48
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Peter Gabriel - Wallflower [6:30]



Peter Gabriel [4] | 1982 | Verenigd Koninkrijk

2022: 51
2021: 45
2018: 34
2017: 49
2016: 48
2015: 30
Genomineerd door: Svendra

Muziek kan je soms zo diep raken, dat je het zelfs in je botten denkt te voelen. Dit is zo’n nummer. Nu zit er alleen al iets in de stem van Peter Gabriel (wat mij betreft één van de mooisten uit de muziek) die maakt dat dat je snel geraakt wordt zijn muziek. Maar dit is zo’n nummer wat je echt diep weet te raken, zodat je, hoewel je nog nooit eerder je botten hebt gevoeld (ik heb nog nooit iets gebroken), erachter komt dat je wel degelijk iets in je botten kan voelen.

Dat dat met dit nummer bij mij gebeurt, heeft ook te maken met de achtergrond van het nummer. Soms blijft het bij de nummers van Peter Gabriel toch wat gissen waar het eigenlijk over gaat. Maar hij heeft natuurlijk ook een aantal politiek bewogen nummers. Dit is er één van. Hij probeert de mensen die in Zuid-Amerika vanwege hun overtuigingen gemarteld worden een hart onder de riem te steken, maar benoemt ook de uitzichtloosheid van hun situatie : ‘Let your spirit stay unbroken, may you not be deterred. Hold on’, maar ook ‘Though you may dissapear, you’re not forgotten here’. De hele tekst is ongelofelijk sterk en de thematiek, die helaas tot op de dag van vandaag actueel is, hooguit voor andere locaties, is één van de factoren dat het nummer zo onder je huid kruipt.

Maar dat is natuurlijk niet de enige factor. Want muzikaal moet er toch ook wel iets zijn wat maakt dat het nog veel dieper je lijf ingaat. De instrumentale begeleiding is eigenlijk maar sober en relatief eenvoudig, maar o zo doeltreffend. Geen noot te weinig en eigenlijk nog veel knapper, geen noot te veel. De geweldige, diepe en warme stem van Peter Gabriel krijgt alle ruimte om de boodschap op je over te brengen. Wat legt die man toch een empathie en emotie in zijn zang.

Langzaam wordt je hele lijf gevuld door de muziek en voel je het overal. Het kippenvel is niet tegen te houden en als je niet uitkijkt krijg je tranen in je ogen. Ach, wat maakt het ook uit. Laat maar komen. (Bonk)

47
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - The Seventh House [14:23]



The Seventh House | 2000 | Verenigd Koninkrijk

2022: 37
2021: 72
2018: 50
2017: 76
2016: 116
2015: 82
Genomineerd door: Jester

Ik ben niet altijd onder de indruk van de muziekstukken van IQ , met name de dramatische klanken van zanger Peter Nicholls staan mij soms wel tegen, dit nummer vind ik dan weer heel mooi gedaan.
The Seventh House vertelt het huiveringwekkende verhaal van de enige overlevende van een veldslag uit WO 1

Fourteen hundred hours, won't forget that day
Coal-black sky, the earth a hundred shades of grey
In the aftermath, as silent as the grave
I alone remained, no other soul was saved
Faces turning over
Limbs that shake without a conscious kind of movement now
For all their tomorrows we gave our last day today

Mooi intro en eerste stukje wordt als een ballad gezongen, in het vervolg speelt IQ veel met de dynamiek (iets wat zij wel vaker doen) rustige passages worden afgewisseld met fellere en zoals altijd bij IQ ontaard dit nooit in onnodige instrumentale krachtpatserij.
In het laatste deel weet zelfs Nicholls mij dan te overtuigen met een prachtig einde van wat ik dus een van de mooiste van IQ vind. (Rudi S)

46
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Even Less [7:11]



Stupid Dream | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2022: 47
2021: 42
2018: 31
2017: 37
2016: 45
2015: 32
Genomineerd door: chevy93

Van veel favoriete bands weet ik nog wel hoe of waarom ik er ooit mee begonnen ben, maar bij Porcupine Tree kom ik niet verder dan dat er ineens wat liedjes (vooral) van Stupid Dream op mijn harddisk stonden en dat op zeker moment het hele album volgde. Dankzij de ontdekkingsbonus is Stupid Dream tot op heden mijn favoriete Porcupine Tree-album, al draai ik hem niet echt vaak meer en is de Top 10-positie die hij lang gehad heeft inmiddels ook gesneuveld. Doordat mijn smaak indertijd nog wat meer rechttoe-rechtaan en op hardrock gericht was, viel het album wel snel in goede aarde, voornamelijk dankzij de uitbarstingen van Tinto Brass en deze Even Less. (Casartelli)

