Benjamin Clementine schaarde zich in 2015 in het elitegroepje van artiesten (Muse, Editors en Tame Impala) dat minimaal drie keer genoteerd staat in de Eindafrekening. Maar waar dat alledrie al gevestigde namen waren, had tot eind 2014 nog bijna niemand van deze man gehoord. Ondertussen heeft de man ook al een Mercury Music Prize in ontvangst mogen nemen, en is met heel veel lof overladen voor zijn bijzondere zang, liedjes en optreden. En dan te bedenken dat de man jarenlang dakloos, als straatmuzikant, onopgemerkt, in Parijs heeft geleefd. Je zou zeggen dat als je zo'n man op straat hoort zingen, je meteen je hoofd omdraait. Of je er nou van houdt of niet. En dan blijkt zo'n goede zanger ook nog eens ijzersterke composities te schrijven, met goede teksten en fraai pianospel. Een grootheid in wording? (Arrie)

Het albumnummer is een minuut langer dan de “single”. Vreemd genoeg is bij de videoclip van de single de albumversie ingezet met een slow intro van afwachtende drums; wel een mooi intro maar het kan er bij ongeduldigen voor zorgen dat men in het begin al afhaakt. (De single-versie van) “Woman in Chains” heeft een heerlijke opbouw, vanaf het begin een relaxte percussie, een melodieuze synthsound en rustige zangstemmen waarbij Oleta Adams (destijds nog onbekend) voor een fantastisch helder contrast zorgt. De muziek zwelt langzaam steeds meer aan, muzikaal (met Phil Collins op drums) alsook qua zang. “So Free Her” is niet de (onder)titel maar geeft het nummer wel een catchy refrein dat iedereen zich herinnert als je het eenmaal hebt gehoord. (Salvadore)

()

In de jaren '90 was ik nogal gedesillusioneerd over de richting die de muziek in zijn algemeenheid in mijn ogen nam, en was destijds meer bezig met het uitdiepen van mijn liefde voor prog/symfo en het luisteren naar '70's muziek dan met de contemporaine muziek. Ik heb dus later nog wel e.e.a. moeten inhalen, dat geef ik direct toe.
Ænema - dat ik dus ook pas veel later leerde kennen - weerspiegelt volgens mij heel goed wat er in die tijd mis was, met de stad Los Angeles als uitgangspunt. Maar ik denk dat de aanklacht van Tool breed was, en dus ook op de muziekwereld sloeg. Hedonisme, oppervlakkigheid, individualisme en totale afstomping. Persoonlijk sluit dit perfect aan op mijn beleving van de muziekwereld in die tijd waar de nadruk in mijn ogen kwam te liggen op de totale afstomping van de geest. Gabberhouse is wat mij betreft nog steeds de ultieme en meest walgelijke muzikale uiting van dat gevoel. Het gevoel wordt fantastisch weergegeven in dit stukje tekst:

Fret for your figure and
Fret for your latte and
Fret for your lawsuit and
Fret for your hairpiece and
Fret for your Prozac and
Fret for your pilot and
Fret for your contract and
Fret for your car.

It's a bullshit three ring circus sideshow of freaks

Dat Tool hiermee een tijdloos beeld heeft neergezet moge wel duidelijk zijn als je de tekst vandaag weer leest, en er andere gedachtes aan toevoegt. Dan denk ik dat de nadruk al heel gauw komt te liggen op het beeld van een verdrinkende stad:

One great big festering neon distraction,
I've a suggestion to keep you all occupied.

Learn to swim.

Voor Maynard Keenan kan het niet snel genoeg komen, en weigert daarmee weggezet te worden als een pessimist, aangezien alles beter is dan hoe het nu is. Nou... Kijk naar Amerika vandaag de dag, de hele klimaatdiscussie en de rol daarin van de huidige Amerikaanse overheid, en ik kan me nauwelijks voorstellen dat dat gevoel niet opnieuw leeft...

Muzikaal gezien viel ik onmiddellijk voor het rollende ritme (de aangekondigde tidal waves...!?). De baspartij is natuurlijk ook fantastisch. De gitaren zijn hier meer ondersteunend aan de ritmesectie dan op de voorgrond tredend.

