Clyde Jackson Browne werd geboren op 9 oktober 1948 en wordt volgende week dus 72 jaar. Browne heeft zich door de jaren heen bewezen als een zeer getalenteerde singer-songwriter en is tevens verantwoordelijk voor een aantal album klassiekers.

Ik leerde hem kennen door middel van het album “LIVES IN THE BALANCE”, zijn achtste album dat in 1986 verscheen. Op dat album is er een meer aor/melodic rock sound te horen, zonder dat het een glad geheel wordt. “LATE FOR THE SKY”, uitgebracht op 13 september 1974, laat een iets andere sound horen. Het bij Asylum Records verschenen derde album van Browne is een combinatie van countryrock en singer-songwriter, met een westcoast sausje. Dat laatste komt vooral door de prachtige koortjes die te horen zijn en waarvoor Browne grootheden als Dan Fogelberg, Don Henley en J.D. Souther wist te strikken. Die koortjes geven het album een geweldige extra feel mee en de ruim 41 minuten muziek je als een heerlijke muzikale trip meeneemt naar een plek waar het goed vertoeven is. Acht songs die een groei laten horen ten opzichte van de vorige twee albums.

Browne debuteerde in in 1972 met “JACKSON BROWNE”, waarop de Nederlandse tipsingle “DOCTOR MY EYES” te horen is en op de opvolger “FOR EVERYMAN”, uit 1973, staat het overbekende Eagles nummer “TAKE IT EASY”, waarvoor Browne voor een groot deel verantwoordelijk was. Hij schreef het nummer,wist na de zin “Well I’m Standin’ On A Corner In Winslow Arizona” niet meer hoe hij verder moest en Glenn Frey van The Eagles kwam met "Such A Fine Sight To See. It's A Girl, My Lord, In A Flatbed Ford, Slowin' Down To Take A Look At Me” waarmee de song klaar was en tot een klassieker uitgroeide.

Op “LATE FOR THE SKY” is Jackson Browne verantwoordelijk voor alle liedjes en die zijn stuk voor stuk van uitzonderlijke kwaliteit. Elke song heeft zijn eigen sfeer, of het nu een ballad is, of een midtempo song of een lekkere rocker zoals bijvoorbeeld “THE ROAD AND THE SKY”, het heeft allemaal veel kwaliteit. “FOUNTAIN OF SORROW” zou ook door The Eagles of Poco opgenomen kunnen worden, mooi countryrockachtige song met een lekker, aanstekelijk tempo en mooie gitaarpartijen. En luister maar eens naar “THE LATE SHOW” met prachtige lap steel gitaar bespeeld door David Lindley, zelf ook een zeer begenadigd artiest. “FOR A DANCER” is ook een topper, mooie opbouw, hemelse samenzang, subtiele vioolbijdragen van opnieuw Lindley, gewoonweg een schitterend nummer.

Opvolger “THE PRETENDER”, dat in 1976 verscheen, is van een vergelijkbare schoonheid en kwaliteit en het semi live album “RUNNING ON EMPTY” is ook een absolute aanrader. Jackson Browne is niet op een slecht album te betrappen, bracht 6 jaar geleden zijn laatste uit, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar de albums uit de jaren zeventig, waaronder dit juweeltje.

Jacob Bryant is nog een grote onbekende in Nederland. De inwoner van de Amerikaanse staat Georgia komt uit een muzikale familie en maakt sinds zijn achtste muziek. Het overlijden van zijn moeder op Nieuwjaarsdag 2010 was een schok voor hem, maar sterkte hem ook in zijn grote wens door te breken in de muziek en om er zijn vak van te maken.

Sinds 2014 brengt hij een aantal EP's uit en in 2019 verschijnt het debuutalbum "PRACTICE WHAT I PREACH". De muziek van Bryant is pure country rock, waarbij zijn stem voor een extra country gevoel zorgt. Hij zingt op een licht knauwende manier, waardoor het ook een eigen geluid krijgt. Opvolger "BAR STOOL PREACHER" ligt nu in de winkels, is opgenomen in de South X Sea Studios in Nashville Amerika, thuisbasis van de country muziek. Aan zeven van de dertien nummers schreef Bryant mee en de emotionele lading die in de meeste liedjes ligt, is daardoor wel te begrijpen. Hij heeft het niet altijd even makkelijk gehad, was een behoorlijke gebruiker van sterke drank, maar dankzij zijn vrouw Britney heeft hij het overleefd, zo geeft hij zelf aan. Dat was op het vorige album al een thema, op deze nieuwe komt het ook in verschillende nummers terug. Het hoort natuurlijk ook bij country muziek. Veel leed, op liefdes gebied of verslavingen en dat op indrukwekkende wijze terug laten komen in de liedjes.

