Dit Zweeds duo wist met 'Line of Fire' één van dé nummers van 2013 te maken voor mij. Instrumentaal is dit echt een dikke topper, waarbij je gewoon wordt meegesleept in de muziek. Dit is een tijdloos nummer, vooruitgestuwd door die prachtige stem. Eigenlijk kan ik moeilijk onder woorden brengen wat ik precies zo goed vind eraan, behalve dat het gewoon een steengoed nummer is! (dumb_helicopter)

HO
HO
Avalanches is above, business continues below. Ik heb me toch een groot deel van deze nummers te danken aan deze babyblauwgesmoelde site en dit halvegaartje hoort daar ook toe, en dan wel door de top 100 van Dance Lover, niet voor het eerst genoemd in mijn lijst, en ook niet voor het laatst. Voor zover je er nog aan twijfelde: deze update is vooral hiphop-electronicgesmoeld en dus mag een mix van beide werelden er prima tussen. The Avalanches is een briljant collectief dat gewoon een eeuw aan geluidsopnames induikt en daar de vetste samples aan elkaar weet te nieten tot zowaar een redelijk samenhangend geheel, maar toch nog zo chaotisch dat je oren tekortkomt. . Een comment op JijBuis noemde het al ‘een muzikale compilatie van memes die nooit bestaan hebben’. Alsof je aan een maat vraagt: “hé, ken jij nog iemand die een nieuwe badkamer bij me kan aanleggen?” en hij je daarna een maand lang opzadelt met een vloot aan Oempa Loempa’s, zoiets. Letterlijk elk citaat, elk dierengeluid, elk instrument dat langskomt is weird en ook ontzettend grappig. En dan die clip nog erbij. Rot op van mij! (123poetertjes)

Een dansvloervuller van Chic met natuurlijk voorman Nile Rodgers. Karakteristiek aan de muziek zijn dan ook de gitaar-gedeeltes van meneer Rodgers. De muziek hangt stevig tegen de disco aan. Stilzitten is dan ook bijna onmogelijk. (Reijersen)

Voor wie Coldplay gemist had met Parachutes (wat in Nederland nog best mogelijk was, geloof ik), kon er na Clocks toch niet meer aan ontkomen. Als 9-jarig jochie was ik erg onder de indruk van het pianointro. De rest van het nummer was maar flauw. Een paar jaar later kwam Talk en dat was toch een veel beter nummer. Die mening heb ik in de afgelopen 8 à 10 jaar bijgeschaafd en vind ik Clocks eigenlijk steeds beter worden. Langzaam leer ik te genieten van de overige elementen van het nummer. (chevy93)

Hoe zouden The Beatles hebben geklonken als ze in de jaren '80 hadden bestaan? Luister naar Sowing The Seeds Of Love en waarschijnlijk wordt het iets duidelijker. Het pianoloopje in het begin heeft veel weg van I Am The Walrus. Het heeft ook een vrij psychedelisch sfeertje wat vooral richting het eind steeds prominenter wordt. En het refrein blijft in je hoofd hangen, dit is een sterke popsong met een vleugje avontuur. (Don Cappuccino)

Loodzwaar nummer dat er moeiteloos in slaagt de luisteraar voor eventjes mee te sleuren in een gitzwarte draaikolk annex neerwaartse spiraal van wanhoop en verderf. En toch is dit nummer een feest. Muziek is toch een raar iets! (ArthurDZ)

