217
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
King Crimson - Red [6:17]



Red | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2022: 181
2021: 274
2018: 292
2017: 184
2016: 162
2015: ---
Genomineerd door: HugovdBos

De instrumentale Red wordt in gang gezet door de hevige ontwrichte gitaarriffs van Fripp en Wetton. Het nummer zet de verandering van de band vast in klank en maatstructuur. De complexiteit ligt in het gebruik van slechts enkele instrumentatie, waarmee een zeer geslepen en klankrijk geheel ontstaat. De constante tempowisselingen en het duistere sfeertje vormen een indringend geheel, van de diepe klanken van de cello van gastmuzikant Mark Charig tot aan de felle inslagen van de drums van Bruford. Het is het indringende palet waar later een band als Tool veel van zijn intensiteit vandaan heeft gehaald. De muziek van het nummer is niet zozeer sneller of heviger dan er half jaren 70 te vinden was, maar de onderhuidse spanning en verbondenheid tussen de bandleden is constant voelbaar. (HugovdBos)

216
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Cygnus X-1 [10:25]



A Farewell to Kings | 1977 | Canada

2022: 103
2021: 151
2018: 156
2017: 99
2016: 137
2015: 73
Genomineerd door: Status Seeker

Een grote kracht van Rush is dat ze hun technisch vernuft en muzikale vernieuwsingsdrang vrijwel altijd in coherente liedjes met een kop en een staart verpakken. De grotendeels instrumentale vertelling over de reis naar het zwarte gat Cygnus X-1 met ruimteschip de Rossinante, dat eindigt met een heuse verdwijning aan het eind en de belofte dat er een vervolg komt, kan goed voor uitzondering op de regel doorgaan. Conceptueel heeft deze afsluiter van het A Farewell to Kings-album de tand des tijds niet bijster goed doorstaan, maar de muzikale zeggingskracht van dit experimentele werkje (dat we met de kennis van nu proto-progmetal zouden kunnen noemen) is er niet minder om. Daarnaast is het een probaat middel tegen al te lang plakkend bezoek. (Casartelli)

215
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Dream Theater - Pull Me Under [8:14]



Images and Words | 1992 | Verenigde Staten

2022: 119
2021: ---
2018: ---
2017: 103
2016: 81
2015: 229
Genomineerd door: marsupilami

Clicktrack en andere plastic elementen maken dat het Images and Words-album, hoe historisch belangrijk ook, inmiddels wat gedateerd aandoet. Op het tamelijk fantastische openingsnummer Pull Me Under heeft de tijd dan weer betrekkelijk weinig vat gehad. Yes en vooral Metallica zijn nooit echt ver weg (Mike Portnoy moest hier orenschijnlijk zijn bewondering voor Neil Peart nog een beetje een plek geven), James LaBrie was hier, wat we later ook van hem vonden, toch echt een heel welkome vervanging van Charlie Dominici, John Petrucci doet zijn ding, maar de grootste smaakmaker lijkt hier andermaal Kevin Moore. Wat een spanningsboog, daar op de 5:30-mark! (Casartelli)

214
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Camel - Rose Of Sharon [4:48]



Dust and Dreams | 1991 | Verenigd Koninkrijk

2022: 224
2021: 269
2018: 266
2017: 255
2016: 148
2015: 98
Genomineerd door: vigil

Altijd lastig om één nummer uit een album te pikken als het album aan een thema is opgehangen. Toch is het goed dat er een nummer van dit album (Dust and Dreams, geïnspireerd op het boek van John Steinbeck) in de top 300 staat. Opvallend aan dit nummer is de samenzang/woordenstrijd tussen de zwangere Rose en haar man (Connie), op zoek naar een betere toekomst in Californië. Gecombineerd met het gevoel dat Latimer als altijd in zijn spel kan leggen straalt het nummer tegelijkertijd hoop en onzekerheid uit. Erg goed gedaan. (Jester)

213
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Blackfield - Blackfield [4:07]



Blackfield | 2004 | Verenigd Koninkrijk

2022: 136
2021: 270
2018: 232
2017: 138
2016: 109
2015: ---
Genomineerd door: herre48

Daar is Steven Wilson weer! Nu dit jaar (2017) zijn ene zijproject (no-man) het veld heeft moet ruimen in onze lijst, krijgen we er een andere zijproject voor terug. Het is toch een bezige bij en ongekend dat hij met toch wel behoorlijk verschillende muziekstijlen een constant hoog niveau lijkt af te leveren met zijn muziek.

