245
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Dream Theater - Scene Nine: Finally Free [11:59]



Metropolis Part 2: Scenes from a Memory | 1999 | Verenigde Staten

2022: 227
2021: 198
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Intermezzo '21

Het Scenes from a Memory album kwam wel even binnen hier.
Een spannend moordverhaal verpakt in werkelijk prachtige muziek.
Destijds gingen op de internetfora de wildste verhalen rond over de plot van dit album.
Het laatste nummer Scene Nine: Finally Free vat het nog eens samen en licht een tipje van de sluier.
Het nummer zit vol geluidssamples en bevat ook een mooie flashback (One more time).
Als de zang van LaBrie (die ik hier echt geweldig vind) als een ballad wordt ingezet ontwikkelt het nummer zich tot een prachtige en spannende oorwurm (This feeling inside me) en naarmate de spanning opbouwt komt alles samen in de moordscène.
Scenes blijft voor mij toch het meesterwerk van Dream Theater met act 9 als kers op de taart. (Rudi S)

244
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
The Gathering - Even the Spirits Are Afraid [5:12]



Souvenirs | 2003 | Nederland

2022: 244
2021: 154
2018: 144
2017: 203
2016: 166
2015: 141
Genomineerd door: Casartelli

The Gathering is waarschijnlijk nog steeds het bekendst van hun medio jaren '90 werk, waarmee ze zowat eigenhandig de gothic metal uitvonden. Bij de continue doorontwikkeling zijn ze wel wat publiek kwijtgeraakt. Wie bleef hangen en open bleef staan voor de muziek die rond deze tijd nog wel eens als 'trip prog' geduid is, werd zelden teleurgesteld. Beter dan dit is het drummen van Hans Rutten nooit meer geworden. (Casartelli)

243
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Anekdoten - Shooting Star [10:10]



Until All the Ghosts Are Gone | 2015 | Zweden

2022: ---
2021: ---
2018: 238
2017: 269
2016: 202
2015: ---
Genomineerd door: TONYLUNA

Begonnen als King Crimson coverband in 1990 groeide de Zweedse band Anekdoten uit tot één van de meest constante groepen binnen de progrock. Van 1993 t/m 2007 verschenen er vijf studioalbums, waarbinnen de muzikale gronden van de progrock in alle vormen voorbij kwamen. De symfonische meesters wisten met de melodieuze klanken van de mellotron en intrigerende gitaarriffs de vroege dagen uit de jaren zeventig te vermengen met de vernieuwingen van de jaren negentig en de zero’s. Het werd echter stil rondom de band, maar het familieleven en dagelijks werk weerhield het viertal er niet van om beetje bij beetje het nieuwe album te ontwikkelen. Het zesde album Until All the Ghosts Are Gone leunt op een krachtige productie, waarbij thema’s als de menselijke zwakheid en het verstrijken van de tijd de muziek uit de begintijd van de progrock laten herleven.

Shooting Star weet direct de link te leggen naar de hoogtijdagen uit de progrock. King Crimson in opperbeste stemming, met melodieuze muzieklandschappen afkomstig van de mellotron en het orgel. De bassriff van Jan Erik Liljeström’s Rickenbacker en hevige gitaarklanken van Nicklas Barker voeren zich terug naar de kracht van Robert Fripp. Ex-Opeth keyboardspeler Per Wiberg floreert op het hammond orgel, terwijl Liljeström de weg bezingt naar een nieuw bestaan. De dagen van Red dringen op, wanneer het zware gevaarte de diepte in voert. Ruimtelijke sferen trekken voorbij in de aanwezigheid van de mellotron van Anna Sofi Dahlberg en de hevige inslagen van de drums van Peter Nordins. (HugovdBos)

242
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Ocean Collective - Jurassic | Cretaceous [13:24]



Phanerozoic II: Mesozoic | Cenozoic | 2020 | Duitsland

2022: 226
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: ProGNerD

Er gingen dit jaar zelfs stemmen op om een aparte Progmetal Ladder op te starten. Dit omdat de progmetal zo af en toe toch wat dreigde onder te sneeuwen volgens sommige deelnemers. Nu vind ik juist de vele afwisseling in de lijst één van de grootste geneugten van dit spelletje. Dat houdt het ook juist fris, vind ik. Maar goed, ik luister op zijn tijd ook hip-hop. Dus misschien moet mijn smaak hier niet leidend in zijn.
Maar ik durf ook te zeggen dat de progmetal er in deze lijst toch al een stuk beter afkomt dan een aantal versies geleden. Toen waren er voor mijn gevoel toch echt wel aardig wat minder harde nummers in de lijst.

