Ik ben niet de eerste die opmerkt wat een opmerkelijke stem Nina Simone toch heeft. Haar versie van Strange Fruit is een mooi en pakkend nummer (de versie van Billie Holiday is ook goed hoor). (arcade monkeys)

Ja, ze konden ook heel lief klinken, de mannen en vrouw van The Velvet Underground, en dat bewezen ze met dit nummer. Vooral de intieme zang van Lou Reed en de piano (toch?) tillen dit nummer naar een hoog niveau. (ArthurDZ)

De zogenaamde shoegaze wordt door eigenlijk drie bands vertegenwoordigt: Slowdive, Ride en My Bloody Valentine. Slowdive komen we nu pas tegen. Het is voor mij het beste en eigenlijk enige leuke shoegaze album dat ik tot nu toe ken. My Bloody Valentine is bij vlagen goed, maar bij dit album ben ik echt geboeid.
When the Sun Hits is terecht een klassieker. De bezwerende zang werkt direct op je in. En verder maakt een knallende melodie het helemaal af. Ik kan iedereen de cd aanraden. (Snoeperd)

Waar Radiohead in 1993 met het belegen rocknummer 'Creep' haar doorbraak kende, zo had Manic Street Preachers dat een jaar daarvoor met 'Motorcycle Emptiness'. Niettemin heb ik deze band de eerste drie albums nagenoeg links laten liggen. De rommelige songs pakten me gewoonweg niet. De ommekeer kwam voor mij bij het veel melancholischer ''Everything Must Go'', met minstens een handvol beresterke songs, die allemaal wisten te beklijven. Zodoende is het imo nog steeds het beste album van deze Welshmen, waarin ze de vermissing van Richey Edwards proberen achter zich te laten.

In aanloop naar de ''Everything Must Go 20th Anniversary tour'' in 2016 heb ik de plaat in korte tijd weer enkele malen intensief beluisterd. En kwam tot de conclusie dat 'A Design for Life', wat ik in eerste instantie als een lekker vrolijk klinkend nummer had beoordeeld, toch wel een meer dan bovengemiddeld mooie song is met een fantastische drive. Met name de strakke drums zijn heerlijk om te horen. En dan doel ik onder meer op de krachtige korte roffel waarmee het refrein wordt ingezet, alsmede de doffe slagen in het outro (wanneer de rest al is gestopt). (Outlaw104)

Dark Side of the Moon moet je inderdaad als een geheel zien, dit nummer is eigenlijk een onderdeel van het concept maar los daarvan is het briljant in elkaar gestoken: de intro met de klokken gevolgd door een onheilspellend stuk met tikkende drums waar de zang ineens wordt ingezet gevolgd door een geweldige gitaarsolo. Ook tekstueel is het erg sterk. (LucM)

Luister de kale liveversie uit zijn eerste album Small Talk At 125th and Lenox, die is mijn inziens veel krachtiger dan de full band versie van een jaar later. In de liveversie komt de ronduit geniale tekst, vol met verwijzingen naar de popcultuur van de jaren ’60, namelijk veel beter tot zijn recht. ‘The revolution will be no rerun, brothers/The revolution will be live (ArthurDZ)

Ik heb de muziek van dit duo een hele tijd gemeden omdat ik dacht dat Pet Shop Boys een boysband was. Gelukkig bleek dit gewoon jaren ’80-synthipopmuziek te zijn. Een andere categorie fout wellicht, maar wel één waar ik meer mee kan. Dit is gewoon één van de vele uitstekende singles waarmee ze in het begin van hun carrière mee kwamen. (ArthurDZ)

Aardig wat Porcupine Tree in deze regio. Hoewel Porcupine Tree vanaf In Absentia meer de harde kant op gegaan zijn, stoppen ze in hun albums regelmatig van dit soort rustige nummers. Het is moeilijk aan te geven waarin Porcupine Tree zich onderscheid van andere bands, maar ze raken gewoon enorm vaak die juiste snaar. (chevy93)

Een te betreuren singer-songwriter die ons veel te snel verliet. Gelukkig liet hij ons enkele parels na.
Dit nummer komt uit de prachtplaat Either/Or. Een aanrader!
In 'Between the bars' is het net alsof hij het over een tweede persoon heeft maar in feite gaat het over zijn 'vriend en vijand' alcohol.
Het doet hem de realiteit vergeten en het is ook de enige die nooit tegenspreekt ook al zweert hij de fles geregeld terug af zonder resultaat.
Het was onder andere ook 'die vriend' die samen met depressie en drugsverslaving hem (denkelijk) tot zelfmoord hebben aangezet. Elliott was amper 34 jaar oud. (curufin)