"BAR STOOL PREACHER" is zo'n indrukwekkend album, dat het mij bij de eerste luisterbeurt meteen wist te pakken, en dat bleef het daarna ook doen. Met “WELL WHISKEY (discount cigarettes)” hebben ze een passende opener gevonden, heerlijke uptempo country, steel gitaar prominent en een mooie melodie. In “THE BOTTOM (raise em up)” gaat het tempo iets naar beneden, Bryant zingt geweldig, je kunt genieten van een gitaarsolo en het geheel heeft een bepaalde spanningsboog waardoor het voor mij één van de beste nummers van het album is geworden. Het derde nummer van de in totaal 13 liedjes is “CAN’T SAY NO TO YOU” heeft een pakkende melodie, “BAPTIZED BY THE RIVER” heeft een southern-rock sfeer met geweldig gitaarwerk, het midtempo “THINGS THAT HURT” is een emotionele tranentrekker, zoals we die vanuit de country kennen. Het tempo blijft op hetzelfde niveau in “CAN’T TAKE AN ANGEL TO HELL” en met ruim 4 minuten is dit één van de langste nummers van “BAR STOOL PREACHER”. De spanning wordt in dit nummer goed vastgehouden, daar zorgt de stem van Bryant voor, maar ook de opbouw van het nummer. Pakkende drums en een heerlijke gitaarriff introduceren “GOOD OL’ BOY”, countryrock in optima forma, “DEVIL & AN OLD SIX STRING” is een beklemmende ballad met de prachtige en veelzeggende zin “Blame It On The Devil”, “BUZZARDS” heeft een iets afwijkende sfeer en arrangement, waardoor het mij meteen pakte, geweldig nummer! Country-blues is de sfeer in “AIN’T GONNA HAPPEN TODAY”, dat een aanstekelijk ritme heeft en heerlijk piano spel, “HEARTBEAT” is weer zo’n fantastisch mooie ballad, “WASH IT DOWN” zorgt voor een glimlach, want “All I Need Is A Countrysong” en alle problemen spoelen weg. Met het midtempo “AMEN” komt er een einde aan het een erg goed album en ook dit nummer past perfect op het schijfje, prachtige samenzang, heerlijke melodie en de muzikanten op het album zetten opnieuw een top prestatie neer.

Alles klopt aan dit album, instrumentarium, onderwerpen als drank, hartzeer en andere narigheid, en dat allemaal in 45 minuten. Voor de liefhebbers van rauwe country, goed gezongen en gespeelde Amerikaanse muziek, pak dit album er eens bij, je zult volgens mij niet teleurgesteld worden. Wat een prachtig album…”AMEN”!

In 2001 werd hij bekend met zijn band Starsailor, waarvan het debuutalbum “LOVE IS HERE” vele positieve reacties opriep. De melancholieke stem van Walsh was het kenmerk van de muziek van deze Engelse band. Het grote succes werd nooit behaald en na dat eerste album, maakten ze nog 3 albums waarvan er steeds minder verkocht werden. Ook werd de kwaliteit van het debuut nooit meer gehaald. Vijf jaar na het laatste Starsailor album “ALL THE PLANS” brengt zanger/gitarist en songwriter James Walsh zijn eerste solo-album uit. Het album “TURNING POINT” roept herinneringen op aan het debuutalbum van zijn band Starsailor, omdat de 12 songs gevarieerd, pakkend en gewoon goed zijn. De stem van Walsh is nog steeds duidelijk aanwezig en het kan zijn dat zijn wat klagelijke stem voor sommige mensen minder aantrekkelijk is, maar de songs maken dat helemaal goed. Af en toe wat ruigere kantjes zoals in “IF I HAD THE WORDS”, dan heel gevoelig zoals in “BROKEN YOU” of heerlijk melodieus zoals in “THAT MAN”. Een mooi album dat verscheen op een “TURNING POINT” in het muzikale leven van James Walsh.

