Paradise Circus met Hope Sandoval van Mazzy Star is al een tijd te zien op het net d.m.v. een clip waarin ex-pornoster Georgina Spelvin optreedt met beelden uit haar film The Devil in Miss Jones. Een clip die niet geschikt is voor de preutse medemens zullen we maar zeggen. Het zou haast de aandacht afleiden van dit nummer zelf dat zo schitterend wordt gezongen door Sandoval die hier bij Mazzy Star al in opviel uiteraard. Qua sfeer doet het nummer me denken aan het werk op 100th Window en wonder boven wonder vind ik dit dus echt een heel mooi nummer. (aERodynamIC)

Aangeven wat mijn favoriete nummer ooit is is onmogelijk. Toch denk ik dat als het dan toch echt moet ik waarschijnlijk zal zeggen: Thru the Eyes of Ruby.
Een goddelijk Pumpkins nummer dat alles wat deze band zo goed maakt in zich weet te verenigen: de opbouw, de snijdende zang. Episch in alle opzichten.
Een nummer dat in de loop der jaren aan geen enkele kracht heeft ingeboet. Herinneringen, tijdsgeest... bij dit nummer valt dat allemaal weg. Deze toen 25-jarige liefhebber ging indertijd helemaal loos maar doet dat nu nog steeds op deze muzikale tour de force.
Laten we maar zeggen dat ik dit het beste nummer uit de hele ladder vind. (aERodynamIC)

Dit nummer lijkt zijn tijd vooruit en heeft veel invloed op de latere disco door de baslijn. Niettemin - of misschien daardoor - een terechte soulklassieker hoewel er nauwelijks in gezongen wordt. (LucM)

Degenen op de site die mij wat beter kennen en mijn laatstgeplaatste top 100 hebben gezien weten dat ik de muziek van Midlake erg mooi vind. En dat is misschien wel een understatement. Young Bride is één van de grote drie nummers van ze. Young Bride is zo tergend mooi dat ik vrijwel het hele nummer kippevel heb. Het nummer is op alle vlakken popperfectie. De eerste tonen zijn prachtig, ook wordt er meteen een vredelievend sfeertje gecrëeerd waardoor je je meteen op je gemak voelt.
Vaak heb je dat je bij het couplet nog niet meteen bent verkocht. Bij Midlake kan dat bijna niet anders. De volgens mij overdubte stem zit boordevol emotie. Dat zal alleen nog maar meer worden in het refrein. Hij slaat daar een wat ander toon aan, hij doet iets met z'n stem wat me meters kippevel oplevert. Tot slot is het instrumentale gedeelte van fenomenale kwaliteit. Na de bridge komt de zang nog eens extra hard aan. Dan fade het nummer mooi uit. (Snoeperd)

Stevie Wonder moet wel een van de meest veelzijdige muziekartiesten zijn. Na z'n vroege Motownhits in de jaren '60 verkreeg hij meer artistieke controle bij het dochterlabel Tamla. Hij had originele ideeën met funky ritmes en de nieuwe elektronische klanken. Z'n blindheid belette hem niet zichzelf op het klavier te begeleiden. Hier brengt hij een eerbetoon aan enkele jazzgrootheden, waaronder de nummers 25, 34 en 92 in deze lijst. In plaats van een gezongen refrein geeft hij een melodie met gesyncopeerde ritmes aan de trompetten en de basgitaar. Het is een bruisend eerbetoon aan z'n helden en aan muziek in het algemeen. (Superbitch)

In 1996 ontdekte ik een band waarvan het debuut met opvallende hoes toen tijdelijk voor lage introductieprijs werd verkocht. Het werd zo ongeveer tot OK Computer uitkwam het album dat ik het meest draaide. Beautiful Freak van Eels. Een eerste kijk in de ziel van de getroubleerde E, maar toch ook met humor en hoop. Muziek voor mensen die leven soms wat lastig vinden. Ik vergeet niet snel dat E op Lowlands ooit het concert eindigde met het steeds herhalen van de zin "I'm a lot like you". Makkelijk misschien maar op dat moment voelde het zo. Net als dit titelnummer soms net voelde alsof hij het voor mij zong. (starbright boy)

Ineens waren ze daar, The xx. Crystalised overtuigde en klonk fris, dus het debuut werd al snel opgezet. Het begon magisch met een mysterieuze openingstrack genaamd Intro. Slechts twee minuten en instrumentaal, maar toch blaasde het me van de sokken. De opbouw is hemels mooi. Een repetitief gitaarloopje, onheilspellende trage drums en dan ineens die beat waarmee alles op zijn plaats lijkt te vallen. Tot slot komen de vocalen erbij en een epische opener is een feit. (Teunnis)

