Beverly Glenn-Copeland werd in 1944 geboren in Philadelphia, Pennsylvania als Beverly, een zwarte Amerikaanse vrouw. Nu is hij Glenn, een zwarte Canadese transman. Hij verhuisde in 1961 van zijn geboortestad naar Montreal om klassieke muziek te studeren aan de McGill University (met name klassieke kunstliederen uit Duitsland en Frankrijk). Nadien is hij nooit meer teruggekeerd naar de Verenigde Staten, het kalmere Canada past beter bij hem. Na zijn studie voelde hij zich geroepen om muziek te schrijven die invloeden van de talloze muziekculturen waar hij van was gaan houden, zou verweven. Succes bleef lange tijd uit, in de tussentijd verdiende hij zijn geld met het componeren van musicals, opera en kindermuziek voor het Canadese Sesamstraat. In 1970 bracht hij vrijwel onopgemerkt het titelloze album Beverly Glenn-Copeland uit. Dit album bestaat uit acht wonderschone nummers, waarop Glenn-Copeland een schitterend amalgaam van folk, pop en jazz ten gehore brengt. Color of Anyhow is het briljante openingsnummer, dat gelijk de toon zet voor de rest van de plaat. Fans van Joni Mitchell, Nick Drake, Tim Buckley of Terry Callier zouden hier zeker eens naar moeten luisteren. (Choconas)

New Born en Bliss, allebei met rare clips die veel te hard waren. Toen ik net op MusicMeter kwam, zou ik kennis maken met Muse. Origin of Symmetry is de hoogste in de Top 250 en New Born en Bliss de meest populaire daarvan. Maar niet aan mij besteed. Weg Muse.
Datzelfde jaar een filmpje waarvan ik de grap niet snapte. Later bleek dat drummer en zanger omgewisseld waren. Nog later bleek dat het om dit nummer ging. Nog steeds niet boeiend. Weg Muse.
Totdat ik de FRS in stapte. Keihard, zoals de FRS altijd de muziek net wat te hard heeft (of had inmiddels) staan. Een moddervette baslijn en zo'n nummer waarvan je gewoon weet dat dit nummer je lang bij gaat blijven. Een beetje googelen op de tekst en voilà dit nummer kwam eruit.
Inmiddels is Absolution één van mijn favoriete nummers en staan er meerdere nummers van Muse in mijn eigen Top 250. (chevy93)

Ik heb me nooit zo verdiept in het solo-oeuvre van deze man, maar het album waar dit opstaat ken ik toevallig wel. Leuk album, erg leuk nummer. Het nummer klinkt heerlijk optimistisch en bijna pretentieloos vrolijk, en de tekst is weer geweldig, zoals we van Moz gewend zijn. Heerlijk feelgood-nummer, waar je meteen helemaal inzit door het fijne gitaarintro, en bijzonder aanstekelijk. Het had makkelijk een hit kunnen worden, denk ik. Maar wel een bijzonder goede. (Arrie)

Londenser dan The Kinks ga je ze niet krijgen. De discografie van de band vormt dan ook de ideale soundtrack bij een trip naar de Britse hoofdstad. 'Victoria' schalt bij Buckingham Palace, 'Dedicated Followers of Fashion' lopen rond in Regent Street. Een 'Sunny Afternoon' in Hyde Park als het een keer niet regent. Na een sunset op Waterloo Station zien we in de pub een 'Dandy', een 'Apeman' en misschien wel een 'Lola'. Wanneer we afscheid nemen zeggen we weemoedig 'Thank you for those sacred days you gave me'.
Wat een hartverwarmend nummer is het toch. (mol)

Het is inmiddels een jaar gelden dat ik het nummer leerde kennen, want dat was de zomervakantie 2012. George Michael, de man van Wham! en hits als Careless Whisper en Faith, een artiest die nooit echt mijn interesse had. Des te verbaasder was ik toen bleek dat het album waar dit nummer op staat, Listen Without Prejudice Vol. 1, een uitstekend gemiddelde had.
Dus op mijn iPod gezet en volgens dus voor het eerst beluisterd. Vanaf Praying for Time tot het slotakkoord een meer dan goed album, maar één nummer sprong (en springt) er toch wel bovenuit. Het jazzy Cowboys and Angels is totaal anders dan alles wat ik van de man ken. Rustig en bovenal met een prachtige tekst.
Ik dacht een onbekend pareltje ontdekt te hebben. Later bleek dat dit nummer gewoon in de Top 2000 stond. Aan de andere kant had het als het onbekend geweest zou zijn waarschijnlijk nooit de MuMe Ladder gehaald. (chevy93)