Lid van de “Club Van 27”, want ze overleed op 4 oktober 1970, iets meer dan 2 weken na het overlijden van Jimi Hendrix, ook lid van deze “club”.
Janis Joplin, een bijzondere zangeres, die met haar tweede album bezig was en die postuum uitbracht werd, want “PEARL” verscheen op 11 januari 1971 en viert dit jaar zijn 50e verjaardag.
Joplin werd als Janis Lyn Joplin geboren op 19 januari 1943 in Port Arthur Texas en bracht met de Big Brother & The Holding Company in 1967 haar eerste album uit, waarop haar fenomenale en zeer karakteristieke stem voor het eerst te horen was. In 1969 verscheen haar debuut soloalbum, “I GOT DEM OL’ KOZMIC BLUES AGAIN MAMA!”, ook een prachtige bluesy rock album.
“PEARL” verscheen 14 weken en 1 dag nadat Joplin dood gevonden werd in een hotelkamer in Los Angeles. De doodsoorzaak was een overdosis heroïne en dat was geen verrassing. Joplin was zeer verslavingsgevoelig en kampte een groot deel van haar leven met drugsproblemen.
De opnames van “PEARL” waren begonnen eind juli 1970 en eindigden dus abrupt met haar overlijden. De meeste liedjes waren al opgenomen, en waarschijnlijk is “MERCEDES BENZ” het laatste nummer dat ze opnam, op 1 oktober 1970. De a-capella versie, zoals die toen is opgenomen, staat dan ook op het album, zonder de vooraf geplande band versie. “BURIED IN THE BLUES” is een instrumentaal nummer, waarvan je zou kunnen verwachten dat ze daar geen vocalen meer heeft voor kunnen opnemen.
Een bijzonder album dat met het heerlijke uptempo “MOVE OVER” van start gaat. Dit door Joplin zelf geschreven nummer heeft een aanstekelijke drive en er wordt fantastisch in gemusiceerd. De gitaarsolo van John Till is fantastisch! “CRY BABY” vind ik het hoogtepunt van het album. Dit midtempo bluesnummer wordt op zo’n ongelofelijk indrukwekkende wijze gezongen, dat je niet onberoerd blijft. “A WOMAN LEFT ME” vind ik hoogtepunt #2, mede door de waanzinnige toevoeging van de hammondorgel, bespeelt door Ken Pearson. Die is zo prominent aanwezig, dat het samen met de zang van Janis leidend is in het nummer. “HALF MOON” is weer een pakkende uptempo bluesrocker waarna het reeds genoemde “BURIED IN THE BLUES” de a-kant van het album passend afsluit en let ook hier weer op de geweldige hammond bijdrage.
“MY BABY” opent kant 2 van het album en heeft een gospel feel door de samenzang in het refrein, prachtig nummer waarbij ook weer gitaar en hammond het nummer naar grote hoogte tilt. Het mede door Kris Kristofferson geschreven “ME AND BOBBY MCGEE” werd in Nederland haar grootste hit, in Amerika bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot 100 en het nummer uitgegroeid tot een Janis Joplin klassieker. “MERCEDES BENZ” is het reeds gememoreerde laatste bijdrage van Joplin aan het album en is een maatschappij kritisch nummer waaraan de zangeres zelf aan heeft meegeschreven. Wat mij betreft is deze kale versie de definitieve, want zonder dat ik weet hoe het geklonken zou hebben met band begeleiding, de zang en de tekst komen volledig tot hun recht in deze uitgeklede versie! “TRUST ME” geschreven door Bobby Womack is weer een fijne uptempo bluesy rocker en “GET IT WHILE YOU CAN” begint met mooie piano spel waarna het nummer zich ontwikkelt tot een zeer smaakvolle ballad, waarin de stem van Joplin weer zijn dienst bewijst.
Wat was ze een ongelofelijke goede zangeres en wat is het met terugwerkende kracht ontzettend jammer dat ze zo jong gestorven is. Net zoals bij Jimi Hendrix, Jim Morrison, Kurt Cobain en Amy Winehouse zal de vraag altijd blijven, wat ze nog hadden uitgebracht als ze waren blijven leven. Ik denk echter dat de status van die groep en dus ook Joplin, zo mythisch is, doordat ze zo jong zijn overleden en dat er zoveel vragen open gebleven zijn. “PEARL” is wat mij betreft een parel van een album, dat zal niet veranderen!

Jeffrey Lynne zal op 30 november 72 jaar jong worden en toert de laatste jaren vrolijk de wereld rond met zijn Jeff Lynne’s ELO. Dat was in de hoogtijdagen van de Electric Light Orchestra, de band die hij samen met Roy Wood en Bev Bevan in 1970 heeft opgericht, niet altijd het geval. Lynne zat liever in de studio dan op een podium. Die liefde voor de studio heeft ervoor gezorgd dat de albums die hij heeft opgenomen als solo artiest, Electric Light Orchestra of als producer altijd geweldig klonken. Vol, met veel echo, koortjes en mooie melodieën. Na The Idle Race en The Move werd ELO (Electric Light Orchestra) dus in 1970 geformeerd en scoorde de band hits met “ROLL OVER BEETHOVEN”, “CAN’T GET IT OUT OF MY HEAD”, “LIVIN’ THING”, “TURN TO STONE”, “MR. BLUE SKY”, “DON’T BRING ME DOWN”, “HOLD ON TIGHT” en “ROCK ’N ROLL IS KING”. Na het album “BALANCE OF POWER” uit 1986 viel het doek voor het op dat moment uit een trio bestaande ELO, Lynne, Bevan en Richard Tandy. Jeff Lynne ontwikkelde zich daarna als producer van onder andere George Harrison,Tom Petty, Roy Orbison, The Beatles, Ringo Starr en Del Shannon, maakte op 2 legendarische albums deel uit van de superband Traveling Wilburys en bracht in 1990 een eerste solo album uit, het prachtige “ARMCHAIR THEATRE”.
In 2001 brengt hij, bijna als een éénmansorkest, het ELO album “ZOOM” uit, maar het succes van eerder wordt niet behaald. Op 14 september 2014 trad hij in het Hyde Park in Londen voor het eerst in 25 jaar weer op met zijn Jeff Lynne’s ELO en dat beviel hem erg goed. Een jaar later verscheen weer een nieuw Lynne album, niet als Electric Light Orchestra, maar als Jeff Lynne’s ELO. Dit schijnt te maken te hebben met rechten voor het gebruik van de naam, rechten die schijnbaar ook bij Bev Bevan liggen. De drummer is naast Lynne de enige die op elk album van ELO t/m 1986 te horen is. Bevan was de oprichter van ELO Part II en gebruikte daar ook niet de originele naam voor.
“ALONE IN THE UNIVERSE’, dat dus in 2015 verscheen, was een terugkeer naar het geluid van ELO uit de jaren ’80, en ook het solo geluid van Lynne. Korte en pakkende songs. In zo’n 32 en een halve minuut kwamen 10 songs voorbij en exact hetzelfde geldt voor het nieuwe album, “FROM OUT OF NOWHERE”. Het klinkt werkelijk geweldig en de songs pakken mij meer dan op die van de voorganger. Het titelnummer en “HELP YOURSELF” zijn midtempo songs met een lekker melodie lijn, “ALL MY LOVE” is een midtempo ballad met een heerlijk koortje, “DOWN CAME THE RAIN” is één van de toppers, uptempo en erg pakkend en “LOSING YOU” is een ballad die doet denken aan de rustige ELO songs uit de jaren ’70. “ONE MORE TIME” is een heerlijke rock & roll track, “SCI-FI WOMAN” is een uptempo song met prima gitaarbijdragen, “GOIN’ OUT ON ME” is weer een midtempo song, “TIME OF MY LIFE” is de andere topper op dit schijfje, een typische ‘reminiscing” song en een slotsong als “SONGBIRD” bewijst Jeff Lynne het schrijven van geweldige songs absoluut niet verleert te zijn, wat een prachtige midtempo ballad!!
“FROM OUT OF NOWHERE” werd in eind september “out of the blue” aangekondigd en stelt geen moment teleur.

