Rearviewmirror is een krachtig en pakkend liedje uit de koker van Eddie Vedder. Het is een van de sterkste nummers op Pearl Jams tweede album Vs., dat wat rauwer is dan debuutalbum Ten. Rearviewmirror beschrijft het moment waarop je een vervelende situatie achter je laat: de auto in, nog één keer omkijken en dan door. In de woorden van Vedder: saw things / clearer / once you were / in my rearviewmirror. (Choconas)

Typisch voorbeeld van muziek die ik zonder deze site nooit ontdekt had. De blinde vlek van de 70's, voor mij dan. Het is mijn minst favoriete decennium, maar The Modern Lovers geven mij hoop.

De kneuterige, gevoelige sfeer van het nummer spreekt mij aan. Het lijkt wel als de ik-verteller intens veel moeite heeft om de liefde te verklaren aan de dame in kwestie, de zinnen die hij oplepelt zijn prachtig, maar komen vrij moeilijk uit z'n strot. Naarmate het nummer vordert, gaat het hem steeds makkelijker af en de instrumentatie sluit daar zo mooi op aan, geniaal! (jordidj1)

Eigenlijk is (What a) Wonderful World een simpel liefdesliedje. Maar door de sympathieke tekst en de goede tekst wordt dit nummer naar een hoger plan getild. Verder is de stem van Sam Cooke één van de beste en mooiste ooit. De emotie die hij kon overdragen was ongeëvenaard. Zo weet hij zelfs met een simpel, maar mooi liefdesliedje mij diep te raken. (MRDammann)

Niet zomaar een gitaarnummer, één van de mooiste. Jimmy Page en Plant allebei op hun best. Het drumwerk van Bonham is uiteraard weer verzorgd en degelijk. Evenals het werk van John Paul Jones. Led Zeppelin is één van de weinige bands waarvan je met recht kan zeggen dat alle leden topklasse zijn. (chevy93)

Als liefhebber van Britse popmuziek zijn de jaren zo tussen 'Meat is Murder' en 'Suede' altijd een klein hiaat geweest. Daarom besloot ik dit jaar eens wat meer klassiekers uit die tijd te gaan beluisteren. Een van de bands waarbij ik uitkwam was House of Love. Al snel werd ik gevangen door de geestdrift van hun liedjes, waarvan shi-shi-sha Shine On misschien wel de beste is. Voor mij is dit nu een van de beste britpopliedjes van de tweede helft van de jaren '80. (herman)

Van mijn fave album van 'm: Bryter Layter. Een song als een galopperend paard. Het heeft een heel prettige vaart in zich. Nick weet zijn lange zinnen prachtig samen te voegen met de muziek. Fijne gitaar en blazers, het geheel doet erg vrolijk aan, alsof de lente in aantocht is. Hazey Jane die door het lentegroen dartelt. (luigifort)

Een vreemde eend in de bijt op het album, één van de vele toppers in zijn oeuvre. Een nummer over racisme in het Zuiden. Vol met ouderwets goed vunzig gitaarwerk en Neil met z'n karakteristieke stem. Heerlijk! Tevens heeft Lynyrd Skynyrd haar grootste hit te danken aan Southern Man. (chevy93)

Dit is ook een briljantje uit de jaren '60. Maar deze kende ik al. Alles aan dit nummer is nog net even wat beter dan de vorige. Dit is een van beste Kinks-nummers en dat zegt wat, want deze band heeft van 1966 t/m 1972 een aantal platen gemaakt met alleen maar topnummers. De Kinks zijn dan ook bijna net zo goed als de Beatles, iets rauwer misschien. Dit is een nummer dat zo bij de topnummers van Revolver had gehoord, aan de ene kant heel relaxed, maar ook gewoon een perfecte popsong met vooral een subliem refrein. (Snoeperd)

Hoogtepunt van het prachtige avondalbum ‘Dusk'. Het geluid van de synthesizer van zijn eerste album is verdwenen en is Matt Johnson hier meer de rockkant op gegaan, soms zelfs met een klein vleugje blues. De thematiek van zijn teksten zijn niet veel veranderd en naar mijn smaak nog even mooi. Slow Emotion Replay is misschien wel een van zijn mooiste teksten: “Everybody knows what's going wrong with the world, but I don't even know what's going on in myself.” (Dwejkk_)

