Little Sister heeft een riff om u tegen te zeggen. Alles in de instrumentatie is dik in orde en leadzanger Josh Homme weet wel hoe je met zo'n riff om moet gaan. Hij maakt er een prachtige rocksong van. Het is jammer genoeg wat kort. Maar kort en krachtig, op zich ligt me dat ook wel. (Snoeperd)

3 jaar geleden bracht zanger Bob Geldof een plaat uit genaamd ‘'How to Compose Popular Songs that Will Sell''. Bij de titel moet je die knipoog er bij denken, want meneer Geldof weet dat hij aan slechts twee dingen later herinnerd zal worden: het organiseren van Live Aid en zijn enige hit met de Boomtown Rats ‘'I Don't Like Mondays''. Een nummer dat gaat over de krankzinnige actie van het 16 - jarige meisje Brenda Ann Spencer die op een maandag in 1979 vanuit haar ouderlijk huis lukraak op basisscholieren begon te schieten met een geweer. De vraag naar waarom ze het deed was volgens haar simpel: ze hield niet van maandagen en dit bracht wat leven in de brouwerij. De een zijn dood is de ander zijn brood, want Geldof schreef hier het eerder genoemde meesterwerk over en hamerde met dit nummer vooral op het antwoord van Spencer die haar schouders nonchalant ophaalde. Met dat in het achterhoofd, wordt het nummer alleen maar imposanter en verwierf deze door zijn in eerste instantie onschuldig lijkende combinatie van videoclip en songtekst enorm veel waardering. (nclo)

Wat een sensatie was dat. James Murphy combineerde de extase van de Dance met de attitude van de Punk. Een soort dancepunk, waarbij opwinding, catchy deuntjes, melodieus vernuft voortdurend hand in hand gaan. Voor de meeste mensen (waaronder ik) was 'Daft Punk Is Playing At My House' de eerste kennismaking. Vanaf de eerste klap zit je middenin een vette track, die je bij de lurven grijpt en niet meer loslaat. Voetjes van de vloer. En nog een mooi eerbetoon aan de Franse grootmeesters ook. (Cor)

Wie mijn recente KO-activiteit op deze site een beetje heeft gevolgd, verwacht waarschijnlijk redelijk wat italodisco in mijn top 100. Die verwachting zal ik niet teleurstellen. De eerste vertegenwoordiger daarvan komt echter van eigen bodem. Jerry Cutillo scoorde als Moses medio jaren '80, tot verbazing van sommigen op deze site, een grote hit met We Just, een erg fijn italodisco-nummer, dat vooral uitblinkt in de manier waarop de repetitieve vocal sample het nummer naar grote hoogten stuwt. Daarvoor en daarna is er nooit meer wat van de beste man vernomen. Het schijnt dat zijn zoon tegenwoordig rapper is. (Titmeister)

Weinig bands die zo uniek zijn als Guided By Voices, denk ik. Al jaren brengt dit collectief rond ex-leerkracht Robert Pollard het ene na het andere album uit, vol korte, onafgewerkte liedjes met vage en bizarre teksten, die vaak op een of andere manier toch behoorlijk geniaal kunnen zijn. Van gewichtige woorden als ‘albumconcept’ of ‘opbouw’ heeft die man blijkbaar nog nooit gehoord, en dus vind ik het stiekem best wel grappig dat deze net één plaatsje boven Genesis staat. Less is more werkt ook in muziek.

I Am A Scientist is een van hun liedjes die wel nog een soort van kop en staart heeft, en is daarom misschien wel hun grootste oorwurm. Mooie tekst ook, dat lijkt te gaan over alcoholmisbruik. Al kunnen het net zo goed willekeurig op elkaar volgende losse zinnetjes zijn natuurlijk. Bij deze band weet je nooit… (ArthurDZ)

Geweldig pseudo-liefdesliedje, dat door de dreigende sfeer van het nummer onmiddellijk intrigeert. ‘Come to my house tonight/just you and me together under electric light'. Is dit wat het lijkt of is er meer aan de hand? (ArthurDZ)