Jefferson Airplane werd in het midden van de jaren ’60 opgericht in San Francisco Amerika en wordt gezien als één van de grondleggers van de psychedelische rock. Ook staat de band aan de wieg van de San Francisco Sound, muziek gemaakt door bands uit deze stad in California in de jaren ’60 met een eigen geluid. Het tweede album van Jefferson Airplane verschijnt op 1 februari in 1967, het jaar van de “summer of love” en de flower power. Het album is getiteld “SURREALISTIC PILLOW” en de titel verraad al de psychedelische invloeden. De 11 tracks kun je ook voor een deel onder westcoast pop plaatsen, maar het gaat wel verder. Mooie popliedjes met koortjes zoals “MY BEST FRIEND” worden afgewisseld met wat rauwere, meer psychedelische tracks zoals “3/5 OF A MILE IN 10 SECONDS”. Allemaal klinkt het nog steeds geweldig en dat maakt van dit album een topper. Hits staan er ook op, want “SOMEBODY TO LOVE” en “WHITE RABBITT” bereiken de hitparades in beide kanten van de Atlantische Oceaan. De lead vocalen worden door 4 personen gedeeld en vooral Grace Slick maakt op mij een grote indruk. Wat een prachtige stem heeft zij. Met “SURREALISTIC PILLOW” begon Jefferson Airplane het jaar 1967 goed, waarna er nog een legio klassiekers uitgebracht werden door andere bands, zoals The Beatles (“SGT. PEPPER’S LONELY HEARTS CLUB BAND”), Jimi Hendrix Experience (“ARE YOU EXPERIENCED”), The Cream (“DISRAELI GEARS”) en het debuutalbum van The Doors. Uit Jefferson Airplane kwamen Jefferson Starship, Hot Tuna en zelfs Starship voort, maar geen enkele spin-off kon tippen aan de kwaliteit van het origineel en aan deze klassieker uit één van de meest indrukwekkende muziekjaren allertijden 1967.

Jimmy Diamond is een band uit het oosten van ons land en maakt alternatieve rock, met veel aandacht voor de melodie. De band bestaat uit zanger en gitarist Jim Zwinselman, drummer Ruud Gielen en bassist Floris Poesse en timmert sinds een paar jaar behoorlijk aan de weg. Het eerste Jimmy Diamond album is getiteld "YOU RADIATE" en werd in Los Angeles opgenomen met producer Kevin Ratterman (My Morning Jacket, Madrugada, Emma Ruth Rundle). Nadat de band al een drietal singles had prijsgegeven, deed mij steeds meer verlangen naar het volledige album. Naast de term alternatieve rock kun je ook Americana en rootsrock als referentie noemen, waarnaast ik de link met The War On Drugs niet onvermeld wil laten. De sferische, soms wat zweverige muziek van Amerikanen klinkt, wat mij betreft, regelmatig door in de tien tracks die samen 45 minuten klokken.

Bij de eerste tonen van opener "SO DO I" wordt duidelijk wat je de komende drie kwartier te horen krijgt. Een met een pakkend ritme opgeluisterde song met een aanstekelijk refrein en een heerlijke solo. Vorig jaar kwam dit nummer al uit. Track #2 "NO MAN'S LAND" heeft ook hitpotentie. Een prachtige slepende melodie die in je hoofd blijft zitten. Met een fijne riff en in midtempo is "TWO WAY STREET" een prettige variatie die de capaciteiten van Jimmy Diamond goed weergeeft. In het laatste deel van het nummer zit een heerlijke herhaling, die ervoor zorgt dat het één de beste nummers van het album is. Het iets meer dan drie minuten klokkende "LET’S NOT GET USED TO THIS" heeft hetzelfde midtempo ritme als zijn voorganger en ook in dit nummer heeft het trio veel aandacht besteedt aan de melodie, die is prachtig. "CHASE THE MOON" vind ik één van de hoogtepunten van "YOU RADIATE". Uptempo, heerlijke melodie, fantastisch gezongen en gespeeld en ook in deze track zit een oorwurmpje.