Neem nou dit nummer. Dit is toch een nummer waarvan ik niet direct verwacht had dat het de lijst zou halen. Gelukkig blijkt dat bezijden de waarheid, want het staat er gewoon in. Zeer terecht natuurlijk. Want het is toch heerlijk om dit kneiterhard te draaien en helemaal op los te gaan.

Nu is dit nummer slechts twee jaar oud, maar The Ocean maakt blijkbaar al een aardig lange tijd albums. Hier met een gastrolletje voor Jonas Renske van Katatonia. Wat een instrumentale beheersing, wat een opbouw, wat een zanger, wat een emotie herbergt het nummer.

Er zit ook nog eens een boodschap in, gericht op dat we toch erg hard op weg zijn de aarde naar de knoppen te helpen. Maar goed, met een goede boodschap heb je nog geen goed nummer. Maar als je een boodschap weet te koppelen aan een bijzonder sterk nummer zoals hier, versterkt dat alleen maar de boodschap. Nu spreekt die mij aan, maar ook zonder dat weet ik zeker dat ik volop van dit nummer had kunnen genieten, want daarvoor herbergt het meer dan genoeg klasse. (Bonk)

241
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pure Reason Revolution - Silent Genesis [10:20]



Eupnea | 2020 | Verenigd Koninkrijk

2022: 145
2021: 61
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: El Stepperiño

Een Midzomernacht verhaal.

Valkenburg, ergens in een open lucht theater. Maurice (Meesterdch) heeft gevraagd of ik zin heb om mee te gaan naar het Midsummer Night Prog festival. En ik hou wel wat van de folk feestjes van bv een zonnewende. Dat geeft wat meer verbinding aan en met het aardse bestaan en, zijnde geograaf, weet ik ook dat wij, als mensen, onlosmakelijk verbonden zijn met die aarde alleen zijn velen vergeten hoe en wat. Dus, de combinatie van een Prog festival met een hotel, goed bier, prima gezelschap, folklore en goed eten was een mooi vooruitzicht.

Festival begint, leuke bandjes, Maurice wat Starstruck toen zijn grote idool Roine Stolt op een meter afstand van hem voorbij liep, wel hele harde zitbanken in de open lucht, al pissend staande naast Thijs van Leer hem bedankt voor zijn daden, de band ‘Jolly’ doorstaan, het bijzondere Prog Publiek eens observeren (hoor ik daar nou bij ?) en eigenlijk een beetje wachten op IQ want deze headliner speelt ook op die bijna andere zonnewende met kerstmis en hun Christmas Bash in De Boerderij. Moest nog even een ander bandje afwachten: ene Pure Reason Revolution. In het info boekje stond dat dit hun eerste concert zou zijn na heel veel jaren afwezigheid. Bandje begint, leuk een zangeres die de bas beheerst, ze is meteen de blikvanger. Zanger zingt ook wel maar doet zijn microfoon het nou niet of zingt hij zo benepen? Een gitarist die rondloopt en speelt als een lama op speed, cocaine en lachgas. Wat een zenuwen. Op de eerste rij staan 4, blijkbaar ‘diehard’ fans, alles mee te zingen en te dansen. En ergens is het overige publiek wel stil, afwachtend, kijkend en luisterend maar als de microfoon van de zanger het plots doet komt alle energie die deze band heeft opgespaard voor dit eerste concert er volledig uit, spat over het publiek en gaat als een energieke stroomstoot door iedereen heen. En wat ze ook spelen, het is genieten, dansen, meedoen en getuige zijn van een uniek concert. Ze lopen ook uit want ze willen niet stoppen maar als er gedreigd wordt dat de stekkers eruit gehaald gaan worden stopt de band vanzelf. Wat een bijzondere ervaring! En ergens heb ik ook het gevoel dat het ‘succes’ van die avond hier in de Progladder nog ergens na sijpelt. Ik weet echt niet of ze die avond Silent Genesis hebben gespeeld maar de nummers van het album Eupnea brengen mij nog altijd terug naar die bijzondere avond in Valkenburg juni 2019.

Maurice en ik zijn, na IQ, nog een heerlijk glas bier wezen drinken in het centrum van Valkenburg om onze dorst te lessen. Het was er, midden in de nacht, nog zeer druk, we hadden wat te vieren die nacht samen als mensen. Een aards feest gevuld met heerlijk bier, zeer goede muziek, vriendschap, de zonnewende: een mooi met rituelen gevulde midzomernacht. (meneer)

240
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
The Pineapple Thief - Snowdrops [5:58]



Little Man | 2006 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: 163
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: legian

Op een dag in september dat het kwik 30 graden aanwijst een recensie schrijven over sneeuwklokjes. Ach, welja, mooie muziek is niet gebonden aan seizoenen vind ik.