Om dit nummer écht te "begrijpen", moet je wellicht eerst zelf een depressie meemaken, en tijdens die depressie dit nummer horen. In dit nummer neemt Jason Molina, zich hier Songs: Ohia noemend, je bij de hand, het is alsof hij persoonlijk tegen je praat, en hij geeft je de beste steun die je maar kan krijgen door middel van muziek. Heb je het moeilijk? Luister naar Jason! De boodschap: hoe zwaar je het ook hebt, je komt eruit, het gaat je lukken, je kan het! Zeg dit tegen een depressief persoon, en het zal geen enkele zin hebben. Maar laat Jason het zingen, en het zal hem/haar wellicht diep kunnen raken. Jason Molina heeft misschien geen perfecte stem, maar het klinkt zo puur, zo oprecht. Het nummer is dan ook prachtig, het heeft niet de opzwepende of hoopvolle sfeer die je zou verwachten, maar juist de donkere sfeer van een depressie, en daardoor werkt het juist. Het weet ook tekstueel op een of andere manier de clichés te ontwijken. Het nummer bouwt zich prachtig op naar een climax: "the endless, endless, endless, endless, endless depression", om daarna de luisteraar moed te brengen. En dan die vrouwenzang erbij, dat is wellicht het benodigde hoopvolle aspect van het nummer. Het nummer is wellicht niet voor iedereen weggelegd, maar als het voor je is weggelegd, dan is het ook wel heel mooi. (Arrie)

Het album waar dit vanaf komt staat hier al zeker 10 jaar in de kast, maar het kwartje bij dit nummer viel pas echt toen ik het voorbij hoorde komen in de film Flashbacks of a Fool. Dat is geen meesterwerk an sich, maar de scenes waarin muziek van Roxy Music wordt gedraaid zijn geweldig. Zo glorieert ook If There Is Something daar en sindsdien ben ik helemaal om. Het is bijna alsof ze het eerste stuk bewust een beetje nonchalant hebben willen laten klinken, om het hartverscheurende stuk dat na 1:40 komt nog beter uit de verf te laten komen. Want vanaf dat moment is het echt op en top genieten. Ik geloof niet dat ik een popnummer ken waar de mellotron en saxofoon zo mooi samenspelen. (herman)

Amy was geen makkelijk persoon, had veel issues en schreef daar heel eerlijke teksten over. Zelfs al haar leven niet zo tragisch ten einde gekomen, je voelt gewoon hoe echt dit is. Amy zelf hield van jazz, hip-hop, soul en girl groups uit de 60s. Die drie vermengde ze met elkaar, Mark Ronson en zijn band (met o.a. leden van The Dap-Kings) hielpen haar daar perfect mee. In combinatie met heel veel alcohol en hartenzeer heeft dat tot geleid tot het erg fraaie Back to Black-album met deze en het titelnummer als (trieste) hoogtepunten. Het titelnummer had hier ook kunnen staan want hoe aangrijpend is het als ze zingt: ‘you’re going back to her and I’m going back to black’. Ze voelt haarzelf weer terugvallen in het zwart. (Arrie)

Het perfecte schuifelnummer toen ik op de middelbare school zat. Heerlijk close met mijn vriendinnetje van dat moment, beter kon de wereld niet worden op dat moment.
Voor George Michael was het het nummer waarmee hij voor het eerst een poging deed om zijn Wham!-imago van zich af te gooien. Het eerste nummer waaruit bleek dat hij een echte artiest was en dat hij ook echt kon zingen. Iets wat hij meer en meer duidelijk maakte op zijn latere solo-albums. Daar staan misschien wel betere nummers op, maar geen van die nummers heeft zo'n plekje in mijn hart als deze Careless Whisper. (Kees-Jan)

Als we praten over klassiekers dan komen we uit bij mijn favoriete Stones-nummer aller tijden Sister Morphine. De bijna-fatale overdosis van vriendin Marianne Faithfull schijnt de inspiratiebron te zijn (de echte fans weten er vast meer over te vertellen). Mij kan die aanleiding niet schelen want ik ben gewoon blij dat ze een juweel als dit hebben weten te schrijven. Hartverscheurend tot op het bot. Haast angstaanjagend te noemen. Geweldig! (aERodynamIC)

Eén van de grootste fouten die ik ooit heb gemaakt: Niet naar 1 van de laatste 2 keren dat Rush in Nederland was geweest... En nu zijn ze met pensioen en kan het NOOIT meer... Wát een sukkel ben ik geweest.

