274
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Yes - Sound Chaser [9:30]



Relayer | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2022: 298
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: uffing

We beginnen de B-kant van Relayer met Sound Chaser, wat mij betreft meteen de (relatief gezien) 'minste' song van de plaat en de song waarbij het kwartje bij mij pas heel erg laat viel. Meteen wordt duidelijk dat we hier uiteraard niet met de heer Wakeman te maken hebben, maar met een nieuwe toetsenist: Patrick Moraz. Zijn jazz-fusion-achtige insteek is op de hele plaat merkbaar en zorgt er ook voor dat Relayer echt op zichzelf staat binnen de discografie van Yes (Relayer zou namelijk ook de enige studioplaat zijn waar Moraz bij betrokken zou zijn).

Verder presteert Sound Chaser het om haar naam volledig eer aan te doen. De luisteraar wordt meegezogen in een sonische, negen en een half minuten durende rollercoaster, waarbij Yes van hot naar her springt. Op het eerste gehoor kon ik hier helemaal niks mee, maar na hard doorzetten en vele luisterbeurten kan ik toch wel zeggen dat Sound Chaser voortreffelijk in elkaar zit. Op de manier hoe ik er naar luister bestaat het nummer uit drie delen: een knotsgek intro waarin elk bandlid volledig uit zijn plaat gaat (0:00 - 3:01), een etherisch klinkend middenstuk (3:01- 6:14) en tot slot (weer) een drukke sectie, waarmee het nummer uiteindelijk eindigt. Tekstueel gezien lijkt het nummer te gaan over de staat van verliefdheid, dat in de tekst (en zeker ook met de muziek) gecombineerd wordt met het concept van geluid, wat natuurlijk een leuke verwijzing is naar de titel van het nummer en de muziek in het algemeen:

From the moment I reached out to hold, I felt a sound
And what touches our soul slowly moves as touch rebounds
And to know that tempo will continue
Lost in the trance of dances as rhythm takes another turn
As is my want, I only reach to look in your eyes (ABDrums)

273
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Peter Gabriel - Family Snapshot [4:28]



Peter Gabriel [3] | 1980 | Verenigd Koninkrijk

2022: 203
2021: 174
2018: 101
2017: 69
2016: 237
2015: 122
Genomineerd door: vigil

Ik kan me nog goed herinneren dat ik vroeger op de fiets zat met mijn walkman op en in weer en wind heen en weer fietste naar school of werk. Dan hebben we het al gauw over minimaal een jaar of 23 geleden (we worden oud…). Vaak kwam het bandje van Plays Live voorbij. Dit was een concert registratie van Peter Gabriel. Nu is het hele live album fantastisch maar Family Snapshot intrigeerde mij het meest. Dat is eigenlijk altijd zo gebleven (mede daardoor is zijn derde album ook nog altijd mijn favoriet) al heeft de goede man natuurlijk enorm veel goede liedjes en is de concurrentie daardoor groot. (vigil)

En meteen nog een Gabriel op de terugweg.

272
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Peter Gabriel - Signal to Noise [7:36]



Up | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2022: 159
2021: 114
2018: 141
2017: 293
2016: 123
2015: 161
Genomineerd door: Bonk

Dit is het beste nummer van het beste solo-album van een zanger met één van de mooiste stemmen, die ook nog eens mede-grondlegger is van het geweldige genre Prog. Mocht het nog niet duidelijk zijn; ik acht dit nummer zeer hoog!

En waarom is het dan zo goed? Het is een nummer waardoor ik nog werkelijk verrast werd en wat ik daadwerkelijk als vernieuwend beschouw en dat gebeurt me maar heel zelden in deze eeuw. Maar als je zo door een nummer gegrepen wordt en het zo intens en bloedstollend mooi vindt, dan ben ik ook altijd wel extra voorzichtig met het onder woorden brengen van de kracht en de schoonheid van zo’n prachtig nummer, omdat de woorden en de beschrijving het nummer toch vaak tekort doen.

En dit is zo’n nummer. Soms moet je niet te veel woorden vuil maken aan muziek, maar moet je het gewoon ondergaan.