Net boven de vijf minuten duurt "IN THE DARK", dat je met het afwijkende intro op het verkeerde spoor zet. Als het eenmaal op gang komt, volgt een typische Jimmy Diamond song, fijn ritme en een mooie melodielijn. De heren hebben veel aandacht besteedt aan de opbouw van de songs, als ook aan de arrangementen die erg gaaf zijn. Het titelnummer, "YOU RADIATE", is spannend qua opbouw, de vocale arrangementen zijn top en ook dit is weer een uiterst pakkende track. Het geheel wordt afgemaakt met een smaakvolle gitaarsolo. Het tempo blijft hoog en swingend in "ON PURPOSE" en ook met dit nummer is niks mis en de puntige gitaarsolo voegt precies datgene toe, dat het nummer nodig heeft om tot één van de beteren van het album te behoren. In "LABELS" gaat het tempo iets naar beneden en ik vind de melodie erg gaaf en pakkend. Opnieuw voegt Zwinselman met zijn gitaar iets extra’s aan nummer toe. Het slotakkoord is voor het lange en slepende "I'M STILL HERE (In All The Things You See)". Een beklemmende song, een soms wat overstuurde gitaarsolo en een rustige fade-out. Hierna volgt, na een korte stilte, nog een klein instrumentaal deel.

In vergelijking met de liedjes die Jimmy Diamond een paar jaar geleden uitbracht, heeft de band een geweldige progressie en verandering doorgemaakt. "YOU RADIATE" is een fantastisch album geworden dat met elke luisterbeurt meer geheimen prijs geeft. Wat heeft Nederland toch geweldige acts, Jimmy Diamond is er één van!

Het debuutalbum van de uit Sheffield afkomstige Joe Cocker was een instant succes en is uitgegroeid tot een klassieker. De zanger werd op 20 mei 1944 geboren als Joe Robert Cocker en was een groot bewonderaar van de Amerikaanse blinde zanger Ray Charles en dat klinkt door in zijn manier van zingen. In oktober 1968 bracht Cocker de single “WITH A LITTLE HELP FROM MY FRIENDS” uit en deze Beatles cover bereikte in Engeland de eerste plaats en effende het pad voor een succesvol debuut. Het album met de logische titel “WITH A LITTLE HELP FROM MY FRIENDS” kwam uit in mei 1969 en laat een geweldige zingende Joe Cocker horen, een gedreven band en de songs die gekozen zijn, kloppen van de eerste tot de laatste minuut. Met briljante muzikanten als Steve Winwood, Jimmy Page, Matthew Fisher (Procol Harum) en Albert Lee klopt werkelijk alles aan deze plaat. Ook de achtergrondkoortjes, die op elk album van Cocker sindsdien te horen zijn, komen ook hier erg goed naar voren. Met 3 eigen composities samen met Chris Stainton, 2 Bob Dylan covers en 5 andere smaakvol gespeelde songs, klinkt het album als één geheel. Een waardig debuut van een zanger die op 22 december 2014 op 70 jarige leeftijd overleed. Zijn debuut eind jaren ’60 zorgde ervoor dat zijn ster ging schijnen en die is dat altijd blijven doen…en terecht!!

Geen album klonk hetzelfde, elke keer was het weer een verrassing welke richting de in Burton Upon Trent, Staffordshire Engeland geboren zanger en muzikant op zou gaan op een nieuw album. De op 11 augustus 1954 geboren David Ian 'Joe' Jackson brak door met het new-wave/pub rock album “LOOK SHARP!” in 1979, dat werd opgevolgd door “I’M THE MAN”, dat ook 1979 verscheen en zich in hetzelfde genre begeeft. Hierna ontwikkelde Jackson zich als een muzikant die zich meerdere stijlen eigen wist te maken. Dat werd in 1980 duidelijk door de reggae-achtige single “THE HARDER THEY COME” en het album “BEAT CRAZY”. Hierin vermengde Jackson ska invloeden met new-wave. In 1981 verscheen een album vol met covers, “JUMPIN’ JIVE”, blues en swing.

In 1982 brengt hij het tot een klassieker uitgegroeide “NIGHTAND DAY” uit. Een album zonder gitaar, new-wave met synthesizer pop. Na de soundtrack “MIKE’S MURDER” in 1983 bewijst de Engelsman dat hij zich wil blijven ontwikkelen met het op 14 maart 1984 verschenen “BODY AND SOUL”. Het album is anders van opzet, meer pop, maar nu met jazz en latin invloeden. Dat het qua opzet anders is dan “NIGHT AND DAY” wordt meteen duidelijk bij de prachtige opener “THE VERDICT”. Prachtige drums en piano en dan die blazers die meteen de sfeer van het album bepalen. Na een intro van bijna een minuut begint het vocale gedeelte en dat is genieten. Een rustig deel, waarna het geheel weer losbarst. Zeer gevarieerd en dat blijft het ook, wat een geweldige opener. Je wordt naar Latijns Amerika gevoerd met “CHA CHA LOCO”, een lekker swingende song, prachtig geproduceerd door David Kershenbaum, die het album een tijdloze sound heeft meegegeven. Dat Joe Jackson fenomenale ballads kan maken, bewees hij al op zijn eerdere albums. Ook op “BODY AND SOUL” staan daar een paar voorbeelden van, te beginnen met “NOT HERE, NOT NOW”. Geweldig gezongen, een beklemmende melodielijn waarbij je verwacht dat de opbouw ergens naar toe lijdt en dat klopt. Het refrein maakt het nummer af, wat een prachtig nummer. Swingend en pakkend uptempo is “YOU CAN’T GET WHAT YOU WANT (till you know what you want)”, waarbij het gitaarspel subtiel en mooi is. Meer rock ’n roll is “GO FOR IT”, waarin opnieuw de blazers een prominente rol hebben. Het tempo is hoog en de heerlijke, wat geknepen zang van Jackson maakt het af.