45
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Gazpacho - The Walk [13:41]



Tick Tock | 2009 | Noorwegen

2022: 17
2021: 57
2018: 119
2017: 39
2016: 27
2015: ---
Genomineerd door: Finidi

Here's the map of the land
Pour it through your old hand
Give me more sand, more sand

Deze lyrics, waar het nummer mee begint, slagen er altijd direct in om mij de woestijn te laten voorstellen waar de hoofdpersoon van het album door heen loopt. Misschien komt het doordat ik voor m'n studie ook vrij vaak naar kaarten zit te kijken, of zelf te maken, maar het idee dat elke zandkorrel een kaart van het woestijnlandschap is, vind ik mooi gevonden. Het geeft ook de hopeloosheid van de situatie weer: gecrasht midden in de woestijn, en eigenlijk is het enige visuele aanknopingspunt het gecrashte vliegtuig... maar juist die moet je achterlaten.

De muziek zelf is zoals altijd erg mooi bij Gazpacho, dit keer verrijkt met wat Arabische invloeden. Vooral het eerste deel heeft een schitterende melodie. Het nummer is misschien ietwat repetitiefs, maar ook dat symboliseert de eindeloze, hopeloze tocht door de woestijn waar weinig verandering in plaatsvindt. Halverwege het nummer is er een rustmomentje: de nacht doet zijn intrede. In het tweede deel gaan we op dezelfde voet verder: stap voor stap zonder doel door de woestijn, de zang varierend tussen hoopvol, hopeloos en hallicunerend. Maar hier bouwen we naar een schitterende laatste minuut toe, afsluitend met een zin die je of mooi vind, of quasi filosofisch pretentieus geneuzel: Doesn't everyone have their own walk to walk? (Finidi)

Gazpacho wandelt nog even door.

44
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Gazpacho - I've Been Walking Part 2 [12:30]



Demon | 2014 | Noorwegen

2022: 91
2021: 186
2018: 69
2017: 63
2016: 71
2015: 76
Genomineerd door: Dieter

Een relatief nieuwe loot aan de Progboom, deze Noorse band. Maar wel een hele mooie nieuwe loot, die al een aantal goede vertakkingen kent. Wat weten ze toch prachtige sfeervolle muziek te maken.

Ik vind dat ook dit nummer eigenlijk het best tot zijn recht komt met gedimde lichten , geen verdere afleiding om je heen en met het volume lekker hard. Laat je opgaan in het verhaal, in de prachtige muziek. Dan is het weer verstild, dan weer knalt het uit je speakers. Het prettige warme stemgeluid van Jan Henrik Ohme. Het mooie vioolspel.

Zonder afleiding komen de onverwachtse en stevige wendingen dan extra binnen, want afwisseling en dynamiek is er genoeg in dit nummer. Maar zonder die afleiding hoor je ook pas goed alle kleine en subtiele wendingen. En bij iedere luisterbeurt hoor je er weer meer of andere. Dan wordt pas echt duidelijk hoe geweldig dit nummer in elkaar zit.

Je wordt meegenomen in de prachtige loop van het nummer. Het ene moment voel je je heerlijk op je gemak en zak je onderuit en in het nummer weg. Het andere moment zit je op het puntje van je stoel. Maar de volle twaalf en een halve minuut wordt je verpletterd door de schoonheid van het nummer. (Bonk)

43
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Neverland [12:10]



Marbles | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2022: 12
2021: 5
2018: 8
2017: 10
2016: 7
2015: 10
Genomineerd door: chevy93

Nadat ik ooit een keer, toen mijn muzikale reis pas net begonnen was (ik luisterde tot op dat moment voornamelijk Limp Bizkit, Linkin Park, The Prodigy en meer van dat soort pubermuziek), op de gok Clutching At Straws had gekocht en dit album voor mijn gevoel steeds beter begon te klinken, raakte ik geïnteresseerd in Marillion! Nu moest ikzelf nog rijpen om deze muziek meer te gaan waarderen, dus het heeft een tijdje geduurd. Maar mijn zusje had op een gegeven moment voor haar verjaardag Marbles live gekregen, en dat wilde ik toch ook wel graag op mijn mp3speler hebben want Marillion kende ik al.

