19. Kai Hansen (Helloween)


De piepjonge Kiske nam de mic over van Hansen en deze concentreerde zich naast de songwriting meer op zijn flying V gitaar. Dat legde de Duitse speed/power metal band geen windeieren en tourde lang de hele wereld over waaronder Donnington. Onenigheid maakte alweer snel een einde aan de Kiske - Hansen samenwerking en die laatste startte een nieuwe band genaamd Gamma Ray.
Album tips: Helloween - Keeper of the Seven Keys Part I (1987) & Helloween - Keeper of the Seven Keys Part II (1988)

18. Alex Lifeson (Rush)


In 1981 bracht het Canadese Trio een wereldalbum uit met pure gitaarhoogstandjes van Lifeson verpakt in goed te volgen compactere songs in vergelijk met de jaren 70. Dit werd datzelfde jaar nog gevolgd door een prima live album waarvan deze clip de gigantisch gitaarsolo toont beginnend op 01:56. Signals uit 1982 gaf al de opmaat naar een minder heavy sound en eigenlijk vond ik Rush "Guitarwise" toch wat wegzakken door het decennium heen en werd hier dan ook nauwelijks meer gedraaid. Ook het live album uit 1989 A Show of hands heeft mij niet de interresse teruggebracht van weleer. Slechts 18e dus, maar genieten is het nog steeds.
Album tips: Rush - Moving Pictures (1981) & Rush - Exit... Stage Left (1981)

17. Hank Shermann/Michael Denner (Mercyful Fate)


De wereld stond even stil toen Mercyful Fate ten tonele verscheen. Niet eerder vertoonde Satanische progressieve Metal met operazang of hoe noem je zoiets? Een nieuw genre was geboren en de gitaren gieren je om de oren. De complexe fragmentarische songstructuren en riffing vergt wel even wat gewenning. Het concert in de Countdown Café studio (januari 1984) heeft menigeen nog op tape gehad, denk ik. Slechts twee full album releases in de 80's, beide de moeite meer dan waard.
Album tips: Mercyful Fate - Melissa (1983) & Mercyful Fate - Don't Break the Oath (1984)

16. Steve Vai (David Lee Roth)


Frank Zappa, solo en met Alcatrazz timmert Vai al aardig aan de weg en komt bij voormalig Van Halen zanger David Lee Roth in de band. Na twee zeer succesvolle albums stort hij zich weer op zijn solowerk, maar neemt nog even de gitaarpartijen op voor Whitesnake en tourt over de wereld met Adje Vandenberg aan zijn zijde. Uiteindelijk wordt zijn Passion And Warfare masterpiece soloalbum pas in 1990 uitgebracht, dus die telt hier niet mee.
Album tips: David Lee Roth - Skyscraper (1988) & Whitesnake - Slip of the Tongue (1989)

Voor we de top 15 in gaan mijn 80's guitarheroes totnutoe op een rij:

16. Steve Vai (David Lee Roth)
17. Hank Shermann/Michael Denner (Mercyful Fate)
18. Alex Lifeson (Rush)
19. Kai Hansen (Helloween)
20. Slash (Guns 'N Roses)
21. Akira Takasaki (Loudness)
22. Andy LaRocque (King Diamond)
23. Angus Young (AC/DC)
24. Wolf Hoffman (Accept)
25. Graham Oliver/Paul Quin (Saxon)
26. Adrian Vandenberg (Vandenberg)
27. Kurdt Vanderhoof (Metal Church)
28. Steve Perry (Aerosmith)
29. Joe Satriani (solo artiest)
30. Paul Gilbert (Racer X)
31. Steve Clark (Def Leppard)
32. Richie Sambora (Bon Jovi)
33. Mathias Jabs (Scorpions)
34. Frank Hannon/Tommy Skeoch (Tesla)
35. Iron Anthony Lucassen (Bodine)
36. Rick Emmet (Triumph)
37. Dan Spitz (Anthrax)
38. William J Tsamis (Warlord)
39. Vivian Campbell (Dio)
40: George Lynch (Dokken)

Ik weet niet of er nog verrassende namen bijzitten? Ik weet wel dat er nog zeker 15 namen ontbreken Movin'on

15. Dave Mustaine (Megadeth)


Hoewel succesvol levert de Glam of “hair”metal scene voor mij niet veel nieuwe gitaarhelden op. Niet dat ze er niet waren maar het sloeg op een enkeling na bij mij niet aan. Aangezien veel van de early 80’s heroes ook een graantje mee wilden pikken door een hit te gaan scoren in de US billboard charts werd mijn aandacht langzamerhand verlegd naar de nieuwe spelers in de wat stevigerige metal. Ik was niet gelijk overstag maar om Dave Mustaine kon je niet heen. De solo’s en riffs zitten vaak ingenieus in elkaar en blijven (meestal) goed hangen. De echte doorbraak van Megadeth kwam in de 90’s. Toen was ik inmiddels wel om. Van de drie jaren 80 albums is er ééb echt uitzonderlijk waarvan hier de opener is te zien en te horen.
Album tip: Megadeth - Peace Sells... But Who's Buying? (1986)

