Vooral bij de liefhebbers niet één van de hoogst gewaardeerde nummers van de band. Vreemd vind ik dat, want ze klonken zelden breekbaarder en puurder. Een heerlijk nummer om te beluisteren terwijl je aan een plezierige herinnering terugdenkt. (ArthurDZ)

De nummers van Ziggy Stardust zijn moeilijk uit te leggen. Ze hebben niet de furie van bv. "Heroes", zijn niet zo gevoelig als Life On Mars en zijn niet episch zoals Station to Station. Bij veel nummers die ik goed vind, is het vrij duidelijk aan te geven waarom ik ze goed vind, maar bij Starman kan ik dat niet. Het klopt gewoon. (chevy93)

Station to Station duurt maar liefst tien minuten. Het is dan ook niet een standaard Bowie nummer. Dat merk je al aan de best experimentele eerste twee minuten. Hoe verder je in het nummer komt, hoe leuker het wordt. Het moment bijvoorbeeld waar de beat erin komt is heerlijk. Bowie´s zang is ook zeer noemenswaardig. Het stukje van ´The Return of Sir White Duke´ is zeer fraai, net als het hele pakkende einde van het nummer. (Snoeperd)

Schitterend nummer. Hij was hier pas 23 toen hij dit nummer schreef. Ook dit nummer is vrij kleinschalig, maar dit is dan weer een warme deken die om je heen valt. (chevy93)

Veel van de bekende nummers van The Rolling Stones beschouw ik als heerlijke tussendoortjes. Maar met een dergelijke uitspraak doe je het geweldige Sympathy for the Devil duidelijk tekort. Met de albumopener van Beggars Banquet tonen de Stones niet alleen hun muzikale veelzijdigheid, ze laten tevens op een briljante wijze horen dat zij weten wat er in de wereld speelt door vanuit het perspectief van de duivel de mensen een spiegel voor te houden. Naast maatschappijkritisch, blijkt het ook een geweldig nummer te zijn met een geweldige opbouw, schitterende achtergrondzang en een gepassioneerde gitaarsolo van Keith Richards. (Co Jackso)

Een nummer wat me na al die jaren nog steeds door merg en been gaat. Automatic for the People is een meesterlijk album en dit is wat mij betreft het mooiste nummer wat er op staat. Destijds me er trouwens wel wat over vebaasd dat je eerst ging 'Nightswimmen' en daarna die rivier nog moest zoeken, maar dat geheel terzijde .
Als puber vond ik het heerlijk om maar mee te zingen ""Nothing is Going My Way"" (Hoewel het ook toen eigenlijk best wel meeviel ) Hoewel ik geen idee had (en heb) waar het volgens R.E.M., gaat het voor mij over je weg vinden in het leven.
Ach, ik kan wel zeggen wat er allemaal klopt aan het nummer, maar simpel gezegd vind ik het hartverscheurend mooi. Dit mag gedraaid worden op mijn begrafenis. (Bonk)

Geniaal opgebouwd met erg originele en sfeervolle arrangementen die de spanning erin houden, het begint al met een fade-in en dan het zinnetje "grand control to Major Tom" ... als ik dit nummer hoor komen die beelden van de maanlanding on mijn hoofd. Als er één song is waar David Bowie zijn genialiteit bewijst is het wel dat nummer. (LucM)

In afwachting van zijn nieuwe album moeten we het nog even doen met zijn vorige werk. En daar ben ik nog wel even zoet mee, want dit was toch wel even de grootste verrassing van de Top 2000. Nou ja, dat het de top 2000 (terecht) haalde, want dit was in 2016 een instant hit voor mij. Het zal vast niemand verbazen dat het opbouwende intro perfect bij mijn smaak past. Als na twee minuten die gitaar invalt kun je mij wegdragen. Over de juiste noot raken gesproken...
Soul en rock, het blijkt wonderwel een prachtige combinatie. In de geest van artiesten als Shuggie Otis en Funkadelic verbindt Michael Kiwanuka hier genres die niet zo vaak met elkaar verweven worden. Het resultaat mag er dan ook zijn. De scheurende gitaren, het zalige koor, de funky bas, de pure stem van hem zelf, Cold Little Heart is niets minder dan een modern meesterwerk. (chevy93)