De titel roept iets lieflijks maar ook iets kwetsbaar op en dat wordt prima in de muziek weergegeven. Dat levert niet het meest intense of spannende nummer op van The Pineapple Thief, maar wel een nummer wat een heerlijke geruststellende melodie heeft en wat een fijn gevoel geeft, wat voor weer het ook is.

We are all falling snow
So settle down, just settle down
And I will slow your fall
That is all. That is all (Bonk)

239
https://i.imgur.com/65qzOrU.jpg
Fates Warning - A Pleasant Shade of Gray Part XII [9:18]



A Pleasant Shade of Gray | 1997 | Verenigde Staten

2022: ---
2021: 250
2018: 173
2017: 189
2016: 173
2015: 103
Genomineerd door: FrodoK

Mijn eerste kennismaking met Fates Warning was Still Life waar op de eerste cd A Pleasant Shade of Gray volledig werd vertolkt. Ik was meteen verkocht. Die afwisseling tussen rustige en hardere stukken, die sfeervolle synth, die soms overstuurde gitaar, die bas die durft op de voorgrond te komen … Het XII-deel is eigenlijk de samenvatting van het hele album. Alles wat die plaat zo goed maakt, zit vervat in dit afsluitende nummer. Ray Alder is hier nog goed bij stem en draagt bij tot de hele sfeerschepping. Voor zover ik het begrepen heb, gaat de cd over iemand die terugkijkt op een deel van zijn leven. De melancholie, vreugde en soms kwaadheid die hierbij gepaard gaan, komen heel mooi terug in de nummers.
Terwijl ik dit aan het typen ben, speelt het nummer op de achtergrond en ik zit al van bij de eerste seconden met mijn hoofd te bewegen. Stil blijven zitten kan gewoon niet bij dit nummer (en bij uitbreiding de hele cd)! (buso)

238
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire [22:59]



Spirit of Eden | 1988 | Verenigd Koninkrijk

2022: 201
2021: 140
2018: 218
2017: 54
2016: 28
2015: 201
Genomineerd door: crosskip

Talk Talk had complete artistieke vrijheid gekregen om Spirit of Eden te maken.
Het schijnt te zijn dat toen de vertegenwoordiger van de platenmaatschappij het eerste nummer hoorde in huilen uitbarsten, niet omdat hij het mooi vond of omdat hij ontroerd was , nee omdat hij geen idee had hoe zij dit nu weer moesten gaan verkopen, het album werd beschouwd als een nachtmerrie en voor het volgende album had Talk Talk dan ook een nieuwe platenmaatschappij.

Zoals inmiddels bekend was Mark Hollis zeer geïnteresseerd in Jazz (Miles Kind of Blue met namen) en Klassieke muziek (o.a. Debussy) en die inspiratie nam hij mee bij het componeren van het Spirit of Eden album.
In Tim Friese Greene had Hollis een perfecte partner.
In dit nummer (een driedelig stuk) wordt een format gebruikt wat ook vaak door klassieke componisten werd gebruikt.
Het is een stuk met grote contrasten, uitbarstingen tot stilte rustige akoestische muziek tot crescendo’s
In de opening lijken de stiltes even belangrijk als de trompettonen.
Als de gitaar komt lijkt het even weer het oude liedje, maar de band is echt definitief veranderd.
Met de 12 additionele muzikanten (waaronder o.a. de op dat moment succesvolle violist Nigel Kennedy) kon Hollis zich eindelijk uitleven en muziek maken die hem na aan het hart lag.
Bij de teksten druipt de emotie er soms van af.

Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Everybody needs someone to live by
Rage on omnipotent (Rudi S)

237
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Lunatic Soul - Summoning Dance [9:52]



Through Shaded Woods | 2020 | Polen

2022: 245
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Bravejester

236
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Fish - Plague Of Ghosts [25:04]



Raingods with Zippos | 1999 | Verenigd Koninkrijk

2022: 183
2021: 200
2018: 93
2017: 236
2016: 135
2015: 80
Genomineerd door: Rudi S

Over perfecte epics gesproken… Dit lied bestaat uit zes delen en klokt in totaal maar liefst 25 minuten. Toen dit album uit kwam was Fish een beetje in de vergetelheid geraakt. Wellicht daarom kwam hij in 1999 terug met zijn meest symfonische album sinds het veelgeprezen Vigil in a Wilderness of Mirrors. Niet dat het nu gelijk weer zo’n extreme knaller was (qua verkoop) maar met deze fantastische symfonische trip liet Fish wel weer horen dat hij het nog steeds kon. (vigil)

235
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Haken - Falling Back to Earth [11:51]



The Mountain | 2013 | Verenigd Koninkrijk

2022: 171
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: 255
Genomineerd door: TONYLUNA

Voor mij is en zal Haken altijd een speciale band blijven. Eén van de vele bands die begonnen is in de schaduw van grote broer Dream Theater, in de hoop ooit hetzelfde te kunnen bereiken als laatstgenoemde band. Voor mij is Haken een beetje wat Dream Theater voor de wat oudere generatie progmetal liefhebbers was (aangezien ik Haken eerder ontdekte); een band die staat voor kwaliteit, muzikaal vakmanschap en bovenal een introductie in de progressieve kant van metal.