Oh, ze hebben hier een hele andere zanger? Nou, ik weet niet of ik dat nou wel zo geslaagd vind. Dat is wat ik toen dacht bij het eerste nummer (The Invisible Man), maar nog binnen dat nummer was ik ook om voor wat ik later zou leren de beste zanger in het proggenre op dit moment. Wat legt deze man vreselijk veel emotie in de muziek van Marillion! En toen ik bij Neverland aankwam wist ik het zeker: dit was dé band waar het mij om te doen was! Wat een emotionele trip is dit nummer iedere keer weer, ik kan er geen genoeg van krijgen. Inmiddels loop ik samen met mijn zusje alle concerten af en moeten we ook echt een keer bij een Marillionweekend zijn als de agenda's en het budget dat toelaten. Maar de doorbraak in mijn beleving begon allemaal bij Marbles live en dan met name deze: Neverneverneverlahand! (El Stepperiño)

42
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Anesthetize [17:42]



Fear of a Blank Planet | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2022: 21
2021: 19
2018: 21
2017: 11
2016: 21
2015: 25
Genomineerd door: MunzW

Episch nummer , 17 minuten en vroeger toen wij nog jong waren duurde een plaatkant zolang.
Ach er zit genoeg in om door te gaan voor een boel liedjes die normaal een plaatkant vullen.
In het eerste stuk zit vooral dromerige zang van Wilson en fraai trommelwerk van meesterdrummer Gavin Harrison.
Na zo’n 4 minuten is daar opeens held Alex Lifeson met een fraaie gitaarsolo en dan gebeurt er opeens van alles stevige riffs, soundscapes en dreiging komen voorbij om weer dromerig te eindigen, je zweeft met de band het nummer uit. (Rudi S)

41
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Rush - Tom Sawyer [4:33]



Moving Pictures | 1981 | Canada

2022: 41
2021: 22
2018: 51
2017: 72
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Porcupine Head

Eerlijk gezegd duurde het wel even voor het 'Rush' kwartje bij me viel. Toch vreemd, want ik vind het nu een geweldige band. Maar bij eerste beluisteringen in de zoektocht naar goede progmuziek deze band toch eens weggeschoven als 'niet mijn smaak', in mijn herinnering toch vooral op basis van de zang. Het is natuurlijk ook een uniek en bijzondere stem van Geddy Lee. En eigenlijk jarenlang in het verdomhoekje gelegen. Tot ik het weer eens een kans gaf met dit nummer. En gek genoeg trok ik die stem nu prima en vond ik het juist wat hebben. En als je dan goed gaat luisteren... Wat een drumwerk, wat een toetsenwerk, gitaren... Lekker hoor! Moving Pictures maar gauw aangeschaft. Laten we het er maar op houden dat de wijsheid met de jaren komt.

Overigens stiekem nog wel gegniffeld om de Southpark aankondiging in deze live versie (Bonk)

40
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - The Weapon [6:23]



Signals | 1982 | Canada

2022: 48
2021: 43
2018: 61
2017: 75
2016: 77
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli

We've got nothing to fear
but fear itself

Deel 2 van de Fear-trilogie die in omgekeerde volgorde over de albums Moving Pictures, Signals en Grace Under Pressure afgespeeld wordt en naar mijn bescheiden mening, ondanks straffe concurrentie, de beste. Zo'n omgekeerde trilogie is natuurlijk wel een tikkeltje nerderig, maar de drie nummers op rij vormen tekstueel een staalkaart van Neil Pearts libertaire gedachtegoed en zijn, ruim dertig jaar na dato, nog immer actueel. Allemaal leuk en aardig (of eigenlijk niet zo leuk), maar het draait nog altijd om de muziek en die is fantastisch bevonden, vanaf het eerste moment dat het pulserende ritme uit mijn (toen nog) computerboxjes schalde. En hoewel Rush anno 1982 vrijwel alle progexcessen achter zich gelaten had, was de performance van met name Peart en Lifeson in de instrumentale break van dit nummer voldoende om legendarisch te zijn, zelfs als Rush alleen dit nummer gemaakt had. (Casartelli)

39
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - White Russian [6:27]



Clutching at Straws | 1987 | Verenigd Koninkrijk

2022: 70
2021: 82
2018: 56
2017: 52
2016: 84
2015: 131
Genomineerd door: ArthurDZ

"Prog muziek zijn veeeels te lange nummers!" Een cliché waar de progscene niet van af komt en laten we eerlijk zijn, clichés ontstaan niet uit het niets. Toch hoeft dat niet altijd zo te zijn. Op het beste Marillion album klokt het langste nummer 'slechts' 6:27. Er gebeurt dan ook wel heel veel in een rap tempo. Het begint met een moedeloze Fish, opgejut door een stuwende bas, sprankelende bekkens en een huilende gitaar waarmee ik gelijk meteen enkele belangrijke kenmerken van het hele album genoemd heb. Ondersteund door het opzwepende toetsenwerk komt Fish los en na een aantal tempowisselingen halverwege komt daar een gitaarsolo overheen die door merg en been gaat. Niet lang maar zo intens en meteen daarna geen rustmoment, nee... Fish is nu echt pissed off en dat laat hij horen:

They're burning down the synagogues, Uzis on a street corner
The heralds of the holocaust, Uzis on a street corner
The silence never louder than now, how quickly we forgot our vows
This resurrection we can't allow, Uzis on a street corner

Geïnspireerd door een bezoek aan Auswitch. Er is voor mij geen couplet te bedenken waar ik Fish krachtiger, scherper heb horen zingen. Met mijn hele ziel aan flarden gescheurd heb ik altijd even nodig om weer op adem te komen en daar is gelukkig aan gedacht om het nummer even een rustpunt te geven. Vervolgens word op passende wijze toegewerkt naar een fraai afsluiting waar alles nog even samen komt.