Wat ik helemaal niet wist tot ik de voorbereiding voor deze lijst ging doen, is dat het nummer geïnspireerd is door de conferences van de veel te vroeg overleden Bill Hicks, een Amerikaans komiek met een geweldige kritische blik op de Amerikaanse samenleving. Amerikaanse stand-up comedy vind ik vaak ontzettend flauw (om niet te zeggen: 'gewoon slecht en niet-grappig') en oppervlakkig, maar Bill Hicks is van een totaal andere categorie. Hij creëerde het beeld dat door Maynard de inspiratie was voor Ænema. Helaas heeft Hicks dat zelf nooit kunnen meemaken.
Grappig genoeg heb ik Tool en Bill Hicks in dezelfde periode leren kennen, maar nooit écht de link gelegd. Maar ik kan deze gelegenheid niet voorbij laten gaan zonder ff te linken naar Hicks on YT: Enjoy! (Grafmat)

Een erg fijn soulnummer, met een erg sterke zanger, een mooie sfeer, en erg sterk gearrangeerd. Elk instrument lijkt over nagedacht te zijn, en elk instrument lijkt dan ook precies op z'n plaats. Het nummer is wel wat eentonig, maar ook daar is over nagedacht, want het duurt precies lang genoeg. Er zit een hoop spanning in, bijvoorbeeld door de opkomende strijkers, of het repeterende deuntje. En hoewel overal over nagedacht lijkt te zijn, hoor ik toch genoeg emotie. Tel dat allemaal bij elkaar op en je hebt een werkelijk geweldig nummer. (Arrie)

Dromerig, donker en toch voldoende luchtig om een groot publiek aan te spreken. The Slow Show werd in korte tijd vrij snel bekend en dan met name in Nederland. Wat hebben Nederlanders telkens toch met dit soort bandjes? Ik heb geen idee, wel dat ik er zelf ook toe behoor. Onweerstaanbaar lekker. Niet te moeilijk en nu al zeer geliefd. Intense emotie met veel passie gebracht. Daar doe ik het voor. (aERodynamIC)

Dat het inmiddels uitgekotst wordt, snap ik wel. Puur een hitnummer, maar is hij daarom slecht? Nee, zeker niet. Het basloopje ken je op een gegeven moment wel en Moooooooney ook wel en recentelijk heb ik het nummer ook amper meer beluisterd, maar als je het dan een tijdje links laat liggen, slaan die gitaarsolo en die tekst weer even hard in. Niet voor niets heb ik afgelopen week Wish You Were Here weer ingeruild voor Dark Side of the Moon in mijn top 10. (chevy93)

Deze 2 zusjes leren kennen via een popkwis met Emmylou. Toen Stay Gold zich aandiende was ik erg benieuwd, en deze voorbode klonk geweldig. Heerlijke samenzang van deze zusjes die hoe Zweeds ze ook zijn, hartstikke americaans klinken. (DjFrankie)

Het Pink Floyd-gehalte valt op zich wel mee (7 op 250 was ooit 15 op 250), maar er staan er wel vier bij de bovenste 31, waarvan de hele Shine On-suite. Waren deel 1 t/m 5 nog mijn nummer 2 in mijn allereerste top 250, het slotstuk kwam pas in 2015 in mijn lijst. Inmiddels zijn de rollen volledig omgedraaid.

Daar waar de opening van Wish You Were Here nog vooral de Gilmour-show is, is het slotstuk meer een Pink Floyd-show. Het begint nog als een logisch vervolg op deel 5, maar het einde van deze suite is een heuse jam waarin eerst een funky Pink Floyd te horen is en tot slot Richard Wright je meeneemt op een laatste reis. Als deel 1 t/m 5 het vertrek van huis representeren, is dit de thuiskomst. Een contemplatief slot van het muzikale avontuur dat Wish You Were Here heet. De laatste twee minuten zijn van een onbevattelijk pure schoonheid. Als ik ooit van deze aardbodem verdwijn, zou ik dat graag doen onder begeleiding van deze wegstervende noten van deel 9 van Shine On. (chevy93)

Van vele Motown-soul in de 60's heb ik ook een zwak, ook van Four Tops en dit vind ik ook één van hun beste nummers. Onverwoestbaar gewoon. (LucM)

In 1986 kende ik, als 16-jarig ventje, Paul Simon enkel van Simon & Garfunkel en hun wat stoffige oude hits uit de jaren 60. You Can Call Me Al was voor mij dus een verbijsterend fris nummer, met ook nog eens een schitterende clip erbij (voor mij erg belangrijk in die tijd). Ik kocht door dit nummer het album Graceland en kwam steeds meer in contact met de oudere muziek van Paul Simon en Simon & Garfunkel, die voor mij ook steeds minder stoffig bleek.
En hoewel ik You Can Call Me Al niet Paul Simons sterkste nummer vind, wordt ik nog steeds blij als ik het nummer hoor. En dat is toch één van de redenen om naar muziek te luisteren. (Kees-Jan)

