Kendrick slaagt erin om twaalf minuten lang een hip-hop(!) track interessant te houden. De minimalistische, maar prachtige producties in combinatie met de diepe, persoonlijke teksten over het leven in Compton zorgen voor het zoveelste hoogtepunt van good kid, m.A.A.d. city. (jordidj1)

Werkelijk schandalig dat dit sfeervolle meesterwerk van Joy Division in de eindklassering van de MuMeLadder 2012 ver is weggezakt. Ik beschouw dit als een zeer kwetsbaar en openhartig nummer waarbij de slotwoorden ‘Don’t walk away in silence, don’t walk away’, veel indruk op mij hebben gemaakt. De woorden in Atmosphere klinken als de laatste woorden van Ian Curtis, en dat maakt dit nummer voor mij uniek. Het is jammer dat dit nummer nooit op een regulier album van Joy Division is verschenen, niettemin ben ik blij dat het toch is uitgebracht en ik het ontdekt heb via de MuMeLadder. (Co Jackso)

Er zijn weinig nummers die zo op mijn lijf geschreven zijn als Pictures of You van The Cure. Dit gaat wel degelijk over het strandden van mijn eerste liefde. 22 maanden waren we samen, van april 1988 tot februari 1990. Het tijdperk van Disintegration. In februari 1990 vernietigde ik al haar brieven en foto's. Maar de foto's die in je hoofd zitten, geraak je nooit meer kwijt. Zoveel jaren later, getrouwd met vier kinderen, mijmer ik nog wel eens terug met de vraag. Hoe zouden de kaarten gelegen hebben als ik toen wist, wat het leven me vandaag geleerd heeft? If only I'd thought of the right words / I could have held on to your heart / If only I'd thought of the right words / I wouldn't be breaking apart all my pictures of you ... Kom hier met die zakdoek! Ik blijf erbij dat op Disintegration een paar logge, langdradige nummers staan die me minder kunnen bekoren. Maar de vier singles zijn stuk voor stuk juweeltjes. Geef mij maar de extended versies van Lullaby, Lovesong en Fascination Street en de albumversie van Pictures of You. (dazzler)

De beste nummers van The Clash zijn stuk voor stuk onweerstaanbaar, en dit is zeker één van die nummers. Zeer moeilijk uit te leggen waarom, maar dit nummer ‘klopt’ gewoon. Ligt dat aan mijn recensie-skills? Of simpelweg aan de song zelf? Dat mag iedereen voor zich beslissen… (ArthurDZ)

Dit blijft wel één van mijn persoonlijke Beatles favorieten. Die viool is gewoonweg briljant gevonden. Maar ook de zanglijnen zijn erg goed: hoe je het ook wendt of keert, liedjes schrijven konden ze, die Bietels. Kort maar erg krachtig, gewoon bijzonder catchy muziek die ik altijd wel kan horen (niels94)

In mijn waardering voor het openingstrio vergeet ik nog wel eens dat het album nog uit meer nummers bestaan. Nummers die ook ijzersterk zijn (ik heb hem toch niet voor niets in mijn top 10 staan..). Rustige percussie en door de landschappen heen verschillende instrumenten die ogenschijnlijk willekeurig maar wat doen, maar waar je totaal geen erg in heb tijdens het luisteren. Je bent veel te druk met ademloos luisteren. (chevy93)

Eerste jazz-album en meteen raak. Op weg naar voetbal voor de eerste keer en die weg ging zelden zo snel. De huiskamerjazz van Kind of Blue is simpel, maar effectief. Door Kind of Blue zocht ik naar andere jazz-artiesten. Artiesten als John Coltrane en Charles Mingus, maar die waren bij lange na niet zo goed en mijn zoektocht strandde snel. Inmiddels heb ik het geluk gelukkig weer gevonden met albums als Jazz pa Svenska, Waltz for Debby en Mingus Ah Um. Kind of Blue blijft nog altijd op onaantastbare hoogte. Met het openingsnummer als afgiftekaartje. (chevy93)

De zwaarste aller grungebands. Ze zaten dan ook meer in de metal-hoek dan pakweg Nirvana. Die roots hoor je goed in dit nummer: dit is een gitzwarte draaikolk, maar komt gelukkig niet te pathetisch over. (ArthurDZ)