In het instrumentale “LOISADA” zitten meerdere stijlen, tempowisselingen, geweldig saxofoonspel van Tony Aiello en ik vind ook dat drummer Gary Burke een duidelijke stempel op de muziek drukt met krachtig en goed spel. Ook het trompet spel van Michael Morreale in dit nummer mag niet onvermeld blijven. Het kortste nummer is de Top 40 hit “HAPPY ENDING”, een lekker poppy liedje en duet met zangeres Elaine Caswell. Een nieuw hoogtepunt is de ballad “BE MY NUMBER TWO”. Prachtig pianospel, ingetogen zang en het nummer bouwt geweldig op naar een laatste deel met saxofoon, drums en die melodie, wat is die prachtig. De laatste minuut maakt het af, wat een fantastisch nummer. Het langste nummer is het laatste op het album, dat dus negen tracks heeft en ruim 45 minuten duurt. “HEART OF ICE” is een bijna geheel instrumentaal nummer, prachtige rustige opbouw, piano, saxofoon, subtiel drumwerk en een thema die elke keer weer terug komt. Halverwege een jazzy gitaarsolo en na vijf minuten wordt er pas gezongen. Ook hier zit weer een fantastische opbouw in, wat het nummer tot een topper van “BODY AND SOUL” maakt.

Dit album was het laatste grote kassucces van Joe Jackson. Met de eveneens prachtige albums “BIG WORLD” uit 1986 met een meer minimale, rock ‘n roll aanpak en “BLAZE OF GLORY” uit 1989 waarin hij weer meer uitpakt voegde hij mooie albums toe aan zijn oeuvre. In 2000 bracht hij een tweede deel van “NIGHT AND DAY” uit en “VOLUME 4” uit 2003 zou je als een vervolg op “BEAT CRAZY” kunnen bestempelen. De albums “RAIN” uit 2008, ook weer een album zonder gitaar, het gevarieerde en prachtige “FAST FORWARD” uit 2015 en zijn meest recente, “FOOL” uit 2019, zijn voor mij platen waar ik nog steeds graag naar luister. Ze halen echter net niet het niveau van de schijfjes die hij de eerste jaren van carrière uitbracht, maar die waren ook wel van een ongekend hoog niveau. Daar is dit “BODY AND SOUL” een geweldig voorbeeld van.

Het 13e album van singer-songwriter Joe Jackson laat een zeer gevarieerd geluid horen. De inmiddels 61 jarige zanger/pianist bracht in 1979 zijn zeer succesvolle debuutalbum “LOOK SHARP!” uit scoorde daarna regelmatig met zijn albums, die ook net zo vaak van stijl veranderden. Op de nieuwe, ‘FAST FORWARD” heeft hij die veranderende stijl op 1 album gezet. In 4 verschillende steden werden de 16 songs opgenomen, te weten New York, Berlijn, Amsterdam en New Orleans. Je zou een onsamenhangende plaat verwachten, maar daar is niets van te merken. Alles past op één of andere manier toch bij elkaar en Jackson heeft ervoor gezorgd dat hij weer een juweeltje heeft uitgebracht. Het tempo is niet altijd “FAST FORWARD”, maar met dit album kan hij wel weer jaren vooruit!