Nu doet hij hier dat niet alleen, maar met Aviv Geffen. Maar inmiddels weten we dat Aviv Geffen Steven Wilson echt nodig heeft om echt goede albums met Blackfield af te leveren. Ik zie Blackfield toch wel als het project waarin Steven Wilson ruimte geeft aan zijn behoefte om niet al te moeilijke, compacte nummers te maken, die ongemerkt toch erg sterk in elkaar zitten.

Daar is het nummer Blackfield wat mij betreft ook een erg goed voorbeeld van. Het is gewoon een erg fijn, goed in het gehoor liggend nummer. Dat begint al met dat relaxte piano-introotje.
En laten we eerlijk zijn! Het is ook wel eens lekker om een nummer te hebben, waar je niet met je volle aandacht naar hoeft te luisteren, maar gewoon aan kan zetten en het dan al genieten is.
Maar als je wel met volle aandacht luistert naar dit nummer, hoor je toch echt meer en krijg je weer door dat het toch echt goed en minder simpel dan je dacht, in elkaar zit.

Mooie aanvulling op onze toch al prachtige lijst, wat mij betreft. (Bonk)

212
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Mostly Autumn - White Rainbow [19:13]



White Rainbow | 2018 | Verenigd Koninkrijk

2022: 270
2021: 293
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: musicborst

211
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Leprous - At the Bottom [7:21]



Pitfalls | 2019 | Noorwegen

2022: 269
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: dynamo d

Ik kan het hier natuurlijk hebben over de muziek en dat je wel moet houden van die hoge stem van Einar Solberg en de lekkere uitbarstingen in dit nummer.

Maar dat laat ik voor nu even. Ik ga het even hebben over dat dit nummer toch vooral herinneringen oproept aan een mooi moment. 12 Jaar was de oudste Bonk Junior in 2019. Tijd voor zijn eerste concert. En wat maakte het mij toch stiekem trots dat hij geregeld progalbums uit de kast pakte. Waaronder Pitfalls van Leprous. Een niet direct voor de hand liggende keuze.

Toen Ik meldde dat Leprous op zou treden in Zwolle gaf hij aan wel mee te willen. Dus wij samen naar Hedon. Ook dit nummer werd daar gespeeld. Leprous weet wat mij betreft al jaren bijna constant goede muziek te maken, maar hierdoor werd Leprpous een echt belangrijke band voor mij. Het is echt fantastisch om op het balkon van Hedon te staan, naast je te kijken en je zoon eerst overweldigd te zien worden wat livemuziek met je kan doen en daarna intens te zien genieten.

Ook van At the Bottom. (Bonk)

210
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Elder - Endless Return [9:54]



Innate Passage | 2022 | Verenigde Staten

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: ProGNerD

Het is toch bij iedere jaargang weer een feestje die Ronde 0. Vooral als er een band voorbij komt, waar je eerlijk gezegd nog nooit van gehoord had. Dan blijken ze al 6 platen uit te hebben en al 15 jaar muziek te maken. Dat ga je natuurlijk pas uitzoeken als je het nummer hoort en denkt: "Zo dit klinkt lekker!" Want elk jaar word ik weer verrast door steengoede muziek die bij mij tot die tijd onder de radar gebleven is.

En u raadt het al, dat was dit jaar onder andere bij Elder het geval. Goede opbouw, lekkere stem, goede instrumentale stukken, lekker hard op de goede manier, fijne gitaarsolo's. Het enige nadeel is dat het je mogelijk ook weer geld kost, omdat je ergens denkt: "Dit moet eigenlijk ook wel in mijn collectie" (Bonk)

209
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Queen - The March of the Black Queen [6:33]



Queen II | 1974 | Verenigd Koninkrijk

2022: 215
2021: 205
2018: 124
2017: 98
2016: 79
2015: ---
Genomineerd door: Bonk

Een klein jaar na de kennismaking met het hevige geluid van de band Queen verscheen het tweede album. De muziek vervolgt de weg van zijn voorganger, maar is opgebouwd als een conceptalbum. De witte kant van het album toont de emotionele kracht en de positieve sferen, terwijl de zwarte kant de donkere fantasie en de negatieve sferen naar voren brengt. De drijvende krachten zijn de gitaren en verschillende melodielagen, waarop Mercury zijn stem in alle hevigheid ten gehore brengt.