Met hun eerste twee albums, Aquarius en Visions, werd de band nog verweten een 'Dream Theater-kloon' te wezen, in de schaduw staande van hun grote voorbeeld. Met The Mountain begon dit te veranderen: het muzikale geluid van de band kreeg een eigen smoel en er gingen zelfs geluiden op dat Haken hun legendarische voorbeeld hadden afgelost als 'vaandeldragers van de progressieve metal', iets waar ik me, na het verschrikkelijke The Astonishing van 2016, wel in kan vinden.

Falling Back To Earth neemt een sleutelpositie in op dus misschien wel Hakens meest belangrijke album. Een album dat opgevat kan worden als conceptalbum, waarbij allerhande uitdagingen, levensvragen, hoogte- en dieptepunten die een mens in zijn leven meemaakt door de band worden uitgediept. The Mountain is daarmee dus een metafoor voor het menselijk leven, met pieken en dalen, vreugde en verdriet, leven en dood.

Het nummer bestaat uit twee delen (I: Rise en II: Fall) en gaat tekstueel over een verhaal binnen de Griekse mythologie, namelijk over Icarus. Wat Haken heel slim doet is om de luisteraar middels dit verhaal, gekoppeld aan het algehele thema van The Mountain, een les te leren. Zie deze Wikipedialink voor meer informatie over dit stukje mythologie.

Ook muzikaal gezien valt het op dat Falling Back To Earth uit twee delen bestaat. Het eerste deel, Rise, is heftig, druk, ambitieus (wat goed van toepassing is op bovenstaand verhaal) en slingert je alle kanten op. Progressief in hart en nieren dus. Het tweede deel, Fall, is daarentegen rustig, vol bezinning, acceptatie en contemplatief. De haren staan me altijd rechtovereind als het allerlaatste refrein wordt ingezet met orkestrale elementen, na die heel lange opbouw in het tweede deel. Kippenvel ten top! Een lang verhaal bij Falling Back To Earth dus, maar niet meer dan terecht voor toch wel een klassiekertje in wording binnen de progressieve metal. (ABDrums)

234
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Supertramp - A Soapbox Opera [4:54]



Crisis? What Crisis? | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2022: 172
2021: 129
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Gebruiker43757

Crisis? What Crisis? is het Supertramp album uit de glorietijd van de band dat ik het minst draai. De nummers spreken me gewoon niet zo aan. Uitzondering is het wonderschone 'A Soapbox Opera' wat een ongekende sfeer uitstraalt. Hodgson's emotionele voordracht, Davies' subtiele pianospel, en Dougie Thomson's op- en af lopende baslijnen, maar vooral het kinderkoorgedeelte na drie minuten zorgen voor kippenvel op de armen. Een topstuk uit de Supertramp catalogus. (uffing)

233
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond (Parts VI-IX) [12:29]



Wish You Were Here | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2022: 34
2021: 76
2018: 259
2017: 266
2016: 205
2015: 64
Genomineerd door: ArthurDZ

Toen ik het nummer voor het eerst hoorde, was dat de verknipte 17-minuten versie die op de verzamelaar Echoes staat. Toen ik het nummer voor het eerst ging waarderen, betrof het de eerste vijf partituren. Toen ik het album ging waarderen, kwam dat door de volledige 26 minuten die de negen delen lang zijn. Inmiddels, en dat is wellicht blasfemie, vind ik het slotstuk van Wish You Were Here misschien wel het mooiste wat de progressieve muziekgeschiedenis te bieden heeft. Daar waar de opener nog altijd weinig aan kracht heeft ingeboet, is de subtiliteit van deel zes tot en met negen mij steeds beter beginnen smaken. Hoe de gillende gitaren steeds meer gaan gillen, hoe de zoektocht naar Syd langzaam wordt opgegeven en de berusting in het slot.

Ja, dat slot. Een welhaast funky compositie waarin alle bandleden de kans krijgen om, op geheel pinkfloydiaanse wijze, hun virtuositeit te tonen. Maar het mooiste, het allermooiste, is toch wel het zoet afkalvende geluid uit de toetsen van Richard Wright. De kunst van het weglaten verheven tot muzikale wereldgeschiedenis, zo zuiver, zo zorgvuldig. Van een unieke schoonheid, zoals alleen een diamant kan stralen.