Turn up the Signal, Wipe out the Noise! (Bonk)

271
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Archive - Dangervisit [7:39]



Controlling Crowds | 2009 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: 199
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

Archive is een verdomd lastige band voor hokjesdenkers. Dit gezelschap mixed immers met het grootste gemak allerlei stijlen door elkaar binnen één en hetzelfde album, sterker nog, in sommige tracks hoor je diverse elementen van genres terug. En toch verstaan ze de kunst om er voor je gevoel vaak een geheel van te maken. Met name op het album Controlling Crowds, waar bijna alle nummers in elkaar overlopen, is dit wonderbaarlijk goed geslaagd. Een mix van pop, dance, prog, rock, indierock en triphop doen je na 13 tracks duizelen en laat je afvragen, waar je eigenlijk naar heb zitten luisteren.

Een van sterkhouders is voor mij de track Dangervisit. Een hypnotiserend begin, welke meteen bol staat van de spanning en daarna langzaam opbouwt naar een heerlijke climax met opzwepende beats en samples en stuwende drums, waarbij zanger Pollard Berrier het uitschreeuwt. Om daarna te eindigen met een rustig, maar emotioneel einde. Ergens een keer gelezen, dat dit nummer handelt over de manier waarop de mens wordt gehersenspoeld, we dingen kopen en doen, die we niet willen en niet leuk vinden. Bij dit album is dat, althans voor mij, niet het geval geweest. Vol overtuiging gekocht en ik vind het prachtig. Meer, meer..! (Outlaw104)

270
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
King Buffalo - Firmament [9:15]



Regenerator | 2022 | Verenigde Staten

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

269
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Antimatter - Stillborn Empires [7:20]



The Judas Table | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2022: 162
2021: 67
2018: 157
2017: 96
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

Stillborn Empires bouwt zich op vanuit het drumspel van Liam Edwards en krijgt de toevoeging van de pianoklanken en het gitaarspel van Mick Moss. De zwakke mens wordt door anderen misbruikt en achterlaten met de pijnlijke herinneringen aan het verleden. De dromen van een mooie toekomst worden één voor één opgeblazen in de aangrijpende klanken van het nummer. Het leven lijkt ten einde te komen wanneer de gitaren als bulldozers door je gedachten heen walsen. Mick voert zich door zijn emoties heen in zijn depressieve zang en laat geen moment onberoerd. (HugovdBos)

268
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Rush - Headlong Flight [7:20]



Clockwork Angels | 2012 | Canada

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Casartelli

Voor hun zwanenzang tezamen haalden Geddy Lee, Alex Lifeson en Neil Peart nog eenmaal het beste in elkaar naar boven. Vér na de gouden jaren van de prog was Clockwork Angels het eerste bonafide conceptalbum van de mannen. Dat geeft ook ruimte aan wat nummers die op zichzelf wat minder indruk maken maar die er toch bij horen omdat ze 'nu eenmaal in het concept passen'. De rock'n'roll on steroids van Headlong Flight valt beslist niet onder die laatste omschrijving. Vanaf Geddy Lee's prikkelende openingsgetokkel is het zeven minuten volle kracht vooruit, waarbij stilzitten nagenoeg onmogelijk is. (Casartelli)

267
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Throes Of Dawn - The Understanding [9:47]



Our Voices Shall Remain | 2016 | Finland

2022: 218
2021: 194
2018: 284
2017: 212
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, de epische solo in het tweede deel trekt de kar natuurlijk voor The Understanding. Denk dat meneer Gilmour maar wat trots is (of zou zijn, mocht hij dit nog niet gehoord hebben). Pink Floyd invloeden? Jazeker, en niet zo'n beetje ook. En dan te bedenken dat deze Finnen als black metalband zijn gestart en nu een soort van Anathema traject aan het afleggen zijn.
Helaas heeft de vocalist (en ik bespaar jullie de Finse namen van de leden) niet vooraan gestaan, toen destijds de zangstemmen werden uitgedeeld, maar echt storend vind ik het ook weer niet.
De nadruk ligt tegenwoordig met name op de sfeervolle productie in plaats van zwaar te klinken en dat gaat ze goed af. Bovendien zijn de gitaarsolo's van bovengemiddelde kwaliteit. Voer voor liefhebbers van Airbag in een overdrive versie. (Outlaw104)

