Ik vrees dat ik indertijd de verkeerde beslissing heb genomen om eerst Tommy de film te zien en dan pas dit album aan te schaffen. Ik was namelijk al grote fan van Who's Next (de opvolger van Tommy) en in de lokale Kringloopwinkel kwam ik toen de film tegen en ik was meteen verkocht. Die gastoptredens van Elton John, Eric Clapton, Tina Turner, ... Er zat fut in, er zat power in, er zat energie in! Niet veel later kocht ik deze versie (niet doorhebbende dat er zowel een Tommy uit 1969 is en ook eentje uit 1975) en dat zijn toch elementen die ik eerlijk gezegd bij de "gewone versie" mis. De kwaliteit van de nummers blijft uiteraard zonder al te veel problemen overeind staan en zo'n Pinball Wizard is in zijn originele versie ook nog altijd een dijk van een nummer, maar ik word echt niet warm van deze versie van The Acid Queen bijvoorbeeld. Zou ik datzelfde gevoel hebben gehad als ik de oerversie eerst had gekend? Misschien had ik dan nog altijd de filmvariant leuker gevonden, maar 100% zeker weten doe ik dat uiteraard niet. Hetzelfde geldt eigenlijk ook wel wat voor de speelduur van Tommy. Op zich ben ik wel gekend met dit soort "verhalende albums" (Thick as a Brick van Jethro Tull zal daarin altijd mijn nummer 1 zijn), maar met 75 minuten blijk ik wel ruimschoots mijn limiet bereikt te hebben. Ik zou eigenlijk eens moeten checken of ik er mijn aandacht bij kan houden wanneer ik enkel de filmmuziek zou horen, dus zonder beelden, zoals ze in 1975 is uitgebracht. Die release heb ik echter niet in huis, dus dat zal ooit eens voor een andere keer zijn.

Ik ben de laatste tijd weer helemaal into Clapton en dan kun je niet om de Yardbirds heen. Een groep waar ik vroeger wel eens wat van heb geprobeerd, maar waar het kwartje nooit echt leek te vallen. Vandaar dus het plan opgevat om eens terug in hun oeuvre te beginnen grasduinen en dan is Having a Rave Up de meest logische keuze. Althans, dat dacht ik. Ik was in de veronderstelling dat dit gewoon het eerste studioalbum van de heren was, maar het is eerder een vreemde mix tussen één kant studiomateriaal en één kant livemateriaal. Daardoor voelt het nooit echt aan als een album (eerder als een EP van 6 nummers die gewoon later opnieuw is uitgebracht met een flinke dosis bonustracks, hetgeen grappig genoeg jaren later effectief zou gebeuren) en dat is toch zonde. Kwaliteit is er genoeg met Heart Full of Soul en Train Kept A-Rollin' op kop, maar de keuze om dan bijvoorbeeld 2x I'm a Man hierop te zetten (1x in de studio, 1x live) vind ik toch maar raar. Hoewel er dus flink verschil in stijl zit tussen de twee kanten doordat het verschillende groepsbezettingen zijn, valt het wel op dat de groep wel altijd een typische sound heeft weten te houden. Je hoort meteen dat het om de Yardbirds gaat maar echt helemaal onder de indruk ben ik (nog) niet. Ben ik trouwens de enige die altijd aan The Lion Sleeps Tonight moet denken bij dat "aah aaaah" in Still I'm Sad?

Ken je dat, zo van die albums die je al in geen jaren nog hebt gehoord en waarvan je niet begrijpt dat je ze niet vaker opzet wanneer je ze draait? Wel, Full Moon Fever is er zo eentje. Ik leerde dit vele jaren geleden kennen, omdat ik Tom Petty wel cool vond dankzij zijn samenwerking met Johnny Cash op de American Recording reeks. Geef nu toe: als The Man in Black fan was, dan moest ik dat ook eens proberen. Toen op goed geluk deze Full Moon Fever aangeschaft omdat Won’t Back Down erop staat, maar ik ben blijven hangen door al die andere geweldige songs. Free Fallin’ is een typisch Tom Petty nummer met zo’n heerlijke atypische tekst (die openingsstrofe alleen is toch al geweldig) en dan heb ik het nog niet gehad over geweldige uptempo songs als Runnin' Down a Dream (die gitaar op het einde! En ik ben nu eenmaal ook wel een sucker voor van die typische “oehoe”tjes), The Apartment Song (ook al zo heerlijk tof qua tekst) en natuurlijk de afsluiter: Zombie Zoo. Ik weet niet wat het met dat nummer is, maar het is er zo eentje dat de juiste snaar raakt. Is het de verwijzing naar Boris Karloff dat ervoor zorgt dat dit met mijn filmliefhebbershart een best of both worlds is? Ik heb geen idee, maar I love it. Feit is wel dat dit eerste soloalbum van Tom Petty me beter ligt dan alles wat ik nadien nog van hem met zijn Heartbreakers heb gehoord. Toffe tracklist ook waarbij een aantal nummers zoals Alright for Now en A Face in the Crowd voor een rustpuntje zorgen. Ik weet in ieder geval welke artiest ik in 2024 eens terug wat meer ga opzoeken, zijn bijdrage op Bella Donna van Stevie Nicks vond ik ook al zo geweldig en is misschien wel de beste song op dat album.