De clip van Sing It Back kan ik mij duidelijk voor de geest halen. Ik zie Roisin Murphy nog dansen in haar metalen glitterjurk. The Time Is Now is mij toentertijd ontschoten, maar is een nog leuker liedje. The Time Is Now balanceert tussen akoestische pop en (slow) disco en dat maakt van dit nummer een interessante combinatie. Het is de koers die Roisin Murphy later vaart als ze haar eerste soloplaat lanceert. “Give up yourself unto the moment. The time is now!” (AstroStart)

Typisch zo'n track die je makkelijk in de categorie "direct bij de lurven pakken" kan plaatsen. Ik heb niet zo'n playlist (moet ik nodig eens maken), maar als ik iemand moet overtuigen om hoe vet 90's hip-hop kan zijn, dan laat ik deze sowieso horen. Dat basloopje is zó catchy en venijnig tegelijkertijd, dat afzetten absoluut geen optie is. (jordidj1)

Misschien wel mijn favoriete Muse song dat als beste uit de verf komt live (Glastonbury 2004 als tip). Het is daarnaast ook misschien wel Muse's hardste nummer dat ze ooit op plaat hebben gezet. Wat opvalt is de zang van Matthew Bellamy die hier rauwer en feller dan normaal is wat het nummer ten goede komt. Ook op dit nummer is de grootsheid niet ver weg, vooral in de geweldige refreinen waar de bass en drums beuken. (VladTheImpaler)

Eurosonic 2001: Muziekschool Groningen. Ik stond er samen op de eerste echte date met mijn nieuwe vriendin. Joost Zweegers stond er met een drummer en gitarist in een piepklein zaaltje en ze speelden ze de sterren van de hemel! Inmiddels zijn we getrouwd, en Novastar gaat al 17 jaar met ons mee, al is het jammer dat zijn laatste album echt nergens het niveau van met name de eerste 2 albums haalde...
Wrong - zoals zoveel van Novastar's beste nummers - nodigt uit om mee te zingen, en ik denk dat ik altijd zal blijven doen. Tijdloze melodie. (Grafmat)

Alt-J moet zowat de hype van 2012 geweest zijn, en een terecht hype lijkt me, zo maakt de groep ook in dit nummer duidelijk. Mooie pop, maar duidelijk met een hoekje af, zo klinkt de stem wat beknepen, is de percussie echt wel weldoordacht en maken die plotselinge versnellingetjes, samen met het catchy ‘I Love You So' het nummer helemaal af. Eigenzinnige clip ook die volledig omgekeerd wordt afgespeeld. (dumb_helicopter)

Strong.... een perfecte titel voor dit nummer van het nog jonge trio London Grammar dat de wereld aan het bestormen is.
Een paar prachtige singles gingen een ijzersterk debuut vooraf waarop dit nummer te vinden is. Een nummer dat makkelijk in het gehoor ligt waardoor het ongetwijfeld ook zo aanslaat bij een groot publiek en zorgt voor snel uitverkopende concerten en een album dat het erg goed doet.
De loepzuivere zang van Hannah Reid is daar ongetwijfeld verantwoordelijk voor maar ook de rol van beide heren Dan Rothman en Dominic Major mag niet onderschat worden. Nergens een noot teveel en dat om Reid te kunnen laten schitteren. Misschien niet helemaal vernieuwend meer maar kwalitatief staat London Grammar als een huis. (aERodynamIC)

Het beste stuk uit Dark Side of the Moon, dit is van buitenaardse schoonheid: de piano, die heerlijke jazzy sax, de lieflijke zang in de strofes en het uitbarstende refrein. (LucM)

Toch wel het ultieme hart-onder-de-riem-nummer, dit. Meestal gaat het bij dit type songs hopeloos fout omdat de zanger(es) in kwestie blijft steken in banale goed raad en veel ‘had je maars' en ‘het is simpel doe gewoon net als ik'. Zo niet hier. Hier komt Damon Albarn gewoon naast je meehuilen, want hij heeft het ook niet makkelijk, zijn meisje is namelijk net bij hem weg. Het komt tot filosoferen. “Tender is the touch of someone that you love to much”, mijmert Damon op een bepaald moment en jij knikt. Soms heb je alleen maar nood aan een luisterend oor. Het gospelkoor doet de rest wel. (ArthurDZ)