Het hoogtepunt en langste nummer van het album komt met The March of the Black Queen. Het complexe geheel is opgebouwd uit elf verschillende delen, die gekenmerkt worden door tempowisselingen en gebruik van verschillende instrumentatie. De pianoklanken vormen de stuwende opening, waarna vooral de bombast van gitaren en drums het nummer de hoogte in werken. Naast de samenzang zijn het de vocalen van Mercury die de kracht van het nummer vormen. (HugovdBos)

208
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Mike Rutherford - At the End of the Day [5:35]



Smallcreep's Day | 1980 | Verenigd Koninkrijk

2022: 266
2021: 292
2018: 103
2017: 260
2016: 231
2015: ---
Genomineerd door: vigil

Wie vroeger frequent luisteraar was van de Elpee show van Willem van Putten moet dit nummer toch wel kunnen dromen. Het is het slotstuk van de A-kant van Smallcreep's Day (het album) en tevens van de gelijknamige epic, want genoemde elpeehelft is dat in feite. Het nummer wordt gedragen door de mooie vocalen van Noell McCalla, maar vooral door het schitterende, bombastische toetsenwerk van voormalig Genesis gitarist Anthony Phillips. Hoewel het album fraai is, kan het zich niet echt meten met het werk van Rutherford's broodheer Genesis. Dit nummer is daar de uitzondering op. (uffing)

207
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Porcupine Tree - Way Out of Here [7:37]



Fear of a Blank Planet | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2022: 134
2021: 176
2018: 80
2017: 295
2016: 200
2015: 118
Genomineerd door: wibro

Door de opgedane inspiratie uit het boek Lunar Park van Bret Easton Ellis kwam het negende album Fear of a Blank Planet van Porcupine Tree tot stand. Het album vertelt het verhaal vanuit zoon Robby, een kind dat zijn tijd doorbrengt in het tijdperk van de massamedia en de snelle ontwikkelingen op technologisch gebied. Het album vormt één geheel en kan in een zitting van ruim 50 minuten worden doorlopen.

Het bedrukkende Way Out of Here toont het totaal isolement van Robby en het sociale contact dat verwatert. Het hevige gitaarwerk van Wilson krijgt de ondersteuning van Robert Fripp’s (King Crimson) soundscapes. De mentale gesteldheid gaat achteruit in het samenkomen van drums en de experimentele klanken. (HugovdBos)

206
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - Failsafe [8:57]



Subterranea | 1997 | Verenigd Koninkrijk

2022: 178
2021: 149
2018: 165
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: meesterdch

Hoe vaak heb ik niet ergens op deze site gemeld dat het eigenlijk onmogelijk is om één nummer van een conceptplaat volledig op waarde te schatten, zonder de context van de totale plaat? Dat noemen ze volgens mij een stokpaardje. Zeker in de progladder komen er nog wel eens van dat soort losgetrokken nummers langs. Toch moet ik toegeven dat ik dit nummer ook op zichzelf staand erg goed vind. Maar het totale concept is toch echt meer dan de som der delen. Dat zal op dit moment versterkt zijn, omdat ik enige maanden de live lp van 'Subterranea' in bezit heb. Dat doet weer zoete herinneringen aan mijn laatste jaar als student naar boven komen. Het aanschaffen van de cd bij Focus cd's in Tilburg, het luisteren, het genieten, het doorgronden van het verhaal, dat mysterieuze teken dat overal in het cd boekje terugkwam. En dan als klap op de vuurpijl het geweldige theatrale concert In Noorderligt. Dat gevoel, dat je dan wel te jong was om 'The Lamb Lies Down On Broadway' ooit live te kunnen hebben gezien, maar dit hetzelfde gevoel moet zijn geweest als de mensen destijds bij Genesis moeten hebben gehad. Dat 'dit pakt niemand me meer af'-gevoel. Dit nummer zelf heeft alles wat IQ zo goed maakt. De zingende en scheurende gitaar van Holmes, de pompende bas van Jowitt, Cookie die het tempo er in houdt en het keyboardwerk van Orford, dat ik eigenlijk nog wel eens een beetje mis. Maar bovenal die enorme persoonlijkheid die Peter Nicholls is. Ik snap best dat niet iedereen van zijn stem houdt, maar zijn charisma op het podium, maakt hem op dat punt voor mij nog steeds iemand die bijna gelijk staat met een grootheid als Peter Gabriel of Fish. Gelukkig gaan we weer richting Kerst..... (meesterdch)

