met dit nummer een hoogtepunt gemaakt in de punk. Dit punknummer heeft alles. Die riff is echt te goed voor woorden. Daarnaast is dit nummer ook heerlijk springerig, stilzitten is echt geen mogelijkheid. Het is gewoon 10 minuten lang een en al energie. De Wipers zijn samen met de Ramones, Circle Jerks en de Dead Kennedys mijn mooiste ontdekkingen binnen de punk. Als je over anthems per genre moet gaan praten dan is Youth of America er een die je in het punk genre gewoon móet noemen. (Snoeperd)

Daar komt die locomotief die onverschrokken en als een smerige anarchist zijn eigen sporen uittekent, Wolf Like Me…..en me like…a lot! Meteen worden we naar hogere sferen gebracht. Je kan maar best je armen en je hoofd in het karretje houden of je zou wel eens tegen een puntige rots kunnen botsen. We lijken een tussenstation te passeren, het ding neemt even een beetje gas terug, en raast dan als een sneltrein weer naar beneden. Ik heb nog steeds last van een whiplash, eentje waar ik met veel plezier op terugkijk. Een contradictio in terminus zegt u? Luister dan zelf maar kom niet klagen dat ik u niet gewaarschuwd heb! (stevie)

Iedereen heeft zijn muzikale tics. Zo vinden sommigen het nodig om hun volledige digitale muziekverzameling met albumhoezen te voorzien, is voor anderen meefluiten noodzakelijk, hebben weer anderen niet genoeg discipline om hun favorieten niet voor een maand lang non-stop te draaien en ze zo tot niet-meer-favorieten te maken en onthoud ik bij plekken waar ik niet al te vaak kom altijd welk nummer ik op dat moment luisterde - als het een echt goed nummer was, althans. East Hastings was het eerste nummer van een toen pretentieuze band met veel te lange nummers waar ik, op bezoek bij familie en wandelend met de hond, plotseling mentaal met een driedubbele achteruitsalto op de grond werd gesmeten, met als decor een slaperige zaterdagochtendbuurt in Leiden - waarschijnlijk was mijn gezicht bijzonder komisch bij het toen pas beseffen hoe prachtig die allesverwoestende climax klonk. Nu is East Hastings wederom niet het meest ingewikkelde postrocknummer, in tegenstelling tot een groot deel van de andere nummersvan deze band; de “afgezaagde” structuur van rustig, harder, hardst wordt niet respectloos tussen het grof vuil gegooid, maar redelijk nauwkeurig aangehouden, net zoals de postrockert van die andere band eerder op de pagina. Maar het leuke is dat EitS, die zich veel braver aan deze regels houdt, de kunst van instrumenten als mensen laten klinken meestal toch echt minder goed door heeft als deze band. De cello’s en violen klinken echt als treurende mensen, en zo ook de gitaren (nog steeds is het gitaargeluid van GY!BE uniek, hoe hard sommige postrockertjes het ook proberen na te bootsen). En met zo’n levende instrumentatie, die zulke prachtige melodieën speelt, is het plotseling stukken makkelijker om je nummer zo verschrikkelijk sfeervol te maken als hoe het nu is; East Hastings beeldt van alle nummers op F#A# Infinity naar mijn mening het treffendst een lege wereld na een of andere ramp uit. Onnoemelijk mooi muziekstuk weer. (hoi123)