Come on you miner for truth and delusion, and shine! (chevy93)

232
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Rainbow - Stargazer [8:27]



Rising | 1976 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: luigifort

Oud-Deep Purple-gitaarheld Ritchie Blackmore was de enige constante in (oorspronkelijk) acht jaar Rainbow. Op het korte doch legendarische tweede album Rising omringde hij zich met drummer Cozy Powell, bassist Jimmy Bain en toetsenist Tony Carey. Zanger Ronnie James Dio was de enige andere die er al vanaf het debuut bij was.

Na het wat fletse debuut, is Rising een en al hardrockende pracht en praal met fantasy-thematiek en een kleurrijker geluid dan dat van Blackmores vorige (en latere) band. Het ruim acht minuten (maar in liveversies regelmatig tot nog veel epischer proporties opgeblazen) durende Stargazer is dan weer de climax van dat album. Het is een klassieke vertelling over een volk dat offers brengt om een leider (de tovenaar) te zien vliegen. Maar waarom eigenlijk...?

In een proglijst is Stargazer op het randje, maar in de bredere rockgeschiedenis heeft-ie zijn plek tussen de klassieken. (Casartelli)

231
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Queensrÿche - Promised Land [7:58]



Promised Land | 1994 | Verenigde Staten

2022: 299
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Bravejester

Bij mijn 1e luisterbeurt van Promised Land was me al duidelijk dat ik dat het beste nummer op het gelijknamige album vond. Toen wist ik nog niet dat het uit zou groeien tot een top 5 nummer voor mij!

Dit nummer begint eigenlijk best onheilspellend wat er voor zorgt dat ik direct de volle aandacht aan dit nummer geef. De drums vallen in en Geoff is hier echt goed bij stem en klinkt uitstekend! De emotionele tekst en de felle uithalen door Geoff doen de rest… why am I? Dit is een meesterwerk!

De hele productie van dit album geeft de zang en muziek ook alle ruimte wat zorgt voor een wel heel fijne luisterervaring!

Wel een moeilijk manneke hoor die Geoff Tate… In 1990 zingt hij nog over zelfstandig denken en muren daardoor tot zand laten worden…

Think for yourself and feel the walls
Become sand beneath your feet

Om in 1995 zichzelf voort te slepen door dat zelfde zand...

Life's been like
dragging feet through sand,
and never finding... Promised Land (Bravejester)

Van plek 34 naar 233. Bizar!

230
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Steve Hackett - Shadow of the Hierophant [11:44]



Voyage of the Acolyte | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2022: 195
2021: 171
2018: 88
2017: 92
2016: 69
2015: 106
Genomineerd door: wibro

Steve op zoek naar de ruimte die hij bij Genesis niet kreeg: en dat leidt tot één van de mooiste nummers die ik ken. Het begint etherisch, met Sally Oldfield die begeleid wordt door de akoestische gitaar van Steve. Dan de afwisseling met de stevigere mellotron stukken, Sally die weer terugkeert, nu ook ondersteund door de dwarsfluit van John Hackett. Dan, iets over de helft barst het nummer echt los, uit z'n voegen kun je wel zeggen. Bombast in de goede zin van het woord, een repeterend thema dat toewerkt naar een climax, de argeloze luisteraar in verbijstering achterlatend. Opvallend feit dat ik niet wist voor ik met deze bespreking begon: het nummer is mede geschreven door Mike Rutherford. (Jester)

229
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Antimatter - Killer [5:13]



The Judas Table | 2015 | Verenigd Koninkrijk

2022: 281
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: TONYLUNA

228
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Pure Reason Revolution - Eupnea [13:23]



Eupnea | 2020 | Verenigd Koninkrijk

2022: 253
2021: 120
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Rogyros

Comebacks. Vele mislukken, maar deze mag er zijn. Na bijna 10 jaar besloten Chloe Alper en Jon Courtney dat het toch wel de moeite waard was om met elkaar muziek te maken. Het eerste optreden na de pauze was op Midsummer Prog en meneer haalt dit zeer terecht regelmatig aan, want dat kan toch echt wel als legendarisch bestempeld worden. Wat een energie en spelvreugde!

Dat comebackalbum kwam er dus ook. En daarop lieten ze horen dat het toch heel fijn is dat ze terug zijn.
Neem nou dit titelnummer. Meteen valt op hoe goed de stemmen bij elkaar passen. Je voelt al aan alles dat het niet zo rustig blijft als het begint. Verfrissend is niet vaak een term die bij me opkomt bij prog, maar bij deze band heb ik dat geregeld. Langzaamaan wordt het tempo opgevoerd. Ze laten horen wat elektronica kan toevoegen aan een nummer als je het op de goede manier inzet. Door de juiste afwisseling blijf je geboeid, zeker ook als er nog eens lekkere zware gitaarriffs gespeeld worden. Heerlijke afsluiting van een sterk album!