‘Who the hell makes those missiles when they know what they can do?’ Rake woorden van Adrian Borland. Zware kost voor een songtekst en dus maakt The Sound er ook een zwaar nummer van. Het intro is traag en onheilspellend en doet bijna luguber aan. Het refrein daarentegen is veel steviger en venijniger. De haast wanhopig klinkende stem van Borland spreekt boekdelen. Als zijn zang naar het einde toe bijna overgaat in schreeuwen en de muziek tot een climax komt is de boodschap allang doorgedrongen. Missie geslaagd. (stoepkrijt)

Sonic Youth, die zullen nog wel een stuk vaker langskomen. Ze hebben een oeuvre opgebouwd waar je u tegen zegt, en zijn een zeer grote naam in de alternatieve rock. Ik ken nog niet heel veel van ze, ook omdat ik nog steeds niet helemaal overtuigd van de band ben. Dit klinkt echter zeer fijn. Erg fijn gitaarspel, klinkt ook allemaal heel helder geproduceerd, en toch rauw. De zang wordt een beetje overstemd door de instrumenten, en erg is dat niet, want de zang klinkt toch niet geweldig. Het rockt echter wel heerlijk weg, en instrumentaal gezien zit het erg goed in elkaar. Sterk nummer! (Arrie)

Edwyn Collins, zanger van de cultband Orange Juice scoort solo een grote hit. Zeer aanstekelijk nummer dat mij zowel aan David Bowie doet denken (zang) als de Motown-sound (ritme) en die gitaarsound vind ik heerlijk. (LucM)

In aanloop naar de vijfde langspeler AMwerd er in interviews gezegd dat de sound wat meer ''heavier'' zou zijn zoals het daarvoor uitgebrachte R U Mine?. Met deze eerste single van AM was daar geen woord aan gelogen. Het nummer opent met misschien wel de beste gitaarriff van dit decennium die je na één luisterbeurt meteen mee kunt neuriën en daarbij beukende drums. Deze twee elementen dit nummer voor mij één van de beste platen die de Arctic Monkeys hebben gemaakt. (VladTheImpaler)

Op nummer 86 vinden we de vrouw die nooit lacht, althans, niet zo vaak. Zowel bij het grote publiek, als bij de niche geliefd. De warme, melancholische sfeer zijn de rode draad door haar songs. Video Games is de favoriet bij de meesten, maar ik heb altijd al de voorkeur gehad voor de titeltrack van haar debuut.

De band met dit nummer is persoonlijk. Als ik een relatie heb, is het meestal kortstondig en merk ik al gauw dat de vrouw in kwestie níet de liefde van mijn leven is. Desondanks wil ik er wel alles uit halen wat er nog in zit (je zou het misbruik kunnen noemen).

Dan hebben we het alleen nog maar over de betekenis van de tekst, want hey, het nummer zelf staat al als een huis. Sfeervolle instrumentie, de stem van Lana (hoe zij van stemgeluid switcht in de refreintjes ) en de 'all right'-geluidjes op de achtergrond maakt de song nog catchy ook. (jordidj1)

Tot op heden ben ik er nog niet achter waarom ik dit nummer zo hoog waardeer. Het is toch een beetje de jodel/hoempa kant van de band als ik het zo oneerbiedig mag zeggen. Maar die tekst, die sprankelende gitaarpartij, dat hoge meezing gehalte. Ik denk dat ik het vooral associeer met mijn tienerjaren waarin ik echt helemaal gek was van dit nummer. In feite vind ik een hoop nummers die voorbij zijn gekomen gewoon beter en heb ik er zelfs over nagedacht dit lager te zetten. Maar de nostalgie won en daarbij is het gewoon een sterke single. (aERodynamIC)

Na LES duurde het lang voor er een opvolger kwam. Dat was ook een beetje een mixed bag, maar deze leadsingle staat als een huis. Eigenlijk nog steeds geen idee waar het over gaat, maar het klinkt zeer krachtig en overtuigend!
Luigi zegt: Haar laatste album is een beetje een mixed bag, hij draait hem nog maar erg weinig. Sowieso tijd voor een nieuwe. Als hij er al een paar songs van draait is het zeker deze met stip. Lekker psychedelisch knallen, deze kakafonie verveelt nooit. Heerlijk! (johan de witt / luigfort)

Laika is mijn favoriete Arcade Fire-nummer en vat de kracht van deze band perfect samen. Arcade Fire trekt voor deze song zijn hele instrumentarium open. De combinatie van stevige gitaren met opzwepende percussie en anderzijds de geweldige violen klinkt fantastisch. Lyricaal is het ook behoorlijk interessant, over iemand die in 1992 alles achterlaat en de wildernis intrekt, waar kennen we dat van? Ja, Into The Wild. En ook al is de soundtrack van Eddie Vedder bij deze film een van de mooiste die er is, Laika zou ook niet misstaan als soundtrack bij deze mooie natuurfilm. (Snoeperd)