205
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Dream Theater - The Count of Tuscany [19:16]



Black Clouds & Silver Linings | 2009 | Verenigde Staten

2022: 80
2021: 268
2018: 293
2017: 173
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Grafmat

Klassiek Dream Theater-werk met alle ingrediënten keurig op hun plek: zware gitaarriffs van John Petrucci, functioneel ondersteunend werk van Jordan Rudess, korte knikjes naar zowel Rush als Zappa, een couplet waarvan de eerste drie regels in 9/8 lijken te worden gespeeld, een pakkend refrein in vierkwartsmaat, en een uitstekend op dreef zijnde James LaBrie die sowieso vaak op z'n best is wanneer hij een personage tot leven mag brengen (zoals hier). De dreigende Poe-achtige sfeer slaat halverwege echter volledig om wanneer Petrucci het podium krijgt voor ijle aanzwellende gitaarlijnen, en dan gaat het nummer over in een verrassend traditionele ¾-maat waarin de opluchting van de verteller voelbaar is, met Portnoy die alles sober houdt en Petrucci die met zware gitaarakkoorden de hele band opstuwt . En als de laatste de zaak dan ook nog eens afrondt met de perfecte solo heb je zo eigenlijk een exemplarisch DT-epos met al hun kwaliteiten in de etalage, en dat alles ruimschoots binnen de 20 minuten. What's not to like? (BoyOnHeavenHill)

204
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Eloy - End of an Odyssey [9:25]



Time to Turn | 1982 | Duitsland

2022: 170
2021: 184
2018: 150
2017: 165
2016: 186
2015: 93
Genomineerd door: Casartelli

Het Time to Turn-album heeft nog een blauwe maandag in mijn toptien gestaan. Het was kennelijk ooit de bedoeling om hem samen met voorganger Planets als dubbel-elpee uit te brengen, maar begin jaren '80 was het tijdsgewricht daar niet zo naar. Achteraf moeten we er misschien maar blij mee zijn. End of an Odyssey is een en al synthesizer-extase. Toen ik anno 2005 het hele Eloy-repertoire tot mij nam (op een paar albums na die ik al had) en er daarna veel naar ging luisteren, vermoedde ik dat de verzadiging vrij snel op zou treden, omdat een en ander domweg te catchy was. Enfin, dat is dus (nog) niet gebeurd. (Casartelli)

203
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Phil Collins - In The Air Tonight [5:32]



Face Value | 1981 | Verenigd Koninkrijk

2022: 241
2021: 133
2018: 127
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Bravejester

