De Engelse progressieve rock band Yes hoort bij de dinosaurussen van de stroming waar zij, zeker in de jaren zeventig, één van de vaandeldragers van was. Als ik goed geteld heb, hebben sinds de oprichting van Yes in 1968 19 muzikanten deel uitgemaakt van deze band. Het is soms letterlijk een “komen en gaan” geweest, want van de huidige vijfkoppige bezetting hebben 3 al eerder in Yes gezeten. Voor gitarist Steve Howe is dit de derde periode dat hij erbij zit, van 1970 tot begin jaren tachtig, van 1990 tot 1992 en vanaf 1995 tot heden. Toetsenist Geoff Downes, voorheen Asia en The Buggles, zat begin jaren tachtig kort bij de band en vanaf 2011 vast. Tenslotte multi-instrumentalist en bij Yes voornamelijk bassist en zanger Billly Sherwood, hij maakte in de tweede helft van de jaren negentig enkele jaren deel uit van de band en nam de opengevallen plaats van bassist en mede-oprichter Chris Squire, die in 2015 is overleden. Zanger van Yes is sinds 2012 Jon Davison, die mede-oprichter Jon Anderson moet doen vergeten. Zowel Trevor Horn en Benoit David waren ooit ook leadzanger van de band. Drummer Alan White is sinds “TALES FROM TOPOGRAPHIC OCEAN” uit 1973 op elk album te horen en is daarmee de enige constante factor. Tot zover de afdeling personeelszaken.

“THE QUEST” is het 22e studio-album en de tweede met Davison als zanger. Het debuutalbum “YES” verscheen in 1969, albums als “THE YES ALBUM”, “FRAGILE” en “CLOSE TO THE EDGE” groeiden uit tot klassiekers in het genre. In de jaren tachtig maakte de band een transitie door aan de hand van producer Trevor Horn, die als zanger te horen was op het in 1980 verschenen album “DRAMA”, en de Zuid-Afrikaanse gitarist, zanger en componist Trevor Rabin. Het album “90125” uit 1983 heeft een meer toegankelijker geluid en is een millionseller geworden. De single “OWNER OF A LONELY HEART” werd zelfs een Amerikaanse nummer 1 hit. Na het min of meer gedwongen vertrek van Jon Anderson in de tweede helft van de “zero’s”, was het eerst Benoit David die de overstap maakte van de Canadese band Mystery naar Yes. Hij kreeg stemproblemen en werd aan de kant gezet en Jon Davison volgde hem op. Met hem maakte Yes het album ”HEAVEN AND EARTH’, dat in 2014 verscheen. Een grote teleurstelling als je het mij vraagt. Zoutloos, zonder inspiratie, een album dat slechts als vulling in min cd-kast staat.

Met enig argwaan keek ik dan ook uit naar het nieuwe album, dat 7 jaar op zich heeft laten wachten. “THE QUEST” is absoluut beter, gevarieerder en meer geïnspireerder. Het is een dubbelalbum geworden en dat is meteen mijn eerste kritische noot die ik wil kraken. Cd1 duurt nog geen 48 minuten en de 3 nummers op cd2 klokken nog geen 14 minuten, dus het geheel had gemakkelijk op 1 cd gezet kunnen worden.

Opener van het eerste album is meteen een feest, “THE ICE BRIGDE” laat een Yes horen waar ik van houd, stuwend ritme, solo’s op gitaar en toetsen, heerlijk begin. “DARE TO KNOW” begint rustiger dan het begin, subtiel gitaarwerk in dit door Steve Howe geschreven nummer. Samenzang van Davison en Howe, orkestraal tussenstukken en het herkenbare gitaargeluid van de componist geeft het nummer een echt Yes karakter, het is pakkend en boeiend. In “MINUS THE MAN” is ook weer het orkestrale een belangrijk onderdeel, het tempo is weer rustig, midtempo en de drums van Alan White zitten goed in de mix. In dit nummer heb ik voor het eerst, dat op bepaalde momenten de stem van Davison mij iets begint te irriteren, alsof hij net te hoog zingt. Het langste liedje op “THE QUEST” is “LEAVE WELL ALONE”, ook weer door Steve Howe geschreven, die het album ook geproduceerd heeft. Mooi instrumentaal intro, ingetogen prachtige samenzang en het tweede deel is instrumentaal en daar is genoeg te genieten.