266
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
The Ocean - Parabiosis [8:12]



Holocene | 2023 | Duitsland

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: legian

The Ocean is een bijzondere band. In hun albums beschrijven ze geologische tijdvakken. Op hun laatste album ook het meest recente tijdvak, namelijk het Holoceen. Of het lukt om gedachtes over tijdvakken te vertalen in muziek? Ach ja, dat mag je zelf lekker beoordelen. Het gaat mij soms wat te ver daar muziek helemaal op uit te pluizen. Maar doordacht is het zeker.

Wat voor mij belangrijker is, is dat The Ocean in staat is om bijzonder fijne nummers te maken, waar rustige stukken met subtiele klassieke instrumentale stukken afgewisseld worden met harde metalstukken, maar het toch helemaal bij elkaar hoort en één geheel is. Dus het tijdvak zal zich blijkbaar kenmerken door afwisseling, dynamiek, kracht, strakke ritmes, intensiteit, een geheel, maar vooral goede muziek blijkbaar. (Bonk)

265
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Focus - Hocus Pocus [6:42]



Focus II | 1971 | Nederland

2022: 118
2021: 284
2018: 290
2017: 232
2016: 251
2015: 155
Genomineerd door: laxus11

De Nederlandse progrockband Focus werd in 1969 opgericht door de fluitist Thijs van Leer. Door de jaren heen zou de band uitgroeien als één van de meest in het oogst springende bands in het Nederlandse muziekcircuit. Het tweede album van de band was zeer succesvol in de VS en UK en bevat het nummer Hocus Pocus. Jan Akkerman’s gitaarriff opent in het snelle ritme van de drums. Wat er ontstaat is een bluesy en pulserende interactie tussen de instrumenten, onderbroken door de jodels van Thijs van Leer. Een meesterwerkje van eigen bodem. (HugovdBos)

264
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Opeth - In My Time Of Need [5:49]



Damnation | 2003 | Zweden

2022: 189
2021: 254
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Noordpool

Opeth, de meesters van de melancholie in de (prog)metal komen hier met dit nummer en bijbehorend album Damnation met een opvallende eenmalige koerswijziging. De metal is verdwenen en maakt plaats voor depressieve rock met progressieve accenten. Ook kan men niet om de invloed heen van de hier aanwezige Steven Wilson. In deze track wordt er tekstueel zelfs een zeer depressieve (suïcidale) toon neergezet. De coupletten worden gekenmerkt door afgehakte frasen in de zang gevolgd door een ijzersterk refrein met een hoofdrol voor mellotron. PF en PT zijn nooit ver weg en de echte diehard Opeth fan heeft hier op z'n zachtst gezegd z'n bedenkingen bij. Maar ik keur het helemaal goed. (Outlaw104)

263
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Dream Theater - A Change of Seasons [23:09]



A Change of Seasons | 1995 | Verenigde Staten

2022: 76
2021: 234
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: 247
Genomineerd door: marsupilami

Dit is hoe ik het me herinner. Nu weten we allemaal dankzij onze minister-president dat je niet altijd even veel waarde moet hechten aan herinneringen, maar toch.

Ik was 15 jaar, nog volop bezig in mijn muzikale ontdekkingstocht (nog steeds niet klaar bij 41 jaar, maar was toen echt nog maar net onderweg). Ik had al wel kennis gemaakt met Dream Theater, hoe en wat weet ik niet meer precies, maar wel dat het nog in de tijd was dat ik dan cd's leende uit de bibliotheek om ze dan op bandje te zetten. Inmiddels begon mijn eigen cd-collectie ook al te groeien, maar wel in rustig tempo. Cd's waren duur en ik was 15. Dat ik Dream Theater erg goed vond, wist ik door Awake en Images and Words.