Deze wil ik ook nog zeer graag eens live meemaken. En ijs (lees Corona) en weder dienende gaat dat op 14 oktober gebeuren in Hedon! (Bonk)

227
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
The Moody Blues - Nights in White Satin [7:24]



Days of Future Passed | 1967 | Verenigd Koninkrijk

2022: 220
2021: 150
2018: 174
2017: ---
2016: ---
2015: 158
Genomineerd door: chevy93

De bekendste hit van The Moody Blues en misschien wel de officieuze start van het symfonische rock-genre. Moody Blues kregen de mogelijkheid met een orkest op te nemen om namens het label het Deramic Sound System te promoten. Ingewikkelde verhaal, maar The Moodies gingen ermee aan de slag. Kersverse Moodies Justin Hayward en John Lodge bleken prima songwriters te zijn en de sound van de band verschoof ook van de oorspronkelijke rhythm & blues van de eerste plaat naar een meer dromerige, sferische rock, wat (zoals gezegd) bekend zal komen te staan als symfonische rock.

Op deze afsluiter van de lp Days of Future Passed hoor je alle elementen terug, die The Moody Blues zo beroemd en geliefd maakten: de emotionele teksten en vocalen van Justin Hayward, de zangharmoniëen, de fluitsolo, de mellotron en de enorme bombast. You love it or hate it. Maar met Days of Future Passed en Nights in White Satin was de symfonische rock geboren. (Mssr Renard)

226
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Haken - Visions [22:25]



Visions | 2011 | Verenigd Koninkrijk

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: ABDrums

En het is weer tijd voor een overzichtje:

250 (-----) Soup - Burning Bridges * (tot 15:03)
249 (-----) Queensrÿche - Eyes of a Stranger
248 (288) Pendragon - Paintbox
247 (-----) Wheel - Impervious
246 (-----) Oak - Dreamless Sleep
245 (227) Dream Theater - Scene Nine: Finally Free
244 (244) The Gathering - Even the Spirits Are Afraid
243 (-----) Anekdoten - Shooting Star
242 (226) The Ocean Collective - Jurassic | Cretaceous
241 (145) Pure Reason Revolution - Silent Genesis
240 (-----) The Pineapple Thief - Snowdrops
239 (-----) Fates Warning - A Pleasant Shade of Gray Part XII
238 (201) Talk Talk - The Rainbow / Eden / Desire
237 (245) Lunatic Soul - Summoning Dance
236 (183) Fish - Plague Of Ghosts
235 (171) Haken - Falling Back to Earth
234 (172) Supertramp - A Soapbox Opera
233 (34) Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond (Parts VI-IX)
232 (-----) Rainbow - Stargazer
231 (299) Queensrÿche - Promised Land
230 (195) Steve Hackett - Shadow of the Hierophant
229 (281) Antimatter - Killer
228 (253) Pure Reason Revolution - Eupnea
227 (220) The Moody Blues - Nights in White Satin
226 (-----) Haken - Visions

225
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - Can-Utility and the Coastliners [5:43]



Foxtrot | 1972 | Verenigd Koninkrijk

2022: 158
2021: 236
2018: 164
2017: 168
2016: 194
2015: 128
Genomineerd door: echoes

Wat een prachtige mini suite over Knoet de Grote is dit nummer van Foxtrot toch, vaak ook onterecht ondergesneeuwd door de “grotere “ tracks op dat album, toch zit alles wat Genesis goed maakt in dit nummer.
Fraai intro, emotionele zang van Peter Gabriel en mooie instrumentale delen die nooit uit de bocht vliegen.
En wie nog twijfelde aan de drum capaciteit van Phil Collins moet dit nummer nog maar eens goed beluisteren. (Rudi S)

In het langjarig licht is dit toch een opmerkelijker daling.

224
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - Without Walls [19:15]



The Road of Bones | 2014 | Verenigd Koninkrijk

2022: 82
2021: 83
2018: 68
2017: 42
2016: 85
2015: ---
Genomineerd door: uffing

Als een band al meer dan 30 jaar muziek maakt, verwacht je ergens dat het heilige vuur er een beetje uit zal zijn. En dat zal geen fan je verwijten. Dan is het extra knap als je in die fase van je carrière nog een nieuw hoogtepunt weet te bereiken. En wat mij betreft is 'The Road of Bones' en het daarvan afkomstige 'Without Walls' een enorm hoogtepunt. Vanaf het minimalistische begin, met alleen de stem van Peter Nicholls en een computerritme, via de heerlijke mellotron koren tegen het einde tot de gitaarsolo van Mike Holmes die het nummer naar het einde begeleidt..... Pure klasse. Ik ga ze dan ook in december weer eens live aanschouwen, want dat zijn ze nog steeds waard. (meesterdch)