Na het briljante album “FAST FORWARD” uit 2015 heeft het een tijdje geduurd alvorens David Ian “Joe” Jackson (11 augustus 1954) weer met een nieuwe plaat zou komen. Nu is het dan zover en de vraag die boven “FOOL” hangt is, of dit album de kwaliteit van “FAST FORWARD” kan benaderen, dan wel overtreffen. Dat laatste is niet het geval, maar “FOOL” heeft het in zich uit te groeien tot één van de beste albums uit de carrière van Joe Jackson. Die carrière begon in 1979 met zijn prachtige debuutalbum “LOOK SHARP!”, dat uitgegroeid is tot een klassieker. Dat geldt ook voor het in 1982 uitgebrachte schijfje “NIGHT AND DAY”, dat met de single “REAL MEN” ook een hit in zich heeft. Vanaf de jaren ’90 komt er minder nieuw materiaal uit van Jackson, hij heeft net zoals zoveel jaren ’70 en jaren ’80 toppers last van de opkomst van de grunge en de eurodance. In 2000 verschijnt “NIGHT AND DAY II”, maar die plaat kan niet aan het niveau van nummer 1 tippen. Met “VOLUME 4” grijpt de in Burton Upon Trent, Staffordshire geboren Brit weer terug op de wijze van musiceren van het begin van zijn carrière, puntige rockers onder de naam Joe Jackson Band, de eerste release sinds 1980. “RAIN” uit 2008 is een album dat gemaakt is volgens hetzelfde principe als “NIGHT AND DAY”, zonder gitaar. “FAST FORWARD” was het eerste album sinds jaren dat van het begin tot het einde een superalbum is en dat geldt ook voor “FOOL”. Volgens zijn eigen website is het nummer 20 uit zijn lange carrière. Jackson grijpt terug naar de tijd van “LOOK SHARP!” als het gaat om de energie en tempo dat in enkele songs zit, de variatie in stijlen zoals op “NIGHT AND DAY”, dwingende en prominente piano bijdragen en de teksten zijn ook weer prachtige. En als je op je 64e nog een werkelijk schitterende ballad als “ALCHEMY” kunt schrijven, dan behoor je tot de allergrootsten in de popmuziek. Je bent een “FOOL” als je dit album geen luisterbeurt geeft!

Het vijfde album van de eigenzinnige, en op moment van uitkomen 28 jarige Joe Jackson, groeide terecht uit tot een klassieker van formaat. David Ian “Joe” Jackson werd op11 augustus 1954 geboren in het Engelse Burton Upon Trent Staffordshire en bracht in 1979 zijn prachtige debuutalbum “LOOK SHARP” uit. Op dit album staan relatief korte, puntige new-wave songs met een licht punk twist. De opvolger was “I’M THE MAN” met de hit “IT’S DIFFERENT FOR GIRLS”, daarna verschenen “BEAT CRAZY” en het “JUMPIN’ JIVE”, met een collectie swing en blues klassiekers. Zijn vijfde album was dus weer een stijlbreuk, want “NIGHT & DAY” is niet te vergelijken met zijn voorgaande albums. In juni 1982 verscheen het schijfje waarop geen gitaar te horen is. Jacksons ode aan Cole Porter en de stad New York is er één om te ondergaan. De 9 tracks hebben elk weer een eigen identiteit, stijl en dat maakt van “NIGHT & DAY” een bijzondere plaat. “ANOTHER DAY” is een lekkere soft swingende opener, “CHINATOWN” heeft Aziatische invloeden en wordt op een snerpende manier gezongen door Jackson, “T.V.. AGE” is een lekkere uptempo song met koortjes en saxofoonsolo, “TARGET” is een wat vreemde, swingachtige track en kant 1 sluit af met “STEPPIN’ OUT”, dat in de Nederlandse tipparade is blijven hangen, maar deze heerlijke melodische song is uitgegroeid tot een klassieker in het oeuvre van Jackson. Kant 2 begint met de prachtige ballad “BREAKING US IN TWO”, gevolgd door het met een latin sausje overgoten “CANCER”. De hit “REAL MEN” gaat over de homo cultuur in New York van het begin jaren ’80 en een briljante song. Afsluiter “A SLOW SONG” is een fenomenale ballade waarin Jackson het heeft over een relatie, die het moeilijk heeft. De metafoor om de DJ op te roepen om een rustig liedje te draaien is mooi gevonden. Jackson was, volgens mij, op zoek naar rust en een relatie. De 7 minuten die dit slotakkoord duurt is een geen minuut te lang, prachtige song. Na “NIGHT & DAY” kwam in 1984 “BODY AND SOUL” (in 1983 verscheen nog een soundtrack voor “MIKE’S MURDER”) en ook dat album was een succes. In 2000 bracht Joe Jackson “NIGHT AND DAY II” uit, maar dat album kon het succes van de voorganger niet evenaren. De inmiddels 64 jarige muzikant zal begin 2019 weer een nieuw album uitbrengen, “FOOL”. “NIGHT & DAY” zal tot in lengte van dagen een klassieker blijven!

De Nederlandse band Johan bestaat sinds 1996 en is opgericht door Jacob de Greeuw, die sindsdien de enige constante factor is. In hetzelfde jaar verschijnt op het Excelsior Recordings label het debuutalbum, simpelweg getiteld “JOHAN”. De muziek van Johan heeft een duidelijke sixties feel met kort en krachtige liedjes. Het succes van het debuut reikt zelfs tot de Verenigde Staten, waar de band een korte tournee heeft. Opvolger “PERGOLA” verschijnt pas in 2001 en kent een gewijzigde bezetting, iets dat de geschiedenis van Johan zal kenmerken. Ook “PERGOLA” krijgt lovende kritieken en de singles “TUMBLE AND FALL” en “DAY IS DONE” worden veelvuldig op de Nederlandse radiozenders gedraaid. Na weer 5 jaar verschijnt “THNX JHN” dat opnieuw een voltreffer blijkt. Prachtige songs, zoals de single “WALKING AWAY” laten een band in topvorm horen. De Greeuw slaagt er telkens in compacte liedjes te schrijven die hij op een passende wijze van vocalen voorziet. In 2009 verschijnt het voorlopig laatste album, “4”. Daarna wordt het stil, want na een afscheidstournee die op 22 december 2009 in Amsterdam eindigt, wordt Johan opgeheven. In 2015 maakt De Greeuw bekend met nieuw materiaal bezig te zijn en gelukkig is dat weer onder de naam Johan. “PULL UP” is het vijfde album van de band en laat het typische Johan geluid horen. Beatleske melodieën (midden jaren ‘60), subtiele psychedelische invloeden en de geest van The Byrds zweeft ook door de muziek die in de jaren ’60 niet zouden hebben misstaan. Het album is goed geproduceerd en er wordt heerlijk gemusiceerd. Met “PULL UP” heeft de band weer een prachtig document in handen, waarmee ze op verschillende festivals en podia de fans weer kunnen vermaken. Klasse album van een klasse band!