Dit is het nummer dat het begin van mijn liefde voor Genesis was. Een liefde die weer het begin was van mijn liefde voor prog in het algemeen. Alleen om die reden past dit nummer voor mij in deze progladder. In 1985 kreeg ik van mijn ouders voor mijn 13e verjaardag een platenspeler met ingebouwd cassettedeck. Niet dat ik nou zoveel van muziek hield, want ik groeide op in een redelijk muziekloos huishouden (BZN, Operette, niet echt mijn dingen). Maar op school ging het vaak over muziek, mijn zus draaide veel muziek en rond die tijd was op TV 'The Music Box' begonnen, waar je clips kon zien. Mijn eerste platen die ik draaide, waren de platen van mijn oudere zus. Zij was fan van 'Het Goede Doel' (lid van de doelgroep) en ook van 'Bucks Fizz' en 'The Human League'. Die platen mocht ik dus soms lenen om te draaien. Maar, behalve 'Het Goede Doel' was het geen muziek die bij mij bleef hangen. Op één singletje na, dat ze ook had liggen. En dat was 'In the air tonight' van Phil Collins. Dit nummer bleef ik maar draaien. Omdat het al een oude single was (immers al vier jaar oud) miste mijn zus hem niet echt, dus bleef hij op mijn kamer. En draaide ik hem grijs. Intussen kocht ik ook mijn eerste eigen singles (Billy Ocean, The Miami Sound Machine ), maar toen ik genoeg gespaard had voor de aankoop van een LP, was dat het net uitgekomen 'No Jacket Required'. Ik was verkocht en al snel waren ook de andere dan beschikbare solo-platen van Phil in mijn bezit. Dat waren er twee, dus daarna moest ik verder kijken. Ik doodde de tijd met nog wat vergeten singles en 12 inches met mooie B-kanten (The man with the horn!!) tot ik in 1986 ontdekte dat mijn bewonderde Phil Collins ook zanger van een band was. Op vakantie in Frankrijk kocht ik de cassette (en LP kon ik in mijn tentje niet draaien en ging niet twee weken wachten met een LP in mijn tent, tot ik deze muziek tot mij kon nemen) van 'Invisible Touch' en de rest is geschiedenis. Ik was verkocht in het kwadraat en binnen een paar jaar had ik de hele backcatalogus van Genesis onder Phil in bezit. En toen ik 'Seconds Out' hoorde, was mijn conclusie dat ook in de jaren voor 1976 ze geweldige muziek hadden gemaakt. De eerste keer dat ik 'Supper's Ready' hoorde!! Magie. Ook alles van Genesis onder Gabriel, Gabriel solo, Rutherford en Banks solo vond zijn weg naar mijn platenkast. En daarna ging mijn ontdekkingstocht via Mariliion en Rush verder. Een ontdekkingstocht die mede dankzij deze progladder, na 33 jaar nog steeds voortduurt. En wat vind ik anno 2019 van dit nummer? Ik draai het eigenlijk zelden meer. Maar als ik het hoor, vind ik het nog steeds een geweldig nummer. Een iconisch nummer dat staat voor de tijd die mijn muzieksmaak gevormd heeft en dat de tand des tijds prima heeft doorstaan. En voor mij dus ook een waardige toevoeging aan deze ladder. (meesterdch)

202
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Karnivool - All It Takes [5:30]

2021 | Australië

2022: 199
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Finidi

Hoewel ik de afgelopen jaren de nieuwe progmetal uit Australië (ik heb het hier al wel 's The New Wave of Progmetal from Down Under genoemd) steeds meer ben gaan volgen en waarderen, van bands als: Voyager, Caligula's Horse, Ne Obliviscaris, Anubis, Chaos Divine, Northlane, is Karnivool om onverklaarbare redenen (te) lang langs me heen gegaan.

En dat terwijl zij toch wel toonaangevend zijn in deze scene. Via deze single die ze na 8 jaar (!) in 2021 uit hebben gebracht werd ik op hun spoor gebracht en raakte ik verder geïnteresseerd.
Na het zien van de Decade Of Sound Awake ""live"" registratie (Decade Of Sound Awake - Karnivool) die ze tijdens de lockdown periode hebben uitgebracht ter ere van het 10-jarig jubileum van het gelijknamige album ben ik echt volledig gegrepen door hun muziek. Euforische ""ontdekking"" van iets dat precies in m'n muzikale straatje valt: (poly)ritmisch sterk, muzikaal interessant, erg strak, kundig en overtuigend gebracht, mooie balans van melodie en (complexe) ritmes en dynamiek van rustiger passages naar ruigere uitbarstingen.
(niet heel raar als groot Tool liefhebber natuurlijk...)
Typisch geval van beter laat dan nooit

Er gaan al lange tijd geruchten dat ze met nieuw werk komen, maar concreet is er nog niets bekend. Begin volgend jaar touren ze wel weer (Karnivool - 30 april 2023 | 013 Poppodium Tilburg), dus wie weet; die tickets gaan er waarschijnlijk wel komen... (ProGNerD)

201
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
IQ - Stay Down [7:54]