Falling Into Me werd de winnaar van de MuMeAfrekening 2018! Het is allerminst een alledaags nummer. Verschillende genres worden op een ingenieuze manier door elkaar geklutst en er komt een moordnummer uit. De saxofoonsolo maakt het af. (arcade monkeys)

Soul van Marvin Gaye. Dit is een van zijn zwoelste nummers, het staat dat ook niet voor niets op het album van de liefde Let's Get It On. De wat gladdere Marvin Gaye ligt mij over het algemeen iets minder. Maar dit wordt terecht gezien als een zijn betere nummers. Marvin Gaye laat je zweven over een prachtige instrumentatiebeat en weet vaak genoeg de gevoelige snaar te raken met zijn wonderlijke vocalen. Als je het begin hoort hoef ik eigenlijk al niets meer te zeggen. Dat zegt al genoeg. (Snoeperd)

Bij lange na niet het beste van het album, maar dat zegt veel over het album. Het titelnummer is absoluut niets mis mee. Toch mist het wel iets. Het heeft bv. niet de passie die Don’t Bang the Drum heeft en ook niet het prachtige trompetspel van Trumpets. De rust die het nummer uitstraalt heeft dan wel wat. Als afsluiter perfect, maar zo los.. (chevy93)

Wie is er nu niet op zoek naar een vrouw met een majestueuze uitstraling? Dit nummer zie ik als de ultieme ode aan zo’n vrouw. Overigens geeft de indringende zang van Sivert Høyem ook met recht een majestueuze lading aan dit intense nummer over een verloren liefde. (Co Jackso)

Opener en meteen ook vrolijkste liedje van het over het algemeen sombere meesterwerk Pet Sounds. De lyrics zijn schattig en aandoenlijk in al hun knulligheid. (ArthurDZ)

Ik ben tot de conclusie gekomen dat Nux Vomica een van de mooiste albums uit mijn collectie is. The Runaway Found ken ik nog niet, maar daar gaat snel verandering in komen. De stijl van The Veils is fantastisch, pianorock noem ik het. En de prachtige stem van de zanger daar boven op maakt deze muziek meesterlijk. Bij dit nummer is dat niet anders. Het is ongekend sfeervol en de stem van de zanger lijkt wel op zijn best. Leuk dat deze zo hoog is gekomen en het houd nog niet op, ik heb erg veel zin in Nux Vomica. (Snoeperd)

Smaltown Boy kende ik nog niet, dacht ik. Want dit heb ik al eens gehoord, ik zing en neurie het zo mee. Smalltown Boy is erg goed geproduceerd, het kitschsausje wordt beperkt gehouden en onder andere daarom is dit nummer heel erg goed. Deuntje zal wel vaak worden aanbeden, dat vormt namelijk een van de hoogtepunten, al doe je met 'goed deuntje' dit nummer toch te kort. Want het is namelijk een bijna perfect popnummer. (Snoeperd)

Heerlijk hoe Black Francis dit nummer aan elkaar praat met heerlijke nonsens over een Japanner die er met zijn vriendin vandoor gaat, en aanranders. Het is vooral zijn prestatie die ervoor zorgt dat dit nummer zo super is! (ArthurDZ)

Low klinkt direct lekker "low", een trage, lage gitaar en een heze vrouwenstem. Enorm minimalistisch en donker. Dromerig en dreigend, veroorzaakt door het contrast tussen de stem van Mimi Parker en de typische post-punk gitaarklanken (laag en venijnig). Het barst uit in een geweldige jam waar vooral de gitarist zich helemaal verliest in de muziek. (Teunnis)

Nooit serieus genomen door de muziekpers maar hij is toch een uitmuntende zanger en songschrijver. Met veel emotie gezongen en behoorlijk wat diepgang, dit had een John Lennon-song kunnen zijn. (LucM)

De geliefde hiphop/rock combinatie de Beach Boys komt voor de laatste keer zijn kunstje vertonen. Dit nummer is erg goed. Het scheurt heerlijk aan alle kanten. De rauwe raps, daar moet je maar van houden, het is een beetje Rage Against the Machine-achtig. Laat ik daar nou net heel erg van houden. Een rauwe hoekige beat en aggressieve raps, dit nummer ligt mij goed. (Snoeperd)

Leuk. Door de lange intro en aparte instrumentatie heeft dit nummer een apart sfeertje, maar toch verliest het - in het gezongen stuk althans - de “popheid” niet uit het oog. Daardoor een fris liedje van een band waar ik het niet echt van verwacht had; ik dacht dat dit een springerig poprockbandje was. (hoi123)

