Met Twist In My Sobriety wist Tanita Tikeram pop en duisterheid uitstekend te vermengen. Ik vind het een behoorlijk triest en duister nummer. Maar tegelijkertijd is dit een zeer poppy en zelfs dansbaar nummer. Mooi contrast en geweldig uitgevoerd. (Snoeperd)

Bryter Layter wordt vaak gezien als de minste van Nick Drake’s drie albums. Averechts als ik ben, vind ik dat album net zijn meesterwerk. Want het niveau van een nummer als dit heeft hij toch echt niet vaak meer kunnen halen, vind ik (en nu wil ik zeker niet zijn overige werk tekort doen!). Dit nummer is sfeervol, breekbaar, en een beetje triest, maar tegelijkertijd ook hoopgevend. (ArthurDZ)

Mijn eerste kennismaking met Lou Reed en ook dit nummer heeft geloof ik in mijn top 250 gestaan. Cool zoals alleen Lou Reed dat kan zijn. Ik weet nog dat ik Shaved her legs and then he was a she maar een rare zin vond. Vooral de saxofoon spreekt mij aan, maar sowieso is dit de Lou die ik het liefste hoor. (chevy93)

Aphex Twin, fase 1:
Als 12-jarige hitparadevolger en MTV-liefhebber verschaft de bizarre clip tijdens haar occasionele vertoningen op ’s lands muziekvideokanalen een gevoel van vervreemding en afkeer. Dit staat zo ver van de muziek ik destijds gewend was, dat ik een van mijn (in de muziek dan) zeer zeldzame ‘wat is dit?’-momenten beleef.

Aphex Twin, fase 2:
Als 20-jarige student zit ik volop in mijn ontdekkingsfase van IDM en aanverwante elektronica, als een vriend bij mij blijft slapen na een avond drinken. ’s Nachts hoor ik hem verontwaardigd door mijn kamer benen om de muziek uit te zetten (was destijds een gewoonte van mij om muziek aan te zetten voor het slapengaan), onder de woorden: ‘wie heeft in godsnaam de frituurpan aan laten staan?’ U raadt het al: in het persoonlijke favorietenlijstje dat ik aangeslingerd had, was Aphex Twins Windowlicker aan de beurt gekomen…

Aphex Twin, fase 3:
In 2011 sta ik met dezelfde vriend vooraan tijdens het optreden van Aphex Twin op de zondagavond van Lowlands. Voor mij is dit het laatste optreden voordat de bus richting huis weer roept en ondanks dat dhr. James, eigengereid als hij is, compleet afwijkt van de jaren ’90 IDM, waarvoor ik hem zo waardeer, is het genieten geblazen bij de show. In de trein naar huis draai ik als compensatie zelf Windowlicker vanaf mijn mp3-speler en kan niet anders dan concluderen dat Aphex Twin de absolute vaandeldrager is van de creatieve electronic-scene uit de jaren ’90 en dat Windowlicker zijn meest memorabele nummer is. (Titmeister)

Classic rock van de hoogste plank zoals Fleetwood Mac dat zo goed kon. De rust zelve en onze alternatieve rockers zullen er weinig spanning in vinden. Ik vind het in ieder geval prachtig. (chevy93)

Na Oasis was er niet meer zo’n grote Engelse hype ontstaan. Met wat kan je nog op de proppen komen na zo’n overweldigend debuut? Nou, met Brianstorm dus. Een nummer wat in één klap zowat alle nummers van het debuut doet vergeten en je direct in de flow brengt van Turner. Een flow waar je pas uit geraakt zodra 505 afgelopen is.