Resistance | 2019 | Verenigd Koninkrijk

2022: 295
2021: 244
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Jester

Voor IQ heb ik al lang een speciaal plaatsje in mijn (virtuele) platenkast. De laatste jaren, ik denk sinds het vertrek van Martin Orford is dat iets minder geworden. Het melodieuze wat ik zo in hun muziek waardeer is naar de achtergrond geraakt. Zo af en toe is er echter nog een nummer dat mijn aandacht trekt, zoals Stay Down. Het mooie aan dit nummer vind ik de opbouw. Van een voorzichtig piano intro naar de uitbarsting op 2/3e van het nummer. Niet de IQ die ik het meest waardeer, maar zo af en toe is dit ook heel fijn. (Jester)

De eerste honderd zijn gepasseerd en het wordt tijd voor een tempoversnelling. Eerst nog even een overzicht van de recentste 25:

225 (158) Genesis - Can-Utility and the Coastliners
224 (82) IQ - Without Walls
223 (249) Gazpacho - Sapien
222 (100) Pure Reason Revolution - Ghosts & Typhoons
221 (127) Anathema - Fragile Dreams
220 (141) Genesis - The Knife
219 (216) Alcest - Kodama
218 (144) Eloy - Poseidon's Creation
217 (181) King Crimson - Red
216 (103) Rush - Cygnus X-1
215 (119) Dream Theater - Pull Me Under
214 (224) Camel - Rose Of Sharon
213 (136) Blackfield - Blackfield
212 (270) Mostly Autumn - White Rainbow
211 (269) Leprous - At the Bottom
210 (-----) Elder - Endless Return
209 (215) Queen - The March of the Black Queen
208 (266) Mike Rutherford - At the End of the Day
207 (134) Porcupine Tree - Way Out of Here
206 (178) IQ - Failsafe
205 (80) Dream Theater - The Count of Tuscany
204 (170) Eloy - End of an Odyssey
203 (241) Phil Collins - In The Air Tonight
202 (199) Karnivool - All It Takes
201 (295) IQ - Stay Down

200
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
Peter Gabriel - Darkness [6:51]



Up | 2002 | Verenigd Koninkrijk

2022: 214
2021: 214
2018: 221
2017: 257
2016: 263
2015: 198
Genomineerd door: dynamo d

Het is donker. De duisternis heeft altijd iets spannends. Je weet nooit wat je te wachten staat. Het klinkt wel gemoedelijk, maar daar heb je het al: ineens een hard geluid wat je niet echt thuis kan brengen. Een dreigend ritme. Dan zingt iemand je ook nog bijna dreigend toe en net wanneer je hoort dat hij eigenlijk een mooie, warme stem heeft, komt dat geluid weer. Op een gegeven moment denk je wat gerustgesteld te worden, omdat hij je zo mooi toezingt. Maar als je luistert naar wat hij eigenlijk zegt, word je alleen maar dieper de duisternis in gezogen, tot het zijn klauwen weer naar je uithaalt. Het grijpt net mis en het nummer lijkt je wat op je gemak te stellen. Wellicht kun je toch zonder problemen je ogen dichtdoen? Het blijft o zo spannend. (Bonk)

199
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Van Der Graaf Generator - The Sleepwalkers [10:32]



Godbluff | 1975 | Verenigd Koninkrijk

2022: 125
2021: 275
2018: ---
2017: 292
2016: 260
2015: 159
Genomineerd door: Finidi

Het album Godbluff is eigenlijk één lange luistertrip, maar als er toch zoiets als het beste is, wordt dat met The Sleepwalkers wel tot het laatst bewaard. Peter Hammill grijpt je bij de keel om ruim tien minuten niet meer los te laten. Een VDGG-nummer bespreken zonder David Jacksons saxofoon te memoreren voelt wat incompleet; hij lost de verwachtingen in... maar de show wordt hier toch gestolen door Hugh Bantons frivole orgelwerk ter begeleiding van al die duisternis. (Casartelli)

Mooi verhaal, (meesterdch)! Leuk om te lezen hoe de liefde voor een band en voor een genre (een voor muziek in brede zin) is ontstaan.

