Een zeer aangenaam popliedje dat het vooral moet hebben van een rijke productie. Het melancholieke achtergrondkoor, het schone geluid van de synths en eigenlijk nog meer dingen die eigenlijk alleen opvallen als je er op let. (chevy93)

Head Over Heels heb ik leren kennen dankzij het prachtige one-take shot in Donnie Darko. Hoe de camera door de school raast terwijl dit nummer op de achtergrond speelt; het is om duimen en vingers bij af te likken.
Ik ben fan van Head Over Heels omdat er zo'n vrolijke, opgetogen, eighties vibe in zit. Vooral na 3 minuten, wanneer iedereen enthousiast zit te la la la-en"", is iets waar ik stiekem blij van word.(Pepino)

Leonard op de rand van de afgrond. De vrouw van zijn dromen is van haar voetstuk gevallen, en Leonard heeft het daar moeilijk mee. Hij probeert nog beheerst te klinken, maar zijn stem heeft iets wanhopigs. Ook de muziek is weinig opgewekt. Er zijn weinig nummers die zo donker zijn als deze. (ArthurDZ)

Ik ben tot de conclusie gekomen dat Nux Vomica een van de mooiste albums uit mijn collectie is. The Runaway Found ken ik nog niet, maar daar gaat snel verandering in komen. De stijl van The Veils is fantastisch, pianorock noem ik het. En de prachtige stem van de zanger daar boven op maakt deze muziek meesterlijk. Bij dit nummer is dat niet anders. Het is ongekend sfeervol en de stem van de zanger lijkt wel op zijn best. Leuk dat deze zo hoog is gekomen en het houd nog niet op, ik heb erg veel zin in Nux Vomica. (Snoeperd)

De titel One Tree Hill verwijst naar de hoogste vulkanische berg in Auckland, Nieuw-Zeeland. In Auckland ontmoette de band Greg Carroll. Hij en Bono werden goede vrienden en Carroll werd roadie voor U2 in 1984. Carroll overleed in 1986 na een motorongeluk. De vocalen zijn in één take ingezongen. Bono was niet in staat om de emotioneel beladen tekst nog een keer te zingen. One Tree Hill werd alleen in Nieuw-Zeeland als single uitgebracht. Voor de rest van de wereld koos de band In God's Country als single. Beide platen hebben dezelfde artwork gekregen. (forzautregivo)

De korte semi-ballad op het welbekende neo-proghoogtepunt Misplaced Childhood. Ik vind het erg emotioneel en het behoort tot de topcategorie nummers die in mijn hoofd zitten. Ik vind de overgang van Kayleigh naar dit nummer ook noemenswaardig. (jasper1991)

De muziek van The Smiths is ideale radiomuziek en het is dan ook verbazend dat ze nooit zo bekend zijn geworden in de mainstream. Dit nummer klinkt wat weemoedig. Maar heeft net als het vorige nummer een pakkendheid van jewelste. Het refrein bestaat uit enkel de titel en daar zingt Morissey heel lieflijk. Hij doet in het verdere nummer nog meerdere trucjes met zijn stem. Zangtechnisch is het geweldig. De instrumentatie is prachtig, het is spannend op de momenten dat het spannend moet zijn en de andere momenten is het lekker dromerig. (Snoeperd)

Mark Kozelek weet altijd een unieke sfeer op te wekken in z'n muziek. Alsof er altijd een speciaal laagje over heen zit dat alleen hij kan creëren. Een warme sfeer, maar ook zeer melancholisch en nostalgisch. Eigenlijk vind ik alles wat hij opneemt aangenaam, zo was de lijst van mogelijke top 100 nummers bij dan ook het langst (Alesund, Have You Forgotten [Album versie!], Unlit Hallway haalde het onder andere niet).
Carry Me Ohio was het nummer waardoor ik kennis maakte met zijn vervolg project. Het nummer heeft iets meer vaart en minder leegte in vergelijking met veel van z'n oudere nummers, maar het speciale laagje zit er nog steeds omheen. Prachtig nummer waar een sfeer wordt neergezet waar ik mij keer op keer in kan verliezen. (Dwejkk_)

Het Marillion-gebeuren begon voor mij in 1996, met deze verzamelaar die direct na verschijning al low-budget bij de Apeldoornse Plato lag. Er verstreken nog wat jaren en toen stortte ik me op de echte albums, met Fugazi als een van de eerste. Dankzij Kayleigh kende ik al twee (niet al te representatieve) nummers van dit album, maar het titelnummer is met zijn fantastische opbouw vanaf het begin favoriet geweest. Dat gezegd zijnd, (ook de rest van) dit album staat natuurlijk niet voor niets al sinds mijn inschrijving hier hoog in mijn toptien. (Casartelli)