Geschreven over een fan die z’n weg in de kleedkamer van de Poolaapjes wist te praten. Vandaar ook o.a. There's not a net you couldn't slip through (chevy93)

Pretentieloze rock met ballen, zoals bijna het hele oeuvre van The Replacements. Ik heb het trouwens altijd gek gevonden dat dit nummer, zo catchy en radiovriendelijk als de band kon klinken, nooit een hit is geworden, nota bene in het jaar waarin The One I Love een top 10-hit werd. Overigens ook een prachtige ode aan de zanger van Big Star: Alex Chilton (ArthurDZ)

De spaarzame begeleiding en de stem van mevrouw Obel dragen allemaal bij tot het mysterieuze sfeertje dat ervoor zorgt dat dit nummer zo goed is. Een echt pareltje! (ArthurDZ)

Eén van Nederlands beste liedjesschrijvers, in z'n eigen taal welteverstaan. Dat 'ie eigenlijk niet goed kan zingen, maakt me helemaal niet uit. Hij heeft altijd inventieve arrangementen, leuke melodieën, en originele teksten. Als je deze in combinatie met de clip bekijkt, wordt het totaalplaatje duidelijk, hoe het over een "gekkenhuis" gaat. Nouja, gekkenhuis... niet helemaal. Maar wel zoiets dergelijks, misschien de inrichting waar Ronnie vandaan kwam? Er wordt een dag geschetst, niet helemaal willekeurig maar een verjaardag. Erg leuk, en erg vrolijk. (Arrie)

Of het was gewoon heel erg koud in huize Hoi, of Bill Withers heeft daadwerkelijk de kracht om kippenvel bij hem op te roepen; geweldig hoe geduldig het nummer couplet voor couplet wordt opgebouwd, om in de laatste minuut echt op een festijn van strijkers en blazers uit te komen. Hese zang van Withers maakt het nummer compleet en tot nu toe tevens het eerste soulnummer dat me vanaf luisterbeurt één weet te raken. Ik moet het toegeven: dit is gewoon klasse die me echt blij maakt. (hoi123)

Jimi Hendrix werd laatst als soul in een topic hier genomineerd. Eigenlijk niet eens zo gek, want de stem van Hendrix zit vol met bezieling. De manier waarop hij Hey Joe zingt is werkelijk waar fenomenaal. De man die zijn vrouw vermoord laat in dit nummer geen een keer letterlijk berouw horen. De manier waarop Hendrix zingt, de Oooooe's op de achtergrond en het (altijd virtuoze) gitaarspel laten echter doorsijpelen dat deze man zijn schuldgevoelens enkel aan de buitenkant weet weg te stoppen. (Teunnis)

Het eerste wat je in dit nummer hoort is de bas. Een ongelofelijke harde en smerige bas, die het nummer al geweldig maakt. Als dan de emotionele zang er ook over heen gaat wordt het nog mooier. ‘This is not what you wanted’ zingt Apparat en het refrein, een zin waarbij je even door stil valt. De bijzondere videoclip maakt die zin alleen maar sterker. Die gaat over een man die uit goede bedoelingen aan de macht komt, en dan steeds meer geweld moet gebruiken om zijn macht te behouden. Iets waar hij later spijt van gaat krijgen (This is not what you wanted). (7744leon)

Om dit nummer écht te "begrijpen", moet je wellicht eerst zelf een depressie meemaken, en tijdens die depressie dit nummer horen. In dit nummer neemt Jason Molina, zich hier Songs: Ohia noemend, je bij de hand, het is alsof hij persoonlijk tegen je praat, en hij geeft je de beste steun die je maar kan krijgen door middel van muziek. Heb je het moeilijk? Luister naar Jason! De boodschap: hoe zwaar je het ook hebt, je komt eruit, het gaat je lukken, je kan het! Zeg dit tegen een depressief persoon, en het zal geen enkele zin hebben. Maar laat Jason het zingen, en het zal hem/haar wellicht diep kunnen raken. Jason Molina heeft misschien geen perfecte stem, maar het klinkt zo puur, zo oprecht. Het nummer is dan ook prachtig, het heeft niet de opzwepende of hoopvolle sfeer die je zou verwachten, maar juist de donkere sfeer van een depressie, en daardoor werkt het juist. Het weet ook tekstueel op een of andere manier de clichés te ontwijken. Het nummer bouwt zich prachtig op naar een climax: "the endless, endless, endless, endless, endless depression", om daarna de luisteraar moed te brengen. En dan die vrouwenzang erbij, dat is wellicht het benodigde hoopvolle aspect van het nummer. Het nummer is wellicht niet voor iedereen weggelegd, maar als het voor je is weggelegd, dan is het ook wel heel mooi. (Arrie)