14. Jake E. Lee (Badlands)


Jake is reeds te bewonderen van 1983 tot 1987 bij Ozzy Osbourne waar hij twee albums mag inspelen. Zijn uitzonderlijk gitaartalent houden de niet altijd even sterke composities moeiteloos overeind. Van deze periode zou eens een livealbum uitgebracht mogen worden. Lee richtte daarna een nieuwe hardrock band op genaamd Badlands met drummer Eric Singer(later Kiss) en vocalist Ray Gillen (blauwe maandag Black Sabbath) en speelt op het naamloze debuut zijn beste spel ooit.
Album tip: Badlands - Badlands (1989) & Ozzy Osbourne - Bark at the Moon (1983)

13. Yngwie Malmsteen (Rising Force)


Ex Rainbow zanger Graham Bonnet noemde zijn nieuwe band Alcatrazz en bracht een album uit in 1983 met rising star Yngwie Malmsteen op gitaar. Deze ging al snel solo verder als hoofdact in zijn eigen Yngwie J Malmsteen's Rising Force. Het debuut album Rising Force(1984) deed al veel stof opwaaien onder gitaarliefhebbers maar het album met die andere ex-Rainbow zanger Joe Lynn Turner is toch wel één van de highlights in het hardrock genre.
Album tip: Yngwie J. Malmsteen's Rising Force - Odyssey (1988) & Alcatrazz - No Parole from Rock 'n' Roll (1983)

Er staan inderdaad een aantal bands/gitaristen bij die niet zo bij mij op de radar stonden/staan en waarschijnlijk zou mijn rangschikking ook anders zijn, maar dit topic heeft niet voor niks "by gigage" in de titel

Wel leuk dat er ook een plekje voor good old Arjen Lucassen is ingeruimd. In die tijd nog live gezien met Bodine, was behoorlijk indrukwekkend voor de nog jonge dude, toen ie nog haar had

Benieuwd naar het vervolg, leuk topic iig!

Thanks da dude. Die rangschikking worstel ik zelf ook nog mee en is bepaald op de airplay die ik de spelers toen gaf van de albums die ik toen kende gecorrigeerd (dus minus) de albums uit de seventees. Een all time greatest was makkelijker geweest.
Dat derde album van Bodine draaide ik toen best veel, wat een gitaargeweld.

12. Tony Iommi (Black Sabbath)


De bijdrages van Tony Iommi's Black Sabbath waren talrijk in de 80's (6 studio en 1 live album) maar niet allemaal even indrukwekkend. De latere 80's albums, hoewel de moeite waard, kwamen niet eens meer in de charts. Dus leek het ooit zo mighty Sabbath met alleen nog Iommi als origineel lid slechts een schim uit het verleden? Toch aan het begin van het decennium maakte hij zonder Ozzy maar met vocalist Dio een frisse start en twee instant classics. De linkshandige nu 68 jarige gitarist is één van de grootsten maar hangt binnenkort zijn gitaar toch echt aan de wilgen.
Album tip: Black Sabbath - Heaven and Hell (1980) & Black Sabbath - Mob Rules (1981)

Geweldige lijst!
Een heel mooi topic dit. Op naar Eddie van Halen, Jeff Hanneman en Ritchie Blackmore.
Venom (London 1985) [07]. Buried Alive - YouTube Mantas?

Thanks buizen Glad you like it! Helaas zal Venom mijn eindlijst niet halen. Dat is meer de schuld van de zanger dan van de gitarist.

11. Chris Degarmo/ Michael Wilton ( Queensrÿche)


Een Edison leverde het conceptalbum Operation:Mindcrime (1988) zelfs op maar hier sloeg gelijk de allereerste EP Queensrÿche in 1983 al in als een bom. Stevige eerlijke metal met prima tempowisselingen en dat werd op The Warning (1984) nog een sukje progressiever uitgediept (Roads to Madness!). Uiteindelijk leidde dat tot één van de hoogtepunten en favoriet van Vanessa Warwick (MTV) van de Eightees. Wilton en Degarmo waren highschool friends en mede daardoor een prima gitaar tandem. Wilton speelt nog steeds bij the Ryche maar Degarmo verliet de band in 1997 en werd proffesioneel piloot.
Album tip: Queensrÿche - Operation: Mindcrime (1988) & Queensrÿche - The Warning (1984)