Prachtsong en vigil omschreef hem goed als Radio-Activity on speed. Kraftwerk genereerde muziek uit oude radiotoestellen. OMD koos voor elektriciteit als nieuwe muziekbron. Andy en Paul komen aanzetten met een erg dansbare synthi-pop single (een jaar na Kraftwerks The Model). Factory baas Tony Wilson hoorde meteen de hitpotentie en sluisde de band door naar dindisc, het new wave sublabel van Virgin. Bij dindisc werd gefluisterd dat OMD zelf niet goed wist of ze nu als ABBA of Joy Division wilden klinken. De tweeslachtigheid zat al in de eerste single met het weemoedige Almost als b-kant. Donkere sentimenten op hun albums en hitparadepop op 45 toeren: het handelsmerk van Orchestral Manoeuvres in the Dark. (dazzler)

Smashing Pumpkins zaten op hun top met het album Siamese Dream. Dit lange nummer vergt meerdere luisterbeurten maar het is wel fascinerend nummer met geweldige drums en dynamische afwisseling van rustige, dromerige en heftige stukken. (LucM)

By far het beste nummer van Iron Maiden, de 7 minuten scheuren aan je voorbij. Iron Maiden mag dan misschien het imago van satanisten hebben, ze hebben wel degelijk uitmuntende muziek gemaakt, en dit is hun meesterwerk. Briljante riffs vliegen je om de oren en ook de stem van Dickinson is onweerstaanbaar. (arcade monkeys)

Hunting High and Low is wel mijn fave a-ha-album, met 3 knallers van singles natuurlijk. Deze is stiekem misschien wel de beste van die drie. Misschien wat over the top, maar als het zo lekker is kan het me niet over de top genoeg zijn. Prachtsong!
Kraker, zegt Luigi, misschien wel hun spannendste song, heeft nog niets aan kracht ingeboet. Werelds intro natuurlijk, zo sterk en dreigend. Deze verveelt echt nooit. (johan de witt / luigifort)

Ik heb veel over het nummer gehoord maar dacht dat ik het nog niet kende. Toch wel, want het komt bekend voor.
Het nummer doet me veel denken aan zijn soloalbum en daarmee is het eigenlijk meteen een geslaagd nummer. Die stem is ongelooflijk mooi. En dan alleen met zijn gitaar, schitterend nummer. Ik ga dit album er denk ik eens bijpakken, want de ontwikkeling die Eddie Vedder met zijn stem heeft doorgemaakt is geweldig, veel betere stem dan op Ten.
(Snoeperd)

Deze nominatie van eigen hand geeft nog steeds kippenvel, vooral in combinatie met de fantastische clip. Afstandelijk, ijzig, kil, bevreemdend en dan toch weer alsof ze alles in je oor fluistert - op het eigenzinnige middenstuk na, waar deze mevrouw ongeveer in je hoofd zit. De spastische drums in combinatie met de verfijnde violen die soms langskomen en natuurlijk het fantastische stemgeluid en accent van Björk maakt ook dit nummer voor mij tot één van de beteren ooit. (hoi123)

Het trage tempo van dit nummer heeft iets meeslepends. Reken daar nog die dromerige achtergrondvocalen bij en de uithalen van Win Butler, en je krijgt een dromerig nummer zoals ze maar zelden gemaakt worden. Die Town Called Malice-achtige improvisatie op het einde maakt dit nummer schitterend af. (ArthurDZ)

De wijze waarop Bloc Party tekeer gaat tijdens Banquet hoor ik heel graag. Voortstuwende drums, een geduldige opbouw en een zeer sterk refrein. Daarnaast wordt het nummer niet onnodig gerekt en eindigt het op een knallende wijze. Chapeau! (Co Jackso)

Weltschmerz verpakt als popliedje. Zeker in combinatie met de videoclip de ideale soundtrack om terug te denken aan je fijne blije kindertijd. Magisch nummer! (ArthurDZ)

Een groot deel van deze lijst is niet ouder dan ik zelf ben, maar dankzij mijn ouders heb ik toch best een aardige dosis oudere muziek meegekregen. Mijn vader luisterde toen ik jong was veel naar muziek uit de jaren '60, waarbij The Doors zijn absolute favoriet waren - dat The Doors de favoriete band is van je vader is geen anomalie bij mensen uit mijn generatie, heb ik meermaals gehoord. The Kinks vind ik zelf iets leuker, misschien niet heel vreemd als je kijkt welke invloed hun sound heeft gehad op de indie-bandjes waar ik zo veel naar heb geluisterd. Waterloo Sunset vind ik hun beste. (panjoe)

