Als "broekie" getrokken door die machtig mooie intrigerende hoes. Mijn oudere broer had het album van Led Zep destijds gekocht en ik moest er af blijven. Stel je voor dat... Enkel jaren later werd ik zelf gegrepen door rock en aanverwante stijlen. Toen ging de muziek op dit album tellen en niet alleen de hoes. Dazed and Confused is HET nummer wat me over de streep trok. Heftig gitaarwerk, tempowisselingen en die unieke stem van Robert Plant. Welcome rock and roll. Dat greep me bij de strot en heeft me nooit meer losgelaten. Ik was zelf Dazed and Confused. (Broem)

Ik weet nog dat ik meteen helemaal weg was van Sister Dew. De manier waarop hij 'Oh, my sweet Sister Dew' zingt is meesterlijk en kippevelgevend. Net als de zoals op het hele album toparrangementen en de kleine wendingen en de vele laagjes die het nummer nog net even wat beter maken dan de gemiddelde band ze zou maken. (Snoeperd)

Boards of Canada's Tomorrow Harvest heb ik tientallen keren gedraaid, maar nog steeds niet helemaal ontcijferd. Op de albumhoes zien we de contouren van een stad. Een spookstad? Een stad vol geesten? Prijsnummer Reach for the Dead klinkt in ieder geval als vanouds weer heerlijk spannend en mystiek, alsof we door vanuit de woestenij de spookstad intrekken. Boards of Canada is voor mij altijd een typische albumartiest geweest (en nog steeds), maar met Reach for the Dead bewezen zij ook binnen vijf minuten te kunnen intrigeren. (herman)

Bepaalde klassiekers zijn gewoon onkreukbaar. Genreoverstijgende nummers die gewoon tot het beste van het beste behoren, einde discussie. Mr. Blue Sky is zo’n nummer, een nummer die je net zo vrolijk stemt als het beste nummer van The Beatles en een samenzang die het niveau van een God Only Knows benadert. En hoewel het hier in Frankrijk nu bijna nacht is, zorgt dit nummer voor wat zonneschijn. (chevy93)

Ik heb mijn liefde voor Michael nooit onder stoelen of banken geschoven. Hoewel ik het moeilijk vind albums van hem te beoordelen (ik zie het toch als losse nummers die toevallig op hetzelfde album blijken te staan), geef ik de singles het ene hoge cijfer na de andere. Beat It is zo’n nummer waarop eigenlijk alles klopt. Het begint al vanaf die weergaloze rif, vervolgens knalt hij erin met zijn heerlijke meezingtekst, de climax wordt bereikt met een magistrale solo van onze landgenoot en het eindigt langzaam met een stukje bijkomen waarbij ik altijd de clip in gedachten neem (en soms stiekem na probeer te doen). Keihard draaien en dan geloof ik niet dat dit ooit nog zal gaan vervelen. (chevy93)

Toen Somebody Told Me in 2004 voor het eerst uitkwam, behaalde de band nauwelijks succes met de single. Pas nadat het nummer later opnieuw werd uitgebracht, viel het kwartje bij muziekfans. Somebody Told Me gaat over een jongeman die probeert een leuk meisje te scoren in de discotheek. Volgens leadzanger Brandon Flowers zijn David Bowie en Pulp grote inspiratiebronnen geweest voor het schrijven van de track. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

Over Dust in the Wind: zoals ik al even kort aangaf, een erg aandoenlijk nummer. De rust zelve en inspelend op de schoonheid van o.a. de akoestische gitaar. Even wat Wikipediawijsheid: het gitaarintro was niet eens bedoeld als onderdeel van een nummer. De gitarist, Kerry Livgren, was aan het oefenen met ‘fingerpicking’ (je weet wel, wat Mark Knopfler doet ) en zijn vrouw wees hem op het feit dat het stukje best goed klonk en dat hij er tekst bij zou moeten zetten. En zo was een wereldhit gecreëerd.
(chevy93)