Het beginpunt voor AOR, en hoewel er best veel mooie muziek uit die stroming is voortgekomen, staat deze nog steeds aan de top van de AOR-voedselketen. Vooral die gitaarriff, -solo en de gepassioneerde zang zorgen daarvoor. (ArthurDZ)

Ik ben misschien iemand die last heeft van depressies, ook nu zit ik een moeilijke periode, maar dat maakt me nog geen zwaarmoedig persoon die alleen maar naar zwaarmoedige muziek luistert, dat is nogal een misverstand. Ik kan juist ook ontzettend genieten van hele vrolijke, pretentieloze muziek, waar Madness wel het ultieme voorbeeld is. Heerlijke muziek vind ik het. Heel simpel misschien, maar veel vrolijker wordt het niet, en bovendien ontzettend dansbaar. Ik weet nog een keer dat er op een feestje Madness langskwam en toen ging ik zelfs dansen. Hoe kan je hier ook op stil blijven zitten? (Arrie)

Grappig en vooral heel knap om te horen hoe Everrett, een ronduit geniale man die ondanks zijn leeftijd bijna altijd nog zo jong klinkt, op dit nummer zo verschrikkelijk overtuigend als een vijfenzestig jaar oude, ietwat verbitterde grijsaard weet te klinken. Bezorgt in combinatie met de nogal simpele, maar doeltreffende tekst soms bijna een vleugje kippenvel; zou het helemaal doen als het gitaarriffje waar het gehele nummer op gebouwd is niet zo kinderlijk eenvoudig zou klinken. Enigszins jammer, want de deprimerendheid van een doorsnee en gewenst leven - althans, zo vat ik persoonlijk de boodschap van dit nummer op, het kan ook mijn bui zijn - is nog nooit zo mooi neergezet door Mister E. (hoi123)

Gedurende de noughties hadden deze Welshmen de gewoonte om de zoveeltijd een bijzonder fijne single de ether in te pompen. Volgens mij was dit hun laatste wapenfeit dat ik zeer te pruimen vond. Simpelweg een degelijke, donderslekkere rocksong met die raspende vocale van de zanger, die ondanks z'n masculiene stem meen ik een nogal vrouwelijke voornaam droeg. (mol)

Neerlands enige echte anarcho-punkband. The Ex bestaat inmiddels alweer 35 jaar en dus heb ik ze gedurende de 42 jaar dat ik zelf op de aarde ben al diverse keren live mogen aanschouwen. Vaak in hele kleine zaaltjes maar altijd met een spetterende show. The Ex faalt nooit live, de energie spat er immer vanaf. Dit is van het album Scrabbling at the Lock uit 1991 en hier is een samenwerking met Tom Cora. Wat ik fijn vind aan The Ex is dat ze diverse stijlen mixen met hun punk. State of Shock is tekstueel zeer sterk en daarnaast heeft het een onovertroffen energie. (vleertje)

Doe de koptelefoon maar op, want dit is dansmuziek voor mensen die niet dansen (ook wel IDM genoemd). Deze heren zijn wel bekende namen op dit gebied. Toegegeven, de albums na Tri Repetae heb ik ook wel eens geprobeerd, maar dat wordt me toch iets te moeilijk. Klinkt een beetje als hogere wiskunde zeg maar. Clipper staat dan weer op bovengenoemd album en zit dus aan de goede kant van de streep. Het is werkelijk waar een geluidstrip van boven de acht minuten waarin steeds meer lagen geluid op komen zetten en naarmate de track vordert bloeit het steeds mooier open. Schitterend samenspel van pompende beats, dub-effecten, door elkaar heen spelende melodieën en andere geluiden waar ik geen woorden voor heb. (Weirdo Wizzy)

Van oorsprong zijn het dichters, de jongens van Fontaines D.C. uit Dublin. De vijf Ieren met typische namen als O'Connell, Conor en Grian ontmoetten elkaar tijdens hun muziekstudie in Dublin en deelden een gemeenschappelijke liefde voor poëzie. Voordat ze met hun debuutplaat Dogrel op de proppen kwamen, hebben ze eerst twee poëziebundels uitgebracht. De bundel Vroom is geïnspireerd door de Beat-dichters (Jack Kerouac, Allen Ginsberg) en de andere, Winding, is geïnspireerd door Ierse dichters (Patrick Kavanagh, James Joyce, W. B. Yeats). De titel van hun eerste muzikale uiting, de postpunkplaat Dogrel, is een eerbetoon aan Doggerel, de naam voor Ierse poëzie van en voor de arbeidersklasse. Too Real is een furieus rocklied, dat de menselijke neiging hekelt om geld te verkiezen boven normen en waarden: None can pull the passion loose from youth's ungrateful hands / As it stands, I'm about to make a lot of money / Gold harps in the pan / None can revolution lead with selfish needs aside / As I cried, I'm about to make a lot of money / Gold harps on the side. Mooi ook de verwijzing naar de gouden harp, één van de belangrijkste cultuurhistorische elementen in Ierland, die ook vereeuwigd is op de Ierse euromunten. (Choconas)