“THE WESTERN EDGE”, geschreven door Davison en Billy Sherwood en hierin horen we beiden ook de leadzang voor hun rekening nemen. Het tempo van het nummer is typerend voor liedjes die gecomponeerd zijn door Sherwood, uptempo en pakkend. Mooi gitaarwerk van Howe, klasse spel op synthesizers door Geoff Downes, heerlijk! Het alleen door Davison geschreven “FUTURE MEMORIES” is een ballad, heeft subtiel gitaarwerk en mooie samenzang. Opnieuw een Howe compositie, “MUSIC TO MY EARS”. Piano in het eerste deel, midtempo, weer die samenzang en dat prachtige gitaarwerk. Mooi liedje, misschien had het in het tweede deel een versnelling door kunnen maken, nu blijft het een beetje gezapig. Ook in het bijna 7 minuten durende “A LIVING ISLAND” blijft het tempo net iets te laag om het echt interessant te maken. Het gitaarwerk van Howe in deel 2 maakt dat wel voor een deel goed.

Cd2 opent met “SISTER SLEEPING SOUL”, geschreven door Davison en Howe en het gitaarwerk is mooi, tempo laag, melodie is liefelijk. “MYSTERY TOUR” is de hommage van de band en schrijver Steve Howe aan de Beatles, hun werk en betekenis voor de ontwikkeling van de muziek. Leuk gedaan. In ”DAMAGED WORLD” mag Howe als leadzanger optreden, dat klinkt niet verkeerd, maar gelukkig horen we Davison ook. Een aardige afsluiter van een album dat veel beter is dan “HEAVEN AND EARTH”, maar dat qua tempo iets meer peper mocht hebben. Het is af en toe iets te gezapig, maar gelukkig is er qua solo’s op gitaar en toetsen wel genoeg te genieten.

Yes zal naar aanleiding van dit album weer gaan touren en een aantal liedjes kunnen zonder probleem op de setlist. Het album zal in het oeuvre van de band een plaats in de middenmoot gaan innemen, maar het is volgens mij ook een illusie om te verwachten dat het vijftal een topper kan maken zoals dat in de jaren zeventig regelmatig het geval was. Desondanks vind ik "THE QUEST" een aangename luisterervaring en dat is toch waar het in de muziek om gaat.

De uit de buurt van München, zuid Duitsland dus, afkomstige Yogi Lang, gaf eind jaren ’80 zijn studio sociale werk op om zich volledig te wijden aan een studie audio. In het werk dat hij kreeg n.a.v. deze studie ontmoette hij in de eerste helft van de jaren ‘90 hij gitarist Kalle Wallner. Dat is feitelijk het begin van één van de beste (mijn persoonlijke mening) Europese prog bands van de laatste 15 á 20 jaar, RPWL. Lang en Wallner richtten die band in 1997 op samen met bassist Chris Postl en drummer Phil Paul Rissettio. Yogi Lang bespeelt sinds zijn jeugd keyboards, synthesizers en vooral zijn liefde voor de analoge synthesizer zorgden ervoor dat zijn slaapkamer in een soort wervelend ruimteschip veranderde…aldus zijn bio. Met RPWL heeft hij inmiddels 8 studio albums uitgebracht, waaronder het dit jaar verschenen fenomenale album “TALES FROM OUTTER SPACE”, dat voor mij één van de beste releases in 2019 is. Solo bracht hij in 2010 zijn eerste schijfje uit, “NO DECODER”. Een prachtig album, dat wel aan RPWL doet denken, maar genoeg variatie heeft om een eigen gezicht te hebben. Voor de fans van RPWL is het dus genieten in 2019, een nieuw album van de band zelf, een live album dat vanaf dit weekend in de winkels ligt én een nieuwe solo plaat van zanger/toetsenist/componist Yogi Lang. “A WAY OUT OF HERE” is een genot om naar te luisteren. Samen met Kalle Wallner is Lang eigenaar van een eigen studio, label en produceert hij ook diverse albums. Die ervaring is op dit album te horen, het klinkt voortreffelijk. Perfect in balans, helder, waanzinnig gewoon. Het album gaat van start met het langste nummer “MOVE ON”. Een heerlijke slepende progressieve rock song met een mooie melodie, prachtige gitaar en synthesizer solo's. “A WAY OUT OF HERE” is als single uitgebracht en is een lekkere uptempo song. “SHINE ON ME” is een heerlijke Floydiaanse ballad met prachtige gitaarpartijen. “DON’T CONFUSE LIFE WITH A THOUGHT” is een midtempo melodieuze track, “LOVE IS ALL AROUND” is de rocker van dit album, “FREEDOM OF THE DAY” schreef Lang samen met Guy Pratt (bekend van Pink Floyd en getrouwd met dochter van de overleden Floyd toetsnist Richard Wright), “EARLY MORNING LIGHT” is een midtempo instrumentale song met smaakvolle gitaar bijdragen van de Duitse gitarist Torsten Weber, die op 2 tracks na alle gitaarpartijen speelt. Met “THE SOUND OF THE OCEAN”, weer zo heerlijk slepende ballad en “I’LL BE THERE”, ook een ballad met prachtige vrouwenkoortjes en gitaarsolo van RPWL vriend Kalle Wallner, komt er een einde aan ruim 50 minuten luisterplezier. “A WAY OUT OF HERE” is net zoals het laatste album van RPWL geweldig en een must-have voor fans van deze band. Fans van Pink Floyd achtige muziek, sfeervolle, melodieuze licht progressieve rock kunnen dit album gerust luisteren en misschien ook wel kopen. Yogi Lang is een zeer getalenteerd componist, prima zanger (qua klank David Gilmour) en laat op enkele songs horen ook een briljante toetsenist te zijn. Een genot voor het gehoor…wat een geweldige plaat!!!