Zelden is wanhoop zo treffend verwoord als Robert Smith doet tijdens het titelnummer van het gelijknamige album Disintegration. Dit effect wordt ook nog eens versterkt doordat de vertwijfeling in de stem van Smith ruim 8 minuten voortduurt. En hoewel ik niet ieder woord in mij opneem, vind ik de tekst gek genoeg wel tot op zekere hoogte herkenbaar. Dit zeer sfeervolle nummer heeft het nu zelfs geschopt tot mijn top 10 aller tijden en met name door deze groeibriljant is mijn mening over The Cure totaal omgeslagen. (Co Jackso)

Wat eigenlijk alleen een rockliefhebber weet, is dat Pink Floyd zijn bestaan dankt aan Syd Barrett. Hij was net zo goed een genius als dat hij zeer impulsief kon zijn. De overige bandleden zagen met lede ogen aan hoe de arme Syd werd verzwolgen door LSD en andere snoepjes van de jaren 60. Gillmore werd erbij gehaald als houvast, maar toen zelfs dat niet hielp zat er niks anders op. Hij moet uit de band. Dat gaf Pink Floyd de ruimte om zich tot grote rocksterren te vormen die wij nu kennen, maar elke dag werd er met pijn gedacht aan Syd. Waar Shine on your Crazy Diamonts nog licht zijn kant op wijst, maakte Waters en co een liedje wat erg direct was. Wish You Were Here, Syd. En dat maakt hem misschien nog mooier. (nclo)

Zo rond 2005 puilde mijn persoonlijke top 10 aller tijden nog uit van de U2-songs, maar alleen The Unforgettable Fire heeft de jarenlange schifting overleefd. Een gamma aan instrumenten komt samen in dit emotioneel geladen kunstwerk, waarin een onderhuidse spanning de sfeer bepaalt. Bij het grote publiek wordt The Unforgettable Fire weggedrukt door de bekendere klassiekers, maar de fans weten dit magische, unieke nummer helemaal naar waarde te schatten. (Arno)

Detail: Het moment dat de zang invalt en Richards’ stem nog een soort plons koud water is.
Hoewel het natuurlijk supergezellig is, heb ik nooit zo begrepen hoe het kan dat zo’n eigenzinnig nummer van zo’n eigenzinnig album nog zo populair is op deze site. Voor zover ik kan horen is dit namelijk niet je standaard kopje thee: een over een hoempapa-bejaardentehuispolonaisebasslijn (da’s positief bedoeld), neurotische drumpartij (da’s positief bedoeld) en nogal redneckerigere banjo (ja) krijsende dominee, of zo beeld ik me Richards in, rijmt niet echt met het gemiddelde gitaarliedje van 4 minuten dat het in de toplijsten meestal goed doet. Maar ik klaag niet, want zoals al wel valt te lezen kleeft originaliteit aan iedere vezel van dit grootse, extreem bevlogen nummer. Het nogal speciale gevoel dat Richards’ geschreeuw uitstraalt, iets in de trant van “we gaan allemaal nu dood en naar de hel ook nog” helpt daar waarschijnlijk ook nog aan mee. Onvergelijkbaar met heel veel muziek en ook nog eens verschrikkelijk sfeervol: daar houdt hoi van. (hoi123)

The National is de laatste tijd nogal gehypt, maar dat neemt niet weg dat het gewoon een zeer sterke band is, met veel prachtige nummers. Een mooie donkere stem, vergelijkbaar met die van Stuart Staples. Dit nummer leunt helemaal op het pianodeuntje, en het herhalende refrein. Coupletten heeft het eigenlijk niet, maar het nummer bouwt zich langzaam op met steeds meer instrumentatie, en is een geweldige albumopener. Mooie popmuziek met veel sfeer. (Arrie)

In 1980 sluit de kameleon een tijdperk af met Ashes to Ashes.
Hij verbrandt als het ware zijn zoveelste incarnatie om als een feniks uit de as te herrijzen
in de jaren 80. Dat decennium zal hem grote hits opleveren, maar is artistiek weinig vernieuwend.
In Ashes to Ashes neemt Bowie afscheid van Major Tom en start hij als Pierrot de new romantic scene. (dazzler)