En toen zag ik tijdens een bezoek aan de lokale platenboer in Drachten dat ze een nieuw album uit hadden. Nou ja, album, EP en dat betekende dat die een stuk goedkoper dan de gewoonlijke 40-45 gulden was. Een koopje. Aangeschaft dus maar en ik waande me de koning te rijk. Er stond maar één nieuw nummer op wist ik, maar ik kon al zien dat die 'slechts' 23 minuten duurder. En doordat het aangevuld was met covers, had ik voor een prikkie voor mijn gevoel een volwaardig album op de kop weten te tikken.
Dat eerste nieuwe nummer (waar het hier natuurlijk vooral om gaat), maakte het de aanschaf al waard. Wat een muzikaal vakmanschap en opnieuw was ik zwaar onder de indruk van vooral de instrumentale capriolen die Dream Theater wist uit te halen. 23 minuten lang één nummer weten te maken wat wist te blijven boeien, als één geheel aanvoelde en verre van typisch was, maar o zo goed in elkaar zat.

Ik had al wel door dat dit geen typische metal was, maar verder dan dat Dream Theater onder de metal viel kwam ik toen nog niet. Van het algehele begrip prog had ik volgens mij echt nog geen weet.
Door de covers werd voor het eerst voor mij duidelijk dat er linken waren naar de symfonische muziek (dat begrip kende ik wel) van Pink Floyd en Genesis. Dat er connecties waren naar de rock van Queen, Deep Purple en Led Zeppelin vond ik minder verrassend. Maar wat een cover van Elton John nu daar tussen deed, snapte ik helemaal niets van. Dat was voor mij aanleiding om me eens verder te gaan verdiepen hoe het nu zat met genres, wie door wie beïnvloed was, en of Elton John blijkbaar ook nog meer muziek gemaakt had dan die zoetsappige nummers als Nikita en die nummers uit de Lion King.

Wat dat betreft heeft A Change of Seasons dus indirect een belangrijke rol in mijn muzikale vorming gespeeld. Los daarvan is het een geweldig nummer! (Bonk)

262
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Antimatter - This Is Not Utopia [6:27]



Black Market Enlightenment | 2018 | Verenigd Koninkrijk

2022: 272
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Alicia

261
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Lunatic Soul - Gutter [8:42]



Walking on a Flashlight Beam | 2014 | Polen

2022: 287
2021: 209
2018: 104
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Bravejester

260
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Tony Banks ft. Fish - Another Murder of a Day [9:03]



Still | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2022: 293
2021: 222
2018: 228
2017: 297
2016: 236
2015: 300
Genomineerd door: vigil

Is het een gegarandeerd succes als er twee grootheden uit de prog samen gaan. Je zou in eerste instantie zeggen van wel. De heren kwamen halverwege de jaren ’80 al met de best wel slechte single Shortcut to Somewhere (wel met grappige clip, dat dan weer wel) dus de verwachtingen waren niet hoog. Zeker niet als je de jaren ’80 platen van Banks bekijkt. Met Still herpakt Banks zich gelukkig weer aardig. Met een hele batterij aan gastmuzikanten waaronder dus ook Fish. Twee maal mocht hij zelfs de microfoon vast houden op dit album. Another Murder of a Day is de beste van die twee en staat daarom terecht in deze lijst. De plek waarop die staat is dan weliswaar te laag maar goed beter iets dan niets… Het lied lijkt niet echt op een Genesis compositie en ook niet echt op een Marillion song uit die tijd. Het is een spannende track waarbij de lappen tekst van Fish niet altijd perfect passen in de muziek van Banks. Of misschien was het wel de bedoeling? Het geeft een wat ongemakkelijk gevoel maar ook een flinke spanningsboog. Wat gaat er gebeuren en waar gaan we naartoe? (vigil)

259
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - 2112: Overture /The Temples of Syrinx [6:48]



2112 | 1976 | Canada

2022: 104
2021: 104
2018: ---
2017: 213
2016: 247
2015: ---
Genomineerd door: 50tracks

Net toen we de ontknoping van deze editie van onze prog ladder ingingen kwam 2112 weer even in de spotlights te staan. Rush bracht 2112 40th, de 40 Anniversary Expansive Edition van hun conceptuele epos uit. Met het originele album, live tracks, een concert en Steven Wilson mixen van een aantal nummers.