Over de Clan gesproken; heerlijk intro maar vooral een heel erg laidback en gezellig nummer. Hét nummer waardoor ik in aanraking kwam met Hip Hop. Werkte destijds als hovenier op een kwekerij in mijn dorpje en de zoon van de baas uit het ''grootstedelijke'' Nijmegen ging prat op de Wu Tang Clan en Dr. Dre, dus tijdens het eindeloos stekken van hibiscussen in de kas werd Anastacia steeds meer verdrongen door Hip Hop, met cassettebandjes ging dat nog in 2000. Kon mij geen betere educator voorstellen. (Dance Lover)

Gretz schreef:
1848
(afbeelding)
Johnny Cash - Ring Of Fire
(afbeelding)

Ring of Fire | 1963 | USA

2020: 1356
2019: 729
2018: 1026

Genomineerd door: Klassiekers '09

Genesis - Dancing with the Moonlit Knight [chevy93]

Gretz schreef:
Austra - Beat And The Pulse [Witte Trui 20]
Beverly Glenn​-​Copeland - Color of Anyhow [Choconas]
John Coltrane - My Favorite Things [Choconas]

Gretz schreef:
Hieronder staat het overzicht van alle 134 nummers die nog geen recensie hebben (nieuwe en oude nominaties).

Amadou & Mariam feat. Manu Chao - Senegal Fast Food [El Ninjo]
Charles Mingus - Better Git It in Your Soul [Klassiekers 21]

Daar komt die locomotief die onverschrokken en als een smerige anarchist zijn eigen sporen uittekent, Wolf Like Me…..en me like…a lot! Meteen worden we naar hogere sferen gebracht. Je kan maar best je armen en je hoofd in het karretje houden of je zou wel eens tegen een puntige rots kunnen botsen. We lijken een tussenstation te passeren, het ding neemt even een beetje gas terug, en raast dan als een sneltrein weer naar beneden. Ik heb nog steeds last van een whiplash, eentje waar ik met veel plezier op terugkijk. Een contradictio in terminus zegt u? Luister dan zelf maar kom niet klagen dat ik u niet gewaarschuwd heb (stevie)

Een nummer dat ik leerde kennen van Easy Rider (daar komt die clip vandaan), die stemmen en gitaarsound vind ik geweldig evenals dat psychedelisch middenstuk met effecten, het nummer heeft een intense sfeer alsof je daadwerkelijk op een autosnelweg bevindt op een zomerdag. (LucM)

Vampire Weekend kan ik al jeugdsentiment gaan noemen. Het is enerzijds nog maar 3 jaar geleden dat ik volledig hooked was aan die 4 sympathieke kerels uit Brooklyn, anderzijds is de muzikale evolutie die ik heb doorlopen in die 3 jaar wel erg lang. Vampire Weekend zal bij mij altijd op een voetstuk blijven staan, ik draai hun 2 eerste platen nog geregeld en kan niet wachten tot die nieuwe eraan komt. Het hele nummer lang wordt de vrolijkheid naar je gezicht gesmeten. Voor nummers te vinden die nog opgewekter en fleuriger zijn dan de doorsnee song op het debuut van Vampire Weekend heb je een straffe lantaarn nodig. (arcade monkeys)

Ik had zelf ook niet van te voren verwacht dat ik een nummer in mijn top 100 zou zetten waar herhaaldelijk 'Show me the Banana' in gezongen wordt, maar zie mij hier eens gaan.

Vroeger moest ik er niet veel van weten, maar ik ben steeds meer liefde gaan voelen voor de pop muziek. Ik zou mezelf haast een voorzichtige poptimist gaan noemen, als ik het geen verschrikkelijke term zou vinden. Alhoewel ik niet alle hedendaagse pop even makkelijk slik (sorry Tay-Tay stans Gretz), voel ik mij zéér in de watten gelegd door artiesten als Charli XCX, Robyn, Kero Kero Bonito, Doja Cat, Grimes en Carly Rae Jepsen. Maar mijn ware pop darling van de laatste jaren is toch wel Caroline Polachek.