Een klein jaar geleden overleed dichter, schrijver en zanger Leonard Cohen. Het was wereldnieuws, en terecht natuurlijk. Zo’n drie maanden daarvoor overleed in het Noorse Oslo een vrouw, Marianne Ihlen. Dezelfde Marianne die door Cohen in dit nummer wordt bezongen. De vrouw waarmee Cohen zo’n tien jaar samen was en die hij als zijn ultieme muze zag. De vrouw waar hij niet zonder kon, maar uiteindelijk ook niet met.

Na het beëindigen van de relatie schreef Cohen So Long, Marianne. Een nummer waaruit veel liefde spreekt maar waar tegelijkertijd de twijfel in doorklinkt. Cohen is de ‘gypsy boy’ die zijn vrijheid nodig heeft. Een vrijheid die hij onvoldoende voelt, gevangen in haar web. Voor beiden is het beter om verder te leven zonder de ander. En tegelijkertijd wil hij haar helemaal niet loslaten.

Your letters they all say that you're beside me now. Then why do I feel alone?

Hoewel beiden nadien andere relaties aangingen - en in het geval van Marianne Ihlen zelfs trouwde - verloren ze elkaar nooit uit het oog. Ze bleef altijd zijn ultieme muze, de vrouw die hem nooit losliet. Vlak voor haar dood schreef Cohen haar:

""Know that I am so close behind you that if you stretch out your hand, I think you can reach mine... Goodbye old friend. Endless love, see you down the road.""

Ruim drie maanden stierf ook de grootmeester zelf. (Edgar18)

Er was eens een tijd waarin ik Oasis tot mijn 4 favoriete groepen rekende, samen met R.E.M., Smashing Pumpkins en Radiohead. Dat was in 1995 en Oasis nestelde zich in dat rijtje door Whatever, de single die tussen het eerste en tweede album werd uitgebracht. Oasis viel al vrij snel ook weer uit dat rijtje, maar Whatever heb ik altijd een fantastische single gevonden. Als actief volger van de Britse hitlijsten in die tijd (de Nederlandse hadden mijn interesse al even verloren) had ik Oasis al even in het vizier, maar Whatever was echt de overtreffende trap van hun vorige, ook al niet misselijke, singles. Tot op de dag van vandaag blijf ik het één van hun leukste singles vinden. (herman)

Jolene van Dolly Parton ken ik al ellenlang en het blijft een bijzonder nummer. Mijn vader en moeder zijn fan van dit nummer, als ze Jolene opzetten ben ik beneden in de woonkamer te vinden. Jolene is natuurlijk bekend geworden door het formidabele refrein dat inmiddels iedere beetje muziekliefhebber kent. Maar het is niet alleen dat. Dolly Parton zingt dit nummer op een grootste manier, ze heeft een fraaie stem. (Snoeperd)

Dit pareltje komt van de plaat 'Sons And Fascination' en toont ons een piepjonge Simple Minds.
Het heeft die typische eighties sound en toch klinkt het niet gedateerd.
Minimalistisch, beklijvend, ...
Dit is een van de nummers die getuigen van het hoge niveau dat ze toen haalden en ze zouden dit 1 jaar later bekronen met hun meesterwerk 'New Gold Dream (81-82-83-84). (curufin)

Bat for Lashes, oftewel Natasha Kahn, is één van mijn favoriete zangeressen van de laatste jaren. Twee albums uitgebracht, allebei geweldig. Haar muziek is helemaal mijn ding, een zangeres met een stem waar ik helemaal verliefd op ben, en vaak wat dromerige muziek erbij. Erg sfeervol ook meestal. Dit is haar grootste hit, het werd toentertijd nog weleens op MTV gedraaid. Het is dan ook een wat meer catchy en up-tempo popliedje, het meest hitgevoelig dus (net als What's a Girl to Do van haar eerste album). Haar stem en de instrumentatie tillen het nummer echter naar een hoger niveau. Erg mooi liedje, ondanks dat het up-tempo is, kan je hier ook prima op wegdromen. (Arrie)

Waar het vorige nummer uitblonk in de prachtigheid, is dit nummer voorla zeer spannend. Vooral de rustige stukken zijn erg goed gedaan. Maar het mooiste is de opbouw naar een soort climax aan het eind, er komt een soort van gelukzalig gevoel bij me op en dan heb je het als liedjeschrijver goed gedaan. (Snoeperd)