The Band keert terug naar de roots van de popmuziek met een beetje folk, een beetje country, een beetje blues en een beetje soul en dat in een eigen stijl gegoten. Klinkt authentiek met prima vocalen en piano en tegelijk tijdloos. Hun eerste 2 albums zijn ook zeker de moeite waard (LucM)

Inmiddels mag denk ik wel duidelijk zijn dat ik van verhalende, uitgesponnen nummers hou. Er staan zeer zeker ook wel korte nummers in mijn lijst, maar de lange nummers bieden simpelweg meer stof tot nadenken. Erik de Jong schippert vaak tussen kleinkunstacademie en ‘echte' popnummers. Bij Stefan & Lisette gaat het niet zozeer om de gevatte hersenkronkels (Smalfilm, represent), maar om een hoofdstuk van een roman om te zetten in muziek. En dat is hem behoorlijk aardig gelukt.

Is het jullie trouwens wel eens opgevallen dat de bas extra aanzet wanneer hij zingt over Roel en Bas? (chevy93)

Woorden schieten gewoon tekort bij het beschrijven van deze plaat van ongelofelijke schoonheid. Orbital was een van de grootheden van de Britse underground dansscène in de jaren `90 en scoorde enkele hits met veelal techno gerelateerde muziek. Orbital hield zich echter verre van platte dancemuziek. Zij koppelden licht dansbare techno vaak aan hemelse melodieën, zoals vooral op Halcyon On + On goed tot uiting komt. Het nummer lijkt welhaast op een volwaardig ambientnummer, ware het niet dat er ook vocalen zijn toegevoegd die je definitief meevoeren naar een ander universum, waar rust en sereniteit de boventoon voeren. Echt een nummer met een zalvende werking, omdat je hier heerlijk bij weg kan dromen! (Dance Lover)

Beirut is niet echt een bandnaam waar je de muziek achter verwacht die ze maken. Ze is in dit geval voornamelijk Zach Condon met zijn begeleidingsband. Deze New Yorker maakt prachtige folkmuziek met Balkaninvloeden. Nantes bevat vele instrumenten die mij bevallen: blazers, fijne ritmes en een aanstekelijk orgeltje. Daarnaast heeft het ook nog het zwierige van een franse chanson. Nantes is met A Sunday Smile mijns inziens het topnummer van The Flying Cup Club. Ideale zondagochendmuziek! (Sunderland)

Maar wat is Autechre, wat is eigenlijk bijna alles vergeleken hiermee? Ik kan dit soort muziek moeilijk beschrijven, maar wel kan ik zeggen dat dit zó puur is, zo regelrecht uit het hart komt en zo godsgruwelijk ontroerend is.. De gitaar klinkt wat verlossend en meneer Vernon, eerder op het album nog bijna wolfachtig huilend, heeft alle wanhoop verruild voor een berusting die ik zelden mooier heb gehoord. De tekst is één en al pracht, maar zo ook het buitenaards mooie refrein, de gitaar - ja ik weet het, ik val in herhaling - en natuurlijk de sfeer. De ondanks de ingetogenheid van het nummer zelf allesomvattende sfeer (doet me wat denken aan ene S. Beam) is, ja u raadt het natuurlijk al, maar bij dit soort nummers kan ik niet anders dan in suffe superlatieven vervallen, gewoon hartverscheurend mooi. Liefde, melancholiek, pijn, haat, wanhoop, berusting, in een kleine 7 minuten gegoten. Doe dat maar eens na. (hoi123)

Vrolijk en aanstekelijk nummer met geweldige tekst, heerlijk nonchalant gezongen door Lloyd. Het gitaarwerk op deze track stuwt de vrolijkheidsfactor van dit nummer naar nog grotere hoogten. Kortom: het abrupte einde van dit nummer komt veel te vroeg. (ArthurDZ)

