Bobby Womack is een, in mijn ogen, wat onderbelichte soulzanger. Reeds sinds begin ’60 actief, o.a. als gitarist bij Sam Cooke, zanger bij The Valentinos en schrijver van diverse hits voor anderen, waarvan It’s All Over Now van The Stones waarschijnlijk de bekendste is. Vanaf eind jaren ’60 ging hij solo en leverde een niet onverdienstelijk aantal hits en bijbehorende albums. Het beste daarvan is deze blaxpoitationhit en de bijbehorende soundtrack. Met het wah-wahgitaartje, de violen en typische, welhaast prekende manier van zingen een typisch product van de begin jaren ’70. Maar wat zit het lekker in elkaar. Wat mij betreft echt een van de grootste soulklassiekers ooit. Hopelijk krijgt het ooit nog de waardering die het verdient.

Overigens raakte Womack’s carrière na de jaren ’80 behoorlijk in de slop, totdat hij zijn echte comeback maakte op de Gorillaz-hit Stylo. Damon Albarn verzorgde ook, samen met Richard Russell (van Gil Scott-Heron’s I’m New Here) de productie van zijn comebackalbum The Bravest Man in the Universe. (Titmeister)

Eind jaren '80 ging ik me langzaamaan verdiepen in alternatieve muziek. Muziek die niet in de top 40 stond en die je ook niet even van het net kon plukken in die tijd. Het had wel iets spannends. VPRO en Vara deden op de radio goede zaken bij mij. Ook op tv begon het borrelen. Zo was er een tv programma (FA Onrust? Jonge Helden? Ik weet het niet meer) die een geweldige openingstune had: Debaser van Pixies, een bandje met een schreeuwerig dikkertje als zanger maar wat voor eentje! De man krijste de longen uit zijn lijf en ik was verkocht. Er bloeide een korte, heftige liefde op tussen mij en de band en eigenlijk is die nooit helemaal verdwenen.
Een leuk Wiki-weetje: de tekstregel 'Un Chien Andalusia' was oorspronkelijk 'Shed, Apollonia!' verwijzend naar een scene in de Prince-film Purple Rain. Weet u dat ook weer. (aERodynamIC)

Lang vond ik dit helemaal niks. Maar gaandeweg ben ik Teardrop meer en meer gaan waarderen. Teardrop is heerlijke triphop die erg bezwerend en verslavend is. Het is ook raar dat ik dit eerst niet waardeerde want zulke muziek ligt helemaal in mijn straatje. Bloedmooie elektronica + een zangeres met een prachtige hoge stem. Daar bestaan veel van mijn favoriete nummers uit.
Het steeds opbouwen naar een climax met een constante spannende onderlaag vind ik fantastisch gedaan en Teardrop wordt nog altijd beter per luisterbeurt. (Snoeperd)

Les nummer één in de cursus ''de geschiedenis van dance'' is Giorgio Moroder en Donna Summer. Daar is het namelijk allemaal begonnen. I Feel Love is de blauwdruk van alle dance. Ik heb lang getwijfeld of ik het origineel zou kiezen voor deze top-100. Zoals jullie kunnen zien is dat dus niet gebeurt. Er was nog een andere belangrijke pionier en die man heette Patrick Cowley. Cowley was vooral belangrijk in de clubs. De gayclubs wel te verstaan. Want wat velen niet weten is dat de oorsprong van de club-scene, zoals we die nu kennen in de techno en house, in de gayclubs ligt. Eén van de allergrootste hits in die clubs was deze bewerking van I Feel Love. Het kwam pas vijf jaar na het origineel officieel uit, maar lang daarvoor was het al een instant classis in de gayclub-scene. En terecht, want wat hij hier allemaal uithaalt is echt te gek voor woorden. I Feel Love is op zichzelf al een meesterwerk, maar Patrick Cowley gaat gewoon nog een stapje verder. Van meesterwerk naar gekkenwerk. Maar ook geniaal. (Teunnis)

Snoeperd heeft de Smithswoede ooit in mij ontstoken. Hij was zelf enorm fan en het is dan ook dankzij hem dat ik alle reguliere albums van The Smiths ken. Mijn favoriet blijft, hoe origineel, The Queen is Dead. Voor zover favorieten aanwijzen mogelijk is bij dat album zit deze daar toch wel bij. De manier waarop The Smiths enige melancholiek weten te combineren met pakkende popliedjes is vrijwel onovertroffen. Morrissey's kwelende stem maakt hun sound toch wel, al mag het sterke gitaarspel absoluut niet onderschat worden. Grappig is hoe ik in de gitaarsolo die op gegeven moment te horen is de poprock à la Coldplay van nu al een beetje herken. (niels94)