Ik ken maar een paar nummers van Madonna. Een aantal nummers zijn zeer de moeite waard. Zo ook dit nummer. Frozen is een volwassen en subliem nummer van deze vrouw. Het heeft lichte en zeer luchtige instrumentatie. Maar vooral de kwaliteit van liedjes schrijven van deze popicoon straalt er vanaf. Het is een zeer vernuftig nummer dat enkele topmomenten heeft. En dan heb ik het niet eens alleen over het refrein. (Snoeperd)

Big Thief bracht maar liefst twee platen uit dit jaar. Dan ligt het risico van verzadiging op de loer, maar daar bleek abosluut geen sprake van te zijn getuige de lovende recensies. Eigenzinnige folk die vraagt om wat extra aandacht, zo ook Cattails. Wellicht wat saai lijkend op het eerste gehoor, nestelen de gitaarriedeltjes zich in je kop. De lijzige zang barst van de emotie en sleept je mee. (Mausie)

Bij Muse heb ik de afgelopen tijd een soort oncontroleerbare tik gekregen om enorm mee te bewegen bij hun muziek. De pathos van Bellamy, zijn onnavolgbare gitaarspel en uiteraard de weergaloze baslijnen van Christopher Wolstenholme. Ik hou van de apocalyptische approach van Absolution. More bombast please! (chevy93)

Dit is één van die nummers die niet met serieuze bedoelingen is geschreven, maar uiteindelijk een grote hit is geworden. Gitarist Slash doet er vijf minuten over om dit nummer in elkaar te knutselen en men gaat ervan uit dat het gewoon opvulling wordt op het album. Niets is minder waar: het wordt Guns n' Roses eerste en enige nummer 1-hit in thuisland Amerika. De introriff wordt in diverse polls bij de beste aller tijden genoemd en Sweet Child O' Mine is wijd en zijd geaccepteerd als klassieker. (forzautregivo / Grafmat / kaj_666 / Scorpion_21 / Dim of Robbie34)

The Police was destijds één van mijn favoriet bands en hun hits had ik grijsgedraaid. Nu klinkt dit nog steeds fris met kenmerkende zang en ook het reggae-achtig ritme. (LucM)

Courtney Barnett was al een tijdje een grote belofte, met singles als Avant Gardener en History Eraser, en dit jaar maakte ze dat helemaal waar met haar goed ontvangen debuutalbum. Door de jaren '90 geïnspireerde, Pavement-achtige rock met ontzettend gevatte maar ook ge-engageerde teksten. In Pedestrian at Best zingt ze dat ze eigenlijk niks voorstelt ('put me on a pedestal and I will only disappoint you'), het woord pedestrian betekent naast voetganger namelijk ook ordinair of doodgewoon. Maar wij vinden dat ze wél wat voorstelt. Pedestrian at Best is een lekker opzwepend, catchy en ietwat gruizig rockliedje. Hij bleef regelmatig in mijn hoofd hangen toen ik hem veel draaide. (Arrie)

Ik haakte in bij Look Away, toen deze op televisie voorbij kwam.
In 1983 was ik 10 jaar oud, en logisch dat ik op muzikaal gebied toen nog een achterstand had; sterker nog, ik hield mij nog voornamelijk met Dolly Dots bezig, en Golden Earring had ik wel al ontdekt.
Verder als het beschermde Nederland kwam ik niet; mede omdat Doe Maar heerste, en overige Nederlandstalige acts mee liften op het succes, zoals Het Goede Doel en Toontje Lager.
Thuis was het voornamelijk Los Vast met Jan Rietman.
Mooi dat je op latere leeftijd nog zoveel oude klassiekers ontdekt, het genot is er niet minder om.
Wel heb ik het gevoel dat ik ondertussen muzikaal gezien wel verzadigd ben, veel valt er voor mij niet meer te ontdekken.
Big Country leverde een goed debuut af met The Crossing, maar het lukte ze niet om aansluiting te vinden bij grotere namen als Simple Minds; The Cure en U2.
Met Stuart Adamson liep het niet goed af; hij raakte verslaafd aan de drank, en overleed eind 2001 ten gevolge van zelfdoding in een hotelkamer in Hawaï.
Change klinkt treurig en heeft datzelfde melancholische Schotse gevoel als Tinseltown In The Rain van The Blue Nile, al heb ik verder een stuk minder met dat nummer. (deric raven)