10. Ritchie Blackmore (Rainbow)


Ik moet eerlijk bekennen, ik was best fan van Rainbow begin jaren 80 I Surrender kreeg ook aardig wat airplay in Hilversum en was een top 20 hit in het VK. Dat duurde ongeveer totdat ik ook andere en meerdere heavy rock en metal bands ontdekte (tja, je moet ergens beginnen, niet?). Ik heb er nog wel een speciaal gevoel bij, maar eerlijk is eerlijk, de 80's era is niet Blackmore's creatieve hoogtepunt. Ondanks dat kijk ik nog graag naar de live opnames zoals in deze clip waarvan het hele concert op VHS was verschenen. in 1984 kwam de langverwachte Deep Purple reunie tot stand en wist Blackmore mij nog éénmaal compleet van mijn sokken te blazen.
Album tip: Deep Purple - Perfect Strangers (1984)
Video tip: Rainbow - Live Between The Eyes

9. Randy Rhoads (Ozzy Osbourne)
http://happybday.to/sites/pics/randy-rhoads-and-ozzy-1.jpg
Revelation (Mother Earth) (solo 4:52)
Mr. Crowly (solo 02:10)
Beide van Montreal Live 1980.

25 jaar was Rhoads toen hij stierf door een vliegtuigongeluk. Onsterfelijk zijn zijn riffs, licks en solo's op de twee albums die hij met Ozzy opnam. In een competitie met voormalig werkgever Black Sabbath had Ozzy zijn golden-boy te pakken en won de strijd (als in verkoopsucces). Misschien wel het beste gitaarspel dat op dat moment geboden werd. Helaas voor een te korte tijd. Legendarisch en Mythisch.
Album tip: Ozzy Osbourne - Blizzard of Ozz (1980) & Ozzy Osbourne - Diary of a Madman (1981)

8. Kirk Hammet (Metallica)


Metallica hield me vanaf 1983 heel het verdere decennium gezelschap en Kirk mocht zijn solo's bij iedere release weer laten horen. Dat Seatlle concert uit 1989 vat het mooi samen eigenlijk. Ik heb dan ook niet van de eerste 4 albums één die echt favoriet is.
Album tip: uhhh Metallica - Ride the Lightning (1984)

Wat dat betreft sloeg Lifeson keihard terug met Grace Under Pressure, wat zit die plaat vol met geweldig gitaarwerk! De solo's zijn een stuk korter als op het voorgaande werk, maar wel stuk voor stuk vlijmscherp en ijzersterk.


Verder duim ik toch wel voor een mooi plek voor Criss Oliva.

Blackmore . die heb ik toch altijd wel een buitencategorie geweldenaar gevonden, ik bedoel die 2e kant van Rising pffffffffff.

Als het om 70 s spelers zou gaan dan stond Blackmore bij mij op 1.

wat ook perfect paste bij de teksten van dat moment, fel, hard, confronterend en ijzersterk. Maar Lifeson sloeg keihard terug? Vanuit Signals dus... Dat is hun beste album

Ik zeg niet dat GuP perse een beter album is (vind ik wel hoor! =p), maar wel dat je duidelijk kan horen dat Lifeson's gitaarwerk prominenter aanwezig is op dat album dan op. Signals. Herinner me ook dat Lifeson zelf ook niet helemaal tevreden was met geluid van Signals

7. Dave Meniketti (Y & T)


Als er iemand is die zijn gitaar kan laten scheuren en kan laten huilen dan is het de zingende frontman van Y&T wel. Het album uit 1981 Eartshaker en 1982 Black Tiger sloegen zo hard in dat prompt de Amerikaanse band op wereldtournee kon. Pinkpop, Reading, Wembley, het kon niet op. Maar het beloofde land was nog niet onderworpen aan de kunsten van Y&T. Dus ook de San Fransisco based band nam een hair metal sound aan en dat ging (helaas) ten koste van de bluesy hardrock licks. Toch ben ik de band altijd blijven draaien en dat voornamelijk vanwege Meniketti. Ultieme live band overigens.
Album tip: Y & T - Earthshaker (1981) & Y & T - Mean Streak (1983)

6. Genn Tipton / KK Downing (Judas Priest)


Het sleutelwoord hier is dual leads, afwisselend spelen KK Downing en Glenn Tipton de lead breaks in The Sentinel. Op Freewheel Burning neemt vanaf 02:10 Glenn Tipton een geweldige solo voor zijn rekening. Deze nam in de jaren 80 ook steeds meer de hoofdrol en is dan ook essentieel voor het Judas Priest geluid. Gitaar synthesizers gooide later wat zand in de gitaarmotor maar in 1990 was er een heuse comeback. Vaak wordt de band geassocieerd met vooral Rob Halford, onterecht naar mijn mening. Songs als Grinder (British Steel 1980), Screaming for Vengeance, Electric Eye bevatten net als bovengenoemde tracks opzwepende riffs uitstekende gitaarsolo's. De "hits" zoals You've got another thing Coming, Living after midnight en Breaking the Law laat ik meestal links liggen.
Album tip: Judas Priest - Screaming for Vengeance (1982) & Judas Priest - Defenders of the Faith (1984)