White Russian heeft alles waaraan een progklassieker moet voldoen, en dat in 'slechts' 6:27 minuten.....

Ingrediënten: 5cl wodka, 2cl koffielikeur, room
Bereidingswijze: Schenk de wodka en koffielikeur in een tumbler met ijsblokjes. Voeg naar smaak room toe. Mix de ingrediënten geleidelijk door elkaar. (musicborst)

Harde klappen voor Neverland en Anesthetize.

38
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - The Darkest Hour [10:52]



Ever | 1993 | Verenigd Koninkrijk

2022: 77
2021: 115
2018: 55
2017: ---
2016: ---
2015: 96
Genomineerd door: musicborst

Wederom een nummer van het comeback-album van Peter Nicholls. Maar ik vraag hier speciale aandacht voor John Jowitt, die ook voor het eerst in de line-up van IQ te horen is, en nadrukkelijk aanwezig is met zijn ronkende baslijnen. Voor het overige een band die als geheel overtuigt, met voldoende ruimte voor de individuele leden. Wat me bij herbeluistering opviel is hoe lang het nummer is, ruim 10 minuten, het voelt veel korter! Laten we dat maar als een goed teken opvatten. (Jester)

37
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Harmonium - Histoires Sans Paroles [17:12]



Si On Avait Besoin d'une Cinquième Saison | 1975 | Canada

2022: 166
2021: 240
2018: 140
2017: 107
2016: 104
2015: 74
Genomineerd door: Titmeister

Ergens op mijn virtuele to-do-lijst staat het voornemen om het album Si on Avait Besoin d'Une Cinquième Saison (die titel alleen al!) van Harmonium nog eens aan te schaffen. Het feit dat wat ik van de latere Harmonium gehoord heb niet zo aanspreekt en dat hij ook niet echt regelmatig in afprijsstapels bij de Blokker ligt, maakt dat er meestal iets anders een hogere prioriteit krijgt. Maar stel je toch eens voor dat er op dat album nog net zoiets moois als Histoires sans Paroles staat... of zelfs nog net zoiets moois als het stuk van Histoires sans Paroles tussen de derde en de vijfde minuut. Of dat stuk vanaf de veertiende minuut. Kippenvel! Nuja, sommige dingen moeten misschien gewoon in nevelen gehuld blijven. (Casartelli)

36
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
King Crimson - Epitaph [8:52]



In the Court of the Crimson King | 1969 | Verenigd Koninkrijk

2022: 28
2021: 96
2018: 139
2017: 77
2016: 87
2015: 146
Genomineerd door: chevy93

Je zweeft op Ian McDonalds mellotron, met af en toe een duwtje van Robert Fripps tokkelende riffs. De indringende zang van Greg Lake maakt het geheel wisselend melancholiek en dramatisch. I feel tomorrow I'll be crying, nu nog niet dan? De krachtige symfonische finale laat je uitgeput achter, en dan ben je pas halverwege een album met grote tegenstellingen. Want natuurlijk luister je dit nummer niet los, maar hoor je het in de context van het snoeiharde openingsnummer 21st Century Schizoid Man en ingebed tussen de volstrekt tegenovergestelde romantische tracks I Talk to the Wind en Moonchild. (Orbilin)

35
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Riverside - The Same River [12:02]



Out of Myself | 2003 | Polen

2022: 79
2021: 111
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Rogyros

Wat Riverside mijns inziens zo bijzonder maakt is hun vermogen om je, zonder dat je het eigenlijk in de gaten hebt, volledig mee te zuigen in de door hen gecreëerde sonische belevingswereld. Hoe ik dat vaak ervaar is dat ik een nummer opzet, ik vervolgens er heerlijk in wegmijmer en mezelf er lekker in laat onderdompelen, om vervolgens bij de finale / het begin van het volgende nummer plots 'wakker' te worden. Dat wegmijmeren is niet uit verveling, maar voor mij is het gewoon een puur genietmoment; de diepste connectie die ik kan maken tussen enerzijds mezelf en anderzijds de muziek in kwestie.