Dit nummer heb ik leren kennen dankzij mijn alltime favoriete film: Donnie Darko - met een soundtrack die bulkt van de 80's-toppers. The Church hoort zeker in dat rijtje thuis. Mooie tekst, fantastische eighties-stem en bij het doedelzakstuk krijg ik iedere keer weer kippenvel van kop tot teen. (Arno)

Het drumpatroon van deze Talk Talk classic zou gebaseerd zijn op Kate Bush'
Running Up That Hill. Feit is dat Life's What You Make It een uitstekende groove bezit.
De haast wenende gitaar en de snikkende Mark Hollis maken mee het ontdenkbare waar.
Namelijk, dat een complex album als The Colour of Spring uitpakt met een kant-en-klaar hit. (dazzler)

In 5 minuten jaagt Prince de jaren '80 problematiek er doorheen. En zelfs anno nu zijn grote delen van de tekst nog steeds actueel te noemen en daarmee hebben we gelijk een tijdloze klassieker van de man te pakken.
Titelsong van een album dat door velen als zijn meesterwerk beschouwd wordt.
Het is een wat onderkoeld nummer geheel gedragen door zogenaamd samplen op een Fairlight synthesizer.
Prince verkeerde in zijn creatieve hoogtijdagen want eigenlijk stonden er een andere albums gepland (Dream Factory en Crystall Ball) maar het werd dus Sign O' The Times. Ook live was hij fenomenaal. De concerten in Utrecht waren onvergetelijk: zelden zo'n live-ervaring meegemaakt. Mooie tijd! Mooi nummer! Sign O' The Times! (aERodynamIC)

Dit nummer is denk ik een inspiratiebron geweest voor de makers van een andere (hele) grote favoriet van mij. Dat is namelijk Suds & Soda. Dat net als Venus In Furs een zeer aggressieve vioolmelodie heeft. dEUS en de Velvet Underground laten zien dat je een viool niet altijd hoeft te gebruiken als een zuiverklinkend instrument of als onderdeel van een orkest. dEUS en Velvet Underground laten de viool grauw en hard klinken. En dat levert een verschrikkelijk vet geluid op. De instrumentatie vormt dus ook een constant hoogtepunt het hele nummer door. Tel daar de prachtige praatvocalen van Lou Reed er bij op en je hebt een zeer fantastisch nummer. (Snoeperd)

dumb_helicopter schreef:
Deze zou toch altijd in de finale moeten zitten.

Hoe kan het dat de nummers van Dummy me zoveel meer doen dan de nummers van Third? Ik heb het wel eens op verschil in stemming gegooid, maar dat is hier zeker niet aan de orde. Ook Glory is sterk op sfeer gericht, maar ditmaal lukt het wel om mijn aandacht te krijgen. Meer kan ik er ook niet van maken. (chevy93)

Eind jaren '80 luisterde ik regelmatig naar de VPRO; ik was nogal fan van presentatrice Lotje IJzermans. Volgens mij is zij de verantwoordelijke voor mijn liefde voor Nick Cave and the Bad Seeds. The Mercy Seat deed mij in elk geval behoorlijk stuiteren in mijn kamer en ging ontelbare malen op repeat tot groot ongenoegen van mijn ouders.
Het is een onheilspellend nummer over een man die ter dood gebracht gaat worden d.m.v. de elektrische stoel en zoals wel vaker bij Cave wordt de bijbel er flink bijgehaald.
Het is vooral het repeterende karakter van dit nummer en een duister gevoel dat het met zich meebrengt waardoor ik dit wel Cave's ultieme klassieker durf te noemen. Alles wat Nick Cave kenmerkt horen we hier in een ruime 7 minuten over ons heen denderen. An eye for an eye
and a tooth for a tooth. Zo is het maar net. (aERodynamIC)

Op 18 mei 1980 besloot de 23-jarige Ian Curtis een einde aan zijn leven te maken, door zichzelf te verhangen in zijn eigen keuken. De getormenteerde zanger van Joy Division lag ernstig met zichzelf overhoop, onder meer omdat zijn huwelijk met Deborah op de klippen dreigde te lopen vanwege zijn affaire met een Belgische actrice. Vermoedelijk inspireerde deze netelige situatie Curtis tot het schrijven van het nummer "Love will tear us apart", met veelzeggende strofes als "Why is the bedroom so cold? / Turned away on your side" en het repetitieve refrein. Het liedje werd pas na zijn dood uitgebracht en leverde Joy Division zijn eerste en grootste hit op. De band hield daarna op te bestaan en kreeg een succesvol tweede leven onder de naam New Order. "Love will tear us apart" groeide uit tot het bekendste liedje van Joy Division en werd de definitieve zwanezang voor Joy Division. De titel kwam tevens terecht op de grafsteen van Ian Curtis. (Choconas)