TC Matic was de belangrijkste Belgische band in de eerste helft van de jaren '80. Heerlijke riff, erg dansbaar met meezingrefrein, dit geeft je een positieve energie (LucM)

The Lioness was één van mijn beste ontdekkingen van 2011. Ik heb het album inmiddels al ruim 10 keer gedraaid en het titelnummer zet ik regelmatig op en behoort inmiddels tot één der groten. Maar ook nummers als Tigress, The Black Crow en dus Being in Love zijn echt juweeltjes. Diezelfde ‘slowcore' die je terug kan vinden in o.a. Low en Bonnie ‘Prince' Billy heeft me afgelopen herfst/winter menigmaal kippenvel doen krijgen. Ik ga zo direct het album weer eens opzetten! (chevy93)

Het album The Joshua Tree bevat al heel veel rustige nummers, maar Mothers of the Disappeared is wel het meest ingetogen nummer van deze plaat. Een zeer aangrijpende song over de vele verdwenen kinderen onder de Zuid-Amerikaanse dictaturen. Het nummer laat maar weer eens horen dat een sterke song niet veel poespas om zich heen hoeft te hebben. Heel rustig gezongen door Bono en ook weinig opwinding in de begeleiding, maar daarmee weet dit nummer mij toch diep te raken. (Kees-Jan)

Een nieuw popfenomeen is opgestaan Billie Eilish O'Connell die samen met haar broer Finneas de meeste nummers van haar debuut album schreef toen zij nog maar 16 jaar was. Zij groeide op in een acteurs- en muzikantenfamilie en kreeg thuisonderwijs. Diegene die zegt dat hij een bad guy is of er zo uitzien zijn meestal niet de echte bad guys. Met veel plezier gemaakt en ze maakt gelijk een statement over genderneutraliteit, waarom kan een vrouw niet de bad guy zijn?. Ze is genomineerd voor zes Grammy awards (red: en won er uiteindelijk 5). (Eigenwijze 30)

Morphine heeft een uniek geluid dat tussen blues en jazz ligt. Die scheurende sax en de melodie maken dit nummer een hoogstandje. (LucM)

Ik heb kort haar nu, maar in hart en nieren zit er nog véél hippie in mij.... Almost Cut My Hair, was dan ook ons lijflied, zeker in het jeugdhuis, die plaat draaiden we daar vààk, alvorens ik in 1980 mijn legerdienst deed in Duitsland.
Dàt album was toen al 10 jaar oud, maar werd nog vaak tussen de new wave platen gedraaid (die gele van B 52's ging daar ook hard; Planet Claire, Dance This Mess Around etc.).

Almost Cut My Hair, tot ik met een kaal hoofd de tent terug binnenkwam, dat ging om een weddenschap, die ik dus gewonnen had.
De vrienden van dat jeugdhuis zetten meteen Almost Cut my Hair op toen ze me zagen.
Aan sommige albums kleven zovéél emoties en herinneringen, deze plaat wil ik in het rusthuis op een dolle namiddag zeker nog eens draaien, als ik mijn i-pod nog kan vinden, tegen die tijd.

Al zullen er tegen die tijn natuurlijk al lang andere geludisdragers zijn uitgevonden, want de evolutie staat niet stil en gaat zo hard als een raket naar de maan! (Father McKenzie)

De allereerste keer dat ik dit nummer hoorde was ik eigenlijk stomverbaasd. Hoezo ken ik dit nog niet? Nou gewoon omdat het album nog maar net uit was op het moment dat ik dit nummer hoorde. Alleen klonk dit nummer alsof het in de jaren 80 opgenomen was. Halverwege het nummer gaat dit zo heerlijk los mijn eerste associatie met dit nummer was new wave later leek het eerder psychedelisch te zijn. Het leek alsof ze een flink aantal muziek uit mijn cd rek hadden getrokken in een blender hadden gedaan en deze zee in een zee in een cocktailglaasje voor me ingeschonken hadden. Het smaakt naar meer. Helaas beklijft niet alles op het album Primary Colours, toch is het een fijn album. (vleertje)

Ja dit is mijn favoriet van Placebo. Ballads zijn aan hun wel besteed. Goed gearrrangeerd dit nummer met shoe-gaze elementen. Vanuit de rolstoel wordt het verhaal van een beroemdheid verteld
Ja dit is mijn favoriet van Placebo. Ballads zijn aan hun wel besteed. Goed gearrrangeerd dit nummer met shoe-gaze elementen. Vanuit de rolstoel wordt het verhaal van een beroemdheid verteld
(DjFrankie)