Ik weet bijvoorbeeld nog goed hoe ik me voelde toen ik The Same River voor het eerst beluisterde; met de koptelefoon op m'n oude kamer, in het pikdonker met een bureaulampje op. Ik was compleet van de kaart geveegd. Gelukkig mag ik na een nieuwe luisterbeurt vermelden dat dat nummer, en eigenlijk het hele album, niks aan kracht heeft ingeboet door de jaren dat ik Riverside niet heb beluisterd. (ABDrums)

Was je op dat moment een beetje Out of Myself, ABDrums?

34
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pink Floyd - Sheep [10:20]



Animals | 1977 | Verenigd Koninkrijk

2022: 27
2021: 13
2018: 10
2017: 16
2016: 16
2015: 18
Genomineerd door: uffing

Het begint de eerste minuten met een wat 'mellow' toetsenwerk en dan hoor je nog wat rustig geflierefluit op de achtergrond en af en toe wat geblèt (schrijf je dat zo?) in de verte. Het is absoluut geen goede opmaat voor wat de rest van het nummer is, want rust en 'mellow' kenmerken dit nummer zeer zeker niet. Dat blijkt als de drums invallen en dan ook de zang er werkelijk doorheen komt knallen. De rust is dan definitief gedaan en je wordt meegetrokken in voor mij één van de meest heftige en toch ook wel agressieve nummers van Pink Floyd. Er wordt langgerekt gezongen, en de tekst wordt je grotendeels bijna toegebeten, maar toch blijft het zingen.

De verrassing, de dynamiek en afwisseling waar ik bij Dogs ook al over repte, is hier ook ten volle aanwezig. Maar dit nummer herbergt eigenlijk nog meer spanning en energie in zich. Mocht u zich, net als mij ook afvragen wat eigenlijk die vervormde stem op de achtergrond zegt zo rond minuut 7; dat blijkt een parodie op psalm 23 te zijn.

Waar de muziek van Pink Floyd zich ook nog wel eens kan lenen voor de achtergrond, is dat hier zeker niet het geval. De bliksem slaat geregeld in, lijkt het. Zelden zo’n bijtend en venijnig nummer van Pink Floyd gehoord (daar doen de aan het einde terugkerende fluitende vogels en blètende schapen niets meer aan af), maar ik vind het heerlijk! (Bonk)

En bij deze de hoogste nieuwe binnenkomer van dit jaar!

33
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Riverside - Friend or Foe? [7:29]



ID.ENTITY | 2023 | Polen

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

In 2022 komt Riverside met een nieuw album. ID-ENTITY.
Deze opvolger van Wastland (2018), een melancholisch album gemaakt na de dood van medeoprichter en gitarist Piotr Grudzinski, gaat een nieuwe kant op.
Dat is geen slechte keuze. Het klinkt allemaal weer fris en ook wat verassingen.
Het begint met de opener Friend or Foe? Een nummer wat je niet verwacht van Riverside.
Synthpop, New wave, Simple Minds, AHA, Rush, Steven Wilson zijn wat verwijzingen die je her en der in reacties en beoordelingen tegenkomt.
En het moet gezegd worden het is een perfecte opener van het album.
Het nummer begint met jaren 80 synthesizer en bas opening wat al meten een vrolijke indruk maakt.
Dit mondt uit in een poppy sound en wordt de muziek voller door het heerlijk orgelgeluid, drums en gitaar. Synth riff en bas volgen verder. Nummer wordt hierna een pop song (hier herken je AHA in).
Heerlijk. Bridge met metal achtig gitaar werk. Verder weer couplet en wordt er toegewerkt naar het einde (een synth partij, met diverse sounds). En na ca. 7,30 minuten is het af en blijf je verbaast achter. Is dit Riverside? Dit nummer kan je best 3 keer achter elkaar draaien. Super.
Veel keyboards. Dit nummer blijft meteen hangen en is al snel mee te zingen.
Her en der lees je kritiek op de teksten van het album maar bij dit nummer vind ik de tekst wel goed.
Who do you pretend to be
To please everyone?
Who are you imitating now?

I've heard the same story
Long before this one
You are nothing but a copy of it

Dit sluit aan bij het thema van het album ID.ENTITY. Zijn we ons zelf of een kopie van een ander en zijn we op zoek naar likes in Social Media, willen we goed bevonden worden door ons anders voor te doen en zijn we echt of fake.