Marvin Gaye was in de jaren '60 een uiterst populaire zanger uit de Motown-stal. Hij scoorde hit na hit, zowel solo als in duet met onder meer Mary Wells, Kim Weston en Tammi Terrell. Toen die laatste uiteindelijk in 1970 bezweek aan een hersentumor, leidde dat tot een depressie bij Gaye. Nadat hij zich een tijdlang had teruggetrokken uit de openbaarheid, kwam hij in 1971 met het meesterlijke conceptalbum "What's going on" op de proppen. Geen hitparadenummers meer, maar maatschappijkritische liedjes, zoals het fascinerende titelnummer. De tekst daarvan is nog altijd even pregnant: "You see, war is not the answer / For only love can conquer hate / You know we've got to find a way / To bring some lovin' here today". (Choconas)

Een hypnotiserend nummer wat veel elementen bevat. Uiteraard de de trip-hop die we gewend zijn van Massive Attack. De (synth.)viool geeft het nummer een zweverig en aangenaam lome sound. Tegelijk klinkt het melancholisch en kan je er een wat onbestendig gevoel van krijgen. De soulvolle zangstem van Shara Nelson is prachtig en het steeds terugkerende gilletje 'hey-heeey-hey' wat van ver weg lijkt te komen werkt enigszins verslavend. Richting het einde, als de piano erbij komt en de viool soleert wordt het meer dramatisch. Ik proef dan ook een zekere tegenstrijdigheid in het nummer wat ergens prima aansluit bij de titel 'Unfinished Sympathy'. Het nummer gaat over onbereikbare liefde...Trivia; De video voor Unfinished Sympathy werd opgenomen in januari 1991 op W. Pico Boulevard tussen S. New Hampshire Avenue en Dewey Avenue in Los Angeles. Hierin zien we Nelson op de stoep lopen, terwijl zwervers en gangs de omgeving vullen, waaruit gaandeweg de leden van Massive Attack opduiken en haar gaan volgen. De video werd in één shot opgenomen en maakte gebruik van vertragingstechnieken, iets wat uniek was in die tijd. (keijzm73)

Nu al een historische finaleplaats voor Bloodbuzz Ohio. Niet alleen komt ie volledig uit het niets binnen in de finale, ook is hij het eerste nummer uit de jaren '10 dat de finale haalt. Dit in 2010 uitgebrachte meesterwerkje is een welkome gast in onze finale en het blijkt maar dat deze lijst niet een oude lullen-lijst is. Bloodbuzz Ohio is het bewijs dat hedendaagse muziek ontzettend mooi kan zijn én vernieuwend. The National klinkt vooral als zichzelf en laat zich niet in een bepaalde hoek zetten. Niet veel vaker heb ik muziek gehoord die zo ontzettend puur en melancholiek is. En waar dat aan ligt? De productie en inlijsting van de nummers of de fenomenale zang van Matt Berninger? Of toch de vakkundigheid van deze band die alles laagje voor laagje in elkaar knutsel en het toch nog voor elkaar krijgt om puur te klinken! (Snoeperd)

Deze klassieker uit het tijdloos album 'Remain In Light' dateert uit het begin van de jaren 80.
Een periode die vooral weinig toekomstperspectief uitstraalde.
David Byrne wordt in dit nummer begeleid door een fantastisch funky bas- en drumlijn.
Hij spreekt in dit nummer en schetst het leven van Jan Modaal. Een leven dat vooral geleefd wordt. Eind jaren 70, begin jaren 80 straalde voor veel mensen het NO FUTURE-gevoel uit.
Dat vind je ook terug in de clip. Het is net alsof David Byrne aan onzichtbare touwtjes hangt. Een soort marionet die wild slingert met armen en benen. Opmerkelijk was ook hoe hij zich inleefde en ontzettend hard zweette in deze clip.
Tijdloos zeg ik u! (curufin)

Wat een sfeer, wat een tekst. Kippenvel van boven naar onder. Het blijft niet bij een objectieve beschrijving, dat is niet genoeg voor Sufjan. Hij laat het de luisteraar voelen en confronteert ons dan ook nog met die mysterieuze slotzin: 'And in my best behavior, I am really just like him...' (Co Jackso)