Muse had z’n tijd nodig bij mij, maar die tijd is het meer dan waard geweest als ik dan inzie hoe weergaloos nummers als Bliss eigenlijk zijn. Een grote bonk energie van de eerste seconde tot de laatste. Zoals wel vaker openend met een stukje (retro) toetsenwerk van Matt en dan komt gelijk die adrenalinerush. Gek hoe het kan lopen, dit nummer zocht ik gelijk op, nadat ik de belachelijk hoge top 250-notering van Origin of Symmetry zag. Bliss en New Born waren het beste beoordeeld, dus zocht ik die op YouTube op. Een rare vallende gast en een bonk herrie, nee deze band zou niks voor mij zijn. En zie nu (chevy93)

Het heeft een soort van 'hallelujah!'-vibe, maar ik stoor me daar totaal niet aan. Stevie Wonder spreekt hier als een soort dominee, en dat mag hij in dit geval, want de teksten zijn enorm raak. Bovendien is dit muzikaal ook een van zijn meesterwerken. Het opzwepende tempo past goed bij het verhaal. (Teunnis)

Grace is het titelnummer van een album vol emotie. Grace blinkt niet alleen uit door de ongelooflijke zang van Jeff Buckley, ook door de strakke en goed klinkende gitaarpartijen. Maar eerlijk moet ik bekennen dat het erg om zijn stem draait, hij heeft enkele passages erbij zitten waar je alleen maar een grote buiging voor kan maken. (Snoeperd)

Misschien wel hun coolste song Ik vind 'm inderdaad übercool. Heerlijk die swagger al vanaf het begin op die gitaren en ook heerlijk hoe ze uit de bocht vliegen. Een soort van rappende Kim Gordon, heerlijke delivery, zo casual en bijna boring...i luv it. Van hun prijsalbum Goo, hun meest commerciële album op dat moment, ook mijn fave album van ze. Geïnspireerd op een interview dat Kim had met LL Cool J, met een gastbijdrage van Chuck D. Prijssong! (luigifort)

Ik houd niet van kerstliedjes. Sterker nog, ik word er niet zelden ronduit agressief van. Maar zoals voor elke regel geldt, zijn ook hierop uitzonderingen. Een daarvan is genaamd Fairytale of New York. Als hierin de piano de Christmas Carol aanzwengelt, verwacht je misschien nog een zoet liedje, wat het in feite ook wel is, maar dan wel met een heerlijk onderkoeld cynische Ierse ondertoon. Irish trouble in the American Dream, wordt niet beter vertolkt dan door de line:

'You scumbag, you maggot
You cheap lousy faggot
Happy Christmas your arse
I pray God it's our last'

Prachtig!
(Titmeister)

Tweede eighties-plaat pas in mijn lijst, realiseer ik me nu...
Heerlijke combinatie tussen computerbas en (grotendeels computer)drums aan de ene kant en aan de andere kant elektrische en akoustische piano's. Een orgeltje en vooral het Glockenspiel (metallofoon) om het helemaal af te maken. That's all it takes... Gitaren? Niet nodig in dit nummer.
BTW: Omdat ik van elk nummer uit mijn top100 ook naar live versies heb gekeken (heb van de meeste nummers ook fantastische liveversies gevonden/gezien -> waarvan ik er wellicht nog wel een aantal deel) viel me bij dit nummer op dat in de beginjaren '80 Jackson duidelijk worstelde om dit nummer live echt goed te kunnen brengen met een band. De bassist in het filmpje doet echt een bewonderenswaardige poging, maar bewijst helaas alleen maar dat de computerbas hier echt cruciaal is. Zelfde geldt voor de drummer, als je het mij vraagt... Later schakelde hij over op aangepaste (langzamere) versies van dit nummer. Helaas is er dus (kennelijk) geen goed versie van het nummer in de originele vorm!? Als iemand er wél 1 heeft - in welke vorm dan ook, houd ik me graag aanbevolen! (Grafmat)