So Hot You're Hurting My Feelings is alles wat ik in een pop song wil horen. Catchy, sensueel, paar toefjes humor, goed doordacht (maar niet te berekend) en vol overtuiging gebracht. En dan ook nog eens het totaal pakketje van charmante clip met dromerige outfit en gekke dansje...
(afbeelding)
Ik beeld me even in dat ze dit nummer voor mij geschreven heeft. Laat me maar gewoon even in die waan oké

HET MOMENT (02:02): Als ze besluit een gitaarsolo te doen met haar stem. Nou moet het haast wel dat in de studio-versie wat autotune verwerkt zit, maar dat doet behoorlijk af aan de stemacrobatiek waar Caroline toe in staat is. Ze kan dit hoogstandje namelijk live bijna perfect repliceren. (aerobag)

Het vorige nummer van Tom Petty beviel zeer goed en dus waren de verwachtingen hoog gespannen, maar net zoals Refugee is ook A Face in the Crowd rock van de bovenste plank. Het (meervoudige) gitaarspel en de bas die de perfecte toon zetten voor een grauwe dinsdagmiddag waarbij alleen goede muziek de dag nog op kan fleuren. (chevy93)

Mijn laatste concertbezoek voordat het coronavirus de wereld veroverde was dat aan Madrugada in het Utrechtse Tivoli Vredenburg. Gelukkig kon ik er even op teren, want het was tegelijkertijd één van de indrukwekkendste. Na al ruim twee uur in een bedwelmende roes geluisterd te hebben naar het ene na het andere nummer dat uit een diepe duistere fjord omhoog kwam, voelde afsluiter Valley of Deception als een reusachtige Viking die mij met een mokerslag op mijn knieën dwong. De uit duizenden herkenbare eerste gitaarakkoorden duwden mij naar de rand van de fjord en toen de donkere en warme stem van Sivert Hoyem inviel, viel ik minutenlang gewichtsloos en in trance naar beneden. Wat een trip! (Guessmaker)

Het Britse bandje James was mij lange tijd vooral bekend van Sit Down, een Britpopklassieker die in een heropgenomen versie een hit werd. Maar wie wat dieper in het oeuvre van de band duikt, ontdekt al snel dat Sit Down niet meer dan een middenmotor is in het oeuvre van James. Wat mij betreft is dit daarin het hoogtepunt, zelfs al staat het een beetje verscholen op hun negende studio-album. Geweldig positief nummer dat me op de een of andere manier altijd weet op te peppen. (herman)

Onlangs heb ik een box aangeschaft met 5 (haar beste) albums van Patti.
Ook dit nummer staat er op. Onmiskenbaar Patti, stem is herkenbaar uit duizenden. Dit typisch jaren 70 nummer creert een sound waar de latere Blondie dankbaar gebruik van heeft gemaakt. Goed voorbeeld doet volgen... (DjFrankie)

Het is dat Adrian Borland een herkenbaar stemgeluid heeft, want verder is dit nummer op geen enkele manier te linken aan het eerdere werk van The Sound. Monument is een rustig en ingetogen liedje over de liefde. Niet over oorlog, massavernietigingswapens, de dood of welk ander onheil dan ook, maar over de liefde. Ook over dit onderwerp kan Borland blijkbaar prachtige teksten schrijven. De muziek geeft het nummer bovendien een meeslepend karakter en een extra dot emotie mee. Zo kan The Sound toch weer een prachtig nummer op hun conto bijschrijven. (stoepkrijt)

Wat was ik verzot op deze single uit 1985. En hoe raar vond ik het dat het geen echte hit werd. Voor mij is Lena van 2 Belgen misschien wel de beste popplaat uit de jaren '80.

Ik had toen trouwens geen idee wat ze zongen, terwijl ik het toch heel vaak meegezongen heb. Ik verstond 'Please Marry Me' en toen het Duits werd maakte ik er helemaal wat van.

Om het eenieder en vooral mezelf nog eens duidelijk te maken, het is:

Schöne Alfenfee, zwei Sterren in der Nacht
Zwischen Bergen über Strömen ich höre dein lach
Umkranste Edelweiss, drei Blumen in das Feld
Du bist mein Kerker und mein Himmelreich

En het is niet 'Please Marry Me' maar 'Feel this melody'.