Als je vraagt naar mijn favoriete soulartiest dan antwoord ik met Bill Withers. Naast zijn fantastische stem en emotionele voordracht, legt Withers altijd een veelzijdigheid en fijnzinnigheid in zijn nummers, die ik erg goed kan waarderen. Zo is Grandma's Hands (voor mijn generatie vooral bekend als inspiratie voor Blackstreets No Diggity) met nipt 2 minuten speelduur het kortste nummer in mijn top 100, maar tegelijkertijd raak je er niet op uitgeluisterd: er zit zoveel in! (Titmeister)

The Kinks, daar kijk ik altijd naar uit. Wat die gasten hebben gepresteerd in de jaren '60 is gewoon ongeëvenaard. Samen met The Beatles, Rolling Stones, Beach Boys en nog een stel andere bands zorgden ze ervoor dat eind jaren '60 een van de mooiste muzikale periodes is geworden. De op het eerste gehoor simpel ogende nummers groeien uit tot briljante popnummers. De vrolijke muziek van The Kinks zit boordevol geniale stukjes. Zoals prachtig samenzangen op dit nummer en een werkelijk meesterlijk refrein. De nonchalantheid van dit nummer doet het ook goed. Het is geweldig hoe dat klinkt. (Snoeperd)

Holding On' was eveneens een single, en eentje die me meteen bij mijn nekvel greep. De spacy sound en het voorstuwende drumwerk doen het voor mij. (Vinck)

Slowdive vond ik ‘at the time' helemaal niet veel aan. Later wel goed gekomen uiteraard. Alison is waar de liefde mee begon. Nog altijd mijn fave tot aan de glorieuze comeback, staart Johan naar zijn schoenen. Deze band moet ik nog eens helemaal tot me nemen. Ken wel wat grote flarden her en der. Maar heerlijk deze shoegazeballad, lieflijk. CT is nooit ver weg in die ijle tonen. (johan de witt / luigifort)

Bij Hooverphonic dacht ik aan een rockbandje uit de jaren '00, maar misschien komt dat door de Stereophonics. In ieder geval, dit is heel wat anders dan zulke rock. Dit is heel leuke droompop. Het nummer is heerlijk dromerig en heel heel verleidelijk gezongen. Zo verleidelijk dat ik meteen de foto van de zangeres ben gaan opzoeken. Helaas valt dat wel wat tegen. Maar misschien is het ook niet helemaal mijn leeftijdsgroep. Dit nummer gaat wel nog vaak op de repeat. (Snoeperd)

Muziek is van levensbelang voor mij. Zonder muziek in mijn dagelijks leven is mijn dag niet af.
Dit nummer doet me even zweven. En blijkbaar had Victoria Legrand in dit nummer ook behoefte om te zweven. Het deed haar in haar eigen 'space' verlangen naar haar (toenmalig?) lief.
Het verschil is dat ik na het beluisteren van pareltjes zoals Space Song nadien mijn batterijen opgeladen heb terwijl zij er toen een minder gevoel zal aan overgehouden hebben omdat haar lief niet echt hetzelfde voelde voor haar. Tender is the night for a broken heart, who will dry your eyes, when it falls apart?
Toen ik het de eerste maal hoorde, was ik onmiddellijk verkocht. Victoria's stem begeleidt door die synthesizer. Jep nog steeds (curufin)

Om nou direct een album te beginnen met zo’n hele lange track is wel erg pretentieus. Toch komt het uit West Londen afkomstige White Lies er goed mee weg. Time To Give laat horen dat ze zeker nog niet afgeschreven zijn. Ruim zeven minuten durend! En dat die dan nog vrijwel gelijk zo massaal wordt opgepakt, had het trio van White Lies waarschijnlijk ook niet verwacht. Wat maakt deze herfstplaat die de winter aankondigt dan zo bijzonder? De combinatie van de heldere keyboardklanken en het nostalgische? Is het gewoon simpelweg, de juiste single op het juiste moment, niet teveel bij nadenken. Een samenloop van onverklaarbare omstandigheden. Als hier een formule voor is, dan wil elke band die wel in bezit hebben. (deric raven)

1455
The Chameleons - Up The Down Escalator

Gretz schreef:
1456
The Chameleons - Up the Down Escalator

Mausie schreef:


Dubbele notering Gretz.

De Belgische band K's Choice, waarvan we inmiddels horen te zeggen: van de gebroeders Bettens, maar daar kan ik nog niet helemaal aan wennen. Not an Addict is de doorbraaksingle van de band, afkomstig van het tweede studioalbum 'Paradise in Me' uit 1996. Het gaat over drugs en ontkennen van een verslaving.
'It's not a habit, it's cool, I feel alive...
I'm not an addict,
...maybe that's a lie'. (Simon77)