Bij de release is te lezen dat 2112 een cruciale mijlpaal in het oeuvre van de band is. Na de tegenvallende commerciële cijfers van voorganger Caress of Steel wilde de platenmaatschappij dat de band zich zou gaan concentreren op meer radiovriendelijke songs. De band hield uiteraard vast aan de eigen lijn en kwam met een lange suite over een dystopische toekomst. Later zorgde de platenmaatschappij denk ik voor het eigen gelijk door op verzamelalbums met een korte versie van 2112 te komen bestaande uit de Overture en Temples of Syrinx. En in mijn ogen hebben ze hier gelijk want in de beperking toont zich de meester. Juist in deze eerste twee delen bereikt Rush voor mij een ongeëvenaard niveau in de top van de prog champions league. Wat overigens niet wil zeggen dat de rest van 2112 niet de moeite waard is maar mist voor mij de urgentie van de eerste twee delen. (50tracks)

258
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pure Reason Revolution - Bright Ambassadors of Morning [11:56]



The Dark Third | 2006 | Verenigd Koninkrijk

2022: 155
2021: 69
2018: 114
2017: 226
2016: 101
2015: 89
Genomineerd door: Casartelli

New-prog, nu-prog, post-prog, hoe je het ook noemen wilt, Pure Reason Revolution was er een van de vaandeldragers van. Met een volslagen unieke sound, vol elektronica en herhaling, is een heel PRR-album nog wel eens iets moeizamer te behappen dan een los nummer... zeker als dat hele album de 2cd-versie van The Dark Third is. Maar goed, in deze lijst staan losse nummers en in dit geval dus het centrale stuk van het album, The Bright Ambassadors of Morning. Vooral de eerste en laatste paar minuten zijn waanzinnig mooi. (Casartelli)

257
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
The Alan Parsons Project - Ammonia Avenue [6:34]



Ammonia Avenue | 1984 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: 121
Genomineerd door: dynamo d

Eigenlijk wilde ik al een stukje schrijven over The Raven van The Alan Parsons Project maar was net ietsje te laat. De kans om Ammonia Avenue de hemel in te prijzen laat ik dus niet lopen. Ammonia Avenue is het prachtige slotstuk van het gelijknamige album van The Alan Parsons Project uit 1983. Bekendste nummer van dit album is de hit ‘Don’t Answer Me’.

Ammonia Avenue is geschreven door met name Eric Woolfson, die helaas enkele jaren geleden is overleden. Eric Woolfson was de belangrijkste songwriter van The Alan Parsons Project. Alan Parsons is meer de technicus en producer achter het project. Eric Woolfson heeft ook het concept van Ammonia Avenue bedacht en zingt zelf op het titelnummer.

Eric Woolfson werd voor dit album geïnspireerd door een bezoek aan een Brits chemisch bedrijf. Hij zag daar de tekst ‘Ammonia Avenue’ (ammoniakstraat) op een bord, en een straat met alleen maar pijpleidingen. Er waren geen mensen of bomen te bekennen. Vandaar ook de albumhoes met pijpleidingen afkomstig van de echte Ammonia Avenue in Engeland. De tekst ‘And who are we to criticize or scorn the things that they do? For we shall seek and we shall find Ammonia Avenue’ heeft betrekking op het misverstand tussen enerzijds de publieke opinie en anderzijds de industriële ontwikkelingen.

Op Ammonia Avenue neemt Eric Woolfson de lead vocals, piano en synthesizer voor zijn rekening. Backing vocals door Chris Rainbow, die ook een aantal jaar deel uitmaakte van Camel. Elektrische, akoestische en Spaanse gitaren door Ian Bairnson (let ook op het aparte middengedeelte van dit nummer). David Paton speelde de basgitaar. Ian Bairnson en David Paton speelden samen ook nog in de band Pilot. Drums en percussie op Ammonia Avenue door Stuart Elliot. Het orkest werd gearrangeerd en gedirigeerd door Andrew Powell. Het rijke, volle orkestrale einde van Ammonia Avenue kenmerkt ook veel nummers van APP. Daarbij speelde de inbreng van Andrew Powell een belangrijke rol. De muzikanten op dit nummer beschouw ik als de sterkste kernbezetting van The Alan Parsons Project (APP).