Het mooiste Snow Patrol-nummer en meteen de eerste die van hun langskomt. Dat is jammer, want dat betekent dat dit het laagstgenoteerde Snow Patrol-nummer is. DIt had van mij veel hoger gemogen, maar het is wel een mooie nieuwe binnenkomer. Waar Snow Patrol voor mij de laatste jaren vaak een brenger van ontzettend saaie muziek is, die me geen moment weet te boeien, is dit nog net van daarvoor. Het album uit 2006 vond ik nog best aardig, maar dit nummer een heel hoog hoogtepunt. Een prachtig duet tussen Gary Lightbody en Martha Wainwright wiens stemmen prachtig bij elkaar passen. Het nummer heeft een wat donkere sfeer, wat ik niet gewend ben van de band (meestal zijn het toch wel lustige popliedjes). Meeslepende melodieën, indringende instrumentatie, en emotionele zang. Dit is ook een rustig nummer, maar verre van saai, en een nummer dat telkens mooi naar een climax toewerkt, en me altijd weer weet te raken. (Arrie)

Bijna alles wat de leden van ATCQ uitgebracht hebben, bruist van de energie en is een genot om naar te luisteren. Niet alleen domineerden ze de scene in de jaren 90, in 2015 kwamen ze met een comeback die volledig hun relevantie weer bewees, alleen om al die broekies even te laten zien hoe je het varkentje hoort te wassen. Hoeveel hiphop groepen hebben dit voor elkaar weten te boksen? Check the Rhime is qua rapflows en het gebruik van jazz-instumentals dè ultieme hiphop-track in het Jazz rap subgenre. Dat wisten ze zelf toen ook al (Are you on point, Phife? / All the time Tip) De beat is zo smooth als fluweel, met af en toe het inhouden van het tempo voor die extra bite. De transitie met de trompetten laat de muzikale productie van Q-tip glanzen. Misschien wel de beste (in ieder geval meest consistente) hiphop groep ooit. (aerobag)

cosmic kid schreef:
Ik snap de verwarring maar er gaat iets mis bij Led Zeppelin. Daar staat een recensie over Otis Redding

We zijn in de hippere regionen van de top 100 aanbeland. Ik kan voor Brockhampton een gelijkaardig verhaal vertellen als bij FKA Twigs. Fan van het eerste uur was ik ook hier niet. In 2017 bleef ik maar artikels over deze gasten tegenkomen en alhoewel ik het allemaal wel vond meevallen, was de klik er nooit. Dat duurde tot helemaal op het einde van dat jaar, toen BOOGIE me omver blies. De rest van hun materiaal ben ik ook meer gaan waarderen maar BOOGIE blijft mijlenver boven de rest van hun oeuvre uitsteken. Elke rapper die hier op de voorgrond treedt doet dat met een eigen stijl en het klinkt niet alleen individueel allemaal fantastisch, ook als geheel is het een bom van een track. Het varieert, het swingt en het is gewoon een feest om naar te luisteren. Rock doodverklaren is het laatste wat ik wil doen (daar heb je al genoeg wijsneuzen voor), maar ik kan niet ontkennen dat er meer energie in dit ene nummer zit dan de meeste hedendaagse rockbandjes in hun hele carrière presteren. (arcade monkeys)

De penny for your thoughts van Sivert Høyem is van de buitencategorie. Als ik antwoord zou moeten geven op de vraag 'What's on your mind' zoals door Madrugada gebracht zou ik enkel kunnen stamelen. Over wolkjes, watervallen en fabeldieren. Betoverend nummer, van een band die veel te vroeg heeft moeten stoppen. (mol)

Dit nummer heeft een lange aanlooptijd gehad, maar vorig jaar november in Nijmegen viel het kwartje. Tijdens het optreden daar maakte de band en vooral Elena Tonra een diepe indruk met haar stem en uitstraling. Was meteen een van de beste optredens van 2013 voor mij.