198
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
IQ - The Great Spirit Way [21:44]



Resistance | 2019 | Verenigd Koninkrijk

2022: 128
2021: 193
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: meesterdch

197
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Leprous - The Sky Is Red [11:22]



Pitfalls | 2019 | Noorwegen

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: dynamo d

U had zich ingeschreven voor de masterclass "Hoe schrijf ik een spetterende afsluiter?" Ja hoor, dan bent u hier aan het goede adres.
Of het om een spetterende afsluiter voor een album of voor een concert gaat? Ja, luister eens, het heet niet voor niets masterclass, uiteraard voor beiden.
Het lesmateriaal? Valt mee, het bestaat uit één nummer. Duurt even voor u het volledig ontleed en alle lagen en diepgang ontdekt heeft, maar dat geeft niet, want het is geen straf dit nummer veel vaker te horen.
Alleen de audio levert ook genoeg inspiratie op verwachten we, maar wilt u alles uit de masterclass halen, dan raden we de beelden zeker ook aan.
Succes! (Bonk)

196
https://i.imgur.com/zC3bv7D.jpg
Opeth - The Baying of the Hounds [10:41]



Ghost Reveries | 2005 | Zweden

2022: ---
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: ABDrums

Wat een geweldige veelzijdige band is Opeth toch. Van snoeihard, met grunts en al tot verstild en rustig.

Deze al wat oudere track valt eerder in de eerste categorie dan in de laatste categorie. Maar eigenlijk laten ze in dit nummer zelf ook de veelzijdigheid van de band horen. De grote veelzijdigheid van de zanger Mikael Åkerfeldt, die zowel laat horen fantastisch te kunnen grunten (weet dat het niet voor iedereen hoeft, maar ik vind het als het zo gedaan wordt heerlijk!) als ook bewijst een erg mooie cleane zangstem te hebben.

Maar goed, het instrumentale stuk is natuurlijk ook fantastisch goed. Ze ontdekken dat toetsen wel degelijk een goede toevoeging in het geheel is, zonder dat de brute kracht van de anderen hoeft in te boeten. Een weergaloos geheel geeft het! (Bonk)

195
https://i.imgur.com/pf2Ihkn.jpg
The Gathering - Nighttime Birds [6:55]



Nighttime Birds | 1997 | Nederland

2022: 297
2021: 152
2018: 247
2017: 210
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: vigil

Ik heb geregeld het gevoel, niet alleen bij de progmuziek, dat we wel eens wat trotser mogen zijn op al het moois wat uit ons kleine landje gefabriceerd wordt aan muziek.

En dan hebben we naar mijn mening één van de beste vrouwelijke stemmen uit de (prog)muziek die uit ons eigen land komt. Want wat heeft Anneke toch een prachtige stem, waarmee ze bijna in alle toonaarden en in alle sterktes een geweldige zangstem weet te fabriceren en altijd weet ze de juiste stemming en lading mee te geven aan een nummer. Niet voor niets een veel gevraagd artiest, zowel binnen landsgrenzen (denk aan The Gentle Storm met Arjen Lucassen) als daarbuiten (denk aan Devin Townsend).

Maar het tijdens dit nummer alleen hebben over Anneke doet toch ernstig tekort aan de andere zeer bekwame muzikanten van the Gathering. Want zoals zo vaak is het hier het geheel mooier dan de som der delen. Want de gitaar jankt heerlijk, de drums worden goed geraakt, maar het nummer is zó sfeervol, omdat het hele plaatje klopt. Het nummer kent een prachtige opbouw, wat het ook veel spanning mee geeft.

Weer zo'n nummer waar je prima je ogen bij kan sluiten en je dan heerlijk laten meevoeren door de prachtige muziek. (Bonk)

194
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Blackfield - Epidemic [4:59]



Blackfield II | 2007 | Verenigd Koninkrijk

2022: 149
2021: ---
2018: 239
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: vigil

Blackfieldsucces in de Prog Top 300 lijkt zich toch tot de beginperiode te beperken. En dat is ook wel begrijpelijk: het zijproject van Steven Wilson dat Aviv Geffen relatieve wereldfaam bezorgde en dat voortborduurde op de betrekkelijk poppy toen recente Porcupine Tree-albums was in het begin fris, om daarna telkens een toch wat mindere herhaling van zetten te vormen. Soit, we hadden al het nummer Blackfield van het album Blackfield en nu krijgt de tweedeling ook nog een vermelding met Epidemic. Andermaal een puntig melodieus rocknummer dat de vijfminutengrens niet overschrijdt. De echozang in het refrein is een van de sterkste troeven hier. (Casartelli)

193
https://i.imgur.com/KF9qEp8.jpg
Gazpacho - Splendid Isolation [8:33]