Andy Platt (Mamas Gun) en Shawn Lee (Ping Pong Orchestra) vormen samen Young Gun Silver Fox en brengen met “AM WAVES hun tweede album uit. Net zoals het debuutalbum “WEST END COAST”, dat in 2015 verscheen, ademt dit album de Amerikaanse westcoast pop. Bands als America, The Doobie Brothers (de Michael McDonald periode) , Steely Dan en Seals & Crofts lieten deze muziek in de jaren ’70 al horen en Young Gun Silver Fox sluit daar gemakkelijk bij aan. Lekkere koortjes, prima in het gehoor liggende melodieën en muziek die raakvlakken heeft met soft jazz en soft rock. Songs als “LENNY”, met een lekker refrein en “LOLITA” met een aanstekelijk tempo zijn voorbeelden van klassieke westcoast muziek. “TAKE IT OR LEAVE IT” zou van de Doobie Brothers kunnen zijn, het begin heeft erg veel weg van het begin van “WHAT A FOOL BELIEVES”, “MOJO RISING” is daarentegen een typisch Steely Dan song, “LOVE GUARENTEE” heeft een echte Chicago feel en “KINGSTON BOOGIE” heeft niets met reggae uit Jamaica te maken, maar is een jaren ’70 soul/funk/disco track. Door dit alles zou je zeggen dat Young Gun Silver Fox geen eigen geluid heeft, maar niets is minder waar. Ze stoppen genoeg van zichzelf in dit album en de liefde voor deze muziek spat uit je speakers. Dit past niet alleen op de AM, maar zeker ook op de FM. “Cuisin’ Down The Highway, Cartop Down And The Radio On”…heerlijk!

Shawn Lee is een 56 jaar jonge Amerikaan die geboren werd in Wichita Kansas en tegenwoordig woonachtig is in de Engelse hoofdstad Londen. Deze multi instrumentalist heeft onder andere gewerkt met The Dust Brothers en Jeff Buckley, richtte zijn eigen Ping Pong Orchestra op en nam onder die naam meerdere albums op. Zanger en componist Andy Platts werd geboren in Kowloon Hongkong en heeft met de Engelse band Mamas Gun een vier albums uitgebracht, waarvan de laatste in 2017. Lee en Platts hebben elkaar ook gevonden in de liefde voor typische Amerikaanse westcoast muziek. Als Young Gun Silver Fox maken ze albums in de beste traditie van The Eagles, Doobie Brothers, America, Steely Dan, Hall & Oates en Seals & Crofts. In 2015 verscheen het goed ontvangen debuut “WEST END COAST”, met onder andere het prachtige “THE LONG WAY BACK” daarop. Twee jaar geleden kwam “AM WAVES” op de markt waarop mijn persoonlijk favoriete Young Gun Silver Fox track “MIDNIGHT IN RICHMOND” staat. Album #3 ligt nu in de winkels, is getiteld “CANYONS” en staat weer boordevol sferische westcoast muziek. Pop, een beetje rock, jazzy, beetje fusion, maar vooral zeer luisterbare muziek waarin de stemmen, ook de samenzang, een belangrijke rol hebben. Platts zorgt voor de lead vocalen, Lee vult het geheel instrumentaal in en levert ook de achtergrond vocalen. Opener “KIDS” geeft meteen het visitekaartje voor “CANYONS” af, in 3 minuten kom je meteen in een stemming waarbij je verlangt naar zon, zee, strand en in een auto langs de boulevard cruisen. In iets meer dan 35 minuten komen de 10 nieuwe songs aan je voorbij (11 als je een exemplaar met bonustrack koopt) en je drukt meteen op repeat als de laatste klanken verdwenen zijn. Young Gun Silver Fox brengt in deze regenachtige periode van het jaar een plaat uit waarbij de zon vanzelf gaat schijnen. Nu nog in het echt!