Oh oh
And we go round and round
Update
Upload
Oh
Are you fake or real?
Are you friend or foe? (Papartis)

32
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - Common Ground [7:00]



Nomzamo | 1987 | Verenigd Koninkrijk

2022: 57
2021: 53
2018: 62
2017: 83
2016: 209
2015: ---
Genomineerd door: meesterdch

Voor Nederlanders een reality check: de grote oorlog, dat was in de ons omringende landen toch echt de Eerste Wereldoorlog. De Britse prog uit de jaren '80 schonk ons rond dit thema al Sequences (Twelfth Night) en Les Morts Dansant (Magnum) en IQ (tijdelijk met Paul Menel achter de microfoon) verlegt de al vrij hoog liggende lat nog eens met Common Ground. Tekstueel laat het nummer weinig aan de verbeelding over, om daarna nog even hun vakmanschap in het instrumentale sfeer schetsen te bewijzen. (Casartelli)

31
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Soup - Sleepers [13:35]



Remedies | 2017 | Noorwegen

2022: 60
2021: 44
2018: 48
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: El Stepperiño

Nu mopper ook ik wel eens wat over het behoudende en weinig vernieuwende karakter van onze toplijst, zeker in de hogere regionen (sorry nog daarvoor).
Toch is het Soup wel degelijk gelukt om als nieuwkomer hoog te eindigen! Hoewel ze al vanaf 2008 muziek maken, lukte het pas in 2017 met het wonderschone, zowel qua muziek als vormgeving (wat een juweeltje van een hoes ) Remedies een wat groter publiek te bereiken. Voor progbegrippen dan, want zo heel groot is het publiek natuurlijk nog steeds niet. Maar gelukkig inmiddels behoren wij als progladderaars inmiddels bij dat publiek.
Want wat een klasse zit er in dit nummer, qua opbouw, sfeer en spanning. Ook mooi hoe het ze lukt om op sommige momenten hard 'door elkaar te spelen' en het toch ontzettend muzikaal te houden. Puntje-op-je-stoel-muziek is dit voor mij! (Bonk)

30
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Porcupine Tree - Trains [5:56]



In Absentia | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2022: 62
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Gebruiker43757

Eén van de meer breekbare nummers uit het intense en nog steeds groeiende oeuvre van Steven Wilson, uit de periode waarin hij opschoof in de richting van compactere en meer gestructureerde composities. Maar omdat het bloed kruipt waar het niet gaan kan bleven de insteek en de bijbehorende sfeer ongrijpbaar als altijd, zodat Trains tegelijkertijd een romantische invalshoek heeft (I'm dying of love, it's OK), een nostalgische (Always the summers are slipping away / Find me a way for making it stay) en een surrealistische en bijna magische, want welke 60 ton angel falls to the sky?

De muziek telt niet minder facetten, want terwijl het nummer begint met een melancholische akoestische gitaar valt na een minuut een hele band in, maar het geluid van de akkoorden van de elektrische gitaar ligt zodanig bovenop de textuur van het nummer dat de atmosfeer even bedwelmend blijft, en het gebruik van een mellotron en een solo van een akoestische gitaar versterken de indruk van zomerse landelijkheid nog. Dan verandert het nummer halverwege opeens radicaal van spanning, met een banjo en handclaps in een onverwachte driekwartsmaat, even later aangevuld met een elektrische gitaar waarvan het getokkel zó voorzichtig is dat het wel lijkt alsof hij het broze evenwicht niet wil verstoren. Latere zware akkoorden dreigen het nummer over te nemen, maar op de achtergrond glippen de zomers de zanger nog steeds uit handen, en uiteindelijk blijven alleen de eenzame handclaps over.

Zoals wel meer van Wilsons muziek roept dit nummer parallelle geaardheden op – de onbestemde melancholie van een kind dat niet weet waar zijn droefheid vandaan komt, en het gevoel van verbondenheid van de volwassen luisteraar die zich verheugt omdat er ergens op de wereld iemand is die zulke gevoelens kan omzetten in zulke mooie muziek. Maar is die volwassen luisteraar niet nog altijd dat kind? (BoyOnHeavenHill)

29
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Marillion - Script for a Jester's Tear [8:39]



Script for a Jester's Tear | 1983 | Verenigd Koninkrijk

2022: 10
2021: 10
2018: 13
2017: 24
2016: 38
2015: 11
Genomineerd door: Fathead

Onder het motto “So Here i am Once More” is hier weer een lied van Marillion in de Top 300. Dit is het eerste nummer van hun eerste album. In een tijd dat symfo/prog niet meer kon deed de band waar ze zelf zin hadden en konden de grafdelvers hun spaden pakken want de symfo kreeg een tweede leven. Een viertal brave Engelse jongens plus een Schotse rauwdouwer deden de symfonische harten weer veel sneller kloppen en voerden hun taak als aanvoerders van de tweede generatie symfonische bands subliem uit (vigil)

28
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Xanadu [11:08]