Na de Perfection in Rock op 21 is dit Perfection in Prog, en net als bij Themata zou je kunnen zeggen dat Tom Sawyer Rush's 'signature song' is. Sowieso zit het perfect tussen de hardrock-geörienteerde eerste periode en de meer synthesizer-geörienteerde en met popinvloeden doordrenkte albums van de jaren '80 en begin jaren '90 in. Ik houd trouwens van beide periodes en OMG: wat hebben ze in de loop van hun carrière een bak met geweldige nummers gemaakt, genoeg om minstens 4 keer een volle Ziggodome te vermaken met elke keer een even gevarieerde als geweldige avond.... Oh wacht... wakker worden, gaat nooit meer gebeuren...

Dat machtige toetsengeluid als de band in 1 klap invalt... De eerste zangregel van Geddy die op mij altijd overkomt als een soort omroeper op een groot plein (vanwege het effect op de zang) die iets groot aan- of verkondigd, en dan die door de drums geaccentueerde gitaarakkoorden... Dát is majestueus binnenkomen. Compositorisch is het trouwens best een onwaarschijnlijk nummer, want wat is eigenlijk het couplet, waar is het refrein (is dat er eigenlijk wel?), en waar de brug? Hoe het ook zij: het klopt wel als een zwerende vinger wat er allemaal gebeurt. Alle stukken van de compositie sluiten naadloos op mekaar of vloeien in elkaar over.
Het basgeluid van Geddy is hier nog ouderwets ronkend en zwaar, luister maar eens in de gitaarsolo. Zijn synthesizerthema in dit nummer is iconisch in al zijn eenvoud en door alle toetsenisten gespeeld - en zo niet: mogen ze de titel toetsenist niet dragen... Lifeson heeft bij la Villa Strangiato al een veer in zijn kont gekregen, en doet hier gewoon prima zijn ding, maar dan die drums... Peart's partijen in dit nummer zijn fenomenaal.
Eén van de allerbeste trio's aller tijden in topvorm. (Grafmat)

Helaas geen plekje voor Karin Dreijer`s band of solo project in mijn lijst, dan maar even zo. Haar ijzige, sinistere maar tevens breekbare en aftastende stem past perfect bij deze eveneens wat duistere, zoekende popproductie van Royksopp in zijn hoogtijdagen. Een van mijn meest gedraaide platen. En om antwoord te geven op de titelvraag. Na het ontdekken van Royksopp heeft de muziek mij ongelofelijk veel gebracht en verruimd van geest! (Dance Lover)

Take Five is misschien wel een van de mooiste jazznummers die ik ken. Alles aan dit nummer is schitterend. Het nummer is gebouwd op een repetitief achtergronddeuntje. Op de voorgrond krijgen de blazers vrij spel. Erg mooie solo's zijn het gevolg, afgewisseld met een naar voren geduwd achtergronddeuntje. Het nummer is niet te lang en blijft heel erg boeien.
Als ik dit soort nummers, of nummers als Acknowledgement of Group Dancers schaam ik me diep dat ik nog niet verder het jazz-genre ben ingedoken. (Snoeperd)

Ik hoorde hem onlangs nog eens op de radio voorbij fietsen: The Magnificent Seven van The Clash. Een punkband die heelhuids uit de loopgraven kroop en zich vakkundig diverse stijlen aanmat en daar uiteindelijk zelfs een paar hits mee scoorde. In dit nummer werd naast reggae en funk ook wat hip hop in de hutsepot gemixt. Laten we The Magnificent Seven daarom een mooi illustratie noemen van wat new wave hoort te zijn: geen genre op zich, maar een golf van creativiteit waarmee een hele hoop bands in de nadagen van de punk gewoon hun meest maffe ding deden. Let bijvoorbeeld maar eens op de stofzuiger in de lange versie van het nummer. (dazzler)