Diepe buiging nu voor de band en voor dit nummer wat ik hun beste vind. (DjFrankie)

Klein liedje van The Boss, zo vol van onderhuidse spanning dat een explosie op het einde eigenlijk niet misstaan had. Dat de uitbarsting er uiteindelijk niet komt maakt dit nummer langs de andere kant misschien wel extra speciaal. (ArthurDZ)

Fade to Black komt uit het uit 1984 stammende meesterwerk van Metallica, Ride the Lightning. Dit is één van Metallica's eerste ballads en naar mijn mening ook de mooiste en zit ook in mijn ultimate Metallica top-3. Hoewel iedereen denkt dat het nummer gaat over zelfmoordgedachten - er zijn zelfs klachten gekomen op Metallica omdat er inderdaad fans zelfmoord gepleegd hebben op/door dit nummer - gaat het eigenlijk over het verlies van een voor de band erg waardevolle versterker met een unieke sound en hoe er met dit verlies toch doorgezet werd. Er is over 2 continenten tot in de uithoeken gezocht voor een vervanger tot er één gevonden werd. Naast de prachtige, voor mij dan, multi-interpreteerbare tekst is de instrumentatie van weergaloos niveau! Na een erg rustig en triest begin, komt na een tijdje die steeds maar meer aanzwengelende gitaarsolo die uitmunt in een zo goed als perfecte climax. Een klein minpuntje mijns inziens is die fade out op het einde, dit had ik liever geëindigd gezien met een ultieme drumslag.
Nog een fijne noot bij dit nummer is dat er toen dit gespeeld werd op een show in Montréal de pyro-installatie wat verkeerd afgesteld stond en James Hetfield in een stukje barbecuevlees veranderde. (dumb_helicopter)

Over Dust in the Wind: zoals ik al even kort aangaf, een erg aandoenlijk nummer. De rust zelve en inspelend op de schoonheid van o.a. de akoestische gitaar. Even wat Wikipediawijsheid: het gitaarintro was niet eens bedoeld als onderdeel van een nummer. De gitarist, Kerry Livgren, was aan het oefenen met ‘fingerpicking' (je weet wel, wat Mark Knopfler doet ) en zijn vrouw wees hem op het feit dat het stukje best goed klonk en dat hij er tekst bij zou moeten zetten. En zo was een wereldhit gecreëerd.
(chevy93)

Engelse kranten beschouwden haar nummer als een eerbetoon aan de illusie van liefde. Wij moeten dit maar als waarheid aannemen. Wat wel waar is, is dat dit nummer ondanks haar prille aanwezigheid al flink wat ruimte heeft gemaakt voor een plaatsje in ons hart. Lana Del Rey weet met haar zwoele stem en verlegen uiterlijk dit liefdesliedje een nieuw dimensie te geven en dat doet zij goed.
De druk was hoog, heel hoog en toen moest er nog een debuut album verschijnen. En zoals dat vaker gaat met hoogvliegers kreeg Lana Del Rey bakken met stront over zich heen: ze kon niet zingen, was een rijkeluiskindje die haar succes kocht en dat album viel maar bitter tegen.
Hoe dan ook, of ze nu gaat stoppen zoals aangekondigd of niet, Video Games mag best een klassiekertje genoemd worden. (aERodynamIC)

Temptation van New Order, het moet zowat mijn lijflied zijn. Beter dan Blue Monday, zelfs nóg beter dan Ceremony, voor mij dus misschien wel het beste nummer van de band. In mijn studententijd (nu ook weer nog niet zo heel lang geleden) luisterde ik altijd nog eens naar dit nummer vlak voor een mondeling examen, om alle zenuwen uit mijn lijf te krijgen, of toch op zijn minst zolang mogelijk uit te stellen.
Het nummer dat New Order het vaakst live gespeeld heeft, en wie de ‘Live in Glasgow'-DVD gezien heeft kan alleen maar zeggen dat dat een meer dan logische keuze is. Een van de ultieme meezingnummers! Oeh oeh oeh oeh oeh! (Silent_shout)

Zeer mooi nummer, zeer braaf gezongen met een zeer hoog meezing gehalte. Dat was destijds mijn gevoel bij dit nummer.
En het doet zeer want dat gevoel heb ik nog steeds, beter zou het namelijk niet meer worden met deze Ieren. (DjFrankie)

Tegelijkertijd zowel één van de mooiste Nederlandstalige nummers als één van de mooiste duetten aller tijden. De vurige, passionele en theatrale zang van Ramses (als de zon) past perfect bij de tedere, introverte zang van Liesbeth (als de maan). Tekst en instrumentatie stuwen dit nummer naar nog grotere hoogten. (ArthurDZ)