Missa Atropos | 2010 | Noorwegen

2022: 193
2021: 261
2018: 159
2017: 68
2016: 56
2015: ---
Genomineerd door: Finidi

192
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Michał Łapaj - Shattered Memories [7:10]



Are You There | 2021 | Polen

2022: 174
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: legian

Het begint al onheilspellend. Maar goed, als je de toetsenist van Riverside neemt als componist en je laat dan Mick Moss van Antimatter het nummer inzingen, dan is dat ook niet zo gek. Zwaar en beladen nummer, vind ik, maar o zo mooi. Heerlijk traag, maar ook steeds meer topzwaar naar het eind toe. Om weer verstild te eindigen. Nummer wat echt bij je weet binnen te dringen. Net als de tekst.

Is there any way out of here?
We go round and round restlessly
Chasing illusions of control
That make us all go numb
So you run through the night alone
Trading courage for disdain
As if you had another life to live
To start again (Bonk)

191
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Rush - Jacob's Ladder [7:28]



Permanent Waves | 1980 | Canada

2022: 169
2021: 62
2018: 81
2017: 111
2016: 91
2015: 62
Genomineerd door: Brunniepoo

Op het album Permanent Waves neemt Rush een reuzestap de zojuist begonnen jaren '80 in. De mix van hun eigen erfenis en de tegenwoordige tijd zou nog erg veel moois opleveren, maar op dit album past een aantal nummers wat minder goed in mijn straatje. Hoogtepunt voor mij is het meest klassiek-symfonische nummer dat erop staat: het nagenoeg instrumentale Jacob's Ladder. Hier wordt andermaal aangetoond dat een klassieker soms maar weinig akkoorden nodig heeft. Kers op de taart is de fantastische minimoog, het toetseninstrument dat Geddy Lee rond deze tijd met enige regelmaat inzette. (Casartelli)

190
https://i.imgur.com/YyHPUg4.jpg
Frost* - Day and Age [11:49]



Day and Age | 2021 | Verenigd Koninkrijk

2022: 121
2021: ---
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---
Genomineerd door: Outlaw104

Een ietwat onwennig begin met een kinderstem die je duidelijk uit daagt:

Hello, and welcome to the rest of your life
Before we begin this short journey, please
Sit back, relax and remember
Enjoy yourselves
You scum

Daarna begint het echte muzikale intro van het album ‘Day and Age’. Een enorm muzikale drift die klinkt als een stoommachine die maar niet tot rust wil komen. Ook het nummer zelf met de misschien wel voorspelbare regel ‘We are living in a dying age’. Is dat ook zo ? Als je het tempo van het nummer gaat volgen lijkt het idd wel alsof de mensheid op drift is geraakt en als een doelloze kanonskogel op een granieten muur afgaat. Misschien eindigt alles wel met een eindknal (zoals we ook ooit begonnen zijn, blijkbaar). Ik heb het album zelf heel veel beluisterd tijdens het nakijken van een teveel aan eindexamens. Ook toen was mijn tempo van nakijken gelijk aan dit nummer. Ik moest wel want anders kreeg ik het niet op tijd af. Er was een deadline. En deze muziek hielp mij. Zowel de vocale als de muzikale versie.

Ik vind het echt een heerlijk nummer wat blijft doordenderen. Ook als bijna aan het einde de geeststemmen van kinderen meezingen komt het nummer even bij, een lichte rust. En dan gaat de band weer keihard verder. En dan heb je alleen nog maar het eerste nummer van het album gehad.

‘We are living in a dying age’ hè.. Zijnde geograaf heb ik mij al een aantal jaren geleden afgevraagd of dat zo is. De aarde kennende gaat die nog vele miljoenen jaren rondjes draaien om haar eigen as en om de zon. En net zo plots als wij mensen ooit op aarde zijn tevoorschijn gekomen zo plots zullen we er ook niet meer zijn. De tijd die de mensheid, tot nu toe, op de aarde heeft rondgebracht is vergelijkbaar met een vlieg die even een paar seconden op jouw arm een paar rondjes loopt. En dan weer weg is.

En het tempo waarmee dit momenteel gaat is te vergelijken met die van Day and Age.. Short Journey, we scum of the earth.. (meneer)