Een onvergetelijke herinnering. Frankrijk, jaar of 5 geleden. Het was snikheet en via een alternatieve radiozender kwam deze hit op. Ik was gelijk verkocht. De power, de strakke drums van Dave Grohl, maar vooral dat in combinatie met de kwetsbare zang van Cobain wat hij net zo makkelijk weet om te toveren tot de geniale vocalen die uiteenspatten in het refrein. Kurt kon zichzelf een verschrikkelijke zanger vinden, wij weten wel beter. Sindsdien gaat er geen dag voorbij of dit nummer galmt door het huis via mijn boxen. Fantastisch! (nclo)

Svefn-G-Englar was het eerste nummer van deze band die mijn oren mocht verrijken. Het was een sensatie die ik lange tijd niet had meegemaakt. Dit was nieuw, werkte vervreemdend en wat was het sprookjesachtig mooi. Als je later dan ook nog eens de videoclip erbij ziet weet je dat dit een band is waar je van moet gaan houden en dat altijd blijven doen.
Een band die in een taal zingt die je niet begrijpt maar waar dat totaal niet uitmaakt: ze weten je te pakken en slingeren je in een ruime baan om de aarde om je daar later ergens te doen landen wetende dat je een trip hebt gemaakt waar je er nog vele van kunt maken.
Ágætis Byrjun staat vol met dit soort schitterende nummers en telkens als ik de eerste klanken van Svefn-G-Englar weer hoor voelt dat als een soort thuiskomen. Veilig, vertrouwd en toch nog steeds bewondering opbrengend. Alleen heel grote artiesten kunnen dat voor elkaar krijgen. Sigur rós is zo'n band. (aERodynamIC)

Koenr schreef:

Prima. Als we dan ook even 2 of 3 andere tracks van ze kunnen lozen.

Chevy, ik weet niet of je deze muziek al kent? Maar deze muziek lijkt me echt iets voor jou. Ik vind het eigenlijk een qua gitaarspel soms klinken als Dire Straits, maar Television lijkt overal net wat gewaagder als Dire Straits. Bij Television gaat het voornamelijk om het gitaarwerk. De basgitarist is een van de betere die ik ken, in elke song pompt hij er een heerlijk baslijn uit. Het gitaarwerk daar over heen is ook fantastisch, vooral in deze song. Echt een bazenriff heeft dit nummer. De zang schiet ook alle kanten uit. De zanger zingt heel soulvol, maar toch ook een beetje apart. Een beetje nonchalant klinkt hij, wat goed past bij deze relaxede muziek. Dit tien minuten durende kunstwerkje is een van de vele hoogtepunten op het album Marquee Moon. Voor degenen die het album nog niet kennen: Het is een klassieker van jewelste en zou eigenlijk gewoon in de top 250 moeten staan. (Snoeperd)

The Sophtware Slumb is van begin tot einde een pareltje, maar als ik dan toch een nummer moet kiezen, dan neem ik de opener van het album. He's Simple, He's Dump duurt bijna 9 minuten en verveelt geen enkel moment. Alles, écht alles aan dit lied is van ongekend niveau. Het nummer begint met een rustig gitaarrifje en ingetogen gezang, waarna je ''Are you ready?'' - 'yep!' te horen krijgt en het lied openbreekt. De zang wordt robot-achtiger – wat de rode draad vormt doorheen het album - en emotioneler. Na de helft wordt de hele sfeer heel donker en mistroostig, alsof zanger Jason Lytle zich naar de luisteraar zélf wil richten en hem/haar een onheilspellende, retorische vraag wil stellen. Je voelt de eenzaamheid, de weemoed, de angst en het verdriet. Het einde, waar een groot aantal keer de vraag "Are you giving in 2000 man?" wordt gesteld, waarna wordt geëindigd met "Don't give in 2000 man", is geniaal. Negen minuten het beste van het beste. Wat een nummer, wat een album! (Pepino)

herman schreef:
Wat een verademing deze Radiohead en Burial na dat zeurnummer van Interpol. Moet zeggen dat ik Interpol vroeger ook erg goed vond, maar dit nummer los hoeft van mij niet zo.