Veel concept-ablums van The Alan Parsons Project werden afgesloten met grote klappers zoals Old and Wise, The Turn of a Friendly Card, The Same Old Sun en Shadow of a Lonely Man. Dat geldt zeker ook voor Ammonia Avenue. Ammonia Avenue is een klassieker, die gelukkig een eervolle plek in de MusicMeter Prog Top 300 heeft verdiend. (dynamo d)

256
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Big Big Train - East Coast Racer [15:43]



English Electric (Part Two) | 2013 | Verenigd Koninkrijk

2022: 211
2021: 210
2018: 181
2017: 116
2016: 163
2015: ---
Genomineerd door: meesterdch

Als er één ding is wat de mannen en vrouw van BBT goed kunnen, dan is het gebeurtenissen uit de Britse geschiedenis op prachtige muziek zetten. Ook East Coast Racer is zo'n nummer. Een liefdeslied voor een stoomtrein 'the Mallard' en de mannen die deze trein in 1938 naar een nog steeds bestaand snelheidsrecord van 126 mijl per uur brachten. Tekst en muziek vormen zoals vaker bij BBT een sluitend geheel, waarbij het ritme door Nick D'Virgillio geslagen de cadans van de stoomtrein die steeds sneller gaat, prachtig weet neer te zetten. De prachtige inkleuring met een keur aan instrumenten als banjo, strijkers, blazers, grand piano en de meer traditionele rockinstrumenten, maken het voor mij een nummer dat ik op hoofdtelefoon moet horen. Zoveel mooie details die uiteindelijk tot een climax komen, waarbij ik me er op betrap, dat ik bijna een traantje laat voor een trein.... (meesterdch)

255
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Crippled Black Phoenix - Great Escape (Pt. II) [13:03]



Great Escape | 2018 | Verenigd Koninkrijk

2022: 240
2021: 299
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

Crippled Black Phoenix is de band van multi instrumentalist Justin Greaves (Iron Monkey, Electric Wizard). Ook bassist Dominic Aitchison (Mogwai) doet een duit in het zakje.

Het afsluitende tweeluik Great Escape van het gelijknamige album uit 2018 duurt een dikke 20 minuten en maakt op mij grote indruk. Vooral in het tweede deel (part II) toont voorman Greaves zijn liefde voor onder andere Pink Floyd, wat uitmondt in een trip van 13 minuten.

Noemenswaardig is ook de totaal onverwachte symfonische overgang op 4:30. (Outlaw104)

254
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Saga - Don't Be Late (Chapter Two) [6:02]



Silent Knight | 1980 | Canada

2022: 274
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

Er zijn een paar pogingen voor nodig geweest, maar nu mogen we dan eindelijk Don't Be Late van Saga in de lijst verwelkomen. Meer dan vier decennia en meer dan twintig albums verder zijn de Canadese pop-proggers met het eigen geëxalteerde geluid nooit echt weggeweest, maar de piek kwam toch best vroeg.'

Die hoofdstukken in willekeurige volgorde, dat geloven we verder zo wel... de muziek spreekt voor zich. Nerveuze gitaar- en toetsenduels stuwen de openingstrack van Silent Knight voort. Michael Sadlers zang past de muziek als een jas. De volgende climax is nooit ver weg.

De band is anno 1980 misschien zijn tijd zelfs wel een beetje vooruit. Als ze dat verderop nou nog wat vastgehouden hadden... (Casartelli)

253
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - The Last Human Gateway [19:57]



Tales from the Lush Attic | 1983 | Verenigd Koninkrijk

2022: 282
2021: 165
2018: 166
2017: 209
2016: 289
2015: 205
Genomineerd door: willemdeux

Mijn eerste kennismaking met IQ en ik was meteen verkocht. Het intro waarbij je je afvraagt of je versterker wel hard genoeg staat, de wat iele eerste tonen van Martin Orford, Peter Nicholls die inzet: hier staat iets moois te gebeuren. Ze moesten nog veel leren, maar de basis was goed en veelbelovend. Symfonisch in optima forma: lang, complex, tempowisselingen, kortom alles om de gemiddelde muziekcriticus tot wanhoop te drijven. (Jester)