223
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Gazpacho - Sapien [15:22]



Fireworker | 2020 | Noorwegen

2022: 249
2021: 168
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

In de afsluitende track van het recentste album Fireworker haalt Gazpacho alles uit de kast om iedereen duidelijk te maken hoe je een episch nummer moet maken. Geen vrolijkheid, soms zelf zwaarmoedig. De Noren springen ook regelmatig van de hak op de tak: van ambient naar metal invloeden, van bombastische soundscapes naar rustpunten met alleen zang, waarbij zanger Jan Henrik Ohme de rol van de instinctieve oerkracht binnen de rationele mens probeert te doorgronden. Behoorlijk zware kost, welke niet voor snel afgeleide luisteraars is weggelegd.

Misschien een oppervlakkige en korte uitleg voor zo'n lang nummer, maar de muziek spreekt voor zich. (Outlaw104)

222
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Pure Reason Revolution - Ghosts & Typhoons [8:45]



Eupnea | 2020 | Verenigd Koninkrijk

2022: 100
2021: 66
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

Geweldig om na een kleine tien jaar opnieuw te kunnen genieten van de veelzijdige progrock waar PRR voor staat. Het 'vertrouwde' geluid van het geweldige debuut The Dark Third uit 2006 wordt op de nieuwste worp Eupnea (2020) bijna achteloos benaderd.

Hoewel moeilijk kiezen is Ghosts & Typhoons i.m.o. het prijsnummer. Het relatief rustig opbouwende begin met afwisselende vocalen van zanger/gitarist/toetsenist Jon Courtney en zangeres/basgitariste Chloë Alper, in principe de enige twee leden van de band, wordt in het tweede deel opgesierd door werkelijk knallende en doorbeukende drums, met daarnaast behoorlijk agressieve gitaarriffs. Pure Reason Revolution heeft ervoor gezorgd, dat mijn innerlijk knisperend progvuurtje van de laatste jaren weer flink hoog is opgelaaid. (Outlaw104)

221
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Anathema - Fragile Dreams [5:32]



Alternative 4 | 1998 | Verenigd Koninkrijk

2022: 127
2021: 118
2018: 94
2017: 47
2016: 40
2015: ---
Genomineerd door: herre48

Anathema leerde ik kennen met het album We're Here Because We're Here. Een album met een vrij positieve inslag. Die inslag hebben ze pas ingezet na dit album. Als je kijkt naar de albums voor WHBWH, dan merk je pas waar de echte roots van deze band uit Liverpool ligt. Donker, triester, maar vooral harder.
Fragile Dreams is daar een goed voorbeeld van. Het is het tweede nummer op Alternative 4, en erg kenmerkend voor de periode waarin ze verschuiven van keiharde metal naar progressief. Heel andere koek dus dan bijvoorbeeld een Dreaming Light. Naar mijn idee is het een van de meest toegankelijke nummers in deze lijst.

De eerste twintig seconden zijn nog vrij rustig. Dan valt de gitaar in, en dan kan het alleen nog maar omhoog gaan met het volume. Dit wordt opgevolgd door herhalend leidmotief, waar later nog mee wordt gevarieerd. Je merkt al gelijk dat er een donkere en trieste sfeer wordt neergezet. En als de stem van Vincent Cavanagh invalt, wordt je nog meer de donkere materie ingetrokken. De stem is in vergelijking met de latere periode van Anathema rauwer, en dat is hier absoluut geen minpunt. Sterker, ik vind het zelfs prettig. En dan de tekst:

Maybe I always knew
My fragile dreams would be broken for you

Dit klinkt alsof iemand al zijn plannen voor de toekomst in de prullenbak heeft gesmeten voor een persoon. Dit plan loopt vervolgens helemaal verkeerd af. De persoon kan pas jaren later de emoties die hierdoor ontstonden, verwerken. Dat is te merken als je naar de volgende tekst luistert:

Today I introduced myself
To my own feelings
A silent agony
After all these years, they spoke to me

Die persoon heeft dus jarenlang in de put gezeten. Triester kun je dit niet krijgen. Dit negatieve zet zich door in de rest van dit nummer. Geen korreltje positiviteit in terug te vinden. Maar dit alles wordt door Anathema omgezet in een fantastisch nummer. Het klopt van begin tot eind. Een krachtig nummer, met veel emotie en een goeie structuur. Dat Anathema zich met Fragile Dreams van zijn beste kant laat zien, lijkt mij niets meer dan evident. (Porcupine Head)

220
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Genesis - The Knife [8:55]



Trespass | 1970 | Verenigd Koninkrijk

2022: 141
2021: 211
2018: 147
2017: 153
2016: 89
2015: 233
Genomineerd door: Status Seeker

Ook elke grote band moet ergens beginnen. Genesis - een heel grote band dus in dit geval - begon met een debuut dat tamelijk onopgemerkt is gebleven en waarvan ik bovendien nog nooit iemand heb horen zeggen dat het toch eigenlijk een vergeten pareltje is. Nee, voor Genesis begon het pas met Trespass en zelfs daar hoor je de latere Genesis nog niet overal in terug.