Andy Warhol is mede bekend om zijn uitspraak dat iedereen in de toekomst 15 minuten een beroemdheid zal zijn. David Bowie komt met een soortgelijke, zei het wat meer bemoedigende, hoopvolle boodschap: wij kunnen allemaal helden zijn, ook al is het maar voor 1 dag. Zo schetst hij bv. op een bijzonder grappige wijze dat hij graag eens koning zou willen zijn en kust hij de oorlog uit zijn leven. Prachtig hoe de stem van Bowie zich steeds schreeuweriger gaat manifesteren gedurende het nummer, dat geldt ook voor de intrede van de achtergrondvocalen. Problemen zijn er om te overwinnen en als ik dit nummer heb gedraaid voel ik mij altijd niets minder dan glorieus! (Dance Lover)

Persoonlijk verbaas ik me er toch elk jaar wel een beetje over dat uitgerekend dit nummer van Bowie er nooit in slaagt de finale te halen. Want ik vind dit nummer, de tweede kant van Low ten spijt, toch echt zijn meest sfeervolle song. Prachtige opbouw ook, met die piano op het einde als perfecte kers op de taart. (ArthurDZ)

Datgene wat wat mij betreft To Pimp a Butterfly zo grensverleggend geniaal maakt is het gemak waarmee Kendrick van politieke statements wat betreft de rassensituatie in de VS (The Blacker the Berry natuurlijk dus, maar ook Alright en Complexion) naar bijna ongemakkelijk persoonlijke analyses (u, Momma) en hier dus naar compromisloze feestnummers gaat. King Kunta is vuurwerk, waarin details zoals het achtergrondkoortje, de kleine onderbrekingen en het basslickje eigenlijk hét krachtpunt van het nummer zijn. We want the funk! (hoi123)

Een geduldig opgebouwd nummer, waar langzaamaan alle registers open worden getrokken. Het begint met een prachtige melodie van Hammondorgel en synth die net zo goed tien minuten door had mogen gaan. Vervolgens dropt er een hele vette triphopbeat in. Het mondt allemaal uit in een bombastische mix van Massive Attack, Pink Floyd en Radiohead. En dan is er nog dat akoestisch bruggetje, waar de zanger een zeer gevoelige snaar bij me raakt. In your arms, 'cause I'm scared of their controlling crowds. Keep me calm, 'cause I'm scared of their controlling crowds. Here they come. (Teunnis)

Nirvana, Giorgio Moroder en KRS-One in één track stoppen. Je kan niet ontkennen dat DJ Shadow een zeer getalenteerde producer is. Maar buiten dat het heel knap is dat hij een album volledig kan opbouwen met samples is het ook zeer meeslepende en spannende muziek. De muziek schiet alle kanten op. De laatste paar minuten zijn erg mooi met die wanhopige blazers. (Teunnis)

Het gelijknamige album is me iets te wisselvallig om de volle pot te gunnen.
Maar at the end of the rainbow glittert er toch voldoende goud. De titelsong bijvoorbeeld
zindert als een new wave klassieker par excellence door de speakers. Het nummer kreeg
in 1983 alsnog een extended 12"" release met een remix van I Travel op de andere kant. (dazzler)

Een klassieker binnen de soul. De kracht zit hem in de minimale begeleiding, waardoor Bill Withers' stem optimaal naar voren komt. Mooiere stemmen zijn er bijna niet en ook de intonatie van hem is verrukkelijk. De minimaal aanwezige muziek is nagenoeg perfect, vooral de ritmesectie is sterk. Een prachtig liedje over het verlangen naar iets wat eigenlijk helemaal niet goed voor je was (een te jong meisje of drugs). (Teunnis)

Het moge duidelijk zijn dat Jason Molina aka Songs: Ohia een geweldige singer-songwriter is. Dit wordt nog eens versterkt wanneer je het achtergrondverhaal van deze man hoort. Het album The Lioness beschouw ik als zijn absolute meesterwerk, waarbij het nummer Lioness dan weer behoort tot één van de sterkste nummers op deze cd. Het zijn met name de emotionele uitbarstingen die dit tot een uiterst uniek nummer maken. Molina toont zijn meest kwetsbare kant en laat mij als luisteraar met een brok in mijn keel achter. (Co Jackso)

Make Me Wanna Holler: een wanhoopskreet van de arme Afro-Amerikaanse ghetto's. Terwijl de grote instanties als de NASA miljoenen krijt van de Amerikaanse overheid, worden de ghetto's verloederd. Een van Gaye's beste nummers mede dankzij de heerlijke percussie. (Teunnis)