MGMT is zo'n band waar veel mensen richting alternatief gaan. Het album begint met verschrikkelijk fijne popnummers, maar de laatste nummers zijn al een stuk moeilijker. Ik ken veel mensen die zeggen, MGMT dat is alternatieve muziek. Helemaal niet waar natuurlijk, dat kan nog veel alternatiever. Maar voor mij opende MGMT wel de weg naar meer bandjes, ik kwam daarna op Beach House, xx en Vampire Weekend. En zo ben ik me meer en meer gaan verdiepen. MGMT heeft met het debuutalbum een wonderschoon popalbum gemaakt die een uitstekende combinatie maakt met electronica en gewone instrumentatie. Time to Pretend is voor mij echt niet het beste, maar dit openingsnummer is buitengewoon goed. Het nummer is afwisselend, heeft een fijn refreintje en de instrumentatie zit vol dynamiek en er is veel verschillend instrumentgebruik. Mooi bandje hoor, dat MGMT, al bevalt de weg die ze zijn ingeslagen met het tweede album maar matig, van mij hadden die prachtige popdeuntjes zoals op bijvoorbeeld dit nummer wel mogen blijven. (Snoeperd)

Vroeger dacht men ook al over de toekomst na. Ik vind het altijd heel intrigerend om te zien hoe men decennia geleden trachtte te voorspellen hoe wij ons verder zouden ontwikkelen. Vandaar mijn liefhebberij van Science Fiction uit de jaren 50-70. Analoge elektronische muziek heeft deze schoonheid eveneens. Nergens merk je dat duidelijker dan bij de muziek van Kraftwerk. Een nummer als Radioactivity is daarmee een beetje de Jules Verne van de popmuziek. Deze compositie heeft- en dat zul je mij wel vaker op dit punt in de top 100 horen zeggen- iets buitenaards. Misschien komt dat wel door de koorachtige mellotronklanken en het zanderige percussiegeluid. (Barney Rubble)

Eén van de leukste one hit wonders vind ik dit. White Town (een solo-project) samplet uit Al Bowlly - My Woman. Hij herhaalt heel simpel het viooltje uit het nummer, maar het is zo aanstekelijk als wat. Omdat het uit een nummer van de jaren '30 komt, klinkt het wat lo-fi, het leuke is dat hij zijn zang daaraan heeft aangepast. Het draait echter niet om het viooltje, want los daarvan is het ook gewoon een leuk liedje. De combinatie van het lo-fi-achtige van het viooltje en de zang werkt erg leuk in combinatie met de goed klinkende muzikale begeleiding, en verder is het een erg sterk nummer, met melodieus gezien een ietwat melancholische sfeer. Erg fijn. (Arrie)

Je hebt een aantal grootheden in de hardrock. Ook Thin Lizzy is daar een van. Beter dan AC/DC kan toch niet dus daar ga ik ze maar niet mee vergelijken. Dit vind ik het beste nummer van een zeer vermakelijk album van Thin Lizzy. Het is een vrij bluesy rocknummer. Vooral die riff stuwt dit nummer naar grootsheid. Daarnaast heeft de zanger een niet heel bijzondere stem doch heel prettige stem om naar te luisteren. Een vrij ingetogen hardrocknummer eigenlijk. Met verve uitgevoerd dit topnummer, vooral door het haarfijne gitaarspel en lekkere refreintje. (Snoeperd)

Een vroege favoriet van me, als kleine Johan. Heerlijke popsingle, lekker die bas. Toch wel een onderschat duo, Hall and Oates. Ze maakten in deze periode fijne hit na fijne hit. Dit is wel mijn favoriet daarvan. Zeker een onderschat duo, hebben een trits mooie songs op hun conto. Echt een 80s product. Slick en smooth, maar wie houdt daar niet van. En veel beter dan Nelly. (johan de witt / luigifort)

Nog eens Damon Albarn. Hij bewijst fijntjes wat een veelzijdige artiest hij is. Zijn gave stem komt hier mooi uit de verf in combinatie met het achtergrondkoortje. Het nummer begint al goed met dat inleidend gitaar riffje en eindigt in stijl met dat afsluitende gitaarstuk. (arcade monkeys)