Young Gun Silver Fox (YGSF) heeft het in zijn ruim zeven jarige bestaan nog niet voor elkaar gekregen om door te breken bij het zogenaamde grote publiek, terwijl de kwaliteit en de toegankelijkheid daar wel voor zouden kunnen zorgen.

Andy ‘Young Gun’ Platts en Shawn ‘Silver Fox’ Lee zijn de pijlers van deze band met zoetgevooisde vocalen, melodieuze liedjes en gepolijste arrangementen. Met "WEST END COAST" brengt het duo in 2015 zijn eerste album uit, waarvan "YOU CAN FEEL IT" en "LONG WAY BACK" de prijsnummers zijn. De titel van het album geeft aan, welke richting je de muziek van YGSF kunt plaatsen, typische Amerikaanse westcoast. Pop, softrock, beetje funk, een vleugje disco en songs waar je een goed gevoel van kunt krijgen, dat is YGSF. Album #2 verscheen in 2018, "AM WAVES" met daarop het prachtige "MIDNIGHT IN RICHMOND". In 2020 brachten ze "CANYONS" uit, een album dat mij iets minder wist te bekoren, in tegenstelling tot de eerste twee.

Shawn Lee is 58 jaar, Amerikaan en geboren in Wichita Kansas. De in het Engelse Londen woonachtige multi instrumentalist heeft het album weer nagenoeg in zijn geheel volgespeeld. Zanger Andy Platts werd geboren in Kowloon Hongkong en zorgt met zijn prachtige vocalen voor de juiste sfeer. De blazers die rijkelijk vertegenwoordigd zijn op "TICKET TO SHANGRI-LA" doen de rest en geven het een Chicago of Earth, Wind & Fire (EWF) feel. Ruim 41 minuten feelgood muziek verspreid over tien tracks, dat van start gaat met "STILL GOT IT GOING ON". Toetsenspel opent het nummer waarna blazers het geheel op gang trekken. Subtiel gitaarwerk, lekkere melodie, een typisch YGSF track en een fantastisch begin. Het tempo gaat iets omhoog in “WEST SIDE JET”, er wordt vrolijk in gefluit en het is een nummer waarvan het ritme en melodie in je hoofd kan blijven zitten, een fijn liedje! In “TIP OF THE FLAME” hoor je heerlijke koortjes, is het tempo erg aanstekelijk, zijn de arrangementen mooi, het heeft een jaren zeventig sfeertje met de productie anno 2022. “ROLLING BACK” heeft een link met Steely Dan, pakkend ritme, heerlijke vocale arrangementen, zo’n track die in mijn hoofd blijft rondzingen. Het tempo zakt iets in “SIMPLE IMAGINATION”, lekkere bas, passende blazers bijdrage en een saxofoonsolo, wat wil je nog meer.

“SIERRA NIGHTS” zou je kunnen bestempelen als de eerste ballad op “TICKET TO SHANGRI-LA”. Mooie samenzang, erg mooie melodie. Ik las ergens dat het nummer zou passen bij een ondergaande zon, al zittend aan een strandbar, cocktail niet ver weg, daar kan ik mij wel in vinden, een prachtig nummer. Het kortste nummer is “LODESTAR”, een westcoast softrock track in optima forma, opgeluisterd door een fijne gitaarsolo. Chicago en EWF zijn de referenties in “WINNERS”, want meteen zetten de blazers het nummer heerlijk neer. Het heeft een midtempo en geweldige vocale arrangementen. De solo na zo’n twee minuten is de kers op de taart. “STARTING WARS” houdt het tempo van “WINNERS” vast, ook weer een mooi liedje, dat met zorg is gemaakt. “FREAK FLAG” is het langste nummer van het album, het tempo gaat in dit nummer weer omhoog, er zit weer een muzikaal oorwurmpje in en het instrumentale middenstuk dat na drie minuten start is op één of andere manier afwijkend van de rest, maar het past ook wel bij de muziek van YGSF.

De beide heren hebben met dit vierde album weer een mooi hoofdstuk aan hun geschiedenis toegevoegd. Niet geschikt voor mensen die van te gepolijste, af en toe aalgladde westcoast houden. Liefhebbers van reeds genoemde bands kunnen dit album zonder probleem beluisteren. Het levert je drie kwartier zorgeloos luistergenot op.