Tori Amos heeft niet veel tegenstanders denk ik, op een aantal types als Onweerwolf na. Typisch muziek die iedereen wel prima vind, het is niet echt uitgesproken muziek en Tori Amos heeft niet zo'n uitgesproken stem. Haar stem is wel belachelijk mooi. Met een mooie stem ben er echter nog niet, ik ken genoeg voorbeelden, maar gelukkig weet Tori Amos ook nog tal van superstere composities maken. Dit is er zeker een van, zeer mooi bijna klassiek pianospel en een prachtig refrein. (Snoeperd)

Normaliter heb ik niet zo veel met de Beach Boys. Surfin Pop was niet aan mij besteed. Ik was dan ook blij verrast toen ik Pet Sounds ontdekte waar hun muziek veel volwassener oogden. Mijn favorieten bleven altijd Sloop John B. en God Only Knows en bij het laatste nummer kan ik heerlijk wegdromen. Prachtige muziek, gecomponeerd door muziekgenie Brian Wilson. Van origine zou het nummer heel anders gaan. De broertjes Wilson hadden ieder een andere mening en (gelukkig) won Brian deze discussie. Wij zullen nooit weten hoe de versie van broer Dennis geklonken zou hebben en dat is maar goed ook, want ik kan niet geloven dat die versie aan deze zou kunnen tippen. (nclo)

Terechte megaklassieker die eigenlijk gewoon in de finale had gemoeten. Eerst dat jazzy piano- en basspel aan het begin, dan de charismatische stem van Jim Morisson die je moeiteloos het gehele nummer in zijn greep houdt. Het ademt voor mij iets van mysterie, vanwege de bevreemdende tekst en het duistere sfeertje, onder andere veroorzaakt door de geluiden van regen. Er zit een flinke onderhuidse spanning in. Verder is dat jazzy intermezzo natuurlijk ook puur genieten. Nogmaals: zeer terechte klassieker. (niels94)

Mausie schreef:


Ik geloof mijn oren niet! Mooiste nummer van een van mijn favoriete bands

Misschien wel de meest opvallende finalist van deze editie. Tenminste, ik had hem niet verwacht. Het is naar mijn mening in elk geval geen onterechte finalist. Dit nummer weet namelijk wel degelijk keer op keer kippenvel op te wekken, al is een goede koptelefoon daarbij wel noodzakelijk. Sinéad O'Connor heeft een opvallende en betoverende stem die hier perfect tot uiting komt. Ik bedoel, kom op, wie wordt er nou niet geraakt door dat refrein? (niels94)

Dit leerde ik kennen door de film Apocalypse Now en sindsdien heeft dit nummer mij nooit meer losgelaten. Een 12-minuten lang uniek werkstuk waarin de spanning langzaam wordt opgebouwd. Duister, bezwerend, beklemmend en bovenal indrukwekkend en daarom een zeer terechte finaleplaats (LucM)

Beste Lana,

2020 zal voor iedereen de geschiedenisboekjes ingaan als het jaar van je-weet-wel, maar voor mij bevat dit jaar namelijk nog een smet.

De kalendermaand februari had een vette rode cirkel rond vrijdag de 21ste, de dag dat ik jou eindelijk zou mogen aanschouwen. Voor het eerst, na maanden voorspel. Zelfs een complete Greatest Hits toegewijd, die de honger naar jou nóg groter maakte.

We betreden 2020 en we weten nog niet wat het jaar ons brengt, maar 21 februari is een zekerheid. Eindelijk mag ik je blije, knappe koppie aanschouwen. Zou je denken? Nee, natuurlijk niet. Het bleek een startschot voor alle ellende die het jaar zich mee zou gaan brengen. Jouw concert geannuleerd vanwege ziekte (bij nader inzien misschien ook wel verstandig), een zeer teleurgestelde drankliefhebber en een boze Fries.

We schrijven vier maanden verder en ik zit in de trein, op weg naar de ontknoping van Song van het Decennium. Met mondkapje om, COVID-19 is nog lang niet uitgespeeld, maar ik zie licht aan het eind van de tunnel. Terwijl mijn intercity wegrijdt kijk ik nog even naar de befaamde Eurostar en besef dat alles weer normaal kán zijn.