Hoewel dit niet de allereerste single van VW is, is dit wel de doorbraaksingle van Vampire Weekend voor mij. Hoekig en lekker springerig, wellicht versterkt door de clip en het luchtige gitaarspel. Ik ben in die tijd erg enthousiast geweest over het debuutalbum van VW maar merk toch dat er een houdbaarheidsdatum op zit en na 3 albums nog maar weinig verrassingen. Dit nummer is echter een uitzondering en blijft sterk overeind en doet ook bij herbeluistering weer het volume van de stereo verhogen, ey ey ey... (Sunderland)

De eerste keer dat ik Elliott Smith live zag, sloot hij hij hiermee af. Het was de perfecte afsluiter van een schitterend akoestische solo-optreden in de Melkweg, 5 april 2000. Dat was sowieso een perfecte avond vanwege persoonlijke omstandigheden en het leek wel alsof Elliott net zo gelukkig was. Hij praatte vrolijk met het publiek en speelde dus het ene na het andere pareltje. Het was een heel contrast met zijn optreden een paar maanden later op Werchter, waar hij met band hard en ongeïnteresseerd speelde. We schrokken toen ook wel een beetje van zijn uiterlijk, maar wellicht had hij gewoon een slechte dag. Angeles is hoe dan ook een fenomenaal liedje en ook eentje waar godzijdank nog wat joie-de-vivre in zit. Hopelijk heeft hij zijn rust gevonden. (herman)

Een van mijn oudere broers vond dit geweldig, het schalde nog wel eens op hoog volume door zijn kamer heen. Dat maakte wel indruk als jong ventje, ook met die clip erbij. Later toen ik m zelf ging herontdekken vond ik m toch minder. Weer jaren later vond ik m weer geweldig en nog steeds. Wat een krachtig nummer zeg. En dan was ik nog niet eens bekend met Primal Scream therapie bv. Een classic van een van mijn fave bands. (luigifort)

Binnen het oeuvre van Agnes Obel een van haar meest experimentele nummers. Zo heeft ze haar eigen stem bewerkt tot dat van een soort mannelijk ecyborg (naar eigen zeggen) waar ze mee duetteert. Hoe mooi haar tweede album ook was, het was wel meer van hetzelfde, dus het is heel fijn dat ze eens iets anders probeert. Tegelijkertijd is het in de basis ook weer gewoon een fraai pianoliedje, maar nu met iets meer spanning ingebouwd. (Arrie)

Mijn eerste kennismaking met deze band, ergens halverwege 2010. In eerste instantie onder de indruk vanwege de hoes, later vanwege het feit dat dit 10 minuten lang best aardig was. Ik kon er destijds zo te zien geen punten aan kwijt, maar het heeft wel indruk gemaakt aangezien ik het nog steeds weet. Inmiddels is EitS uitgegroeid tot één van mijn favoriete post-rockbands en beluister ik ieder album van ze met veel plezier en 3 van de 5 zelfs met grote bewondering. Waaronder deze en bij ieder nummer denk ik weer dat die de beste. Een kenmerk van een steengoed album. (chevy93)

Een ietwat atypisch want vrij rustig Talking Heads-nummer, maar toch ook weer niet: want hoewel het ‘springerige' en opgewekte ontbreken, is er van een bepaalde onderhuidse spanning zeker wel sprake, doorsnee wordt het nooit bij de groep van David Byrne. Afkomstig van ‘Remain in light', hun bij de fans meest geapprecieerde album, en meteen ook het laatste album van de band dat door Brian Eno geproduceerd werd. En laat ‘Listening wind' misschien net het nummer zijn waarin de atmosferische inbreng van Eno het best tot uiting komt, een mooi orgelpunt dus van de samenwerking tussen de band en de producer. (Silent_shout)

Soms heb ik dat gewoon even nodig… Muziek die in sé nergens over gaat, maar volledig wordt gedragen door de sfeer. Deze Boards of Canada tilt mij even van het aardoppervlak. Het lijkt alsof ik zweef in een donkerblauwe lucht, gesierd met oneindig veel fonkelende sterren. Even weg van alles. Een fantastische "spacey trip" die je maakt zonder effectief iets genomen te hebben…
 (Pepino)

“Billie?”