252
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Peter Gabriel - No Self Control [3:55]



Peter Gabriel [3] | 1980 | Verenigd Koninkrijk

2022: 267
2021: 175
2018: 110
2017: 101
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: vigil

Hoeveel onderhuidse muzikale spanning kan een mens verdragen? Peet zet met o.a. Phil Collins, Robert Fripp en Kate Bush een aardig rijtje topmuzikanten in op dit nummer van zijn derde album uit 1980. Een naargeestig muzikaal sfeertje wordt neergezet met ook de nodige exotische uitspattingen. Dit is Gabriel op zijn best, hij spuwt met veel emotie zijn teksten over ons uit en laat ons een kleine vier minuten sidderen van genot. (vigil)

251
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Pineapple Thief - The Final Thing on My Mind [9:52]



Your Wilderness | 2016 | Verenigd Koninkrijk

2022: 94
2021: 132
2018: 194
2017: 268
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Finidi

Bruce Soord en kompanen staan mijn inziens, met de recentere albums in gedachten, toch wat meer aan de toegankelijke kant van de progressieve rock, maar is toch net te tegendraads om een groot publiek te bereiken.

Ik volg ze al een aantal jaren en nadat Steven Wilson zijn Porcupine Tree op een wel heel laag pitje had gezet, besloot hun zeer veelzijdige drummer Gavin Harrison zich omstreeks 2016 aan te sluiten bij Bruce Soord en kompanen. In maart 2019 maakte ik hem live mee tijdens een concert in De Boerderij en hij sloeg (met ogenschijnlijk gemak) onbedaarlijk hard en bedreven op de vellen, en tilde zo de band (zeker tijdens dit nummer) naar een nog hoger niveau. De opbouw naar het eind van het nummer is meer dan het wachten waard. Een zeer noemenswaardige uitschieter tussen het soms net iets teveel voortkabbelende materiaal, wat met name de laatste jaren is uitgebracht. (Outlaw104)

We kunnen inmiddels toch wel zeggen dat de kop eraf is.

275 (231) Redemption - Love Kills Us All / Life in One Day
274 (298) Yes - Sound Chaser
273 (203) Peter Gabriel - Family Snapshot
272 (159) Peter Gabriel - Signal to Noise
271 (-----) Archive - Dangervisit
270 (-----) King Buffalo - Firmament
269 (162) Antimatter - Stillborn Empires
268 (-----) Rush - Headlong Flight
267 (218) Throes Of Dawn - The Understanding
266 (-----) The Ocean - Parabiosis
265 (118) Focus - Hocus Pocus
264 (189) Opeth - In My Time Of Need
263 (76) Dream Theater - A Change of Seasons
262 (272) Antimatter - This Is Not Utopia
261 (287) Lunatic Soul - Gutter
260 (293) Tony Banks ft. Fish - Another Murder of a Day
259 (104) Rush - 2112: Overture /The Temples of Syrinx
258 (155) Pure Reason Revolution - Bright Ambassadors of Morning
257 (-----) The Alan Parsons Project - Ammonia Avenue
256 (211) Big Big Train - East Coast Racer
255 (240) Crippled Black Phoenix - Great Escape (Pt. II)
254 (274) Saga - Don't Be Late (Chapter Two)
253 (282) IQ - The Last Human Gateway
252 (267) Peter Gabriel - No Self Control
251 (94) The Pineapple Thief - The Final Thing on My Mind

250
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Soup - Burning Bridges * (tot 15:03) [15:02]



Visions | 2021 | Noorwegen

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Bonk

249
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Queensrÿche - Eyes of a Stranger [6:39]



Operation: Mindcrime | 1988 | Verenigde Staten

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: marsupilami

Dit nummer is natuurlijk op zichzelf ook een erg sterk en krachtig nummer en knalt heerlijk uit je speakers. Een nummer wat zich bevindt op het grensvlak van de Heavy Metal en de Prog.
Maar dit is, niet onbelangrijk in een lijst als de Prog Top 300, natuurlijk ook een waardige afsluiter van één van de beste conceptalbums uit de jaren '80 en daarbuiten.