Ik heb nooit geweten dat Elliott Smith zulke hooggewaardeerde albums had. Misschien moet ik hier maar eens achter na gaan. Maar eerst gaan we kijken of dit bevalt. Het nummer draagt de titel eer aan. Het is inderdaad een heerlijk walsend nummer. De piano klinkt heel erg goed, hij komt er steeds af en toe doorheen en dat vind ik erg fraai klinken. Instrumentaal is dit een dijk van een nummer. En de zang mag er in al zijn dromerigklinkendheid ook zijn. (Snoeperd)

Let it bleed, één van de mooiste albums van de Rolling Stones, kan zich geen beter openingsnummer wensen dan "Gimme shelter". Na de prachtige, dromerige intro volgt een heerlijk voortstuwend nummer, met bluesy gitaren en fraaie zangpartijen. Daarbij is het niet zozeer Mick Jagger dit de show steelt, maar Merry clayton, de "achtergrondzangeres" met de geweldige uithalen. Mijn hemel, wat een passie legt zij in dit nummer! Zodoende is "Gimme shelter" in de basis een typisch Stones-nummer, uit duizenden te herkennen, maar heeft het door de bijdrage van Merry Clayton toch altijd iets extra's. (Choconas)

Kort, maar krachtig. Een puntige rocker gecombineerd met een fijn gestructureerd popnummer. Dat is eigenlijk een beschrijving die voor een groot gedeelte van het oeuvre van de Pixies opgaat, maar met Monkey Gone to Heaven geven ze daar met afstand de beste uitvoer van. Het stukje ‘If man is 5…’ is simpelweg erfgoed in de popmuziek. (Titmeister)

Dit nummer gaat over de invloed van oorlog op jonge knapen die verplicht zijn hun land te dienen ... vooral doelend op WO II
Where have they been? ... Hij vraagt zich af wat er met die jonge kerels in zo'n oorlog is gebeurd ... sommigen gesneuveld, anderen te getraumatiseerd om terug hun plaats te vinden in de gewone wereld. Hun leven voorgoed veranderd door oorlog.
En laten we het dan even hebben over het muzikale gedeelte. Let op die synthesizer! Die wordt van een achtergrondriedeltje meer en meer omgevormd tot een heel aanwezig, bedreigend geluid dat dan weer volledig past bij de heel aparte grafstem van Ian Curtis.
Enkel Joy Division kon/kan dit. Tijdloos zeg ik U! (curufin)

Horace Andy is een grote naam in de reggaewereld, maar daarbuiten vooral bekend door zijn samenwerking met Massive Attack op o.a. Splitting the Atom, Man Next Door en deze opener van meesterwerk Mezzanine. Sterker nog, het nummer Angel is een bewerking van Andys nummer You Are My Angel. Hier kwam ik overigens pas vrij recent achter, maar het verklaart wel waarom de teksten op eerste gehoor nogal lieflijk zijn in vergelijking met de muziek. Want die muziek, die is geweldig mysterieus en duister, daarmee nogal de essentie van Mezzanine samenvattend. Vanaf het eerste moment dat de dreinende drum tergend langzaam het intro binnenroffelt, de melodie gestaag aanzwelt en er uiteindelijk een beheerste geluidexplosie ontstaat, sleept dit nummer je mee naar donkere krochten van sardonisch genot. En dan mag ‘You are my angel, come from way above, to bring me love’ boven een zomerse reggaebeat lieflijk klinken, in dit nummer zeker niet. Voor mij is dit absoluut hét nummer van Massive Attack. (Titmeister)

Dit is nou typisch zo’n band die ik in de Top 2000 al was tegengekomen, maar doordat die hier zo hoog staat, ik een tweede kans heb gegeven. En met succes! Ik weet nog goed dat ik dit nummer gelijk stuk heb gedraaid. Zelf zoveel dat mijn moeder steeds zegt “heb je hun weer”. Zo af en toe moet ik Such a Shame wat ruimte geven (in mindere mate dan Living In Another World), maar als ik het dan weer hoor, ga ik helemaal los!
Such a shame to believe in escape is nog altijd één van de mooist gezongen zinnen die ik tot nog toe heb gehoord. (chevy93)