Eerder werd er gesproken over de beste feature ooit, dat ging ook al over Method Man, maar wat mij betreft gaat die eer naar een andere Method Man-feature. Je raadde het al: die op Shadowboxin'. Zijn ongeëvenaarde, kalme flow levert me keer op keer kippenvel op. Hij is de reden dat 4th Chamber hier niet ergens in de topregionen staat. En dan te bedenken dat GZA ook gewoon topwerk aflevert. RZA trouwens ook, door met een sterke beat te komen, maar wel een die meer dan genoeg ruimte overlaat voor de rappers om de spotlight te pakken. (niels94)

Vrouwen zijn de mooiste wezens die op deze planeet rondlopen, zoveel is duidelijk. Ik weet nog goed dat het gesprek bij een verjaardag enkele jaren geleden op het onderwerp 'vrouwen en mannen' uitkwam. Een van de aanwezige meiden zei dat ze vrouwen veel mooier vond dan mannen, de meeste meiden knikten nadat ze dit gezegd had. Ik merkte dan ook (voor mij erg logischerwijs) op: 'Ik begrijp dan ook nooit dat jullie op mannen vallen.' Een diepe stilte was het gevolg. Er zaten behoorlijk veel meiden, zo beetje al die meiden hadden verkering met een jongen, maar geen van die meiden kon mij vertellen wat er nou zo aantrekkelijk aan mannen is, iets wat vrouwen niet hebben. Ik wil niet generaliseren, maar wij mannen voeren oorlog en vegen zonder enig gevoel voor mededogen hele rassen van de aardbodem. We zijn machtsbeluste, geweldadige, stinkende wezens die eigenlijk nauwelijks een plaats verdienen op deze planeet. Ik denk dat de aarde er zonder ons een stuk mooier had uitgezien en heel wat vrediger was geweest. Daarbij zijn de meeste mannen lomper dan dat wat een voddenman op zijn kar heeft liggen, terwijl vrouwen over het algemeen aan sierlijk bewegende gazelles doen denken, vooral als ze dansen. Bij dansende mannen vraag ik me meestal af of er in het desbetreffende etablissement een mierenplaag heerst die nodig bestrijd moet worden.

Het is voor mij altijd een raadsel gebleven en zal het altijd blijven hoe vrouwen (of mannen) op mannen kunnen vallen. Ik vraag me dan als ik verliefd ben dan ook altijd af of die liefde wederzijds kan zijn, niet of liefde gericht kan zijn tot mij, maar uberhaupt tot een man. Gaan vrouwen niet stiekem met mannen omdat het gezelliger is dan alleen, omdat mannen nog steeds de betere banen hebben (wat de machtbelustheid van mannen ook weer bewijst) en ze zo verzekerd zijn van een betere toekomst of vanwege de seks?
En als ik dan al twijfel over de lichtste vorm van liefde, hoe zit het dan met de mijn-aderen-barsten-één-voor-één-vanuit-mijn-hart-open-als-ik-nog-een-seconde-zonder-je-ben-verliefdheid?

Maar dan is daar Parallel Lines. Ja, Blondie is een beetje Chris Stein en anderen, maar Blondie is eigenlijk Debbie Harry. Ze was frontvrouw. Misschien niet de eerste (ook niet belangrijk), maar ze viel op. Ze was frontvrouw van een punk(achtige) band en er waren niet veel van dat soort bands met vrouwen aan het roer. Bovendien was Debbie gewoon een ontzettend mooie vrouw en ook nog een stuk (daar zit wis en waarachtig een verschil tussen) en wist ze zich altijd sexy te kleden (tenminste vind ik, als ik oude opnames en foto's zie). De band was genoemd naar wat bouwvakkers altijd naar haar riepen en ze had een groot aandeel in het schrijven van nummers. Een FRONTVROUW dus, met hoofdletters.

Uitgerekend die vrouw weet mij duidelijk te maken dat vrouwen wel degelijk op mannen kunnen vallen, en niet zo klein beetje ook. Nee, Debbie Harry's liefde gaat veel verder dan een lichte vorm van vlinders in de buik:

I'm in the phone booth, it's the one across the hall / If you don't answer, I'll just ring it off the wall [...] / Don't leave me hanging on the telephone , aldus Hangin' on the Telephone. Daarbij weet ze dit nummer zo te zingen dat haar smeekbede ook daadwerkelijk overkomt als een smeekbede, maar zonder het verlangen kleiner te doen maken (let vooral op het laatste gedeelte, bij
I'd like to talk when I can show you my affection / Oh I can't control myself!).

dEUS, een band die langzaam aan het groeien is tot een van mijn favoriete bands. The Ideal Crash is mooi, vooral de klassiekers, maar Worst Case Scenario is nog vele malen mooier. Ook hun nieuwe album bevalt me ongelooflijk goed. En met In a Bar, Under the Sea ben ik mee aan het kennismaken. Zo ken ik dit nummer een beetje. Het heeft iets Tom Waits achtig. De zang dan. Die erg rokerig en laag is. Ook zit er blijkbaar een sample van jazzgigant Charles Mingus in. Die wordt op een prachtige manier gebruikt. De song die er rond om heen is gebouwd is een eigenzinnig meesterwerk. Het hypnotiseerd en heeft energie. Fantastisch. (Snoeperd)