Een nummer waarvan ik me al jaren verbaas dat het zo goed scoort in de ladder. Het is namelijk niet bepaald een mooi nummer. Sterker nog, het is gewoon een ontzettend lelijk nummer. De productie klinkt alsof het op een regenachtige zondagmiddag op een zolderkamer is opgenomen, het kraakt en piept aan alle kanten en Martin Eicher kan voor geen meter zingen. Wat maakt dit nummer dan toch zo goed? De ontzettend kazige, maar enorme catchy melodie; die heerlijke distortion, waarop je vanzelf gaat headbangen; en bovenal is het fantastisch om keihard mee te blèren: 'Eisbärn mussen nie weinen!' (Titmeister)

Met een kleine 20 minuten is The diamond sea van Sonic Youth een indrukwekkend lang nummer. Beginnend als een ballad met een pakkende melodie, maakt het nummer diverse experimentele uitstapjes, zonder echter te ontsporen. Daarmee is het geen typisch Sonic Youth-nummer, maar bevat het wel veel elementen die het handelsmerk van de band zijn geworden. Overigens is er ook een alternatieve versie van dit nummer in omloop dat ruim 25 minuten klokt, maar dat werd te lang bevonden om op het album Washing machine te zetten. (Choconas)

Inmiddels mag denk ik wel duidelijk zijn dat ik van verhalende, uitgesponnen nummers hou. Er staan zeer zeker ook wel korte nummers in mijn lijst, maar de lange nummers bieden simpelweg meer stof tot nadenken. Erik de Jong schippert vaak tussen kleinkunstacademie en ‘echte’ popnummers. Bij Stefan & Lisette gaat het niet zozeer om de gevatte hersenkronkels (Smalfilm, represent), maar om een hoofdstuk van een roman om te zetten in muziek. En dat is hem behoorlijk aardig gelukt.

Is het jullie trouwens wel eens opgevallen dat de bas extra aanzet wanneer hij zingt over Roel en Bas? (chevy93)

Met Bend and Break wordt de zoveelste hit van Hopes and Fears ingezet. Bij dit nummer moet je eens goed luisteren naar de bas van wederom Rice-Oxley (wat een veelzijdige man is het toch ). Luister hoe de bas z’n eigen leven leidt door het nummer. Subtiel op de achtergrond neemt het het nummer op sleeptouw. Ditzelfde hoor je terug in zijn pianowerk. Zowel links als rechts hoor je de piano, maar wel tegengesteld aan elkaar. En wat hoor ik nu? Zijn dat strijkers? Bijna, het is een synthesizer. Tijdens de intermezzo hoor je de subtiele samples weer. Tegen de tijd dat je klaar bent met op al deze dingen tegelijk te letten, is het nummer alweer afgelopen. Langzaam aan begin je niet meer bewust mee te tappen, maar wordt je overrompeld door de kleine genialiteiten die deze plaat rijk is (chevy93)

Het eerste album wat ik van Tom Waits dat ik hoorde was Closing Time, en om eerlijk te zijn, als ik zijn optreden in The Old Grey Whistle Test had gezien was het waarschijnlijk daar bij gebleven. Closing Time doet mij namelijk helemaal niks, Tom Traubert's Blues is een echte tranentrekker en de stem van Waits is hier echt fantastisch. Zo rauw en schurend, maar wel met hele gevoelige instrumentatie. Ook is de tekst er een die gehuld blijft in mysterie en door talloze mensen op allerlei manieren is geïnterpreteerd. Als deze track aanstaat voel ik de haren binnen een paar seconden op mijn armen recht overeind staan. (Don Cappuccino)

Op de eerste EP, Cherry Tree, uit 2004 staat het origineel.
Op de tweede EP, The Virginia EP, uit 2008 staat een live-versie van maar liefst 8 minuten.