Ik heb een groot zwak voor meidengroepen. En dat gaat van The Shirelles, The Supremes, The Shangri-Las, naar de Dolly Dots, The Bangles, Bananarama, naar Girls Aloud, Sugababes, All Saints, zelfs de Spice Girls. Maar de hoogst genoteerde meidengroep is een serieuze rockband, één van de weinigen die ik ken waarbij alle vrouwen daadwerkelijk een instrument bespelen (naast The Bangles, The Go-Gos, The Runaways, en nog een aantal). Een ontzettend fijne band die ook nog eens heel goed kan spelen, zo bewezen ze gisteravond live, en ze zien er ook niet slecht uit. Ook hier weer de dromerige muziek, maar de sterke ritmesectie houdt je wel bij de les. Een band die helemaal in mij straatje valt, met een paar enorme uitschieters. Undertow vind ik een prachtig liedje, en ik ben nu alweer een tijdje helemaal verslaafd aan het fantastische Elephants, waar alles samenkomt en klopt. Ook hier vallen het bas- en drumspel me het meest op, fantastisch als die binnenvallen, maar ook de zangeres doet me hier meer dan ooit. Dit nummer geeft me altijd heel veel energie (wat ik de laatste tijd wel kan gebruiken), het heeft zo'n geweldige drive, en bovendien heel fijne zanglijnen, sterk gitaarspel en leuke tempowisselingen. En gisteravond sloten ze er live mee af, waarbij ze het nummer nog wat uitrekten. Een fantastisch einde van een sterk concert.
Oh, en nog een leuk weetje. Dit is van hun eerste EP die is gemixt door niemand minder dan John Frusciante, die gitarist was van de Red Hot Chili Peppers. Bovendien hadden ze toen nog geen vaste drummer, waardoor Frusciante met zijn maatje Josh Klinghoffer aankwam, die op één nummer van de EP drumt, en hier in de clip te zien is. Klinghoffer is tegenwoordig de gitarist van de Peppers. (Arrie)

Voor mij was dit als Pulp-fan één van hun vele leuke singles, maar dat veranderde toen ik ze in 2011 zag optreden op Primavera Sound, in Barcelona. Pulp had ik ooit al eens op Lowlands gezien, maar dit reünie-optreden was veel en veel beter. Sterker nog, het is het beste concert dat ik ooit gezien heb. Ze begonnen daar met dit nummer en live was het zo fantastisch, zo energiek, dat het optreden niet meer stuk kon. Dit is het nummer bij uitstek om aan die mooie avond terug te denken. (herman)

Onze eigen Claw Boys Claw. Ik vind deze band zeker goed, heb hun beroemdste album al een aantal keer geluisterd. Het is terecht een kleine klassieker. Rosie komt van een ander album. Dit vormt voor mij tot nu toe het hoogtepunt van Claw Boys Claw. Rosie is een sfeervol nummer met een klasbak van een refrein. Het refrein is zeer, zeer prachtig. Het heeft ook nog eens een beetje een jaren 60 sfeertje waar ik zeker niet vies van ben. (Snoeperd)

Pretentieloze rock met ballen, zoals bijna het hele oeuvre van The Replacements. Ik heb het trouwens altijd gek gevonden dat dit nummer, zo catchy en radiovriendelijk als de band kon klinken, nooit een hit is geworden, nota bene in het jaar waarin The One I Love een top 10-hit werd. Overigens ook een prachtige ode aan de zanger van Big Star: Alex Chilton (ArthurDZ)

Ook de afsluiter heeft de shuffle toepasselijk uitgekozen. Met sad day beëindig ik de Fietstocht. Of in elk geval van het muzikale gedeelte van de tocht, want hierna zou ik nog een flink stuk doorploegen in stilte terwijl ik de boel een beetje op een rijtje ging zetten. Zowel de volgorde van de finale als het leven in het algemeen. Het vooruitzicht dat ik deze dame toch niet zal gaan zien op Down The Rabbit Hole dit jaar stemt me treurig en mijn vrees voor een saaie stille zomer begint op te spelen, maar tegelijkertijd ben ik blij dat ik in dit prachtige weer wel gewoon mijn tochtjes kan toeren en nog zat muziek heb om op te teren. In één vn de vele pronkstukken van Magdalene kan ik mijn troost vinden terwijl ik de brug over de A67 bestijg. Een cabrio passeert me en een klein meisje staart me vanaf de achterbank even aan met een nieuwsgierige lach op haar gezicht. Ergens heeft ze wel wat weg van Tahliah. Ik lach terug. Hoe kan ik anders, het is een mooie dag, een mooie Fietstocht en een mooie soundtrack. 2019 was een fijn jaar. x (123poetertjes)