Vrolijke pop gewikkeld in een warme gitaardeken. Muziek die je onmogelijk kunt haten en zou anno 2012 zo een hit kunnen worden. Tijdloze muziek zoals ik het graag hoor. Niet gebonden door tijd en omgeving en dat geeft vaak wel kwaliteit aan. Leuke ontdekking. (chevy93)

But she doesn’t know that I left my urge in the icebox
Dat is natuurlijk een erg makkelijke manier om het debuutalbum van Interpol en vooral de zanger Paul Banks te typeren; het is allemaal onderkoeld, maar de emotie is er zeker wel. Lange tijd kon ik niet zoveel met Interpol’s debuut, Our Love to Admire vond ik een toffer album. Bij El Pintor ben ik pas echt veel naar deze band gaan luisteren, ook omdat ik in die periode vrijwel elke week bij m’n broer langs ging en Interpol één van z’n favoriete bands is. Maar twee jaar terug is het kwartje met het debuutalbum toch gevallen, en nu is het één van m’n favoriete albums. Het is precies dat onderkoelde waardoor het zo lang heeft moeten duren, denk ik. Leif Erikson vormt, door dat expliciet te maken, de sleutel tot dit vrijwel onovertroffen album. (Finidi)

Hoe bespreek je het beste nummer aller tijden? Een onmogelijke opgave. Laten we allereerst beginnen met het situeren van dit nummer in het oeuvre van Radiohead. Ik denk namelijk dat er geen nummer is dat Radiohead zo veel fans heeft gekost als Idioteque. Na de experimentele poprock, waarmee de band succesvol werd met The Bends en OK Computer, gooiden ze het op Kid A over een compleet andere boeg. Alleen dat gegeven al, met een kneiter van een succes a la OK Computer op zak, verdient complimenten. Op Kid A nam de elektronica de overhand van de gitaren en dat is het duidelijkst te horen op dit nummer. De invloed van Warp-artiesten als Aphex Twin en Autechre is overduidelijk te horen. Echter tilt Radiohead het naar een compleet nieuw level. Pop en electronic was nog nooit zo samengesmolten als op Kid A (en is daarna eigenlijk ook niet echt geëvenaard). En dat is nog niet alles. Muziek draait voor mij om het gevoel dat het uitdraagt. Nou draagt Idioteque voor mijn gevoel alle waanzin van de wereld in zich, alsof de armageddon nabij is en de mensheid vecht voor zijn laatste kans tot overleven. Sommige mensen beweren zelfs dat Radiohead met dit nummer 9/11 hebben voorspeld. Dat lijkt me onzin, maar het zegt wel genoeg over de impact van dit nummer. Dan hoeven we het niet eens te hebben over zulke triviale zaken als de geniale droge ritmesectie of de geweldig gejaagde zang van Thom Yorke. Een nummer van de allerhoogste buitenklasse dit. (Titmeister)

Burial is de meest recente grootheid in de muziekgeschiedenis. Wellicht dat hij nu nog wat onderschat wordt, maar over een jaar of tien zal er naar hem gekeken worden als een van de belangrijkste artiesten van de 21e eeuw. In 2006 en 2007 bracht hij dubstep een flinke stap verder en ook in de jaren '10 is Burial de trendsetter. Dit nummer is daar het beste voorbeeld van. Ashtray Wasp is het meest dansbare nummer van Burial tot dusver en dat doet zijn muziek goed. Burial vindt hier ongekend mooie melodieën. Het is heel bijzonder om te horen hoeveel emotie er in een track als deze zit. Daarin onderscheid Burial zich van de vele kloons die er op het wereldwijde web rondzwerven. (Teunnis)

Titmeister schreef:
Volgend jaar deze Radiohead maar in de finale?

Een van de grootste hedendaagse popklassiekers die Nederland kent! Ik ken weinig artiesten die op zo'n doeltreffende manier ( flarden ) gedachtegangen tot ware poëtische kunststukjes om weten te toveren. Ik luister in ieder geval altijd graag naar zijn verhalende liedjes, zeker omdat zijn liedjes muzikaal ook altijd in orde zijn. Sowieso was Spinvis mijn toegangspoort en referentiekader, bij het ontdekken van meer kwalitatieve Nederlandstalige muziek! (Dance Lover)