Ik open mijn Spotify en bij het opstarten van Venice Bitch breekt de zon volledig door en laat ik me volledig in het nummer glijden. Imposant schouwstuk, een soort zwoele zomeravond met je lief bij zonsondergang op het strand, waar jullie samen ongemerkt wegdromen. Met je eigen Venice Bitch, dus.

Die Venice Bitch had jij in februari moeten wezen, dan wel op een festival in de zomer. Het mocht niet baten, maar we proberen volgend jaar gewoon weer. Hopelijk is het leven dan weer een beetje “normaal”.

Kus,

Jordi

PS: ik heb net een Dua Lipa-LP voor me verjaardag gekregen. Hopelijk ben je niet jaloers, anders maak je er maar een nummer over. Jordi Bitch. (jordidj1)

Onweerwolf schreef:
Die recensie..

Tijdens de opnames van Rumours ging de relatie tussen gitarist Lindsey Buckingham en zangeres Stevie Nicks naar de haaien, en de twee konden elkaars bloed wel drinken. Go Your Own Way is de wondermooie stempel op die stukgelopen romance. "Loving you / isn't the right thing to do." Hoe schoon kan haat zijn. (Arno)

Cloudbusting vind ik nog net iets sterker dan Running up that Hill. Meesterlijke clip ... vader uitvinder geeft kennis door aan dochter elf. Je hoort in de muziek als het ware dat wolkenkanon tot leven komen. Het is in de muziek dat sprookjesfiguren uit de kinderdroom hun eeuwige leven nog onbekommerd kunnen leiden. Waar mythe en werkelijkheid hand in hand gaan. Toen de dieren nog spraken en de wereld nog een wonder heette. De magie van het woord. Het wonder van een verhaal. De kracht van een lied. [i]And I don't know when But just saying it could even make it happen. (dazzler)

Smooth en zwoel. Klinkt als een soulnummer van Marvin Gaye. Maar ik heb het hier toch echt over de jaren '90 hit Fade Into You van Mazzy Star. Fade Into You is een klasse popnummer met ontzettend veel sfeer. Sfeer die te danken is aan de mooie productie met een duister randje maar zeker en vooral ook aan de zang van Hope Sandoval die geboren is met een nachtegalenstemmetje. Niet voor niets wordt dit nummer in ontzettend veel films en televisieseries gebruikt. (Snoeperd)

Bas, drums en gitaren vormen één okerkleurig conglomeraat op From the Lion's Heart.
De sound van deze postpunk klassieker wordt hoofdzakelijk bepaald door het sublieme spel
van melancholische akkoorden. Licht en hoop worden gedragen door perfect gedoseerde synths
en sijpelen zo tussen de stenen van het isolement. Vervreemding met een open venster. (dazzler)

Een nummer dat ik al een hele poos kende voor ik hier op MusicMeter verscheen, omdat mijn vader het eens als zijn favoriete nummer ooit bestempelde. Om daar later weer op terug te komen, overigens, maar dat terzijde. Een terechte klassieker dit, die toch nog altijd bij mijn persoonlijke favorieten hoort. Geweldige opbouw (dat fluitje ) en mooi gezongen. Komt toch wel wat kippenvel bij kijken.
(niels94)

Ik zal eerlijk zijn en op de biechtstoel plaatsnemen: ik ben geen R.E.M. - liefhebber. Het is zo’n band die wel toffe muziek maakt, maar net dat beetje mist waardoor het mij kan raken. Toen de band zijn vertrek aankondigde, werd het nummer ‘’Everybody Hurts’’ veelvoudig gedraaid. Ik vind dat zelf een verschrikkelijk irritant nummer omdat Michael Stipe’s stem enorm zeurderig overkomt. Eén van de weinige nummers die mij wel weer kan raken is naar mijn mening de beste intro van een album allertijden: Drive. De kalmte en de souplesse waarmee Stipe zingt is bijna intimiderend, maar tegelijk prachtig. Het geniale contrast tussen de akoestische gitaar die de eerste 2 minuten van het nummer domineert en vervolgens wordt bijgestaan door de bijna exploderende distortion gitaar. (nclo)