Het is aan de liefhebbers om hier een haast onmogelijke keuze tussen te maken.

Het origineel, rustig en beheerst, zoals we The National kennen.
De live-versie, met een shoegaze-achtig slot.

Ik prefereer het origineel. De woorden rollen zo schitterend van zijn tong.

Hey, are you awake
Yeah I'm right here
Well can I ask you about today

How close am I to losing you (chevy93)

Dead Can Dance leerde ik kennen via...mijn vriendin. Via de TMC albums waar ik het net over had, maar zij had ook Into The Labyrinth en Spiritchaser in de kast staan, hun laatste 2 albums tot dat moment. En ze waren uit elkaar gegaan. Een jaar of 10 terug vierden ze hun comeback met Anastasis, ook een erg fijn album en naar aanleiding van dat album hun concert bezocht in de HMH, zeer de moeite waard. Ik ben blij dat ik ze nog 'ns gezien heb, nu Cocteau Twins nog, dus kom op

Er stond wel eens een album van ze op hier en dat vond ik wel aardig en geheimzinnig, maar het duurde wel even voor ik gevangen raakte in de wereld van DCD. Maar eenmaal dat gebeurd is is er niet veel mooiers en soothing dan dat. Op een gegeven moment vaak Labyrinth en Spiritchaser beluisterd en toen werd het tijd voor de volgende stap. Bij The Lonely Hunter A Passage in Time gekocht, een verzamelaar. Daar stonden Host en Enigma of the Absolute oa op. Naar aanleiding daarvan Spleen and Ideal gebrand en daarmee was de liefde helemaal bezegeld. Mijn fave album van ze, met Within the Realm op korte afstand als 2e. De Profundis pakte me helemaal in, had zo ook in de lijst kunnen staan, maar deze gaat er net overheen. Daarna ook alle andere albums van ze leren kennen. Hun debuut EP en album had ik enige tijd iets meer moeite mee, die zijn wat meer tribal.

Maar goed, Host dus... we trekken het woord hemels nog maar weer eens uit de kast Want dat is het zeker! Maar ik heb het element aarde altijd het meest vinden passen bij DCD. Lisa Gerrard steelt de show hier. De mannenstemmen mogen hier op de achtergrond een rol spelen in het in -en uitgeleide doen van de heilige Ms. Gerrard, een fantastisch effect btw. Alsof ze de priesteres aankondigen en de tempel inleiden en ook weer uitgeleide doen, zoiets. De muziek is sacraler dan sacraal. Alsof ik me bij een begrafenisritueel van een net overleden jonge farao bevind bij de pyramides en Lisa de betreurde jonge dode bezingt.

Zodra de muziek aanzwelt en Lisa helemaal solo is hoor je haar prachtig jammeren met haar stem om vervolgens lieflijker en helderder en steeds dieper te gaan met haar stem en zang tot ver diep in de aarde tot ze op een gegeven moment 1 bepaalde toon aanhoudt die maar blijft duren. Dat is zo knap en er zit zoveel verdriet in. Dat vind ik het mooiste stukje van de hele song. Het outro waarin Lisa zwierig zingt met haar a-ha-ha-ha a-ha-ha-ha achtige klanken is ook niet minder dan prachtig. Alsof de dode langzaam de aarde indaalt of ten hemel stijgt. Op het eind duiken haar dienaren dus weer op om haar uitgeleide te doen en om aan te geven dat de ceremonie voorbij is. Kippenvel, en wederom...is er iets mooiers dan dat? Vast wel, maar op dat moment niet (luigifort)