Melodie, muziek, zang en tekst werkten nog nooit zo harmonieus samen als bij Neutral Milk Hotel. Het valt allemaal als puzzelstukjes in elkaar met een nagenoeg perfect album tot gevolg. Uiteraard is niet iedereen even enthousiast, maar toch is dit album erg genietbaar voor iedereen die zich niet teveel ergert aan Jeff Mangum's stemgeluid. Al met al is dit namelijk behoorlijk toegankelijke muziek.
Two-Headed Boy laat bijna alle facetten van deze band horen. Het vlotte, maar simpele gitaarspel geeft dit nummer een duidelijk folkgevoel mee, terwijl de energie en kracht in de refreinen al snel rockassociaties opleveren. De refreinen klinken vrolijk en uptempo, terwijl het laatste couplet juist erg somber is. Jeff schreeuwt soms de longen uit zijn lijf, maar laat zich tegen het einde juist van zijn gevoeligste kant horen. En het belangrijkste: Alles gebeurt op het ritme van een prachtige melodie.
Two-Headed Boy intrigeert, maar is vooral heerlijk om naar te luisteren. Verstand op nul en genieten. Nadenken over dit nummer doe je maar zodra het afgelopen is. (stoepkrijt)

Ik heb The Black Crowes in mijn iTuens gestaan. Maar ik heb ze nog niet geluisterd. Dit nummer is dus de eerste kennismaking. Wat ik hoor is een erg fijn rocknummer met een goede drive. Ook hebben de zanger en zangeres goede zangcapaciteit wat het nummer erg aangenaam maakt. Het barst niet van de originaliteit, maar heeft mij wel benieuwd gemaakt naar het album, omdat ik altijd wel in ben voor een portie van zulke rock. (Snoeperd)

Courtney Barnett was al een tijdje een grote belofte, met singles als Avant Gardener en History Eraser, en dit jaar maakte ze dat helemaal waar met haar goed ontvangen debuutalbum. Door de jaren '90 geïnspireerde, Pavement-achtige rock met ontzettend gevatte maar ook ge-engageerde teksten. In Pedestrian at Best zingt ze dat ze eigenlijk niks voorstelt ('put me on a pedestal and I will only disappoint you'), het woord pedestrian betekent naast voetganger namelijk ook ordinair of doodgewoon. Maar wij vinden dat ze wél wat voorstelt. Pedestrian at Best is een lekker opzwepend, catchy en ietwat gruizig rockliedje. Hij bleef regelmatig in mijn hoofd hangen toen ik hem veel draaide. (Arrie)

Ik ben ooit een hele zondagmiddag zoet geweest met uitzoeken van wie dit nummer was. Ik hoorde het op de radio als een favoriet nummer van Eric van Eerdenburg, van Lowlands, en ik was meteen verkocht. Duidelijk hoorbaar is de stem van Thom Yorke maar het nummer staat veelvuldig vermeld in playlists alleen onder de naam van PJ wat het onvindbaar maakte. Heerlijk die ietwat zeikerige stem van Thom en de prachtige langgerekte uithalen van hem. De stem van PJ contrasteert daar fijn bij op een bedje van mooi gitaarspel. Deze kan ik gemakkelijk uren op repeat laten staan. Toppertje! (Sunderland)

Een hit uit 1965, geschreven door Serge Gainsbourg. Je kan denk ik gerust zeggen: wie kent het niet? Zodra je dit nummer hoort blijft het hangen.
Misschien ook wel de reden dat ze hiermee het Songfestival won voor Luxemburg. Niet alle winnende liedjes van dat festival worden evergreens, maar Poupée de Cire, Poupée de Son zeker wel.
Heerlijke Franse bubblegumpop waar de smaak heel lang goed van blijft. (aERodynamIC)

1989 is voor mij het sleuteljaar als het gaat om muziek: voor 1989 was muziek niet meer dan het geluid dat uit de stereo van mijn ouders kwam en in de jaren erna is muziek nooit meer weg te denken geweest uit mijn leven. Ik ontdekte de top 40 en werd muziekliefhebber. Met veel van de muziek die ik toen leuk vond ben ik wel klaar, maar één nummer staat nog altijd fier overeind: Buffalo Stance van Neneh Cherry. Stoere raps, meeslepende melodieën, een fantastische zangeres. Voor mij heeft Buffalo Stance nauwelijks aan kracht ingeboet en is het de beste nummer #1 hit die Nederland ooit gehad heeft. Als ik dit hoor is het gewoon weer 1989. (herman)

()