Ik vind het altijd jammer dat dit soort soundtracks wat een samenraapseltje is van songs en nooit een compleet beeld brengt van wat er effectief in de film is te horen. Gelijk met de release van de film werd in 1986 de eerste versie op ons losgelaten, maar daar ontbraken prominente nummers zoals Sittin' On (The Dock of the Bay) van Otis Redding. In 1999 kwam er een nieuwe versie waar dat nummer (samen met nog een aantal andere nummers die in de film te horen zijn zoals You've Lost That Lovin' Feelin' van The Righteous Brothers) werd toegevoegd. In 2006 werd dan weer een deluxe versie uitgebracht met opnieuw 5 extra nummers, maar die (waaronder The Final Countdown van Europe) hadden dan weer helemaal niets met de film te maken terwijl bijvoorbeeld Radar Radio nog altijd ontbreekt. Oké, een nummer dat maar voor een flard is te horen (het is op het einde te horen in het café op de jukebox), maar zo'n dingen ergeren mij. Zeker omdat dit voor de rest wel een uitstekende soundtrack is. Top Gun blijft zo'n film die overduidelijk een kind van zijn tijd is, maar ik kan nooit Take My Breath Away van Berlin horen zonder Tom Cruise en Kelly McGillis te zien en Danger Zone is op zijn beurt dan weer voor altijd gelinkt met de straaljagers. Als ik wil teruggrijpen naar jaren 80, dan is de soundtrack van Top Gun toch een goede keuze. Misschien dat we met de komst van Top Gun 2 eindelijk eens een echt volledige soundtrack gaan krijgen? Het zou mooi zijn en anders stel ik zelf wel even iets samen.

Ik heb Tourist LeMC nu ondertussen al 2x live gezien en eigenlijk had ik nog nooit één van zijn albums geluisterd. Dat is op zich niet nodig om van een liveoptreden te kunnen genieten, want de man wordt al verschillende jaren met de regelmaat van de klok op de radio gedraaid. Tijdens het optreden op Clamotte Rock haalde hij echter een paar nummers van zijn debuut boven (onder andere de titeltrack en Mijn Stad) die ik niet kende en dat klonk best goed. Iets rauwer en minder gepolijst waardoor ik wel zin had om zijn eerste stappen in de muziekwereld eens onder de loep te nemen. Antwerps Testament valt dan ook bijna letterlijk in twee delen te verdelen: songs die ik echt geweldig vind en songs waar ik echt niets aan vind. Vreemd genoeg zit er geen enkel nummer in dat ik middelmatig vind en ik heb zelden een album meegemaakt waar ik zo in tweestrijd zit wat ik er van moet denken. Het beste zit hem in ieder geval aan het begin. Antwerps Testament, Mijn Stad en Als Ge Wilt Vrijen zijn gewoon heerlijke nummers. Fijn hoe die teksten vol zitten met kleine details die je als Antwerpenaar herkent (de verwijzing naar het bombardement van Cinema Rex in Mijn Stad), maar ook Triestige Plant met Katastroof en zeker Liefde Liefde maken van Antwerps Testament een debuut dat echt wel gehoord mag worden. Al wat daartussen zit? Neen, daar heb ik echt minder mee. Wij Zen Geen Ratten is puberaal gedrag onder een saaie flow en de rest is gewoon nogal flauwe middenmoot. Het beste nummer van heel het album staat vreemd genoeg echter niet op de originele release. Geen idee waarom Klein Gebedje nooit op de reguliere release is beland, maar dat is een schande. Wat ik er goed van vind, vind ik meteen wel erg goed. Vandaar dus ook de volgende albums eens een kans geven.