Mozzer’s eerste solosingle was wat mij betreft meteen helemaal geslaagd. Misschien juist omdat het nummer nog een beetje Smiths-achtig is. Daarnaast zet Morrissey vocaal een prachtprestatie neer, en zijn de toevoeging van piano en strijkers een gouden zet. Nu ik erover nadenk, eigenlijk heeft hij dit nummer nooit meer overtroffen in zijn sololoopbaan denk ik… (ArthurDZ)

Feeling Good vind ik misschien nog wel beter dan Sinnerman. Het begin is fenomenaal, het nummer knalt er ontzéttend mooi in. De rest van het nummer wordt je vermaakt door de aparte o zo mooie vocalen van Nina Simone. Feeling Good is een klein meesterwerkje, op vocaal en instrumentaal gebied is het geweldig. (Snoeperd)

En alweer Bob Dylan, wat een toeval. Net een jaren '60-nummer van zijn dubbel-LP Blonde on Blonde, nu een jaren '70-nummer van de plaat Blood on the Tracks. Die plaat ligt me stukken beter. Dit nummer ligt me ook veel beter dan de vorige. Een veel rustiger nummer. Een mooie tekst, een Bob Dylan die erg goed bij stem is, met alleen zijn akoestische gitaar, en een erg mooi liedje. Ik moet Blood on the Tracks wat vaker luisteren, want dit is prachtig (en de opener van dat album bijv. ook). (Arrie)

Voor singer-songwriters is het ideaal om je in de jaren '60 te verdiepen. Daar stonden een aantal briljante op. Ik kan er zo tien opnoemen die zeer de moeite waard zijn. Tim Buckley hoort natuurlijk in dat rijtje thuis. Je hoort hier een stukje vakmanschap. Die gierende gitaar is lekker, de zang is ook uitermate goed, het is ook een prachtig popnummer. (Snoeperd)

About a Girl is oorspronkelijk afkomstig van het debuutalbum 'Bleach' uit 1989. Nirvana opende het legendarische MTV Unplugged optreden met dit nummer, waarna het in 1994 op single verscheen. Cobain schreef het nummer nadat hij de hele dag naar het album 'Meet the Beatles' had geluisterd en schreef met zijn toenmalige vriendin Tracy Marander in zijn gedachten. Een titel had hij nog niet en toen drummer Chad Channing hem vroeg waar het nummer over ging, zei Kurt: 'About a Girl'. En de rest is geschiedenis... (Simon77)

Een opvallend weetje aangaande de gehele top 5: alle video's zijn geregisseerd door de gevierd regisseur Michel Gondry. Destijds was hij nog een opkomende regisseur, maar Björk was eigenlijk de eerste grote artiest waarvoor hij een clip regisseerde. Wat de muziek betreft: Isobel vormt een trilogie met Human Behaviour en Bachelorette en gaat over een meisje dat wordt geboren in een bos en als roeping heeft een gevoel van instinct te verspreiden onder de rationele mensen in de stad. (herman)

Ik heb de stem van Morrison al eerder bedolven met complimenten bij Break On Through (On the Other Side) (als hij tenminste lager staat op de lijst dan dit nummer, is dat niet het geval dan geef ik alvast een spoiler weg voor een opvolgende recensie), maar The Doors verbazen mij keer op keer. Niet alleen de stem van Morrison lijkt in elk nummer tot zijn recht te komen, de bandleden zijn zo veelzijdig dat zij in staat zijn om ieder genre perfect te beheersen. Waar Break On Through richting de rock ’n roll ging, heeft dit weer veel weg van psychedelische rock. De absolute man achter The Doors was echter niet Jim, maar toetsenist Ray Manzarak bepaalde de sfeer en het tempo. Door zijn lessen in klassiek piano is hij in staat om bijna ieder genre tot zijn eigen te maken en dat is een kwaliteit die niet veel musici is gegeven. (nclo)

Vergelijkbaar verhaal als met Reel Around The Fountain. Een nummer dat me de eerste paar keer niet veel deed, maar opeens toch ontzettend hard aankwam. Morrissey’s zangprestatie hier is kippenvelopwekkend goed, en ook de outro is prachtig. De song neemt je mee in een soort draaikolk van verdriet, maar blijft machtig mooi. Wie kan hier nu niet door geraakt worden, vraag ik me af. (ArthurDZ)

Klein, lief, breekbaar, intriest en bloedmooi zijn sleutelwoorden bij alle nummers van Tim Hardin. Deze How Can We Hang On To A Dream is de best gewaardeerde song uit zijn schandelijk ondergewaardeerd oeuvre. (ArthurDZ)