De tijden dat Sharon Van Etten vooral bekend was van rustige folkliedjes ligt al even achter ons. Seventeen is een bijna Springsteenachtig rockanthem, een nostalgische ode aan haar jongere zelf in de tijd dat ze opgroeide in New York met een meesterlijke opbouw dat tot uitbarsting komt met die oerschreeuw. Toen ik Sharon dit nummer live zag brengen op Pukkelpop zong ze dit heel intens voor een klein meisje op de eerste rij precies of ze haar moed wou inschreeuwen, kippevelmoment. (stardust_be)

1989 is voor mij het sleuteljaar als het gaat om muziek: voor 1989 was muziek niet meer dan het geluid dat uit de stereo van mijn ouders kwam en in de jaren erna is muziek nooit meer weg te denken geweest uit mijn leven. Ik ontdekte de top 40 en werd muziekliefhebber. Met veel van de muziek die ik toen leuk vond ben ik wel klaar, maar één nummer staat nog altijd fier overeind: Buffalo Stance van Neneh Cherry. Stoere raps, meeslepende melodieën, een fantastische zangeres. Voor mij heeft Buffalo Stance nauwelijks aan kracht ingeboet en is het de beste nummer #1 hit die Nederland ooit gehad heeft. Als ik dit hoor is het gewoon weer 1989. (herman)

De soundtrack van de waanzin. Mysterie alom gestart met de bizarre vocal sample van een man die herinneringen ophaalt aan “The Beach”. Het doet mij wat denken aan de gelijknamige film uit 2000 van Danny Boyle (mijn favoriete film met DiCaprio dit terzijde). In het laatste wat hij zegt (“they don’t sleep anymore on the beach”) klinkt er een soort wanhoop in zijn stem dat mij echt doet huiveren. Het lijkt alsof de man bang is voor iets. Daarna volgt één van de meest intense muziekstukken ooit op plaat gezet. Luisteren is de boodschap, veel woorden kan ik hier niet aan vuilmaken want de ervaring van deze muziek is onbeschrijfelijk. (Johnny Marr)

Maar wat is Autechre, wat is eigenlijk bijna alles vergeleken hiermee? Ik kan dit soort muziek moeilijk beschrijven, maar wel kan ik zeggen dat dit zó puur is, zo regelrecht uit het hart komt en zo godsgruwelijk ontroerend is.. De gitaar klinkt wat verlossend en meneer Vernon, eerder op het album nog bijna wolfachtig huilend, heeft alle wanhoop verruild voor een berusting die ik zelden mooier heb gehoord. De tekst is één en al pracht, maar zo ook het buitenaards mooie refrein, de gitaar - ja ik weet het, ik val in herhaling - en natuurlijk de sfeer. De ondanks de ingetogenheid van het nummer zelf allesomvattende sfeer (doet me wat denken aan ene S. Beam) is, ja u raadt het natuurlijk al, maar bij dit soort nummers kan ik niet anders dan in suffe superlatieven vervallen, gewoon hartverscheurend mooi. Liefde, melancholiek, pijn, haat, wanhoop, berusting, in een kleine 7 minuten gegoten. Doe dat maar eens na. (hoi123)

Het uit het weergaloze High Violet afkomstige Afraid of Everyone is een heerlijk zwaarmoedig nummer van hoge kwaliteit. De regel 'I Don't Have The Drugs To Sort It Out' kan alleen maar Matt Berninger op zo'n meelijwekkende manier zingen. Ook mooi vind ik het drumwerk op het einde. (dumb_helicopter)