Eigenlijk kan ik net zo goed de hele tekst hier neer zetten, want zelden bakte ik er zo weinig van als het aankomt op juist meezingen. Tja, we hadden toen geen Google

Neemt niet weg dat ik dit een ongelooflijk te gek nummer vind. Zwaar onderschat als je het mij vraagt.

Wat vinden jullie? (aERodynamIC)

''What you did you know was wrong, And all the nasty things you've done, So baby listen carefully, While I sing my come-back song''

Dit moet het hoogste ''gangsta'' zijn dat een Brit ooit kan bekomen! Mark Morrison is dan ook geen lieverdje, en zeker geen vreemde voor de gerecht. Met zijn nasty manier van zingen dreigen er behoorlijk onkoosjere dingen te gebeuren met zijn ontrouwe chick! Niet ongeheel ironisch zat hij in de nor toen zijn hit het in Amerika maakte in ’97. Ach, het stuwt het bazengehalte van deze man, diens hit en alles er rondom heen alleen maar de hoogte in! Dat hij zulk Mickey Mouse stemmetje heeft maakt het alleen nog maar legendarischer! Dit is gewoon hard! Dit is een jam! Dit is een anthem! Dit is how we did it! Classic met hoofdletter C! (kemm)

Buona notte, Is de afterfissa al begonnen ofzo? Nou, wat mij betreft is het altijd afterfissa en zowel Donny als Koto (in de 12”uiteraard) staan ook meer dan terecht in mijn Top 100. Naast elkaar, hoe kan het ook anders? Sinds de hierboven gememoreerde show in de ACU zijn de twee onlosmakelijk met elkaar verbonden. Donny zonder afterfissa kan natuurlijk niet en nadat een stel pauperartiesten de dj-booth moest verlaten om plek te maken voor Titmeisters maat (drukke Mumebedoeling was die avond inderdaad) was de fissa lit en kwam het moment dat ik Visitors voor het eerst hoorde op de plek waar ie het meest tot zijn recht komt: de dansvloer! Nou, je kon me wel afvloeren. Heiko, bedankt! Toen ik Visitors überhaupt voor het eerst hoorde had ik trouwens het idee hem al jaren te kennen. Maar ik zou dus echt niet weten waarvan, misschien was ik in een vorig leven nog een sussurro di parmigiano en repareerde ik in mijn vrije tijd Lancia's, geen idee. Of misschien is Visitors wel gewoon een nummer dat instant vertrouwd aanvoelt, een familielid. Maar dan wel die gestoorde oom die op elk feestje op de tafel staat te dansen. (123poetertjes)

Dadaïstische poëzie op minimale muziek, dat maakte Deutsch-Amerikanische Freundschaft en dit is hun klassieker. Worden ook beschouwd als de grondleggers van de electronic body music. Waar hoor je tegenwoordig nog zulke teksten? (motel matches)

Natuurlijk komt dit ronduit prachtige nummer van het grootste meesterwerk van de afgelopen jaren Hand.Cannot.Erase. (punt)
Maar toch wil het verder even niet over de muziek hebben. Steven Wilson is een man die erg gelooft dat je muziek het beste beleeft als het een multimediale ervaring is. Dus besteed hij ook aandacht aan het verhaal, kleedt dat ook verder aan (in de deluxe editie) met geschreven briefjes etc., zodat het verhaal nog meer lading krijgt.
Echter heeft hij voor dit nummer een clip gemaakt (laten maken) die verder los staat van het verdere verhaal van Hand.Cannot.Erase. En wat voor clip. Ik kreeg die clip voor het eerst te zien tijdens een concert van Steven Wilson, waardoor het wellicht nog heftiger binnenkomt door de live muziek en de bijbehorende beelden, maar terwijl ik daar stond kreeg ik tranen in mijn ogen. En dat is me nog nooit gebeurd door een clip. Het nummer an sich was al intens en bloedstollend (mooi) genoeg. Gecombineerd met de aangrijpende clip, werd het me te veel. Toch mooi dat muziek dat op kan roepen.