Die uitvoering van The Sentinel is wat mij betreft ook het beste wat ik van Priest ooit op gezien, heel de band is daar op de toppen van hun kunnen met inderdaad een gitaarduel waar de vonken vanaf vliegen. Neem aan dat die andere Britse gitaartandem ook nog langs komt?

Guitars that ruled my world van 1980-1989

6 t/m 15

6. Genn Tipton / KK Downing (Judas Priest)
7. Dave Meniketti (Y & T)
8. Kirk Hammet (Metallica)
9. Randy Rhoads (Ozzy Osbourne)
10. Ritchie Blackmore (Rainbow)
11. Chris Degarmo/ Michael Wilton ( Queensrÿche)
12. Tony Iommi (Black Sabbath)
13. Yngwie Malmsteen (Rising Force)
14. Jake E. Lee (Badlands)
15. Dave Mustaine (Megadeth)

Nog 5 te gaan, dat lukt nog wel dit weekend.
Alvast kunnen de tomaten uit de koelkast om mee te gaan gooien. Vervolgens, pen en papier bij de hand:
A. Welke gitarist(-en) uit de lijst ga je nader beluisteren (if any)?
B: Welke gitarist vindt je het beste uit de top 40 lijst en met welke heb je het minste mee?
C. Welke 5 je zou schrappen uit de lijst en welke 5 hadden er sowieso in moeten staan? (het liefst ook met clip en album tip, dat kost enige voorbereiding, en voor je het weet kun je niet kiezen en is er weer een uur voorbij haha)

Ieder ander commentaar mag ook, no problem, maar wait for it, eerst nog even de top 5...vanavond...misschien

5. Michael Schenker (M.S.G.)


Schenker is als het ware een natuurtalent. Al jong speelde hij bij broer Rudolf in de Scorpions en later maakte hij UFO succesvol waar hij nog geregeld naar terugkeerde. Maar aan het eind van de jaren 70 begint de Duitser zijn eigen band en haalt hij met zijn tweede album de NL charts gevolgd door een Live album die maar liefst 5 weken in die top 50 verblijft. Naast zijn debuut (met Into the arena, Lost Horizons) vind ik zelf de samenwerking met Graham Bonnet op Assault Attack het meest genietbaar. Schenker staat bekent om zijn uitmuntende spel op de flying V gitaar maar ook om een niet al te gezonde levensstijl. Ik weet niet of dat de reden is maar aan de vliegende (V) start van het decennium heeft hij nooit echt een goed vervolg gegeven. Michael Schenker's talent wordt alom geprezen (musici en critici alike) en krijgt een mooie vijfde plaats in de lijst.
Album tip: The Michael Schenker Group - The Michael Schenker Group (1980)
The Michael Schenker Group - Assault Attack (1982)
MSG - One Night at Budokan (1982)

4. Eddie van Halen (Van Halen)


Eigenlijk speelt Van Halen zijn beste spel net voor en na de jaren 80. Maar vanaf de single Runnin with the Devil die pas in 1980 in de NL charts verschijnt (piekt op no. 2) ben ik de geemigreerde Nederlander blijven volgen. De samenwerking met David Lee Roth werd na 1984 en de hitsingle Jump (no.1 in de US) beeindigd en met Sammy Hagar kwam er een hoognodige frisse start. Dit resulteerde in een best aardig plaatje (5150) waarvan hier de titeltrack is te zien en waar Eddie (03:14) ook weer een geweldige solo uit de kast trekt. De hele video Live without a net is naar mijn mening a must see maar oordeelt u zelf. Vanwege de eerste zin "slechts" vierde.
Album tip: Van Halen - Fair Warning (1981)
Van Halen - 5150 (1986)
Video tip: Van Halen - Live Without A Net (VHS) at Discogs

Michael Schenker en Eddie Van Halen 'maar' op 5 en 4? En Steve Vai, Rhandy Roads en Ritchie Blackmore zijn ook al geweest?
Kijk met spanning uit naar de persoonlijke top 3 van gigage.
Slash zal wel op nummer 1 staan.
Jeff Hanneman in de top drie? Toonaangevend en trendsettend voor de in de eighties ontstane thrashmetal.
En dan het Iron Maiden -duo..
Afwachten maar.