Born under Punches (The Heat Goes On) is ronduit subliem.
Het lijkt wel alsof alle instrumenten in functie van het ritme worden ingezet.
Tom Tom Club percussie, staccato gitaar likjes en elektronische bliepjes op maat.
De afro-wave van Talking Heads bezweert de luisteraar als in een voodoo ritueel. (dazzler)

In de eerste minuut doet deze het dromerige sfeertje van Only Shallow mooi uitgeleide, om hierna met zijn eigen ideeën door te gaan; de laatste minuten bewijzen dat uitgelaten en ontspannen goed met elkaar samen gaan, zelfs als ook een melancholische ondertoon wat ruimte opeist. Mooi uitgewerkte melodieën in ieder geval en ook de subtiele elektronische invloeden bewijzen dat muziek van de laatste jaren echt niet onderdoet voor vroegah, al kabbelt het in het middenstuk wel wat te veel voort. Eigenzinnig popliedje dus, en ondertussen kennen jullie me lang genoeg om te weten dat ik daar wel van houd. (hoi123)

Al eerder schreef ik over de bijzondere soundtrack Superfly bij het gelijknamige nummer. Pusherman is ook afkomstig van dit album en is voor mij gelijk het beste soulnummer aller tijden. Al de eerste seconden valt het op dat dit een speciaal nummer is. De bijzondere klanken waarmee het nummer begint zijn heerlijk en komen gelukkig het gehele nummer terug. Sowieso valt het op hoe Curtis op een bijna voorzichtige wijze zingt. Hij houdt zich duidelijk in en wat mij betreft is dat een perfecte keuze. Curtis is cool en hij heeft geen grote gebaren nodig om dat over te brengen. (Co Jackso)

Als we praten over klassiekers dan komen we uit bij mijn favoriete Stones-nummer aller tijden Sister Morphine. De bijna-fatale overdosis van vriendin Marianne Faithfull schijnt de inspiratiebron te zijn (de echte fans weten er vast meer over te vertellen). Mij kan die aanleiding niet schelen want ik ben gewoon blij dat ze een juweel als dit hebben weten te schrijven. Hartverscheurend tot op het bot. Haast angstaanjagend te noemen. Geweldig! (aERodynamIC)

Opeens stond die heel hoog in de Kink 1600. Ik had er nog nooit van gehoord en dat terwijl ik de rest toch wel kende. Maar dit nummer was behoorlijk aanstekelijk en gelijk begreep ik waarom die zo hoog stond. Pas later kwam ik erachter dat de echte reden een overleden DJ was. En hoewel ik vaak genoeg afgeef op de 80s-nummers hier (ik heb het idee vaker dan uit andere decennia), kan ik minstens even vaak lyrisch zijn erover. Het is toch vooral die schitterende productie die dit nummer zo goed maakt. (chevy93)

Eén van de pronkstukken van het album Low, mijn persoonlijke favoriete album van David Bowie. In eerste instantie geschreven door Brian Eno, maar de samenwerking met Bowie werkt hier erg goed, want zelden heb ik zo'n mooi melodieus (en depressief) ambientnummer gehoord. (herman)

Onbekend voor ik het nummer ging luisteren, maar het klinkt me erg bekend en lekker. En ja, dit is echt heel bekend, want ook het refrein kan ik meteen dromen. Het nummer heeft heerlijk stampende drums en een prachtig deuntje. Gelukkig heeft het nummer dus meer om handen dan alleen een fijn deuntje. Het refrein vind ik ook klasse. (Snoeperd)

Bruce Springsteen wordt door muziekliefhebbers vaak bekritiseerd om talloze redenen, onder andere dat het te Amerikaans zou zijn. Ik hou er echter wel van. Het mag dan soms wat cliché zijn, ik vind toch dat ie prachtige teksten schrijft. Dit is van het album dat mijn favoriete Springsteen-album is: Darkness on the Edge of Town. Zowel tekstueel als muzikaal zijn hoogtepunt, en dit nummer is er een goed voorbeeld van. Teksten uit het leven gegrepen, mooie pianobegeleiding, en Bruce lijkt het uit het hart te zingen. Ik zou dit nummer veel hoger verwachten. (Arrie)

Dit nummer is volledig elektronisch en toch vind ik het bloedstollend mooi. Daar kan mijn autistische zelve niet zo goed mee om, elektronische nummers die ik goed vind. Driewerf hoera voor Aphex Twin. (arcade monkeys)