Ik kan me alleen maar voorstellen hoe het geweest moet zijn om dit album te gaan horen, zonder dat je wist wat er ging komen (want een andere tijd dan nu natuurlijk). Maar daar was ik zelf toen te jong voor. Dus pas veel later leerde ik Operation: Mindcrime kennen. Onder indruk van het album was ik al heel snel. Eerst van de muziek en later ook van het concept toen ik daar wat verder in dook.

Dat ga ik hier niet helemaal uit de doeken doen, Wikipedia is een goede bron voor wie meer wil weten. Maar het concept van je zelf aankijken in de spiegel en jezelf niet meer herkennen en niet snappen wat er van je geworden is (Eyes of a Stranger) vind ik erg sterk gevonden.

Zo sluit dus een sterk nummer, ook zonder de context, een nog sterker album af, waardoor het nummer ook nog weer sterker wordt als je het in het gehele concept hoopt. Een buitengewoon album met een buitengewoon verhaal wordt dus met een sterk nummer afgesloten, wat eindigt met "I Remember Now" Dat geeft geregeld nog een siddering. (Bonk)

248
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pendragon - Paintbox [8:36]



The Masquerade Overture | 1996 | Verenigd Koninkrijk

2022: 288
2021: 277
2018: 234
2017: 170
2016: 216
2015: ---
Genomineerd door: Manfield

Waar de ultieme neoprogwegbereiders Marillion in de jaren '90 de door henzelf groot gemaakte stroming achter zich lieten, kwam Pendragon in die periode pas goed op stoom. De constatering dat ze met The Masquerade Overture voor de derde keer min of meer hetzelfde album gemaakt hadden (en dan moest de vierde nog komen), dat op zijn beurt vrij opzichtig leentjebuur speelde bij Camel, Genesis en in het bijzonder Pink Floyd, was een populaire constatering. Dat Nick Barretts vocale bereik op zijn best matig te noemen is, is ook geen nieuws.

Toch blijven we er kennelijk naar luisteren. En bij de ambachtelijke neoprog van Paintbox is dat ook wel te begrijpen: Barrett is betrekkelijk goed bij stem, waarna het nummer alsnog vooral leunt op het lange instrumentale tussenstuk. Nee, het wiel is andermaal niet uitgevonden, maar dit is toch altijd wel een warm bad. (Casartelli)

247
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Wheel - Impervious [4:22]



Rumination | 2022 | Finland

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: mulver64

246
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Oak - Dreamless Sleep [5:37]



The Quiet Rebellion of Compromise | 2022 | Noorwegen

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Papartis

Je hebt mooie albums en je hebt bijzondere albums en soms heb je beide. Oak leverde in 2022 met The Quiet Rebellion of Compromise zo'n album af. Want naast mooi, leverde ze een bijzonder album af omdat het gaat over depressies. Ik vind het altijd bijzonder knap, mooie muziek koppelen aan een persoonlijke boodschap. Maar zeker hier nog meer omdat je hierdoor een bijdrage wilt leveren aan openheid hierover, het gesprek er over voeren en het herkennen ervan. En ik weet dat dat belangrijk is.

En Dreamless Sleep komt van dat album. Alleen de titel roept bij mij al iets op. De muziek nog meer. Want ook zonder bovenstaande kennis had ik het een intens nummer gevonden. Het knalt er meteen in, niet direct passend bij mijn beeld van een droomloze slaap, maar het komt daarom niet minder binnen. Want wie een rustig nummer verwachtte op basis van de titel, komt dan wel bedrogen uit, maar wat een lading. Pulserend gaan we door verschillende fases. Fascinerend nummer, ook zonder context, maar met nog meer.

Throw all books on the fire
Win us the truth we are longing for
And if the false gods deliver we keep'em
Selling souls like we did before
He's face down on the pyre
making sure we deliver him
DIgging the holes that we need to go deeper
for the soul we are throwing in (Bonk)