Billie Eilish, de eigenzinnige poprevelatie van 2019, gaat op dit nummer in gesprek met het monster onder haar bed, in gezelschap van een gitzwarte beat en een boel existentiële groeipijnen. En het is allemaal nog retecatchy ook, ja, zelfs het ‘I wanna end me'-stuk.

Billie is de eerste popster van haar generatie die het wereldtoneel beklimt, en belichaamt die generatie dus ook: eerlijkheid en trouw blijven aan je innerlijke weirdo (in plaats van hem voor iedereen te verbergen) zijn het belangrijkst, je kan ‘m zelfs een prominent plekje geven in je beste nummer als de boeman in je slaapkamer als je echt wil. Want ook humor is belangrijk: presenteer jezelf eerlijk, maar doe er ook een scheut absurdisme en ironie bij. Dat is Bury A Friend, en Billie zelf, ten voeten uit. Zijn dit soort artiesten de toekomst van de pop? we gaan het meemaken in onze eigen roaring twenties. (ArthurDZ)

Dit is gewoon New Wave op zijn allerduisterst. Zwartgallig tot op het bot, maar wel heel mooi. (ArthurDZ)

Gretz schreef:
1134
(afbeelding)
Junip - Line Of Fire
(afbeelding)

Junip | 2013 | Sweden

2020: ---
2019: ---
2018: 1509

Genomineerd door: STaRS

Michiel Cohen schreef:

Ter aanvulling. Deze track is ook gebruikt in de serie Breaking bad.
Line Of Fire by Junip - Songfacts

Een artiest en lied die me doen denken aan diezelfde ex die ik hierboven noemde. Al was Janis wel mijn eigen ontdekking. Ik had de naam weleens gehoord en nam op goed geluk wat platen van haar mee bij de kringloopwinkel. Dat was helemaal raak: prachtige stem, prachtige liedjes. De liefde voor Janis bleek mijn vriendin van destijds met me te delen, en we hebben samen nog een erg mooi optreden van haar gezien. Janis Ian is ook een ontzettend leuk, sympathiek persoon: in haar autobiografie, in de verhalen die ze live vertelde, op haar Facebookpagina, ze weet vaak te ontroeren maar doet dat ook met erg veel humor. Haar muziek is wellicht erg braaf maar voor mij is dat niet erg als de liedjes zo mooi zijn. Denk ook aan Jesse, gecoverd door Roberta Flack, of Stars, gecoverd door Nina Simone (met wie ze nog bevriend is geweest).
Fun fact: een personage in Mean Girls is vernoemd naar Janis. (Arrie)

Dankzij Mark Ronson's 'Uptown Special' maakte ik kennis met Kevin Parker en zijn band Tame Impala. Al bij de eerste klanken van zijn stemgeluid was ik verkocht. Die heerlijke effecten die liggen op zijn vocalen werken perfect en, ja Let It Happen is natuurlijk fantastisch, maar de échte knaller voor mij is The Less I Know the Better. Heerlijk funky en er zijn vele dagen dat ik wakker word en deze song in mijn hoofd zit. Gevolg is natuurlijk dat deze song een half uur op replay komt te staan. Dit kan ik blijven horen! (catdog)

Shine On was in ons jeugdhuis anno 1990 een hit. Er werd gretig op gedanst en de single uit 1988 werd ook door The House of Love in de herkansing gegooid in volle Madchester periode. Toen het bon ton was om een jaren 60 retro geluid te paren aan moderne beats (vraag maar aan The Stone Roses natuurlijk). Maar de jongens van The House of Love schreven nog een tweede klassieker op hun naam met Beatles and The Stones. Kan je de geschiedenis van de Britpop eigenlijk beter samenvatten dan met die twee iconen. De melodie en de harmonie van The Beatles en de branie en de riffs van The Stones. Een paar jaar later zouden Blur en Oasis deze muzikale dualiteit op hun manier nieuw leven inblazen. Britpop blijft een bron van mooie liedjes met een verhaal. (dazzler)