Het ultieme liefdesliedje, dat bovendien nooit gaat vervelen. De unieke stem van Nina Simone, koningin van de soulmuziek, wordt perfect omlijst door de wollige maar toch dartele, door de piano gedomineerde instrumentatie. (panjoe)

Detail: 4:51 en het gevoel waarmee Butler die snijdende zin dan zingt - al helemaal in combinatie met het dus geweldige stukje clip. Kippenvel.
Hierbij nummer zo veel van de liedjes die een stempel op mijn jeugd hebben gedrukt. Arcade Fire, bij vrienden bekend als "die hipsterband met violen uit IJsland ofzo", heeft hiermee namelijk een nummer gemaakt dat ook bij die vrienden gewaardeerd wordt. Of, om het preciezer te zeggen, een nummer dat vrolijk meegezongen kan worden door jong en oud dankzij het stuwende ritme, het refrein en de iconische pianopartij, maar ondertussen een ondertoon heeft die doordrenkt is van de treurigheid (altijd ook weer een brok in m'n keel bij het gigantisch mooie stuk in de clip waarbij één van de tieners in elkaar wordt geslagen en de aanvaller in elkaar zakt - ik weet niet wat het betekent, maar het is prachtig). De violen die zich op een gegeven moment verweven met het nummer, de trillingen in de stem van Butler en natuurlijk de bloedmooie tekst - bij sommige nummers op The Suburbs zakt Butler qua tekstschrijfkunsten nogal in, hier bepaald niet -, ze zorgen er allemaal voor dat dit nummer een emotionele lading heeft die zelfs voor Arcade Fire zeldzaam doordringend is. En het kunstje is dan ook nog dat dit ook voor mij nog zonder enige wrange gevoelens dansbaar en vrolijk kan zijn dankzij eerstgenoemde factoren, als ik er zin in heb tenminste: een soort muzikale kameleon dit, en dan de mooiste kameleon denkbaar. (hoi123)

Van mijn fave album van 'm: Bryter Layter. Een song als een galopperend paard. Het heeft een heel prettige vaart in zich. Nick weet zijn lange zinnen prachtig samen te voegen met de muziek. Fijne gitaar en blazers, het geheel doet erg vrolijk aan, alsof de lente in aantocht is. Hazey Jane die door het lentegroen dartelt. (luigifort)

De muziek van The Smiths is ideale radiomuziek en het is dan ook verbazend dat ze nooit zo bekend zijn geworden in de mainstream. Dit nummer klinkt wat weemoedig. Maar heeft net als het vorige nummer een pakkendheid van jewelste. Het refrein bestaat uit enkel de titel en daar zingt Morissey heel lieflijk. Hij doet in het verdere nummer nog meerdere trucjes met zijn stem. Zangtechnisch is het geweldig. De instrumentatie is prachtig, het is spannend op de momenten dat het spannend moet zijn en de andere momenten is het lekker dromerig. (Snoeperd)

Deze Keulse cultband maakte één nummer dat iedereen bij zal blijven. Natuurlijk is dit nummer net wat beter gezien het onderwerp, maar het zijn vooral de opzwepende instrumenten die dit nummer tot de klassieker maken die het is. Op een gegeven moment gaat het los en zorgen ronkende gitaren en knallend drumwerk voor de show. En dan wordt er nog wat doorheen geluld in een accent waar ik geen kaas van gegeten heb, maar dat mag de pret niet druken. Integendeel, het is nog leuk om de tekst mee te lezen ook. (chevy93)

Bohemian Rhapsody is volgens mij één van de meest incoherente nummers die ik ken, en deze keer bedoel ik dat in positieve zin. Eerst heel rustig en uiterst breekbaar, waarna het omslaat naar een groot orkest, om daarna weer over te gaan naar een vet rocknummer, om dan weer rustig uit te doven. Prachtig vind ik het! (Pepino)