(NB Voor degenen die de clip niet kennen, je kan hem hier zien, maar wees gewaarschuwd; geen voer voor tere zieltjes) (Bonk)

De impala is een van de snelste landdieren op aarde. In hoeverre hebben deze outbackers het beestje getemd dat ze de traagste schildpadden nog met moeite bij kan benen? De loomheid spat ervan af bij deze track. Maar een partij fijn dat het klinkt! (mol)

Ocean! Starlight! Moment! Now! Us! Peggy Gou is één van de grootste beloften in de electronicscene en wordt op deze site terecht op handen gedragen. Itgehane is dit jaar zelfs nieuw in de Ladder en zou nog zomaar Song van het Jaar 2018 kunnen worden (jup, we zijn nog altijd bezig en er komt maar geen einde aan). De rework van At Night scoorde hier eveneens behoorlijk en nu is het de beurt aan Starry Night, het eerste nummer dat de Koreaanse onder haar kersverse eigen label Gudu Records uitbrengt. Een EP volgt binnen een maand en bevat ook nog het nummer Han Pan, niet te verwarren met het al uitgebrachte Han Jan. Haar tropische sound met acidinvloeden staat ook in Starry Night weer als een huis, evenals de Koreaanse zang die ze eroverheen gooit. Verder is ook het pianoriedeltje niet te versmaden en wat dan met de synths die zorgvuldig opbouwen totdat ze na drie minuten op het voorste plan treden? Wat mij betreft blijft deze tot diep in de zomer in de Afrekening staan, het is echt een ideaal nummer om na een warme dag op te dansen aan de waterkant, onder een hemel van duizend sterren. (123poetertjes)

Yoann Lemoine kwam onlangs niet meer bij toen zijn pro-gay nummer Run Boy Run werd gebruikt als strijdlied tegen het openstellen van het huwelijk door La Manif Pour Tous Italia die daar fel op tegen zijn en het zelfs als bedreiging zien, ook van adoptie door paren van gelijk geslacht gruwen ze.
Toen hij dat kenbaar maakte wisten ze dan ook niet hoe snel ze de filmpjes van het internet moesten wijzigen. Woodkid valt op!
Deze bebaarde Fransman timmert goed aan de weg als video-maker en valt daar enorm mee op, ook voor wat betreft zijn eigen videoclips. Niet vies van de nodige bombast heeft de muziek van Woodkid wel wat strijdbaars in zich. Veel grote gebaren, maar daartegenover staan wel degelijk klein gehouden nummers met folk-inslag. Dat is dit nummer niet, maar het is wel bombast van de betere soort. (aERodynamIC)

You can go anywhere but you are where you came from

Door het meest recente album van Manchester Orchestra (ze komen overigens gewoon uit Atlanta, Georgia) loopt een rode draad van angst voor het vaderschap en de inherente verantwoordelijkheid ervan. Op afsluiter 'The Silence' komt deze ouderlijke bezorgdheid expliciet naar voren als zanger Andy Hull zijn dochter rechtstreeks in de songtekst betrekt als zijnde vervloekt door zijn eigen afkomst.
Goed, het klinkt allemaal wel heel erg dramatisch, maar het is in deze song zo verdomd goed uitgewerkt, dat ik onwillekeurig meegetrokken word in alle misère.
Wie goed naar de band luistert, hoort een brede keur aan invloeden en muzikale referentiekaders en die zijn ook op deze site bij dit album niet van de lucht. Maar als je het zo majestueus verpakt (tegen het bombastische aan), dan hebben ze mijn zegen.
Het scheelt ook een enorme slok op de borrel dat ik de stem van Hull, in tegensteling tot anderen, wel behoorlijk goed kan trekken.
Prachtige clip ook, waarin de studio opname halverwege wordt vervangen door een live optreden. (Outlaw104)

Deze single is van ruim voor de grote doorbraak en dat ligt niet aan de kwaliteit van dit nummer. Goedbeschouwd is het een archetypisch Pulpnummer met een prachtige melodie en scherpe teksten. Een vroege Britpopklassieker. (titan)