A Farewell to Kings | 1977 | Canada

2022: 25
2021: 21
2018: 26
2017: 41
2016: 18
2015: 13
Genomineerd door: uffing

Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: wat mij betreft is Xanadu het beste nummer aller tijden. Het is een fantastische symbiose van fenomenale instrumentenbeheersing, kracht, melodie, gevoel en verrassingen. De mysterieuze, op het gedicht 'Kubla Khan' van Samuel Taylor Coleridge gebaseerde tekst doet de rest. Op A Farewell to Kings slaagt Rush er voor het eerst echt in om harde rock te combineren met symfonische elementen en dit zorgt voor een dijk van een album. Iedere luisterbeurt van met name Xanadu zorgt nog steeds voor meters kippenvel op mijn hele lichaam en ik slaag er nooit in om mijn enthousiasme dan te temperen; ik moet meedrummen of meebassen! Niet alleen de ultieme progsong, maar sowieso de ultieme song voor mij! (uffing)

27
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Peter Gabriel - San Jacinto [6:21]



Peter Gabriel [4] | 1982 | Verenigd Koninkrijk

2022: 46
2021: 28
2018: 30
2017: 48
2016: 60
2015: 38
Genomineerd door: vigil

Hoewel enkele andere van zijn titelloze albums inmiddels aardig langszij komen, is de vierde degene die ik het meest in het hart gesloten heb... het was althans vaak de fascinerendste plaat om weer naar terug te keren, al was het maar in de hoop dat het kwartje bij de diverse minder interessante nummers die in de niet bijster toegankelijke collectie zaten nog eens zou vallen. Voorlopig wacht ik nog. Dit geldt dan weer niet voor San Jacinto, dat met zijn opdringerige ritme en overdonderende climax vanaf de eerste luisterbeurt de aandacht trok. (Casartelli)

26
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Supertramp - School [5:35]



Crime of the Century | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2022: 64
2021: 97
2018: 37
2017: 208
2016: 133
2015: 47
Genomineerd door: chevy93

Weer een klassieker, dit keer van Supertramp. Prachtig nummer met een hoofdrol voor (uiteraard) Roger Hodgson. Een andere hoofdrol is er voor de mondharmonica in het intro en het prachtige toetsenspel aan het einde van het liedje. Ik heb het nummer al vaak voorbij horen komen maar vervelen doet het nooit. (vigil)

En dan is het tijd voor het laatste tussenoverzichtje:

50 (38) Marillion - Chelsea Monday
49 (55) IQ - Frequency
48 (51) Peter Gabriel - Wallflower
47 (37) IQ - The Seventh House
46 (47) Porcupine Tree - Even Less
45 (17) Gazpacho - The Walk
44 (91) Gazpacho - I've Been Walking Part 2
43 (12) Marillion - Neverland
42 (21) Porcupine Tree - Anesthetize
41 (41) Rush - Tom Sawyer
40 (48) Rush - The Weapon
39 (70) Marillion - White Russian
38 (77) IQ - The Darkest Hour
37 (166) Harmonium - Histoires Sans Paroles
36 (28) King Crimson - Epitaph
35 (79) Riverside - The Same River
34 (27) Pink Floyd - Sheep
33 (-----) Riverside - Friend or Foe?
32 (57) IQ - Common Ground
31 (60) Soup - Sleepers
30 (62) Porcupine Tree - Trains
29 (10) Marillion - Script for a Jester's Tear
28 (25) Rush - Xanadu
27 (46) Peter Gabriel - San Jacinto
26 (64) Supertramp - School

25
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - The Great Escape [6:30]



Brave | 1994 | Verenigd Koninkrijk

2022: 44
2021: 16
2018: 16
2017: 13
2016: 25
2015: 19
Genomineerd door: vigil

Brave is zo’n beetje wel mijn favoriete Marillion plaat en The Great Escape zo’n beetje wel mijn favoriete liedje daarvan. Een prachtig epos in maar een paar minuten. Vol met spanning en sensatie, zo hoor ik mijn favoriete bandje het liefst. De opbouw, het repeterende en de onderhuidse spanning maken dit nummer tot de best of the best. Normaal gesproken is het altijd lastig om een los nummer uit een concept album te halen. The Great Escape is dan waarschijnlijk de uitzondering op die regel. (vigil)

24
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Steven Wilson - Routine [8:58]



Hand. Cannot. Erase. | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2022: 49
2021: 30
2018: 11
2017: 12
2016: 4
2015: ---
Genomineerd door: uffing

Na zijn sfeervolle derde soloalbum The Raven That Refused to Sing laat Steven Wilson zich op het album Hand. Cannot. Erase. onderdompelen in het gevoel van isolatie en de invloeden van de moderne wereld op de mens. Voor de vrouwelijke hoofdpersoon die centraal staat op het album liet hij zich inspireren door de documentairefilm Dreams of a Life, waar het verhaal van de succesvolle jonge vrouw Joyce Carol Vincent op centraal staat. Joyce was een vrouw met een grote vriendenkring en familie, maar werd ruim twee jaar na haar tragische dood ontdekt in haar appartement. Dit verhaal vertaalt zich naar de afzondering in de grote stad Londen van de hoofdpersoon op het album, zij het dat ook onderwerpen als de invloed van social media, vervreemding en jeugdtrauma’s voorbij komen.