Dit nummer heb ik laatst gebruikt voor CKV toen ik een muziekstuk bij een schilderij moest zoeken. Waarom? Dit zit vol sfeer. Het nummer ademt een doodse donkere sfeer. Laat dat schilderij nou ook niet al te vrolijk zijn. Ik vond het er perfect bij passen. Naast dat het er bij past vindt ik dit gewoon een prachtig nummer. Dat refrein is fantastisch, en dan ook nog gezongen door die zware stem. Geweldig! Hulde aan Tindersticks (Snoeperd)

we gaan nu door met de grootse Jacques Brel, Belgisch franszingende trots. Jacques Brel is een van mijn lievelings singer-songwriters. Hij weet me met elk nummer wel te raken. Met de een meer dan de andere. Dit is zo'n nummer dat echt hemels mooi is. Zijn franstalige zang betovert je meteen in het begint. Maar het beste moet nog komen. Als de piano invalt wordt het namelijk buitenaards mooi. De rest van het nummer zit je enkel nog in een roes waar je pas uit komt als het nummer is afgelopen. (Snoeperd)

Head Over Heels heb ik leren kennen dankzij het prachtige one-take shot in Donnie Darko. Hoe de camera door de school raast terwijl dit nummer op de achtergrond speelt; het is om duimen en vingers bij af te likken.
Ik ben fan van Head Over Heels omdat er zo'n vrolijke, opgetogen, eighties vibe in zit. Vooral na 3 minuten, wanneer iedereen enthousiast zit te "la la la-en", is iets waar ik stiekem blij van word. (Pepino)

Zeker niet een van hun bekendste nummers, maar ik vind het intro en dat wijsje dat je gemakkelijk mee kan neuriën als pom pom pom pom pom.....pom pom pom pom onwijs onweerstaanbaar. Ik mag de radio zowaar bedanken, voor het ontdekken van dit nummer enige tijd geleden alweer. (Dance Lover)

Sterker: als Justin geëmotioneerd en eenzaam gitaarliedjes maakt, klinkt dat vrij eenvoudig bij het parket aan melodieën dat hij hier over elkaar heen gefabriceerd heeft. Een nummers als Holocene is niet alleen perfect in elkaar gezet met de juiste arrangementen, maar is ook tekstueel gezien ongeveer het beste wat de hedendaagse popmuziek te bieden heeft. Dat emotioneert mij, al is het maar omdat de intelligentie eraf druipt, veel meer dan 'Only love is all maroon' over een Am en C akkoord. Hoe spontaan dat dan ook moge zijn. (Kuk)

Tori Amos is een artieste waar ik altijd nog goed in de muziek moet duiken. Want de nummers die ik ken zijn stuk voor stuk prachtig. Dit is een wat meer uptempo nummer en ik zou me best kunnen voorstellen dat dit in de top 40 heeft gestaan. Het is namelijk een briljante popsong, met de fijne vocalen van Tori Amos. Vooral als ze uithaalt steeds na het refrein, dat vind ik sowieso het mooiste van het nummer. Echt prachtig. (Snoeperd)

Björk is een artieste waar ik vrij moeilijk echt van kon genieten, maar bij Hyperballad was het gelijk raak. Deze IJslandse is eigenlijk een hele excentrieke jazz-zangeres, dat besefte ik na een tijdje. De ritmesectie is elektronisch maar toch klinkt het als een drummer die met brushes speelt. Dat warme jazzgevoel transformeert uiteindelijk naar een stampende beat met flitsende elektronica. Fenomenaal nummer! (Don Cappuccino)

Wat moet het toch een geweldige gewaarwording geweest zijn. Je koopt een debuutplaat van een zanger genaamd Townes van Zandt. Je bent wat afwachtend over wat er gaat komen en dan hoor je als eerste dit prachtige For the Sake of the Song. Dan moet je toch een gevoel gehad hebben als: Wat kan muziek toch mooi zijn.
Zo verging het mij in ieder geval wel, toen ik enkele maanden geleden voor het eerst echt Townes van Zandt ontdekte. Wat dat betreft kun je dat dus ook blijkbaar bijna 50 jaar later ook nog hebben. En alles staat ook in het belang van het liedje. Voor mooie muziek is niet altijd heel veel nodig. Een gitaar, een prachtige warme, doorleefde stem, die je meeneemt het verhaal in.
De versie op zijn naamloze album is eigenlijk nog wat mooier (want soberder) dan die op het debuutalbum. (Bonk)

(luigifort)