The Knife springt er op Trespass heel duidelijk uit. Het sluit het album af en slaat daarmee een brug naar de opvolger Nursery Cryme, waar het stilistisch ook meer bijpast. Na vijf vrij pastorale nummers is The Knife namelijk veel feller, veel epischer en veel meer een vocale showcase voor Peter Gabriel. Voeg daarbij de geweldige tekst over hoe revoluties ontsporen, die - Trump indachtig - helaas nog pijnlijk actueel is:

Stand up and fight, for you know we are right
We must strike at the lies
That have spread like disease through our minds.
Soon we'll have power, every soldier will rest
And we'll spread out our kindness
To all who our love now deserve.

The Knife was de eerste echte proeve van bekwaamheid van Genesis en is als zodanig ook gekoesterd, getuige de rol van afsluiter van optredens die het nummer in de beginjaren had. De band zou - mede door de toevoeging van Collins en Hackett - nog veel beter worden, maar The Knife hebben ze sindsdien nog maar zelden overtroffen. (Brunniepoo)

219
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Alcest - Kodama [9:07]



Kodama | 2016 | Frankrijk

2022: 216
2021: 122
2018: 273
2017: 245
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: El Stepperiño

Wat ongelofelijk terecht dat dit nummer genomineerd is en de lijst gehaald heeft.
De aanschaf van het album op cd is ook de moeite waard, alleen al door de prachtige vormgeving (kom daar nog maar eens om bij een cd) door het gebruik van een sleeve-hoes, maar dat terzijde.
Deze Franse band maakt geregeld mooie muziek, maar voor dit nummer schoten blijkbaar woorden tekort. Want mocht je je afvragen welke taal er hier nou gebezigd wordt, is het antwoord geen. Het schijnt gebaseerd te zijn op een Japanse animefilm. Aangezien ik deze niet gezien heb, kan ik moeilijk iets zeggen over de muziek hierbij aansluit. Dit wetende vind ik de muziek ook geregeld wat Japanse sferen oproepen, maar eerlijk gezegd weet ik niet of dit ook gebeurd was als ik dit niet geweten had.
Wat wel duidelijk is dat men ongelofelijk goed sfeer neer kan zetten, meeslepend kan spelen en ook een mooie afwisseling brengt in het nummer waardoor het spannend blijft. Het roept allerlei beelden bij me op. Muziek voor ’s avonds laat en weinig licht vind ik dit en je dan mee laten voeren door de heerlijke melodie. Genieten! (Bonk)

218
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Eloy - Poseidon's Creation [11:44]



Ocean | 1977 | Duitsland

2022: 144
2021: 191
2018: 190
2017: 100
2016: 138
2015: 71
Genomineerd door: Brunniepoo

Poseidon's Creation is een van de ultieme klassiekers van zanger/gitarist Frank Bornemann en... wel, kan er iemand nog een bandlid van Eloy opnoemen? Voor de bekendheid van de collega's helpen de vele bezettingswisselingen (Bornemann verving enkele keren zijn complete 'begeleidingsband) natuurlijk niet mee, maar de openingstrack van Ocean had zonder bassist Klaus-Peter Matziol toch beslist anders geklonken. Detlev Schmidtchen tekent voor het rijke toetsenarsenaal, dat doorheen de Eloy-discografie de gitaar toch wel als zichtbaarste melodiemaker verdringt. En dan zullen we drummer Jürgen Rosenthal ook nog maar even noemen.

De instrumentale opening van Poseidon's Creation is gelijktijdig generiek en uiterst herkenbaar. Dat laatste geldt natuurlijk nog meer voor Bornemanns zang en dictie die, tegen de vijf minuten, dan eindelijk inzetten. Als dan rond de acht minuten het wederom o zo herkenbare gitaar/toetsenduel inzet, weet je dat het gebabbel over Poseidon, Atlantis en Kleito eigenlijk maar een korte onderbreking van het instrumentale extravaganza was. Een nummer met drie zulke verschillende delen dat ondanks het ontbreken van zelfs maar een spoor van refrein minstens het herkenbaarste Eloy-nummer sinds Land of No Body is en misschien wel hun herkenbaarste ooit... dat is toch een hele prestatie. (Casartelli)