Op het fraai uitgewerkte Routine is een belangrijke rol voor de Israëlische zangeres Ninet Tayeb weggelegd. De pianoklanken voeren het ritme aan, terwijl de vrouwelijke hoofdpersoon krantenknipsels verzamelt van andere vrouwen die zich ontwrichten uit de samenleving. De routine die de persoon uitvoert ontwikkelt zich in de aangrijpende samenzang en van Wilson en Tayeb. De verloren familie laat haar de dagelijkse bezigheden tot in het einde toe herhalen, totdat ze via de fraai opgezette klanken van het hammond orgel en de gitaren volledig ontspoort. De indringende klanken van de piano krijgen halverwege steun van de elektrische gitaar. Terwijl de duisternis tegemoet treedt neemt het volume toe en slaat de zang van Tayeb in, zowel op emotioneel gebied als in haar krachtige stemgeluid. Een muzikaal spektakel dat van begin tot eind ontroert in het samenzijn van melodielijnen en klankvolle solo’s. (HugovdBos)

23
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Rush - Red Sector 'A' [5:09]



Grace Under Pressure | 1984 | Canada

2022: 30
2021: 56
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Intermezzo '21

De grootste klassieker van Grace Under Pressure en eigenlijk überhaupt wel een van de grootste bandklassiekers. Hier schrijven we 1984 en dat is te horen. Tekstueel waren ze zelden zo direct als hier. Dat mag wat veel van het goede lijken, maar aangezien een en ander rechtstreeks afkomstig is van Geddy Lee's grootmoeder die een concentratiekamp overleverde ("de rest van de wereld moet wel uitgestorven zijn, dat hier niks tegen gebeurt"), is dat Neil Peart vergeven.

Ook muzikaal is deze concertklassieker weer Sturm und Drang wat de klok slaat. En als je dan Lifesons zo kenmerkende gitaarsound zo effectief ingezet hoort worden, vraag je je onwillekeurig toch af waar 's mans treurnis over zijn rol in de band in dit decennium nou precies op gebaseerd was. (Casartelli)

22
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Marillion - Ocean Cloud [17:58]



Marbles | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2022: 36
2021: 14
2018: 15
2017: 21
2016: 15
2015: 49
Genomineerd door: Dieter

Er zit, vind ik zoals al eerder gezegd, altijd een risico aan het beschrijven wat je nou zo prachtig vindt aan het beste nummer van één van je favoriete bands. Je loopt het risico het kapot te analyseren, omdat je onder woorden moet brengen wat je nou zo ongelooflijk mooi aan een nummer vindt. Dat gaat me eigenlijk gemakkelijker af met de nummers, die ik 'gewoon' prachtig vind. Want dit nummer overstijgt echt 'gewoon prachtig' en hoort in mijn top 5 thuis. Het staat dus ook wel wat te laag in deze lijst in mijn optiek.

Ik kan het hebben over de geweldige instrumentale stukken, de prachtige intense zang van Steve Hogarth, de mooie opbouw en afwisseling, maar wees nou eerlijk: dat klinkt toch een beetje als holle retoriek, want het is nog vele malen mooier dan dat. Voor mij is dit zo'n ongrijpbaar mooi nummer, wat je moet ondergaan en elke keer als ik het hoor, word ik weer geraakt. Eén van de weinige nummers waar ik meerdere malen kippenvel van gekregen heb, ook meerdere malen tijdens het nummer. Het zegt wel wat dat dit nummer er voor me uitspringt op mijn favoriete Marillion-album, want het is natuurlijk niet het enige pareltje wat erop staat.

Ach, wat twijfel ik over deze recensie, uit angst om het nummer geen recht te doen. Ik zeg alweer te veel, of juist te weinig... Toch nog even ook nog aandacht voor de prachtige tekst, die het nummer nog meer lading meegeeft:

You can take all the boys and the girls in the world
I wouldn't trade them this morning for my sweet Ocean Cloud
I've seen too much of life
So the sea is my wife and a sweet Ocean Cloud is a mistress I'm allowed
I've seen too much of life
So the sea is my wife
And the sweet ocean clouds will look down on my bones tonight.. (Bonk)