John Elefante had begin jaren tachtig zijn "moment of fame", toen hij toetrad tot de succesvolle rock band Kansas. De leadzanger van die groep, Steve Walsh, had de rockers uit Topeka Kansas USA verlaten en Elefante werd 1982 gepresenteerd als de nieuwe frontman. Met Kansas maakte hij de albums "VINYL CONFESSIONS" en "DRASTIC MASURES", maar het toch wat tegenvallende succes en het vertrek van de belangrijkste componist binnen de band, Kerry Livgren, droeg bij aan het stoppen van de band Kansas. Een paar jaar later kwam een licht gewijzigde formatie weer bij elkaar, belangrijkste verandering was dat Walsh weer terug gekomen was als leadzanger en er geen plaats meer was voor Elefante.

John Elefante, geboren op 18 maart 1958 in Levittown New York USA ging na dit avontuur zijn eigen weg. Actief in de gospel, lid van de rock band Mastedon, werkzaam als producer, songwriter, muzikant bij verschillende artiesten. In die periode werkte hij regelmatig met zijn broer Dino en in 1995 bracht hij zijn eerste solo album uit, het Christelijk getinte "WINDOWS OF HEAVEN". Hierna bracht hij nog een paar albums uit.
In 2009 verscheen het prachtige album "3" van het genoemde Mastedon, met de speciale vermelding "with John Elefante". Zijn laatste album verscheen in 2013, "ON MY WAY TO THE SUN", een album dat je kunt omschrijven als Kansas light, heerlijke toegankelijke rock met een fantastische zanger, want dat is Elefante

Dat bewijst hij ook op zijn nieuwe album, "THE AMAZING GRACE". Tien liedjes, 50 minuten muziek en als bonustrack staat er een “long version” van de opener, “CITY OF GRACE” op. Die opener is een rocker in midtempo waar meteen de stem van Elefante een terechte stempel op het geluid drukt. De koortjes zijn ook mooi gevonden. “STRONGER NOW” is een pakkende rocker, lekkere melodielijn, mooi gezongen en de koortjes zijn ook weer goed. De gitaarsolo neigt richting George Harrison en is de kers op deze heerlijke taart. Het titelnummer is één van de mooiste nummers van het album. Wat een prachtige melodie heeft het en de wijze waarop Elefante het zingt, geeft ’t alleen nog maar meer inhoud. “TIME MACHINE” is een steviger nummer, lekkere pakkende riffs, blazers arrangementen en Elefante vraagt zich af wat er gebeurt als hij terug gaat in de tijd, in een tijdmachine. Pianospel opent “WON’T FADE AWAY” en door middel van een aantal tempowisselingen volgt een zeer afwisselend nummer. Ik vind dit een song waarmee hij teruggrijpt naar de Kansas tijd, zelfs met vioolspel.

Het langste liedje van “THE AMAZING GRACE” is “NOT ALONE”, dat begint als een ballad. Het tempo gaat geleidelijk iets omhoog, er volgt een ingetogen gitaarsolo en de melodie in mooi. “FALLING INTO PLACE” is een erg mooi liedje, koortjes zijn goed en de melodielijn is er één die in je kop kan gaan zitten, vooral het “Take My Hand” gedeelte, dat mij bekend voorkomt. “WE WILL BE FINE” is een melodische rocker met een passende gitaarsolo. Het ritme in het laatste nummer “LITTLE BROWN BOOK” is pakkend, het gitaarwerk stevig en opnieuw zingt Elefante prachtig. Hij kan zowel rustige als uptempo tracks een eigen geluid meegeven.

John Elefante heeft met “THE AMAZING GRACE” een prachtig album afgeleverd, waarin de teksten beschouwend zijn en soms een duidelijke link hebben met het christelijke geloof. Ik zou dit echter niet onder de gospel willen scharen, omdat het er niet dik bovenop ligt. Het is een AOR album, een melodic rock schijfje met teksten die dieper gaan dan “ik hou van jou en blijf je trouw”. Daarmee onderscheidt de Amerikaan zich van de lading aan albums in dit genre dat maandelijks over ons uitgestrooid wordt. Gelukkig maar, want deze stem mag absoluut niet verloren gaan!

De Amerikaanse singer-songwriter John Hiatt bereikte afgelopen augustus de mooie leeftijd van 69 jaar. Hij werd als John Robert Hiatt geboren in Indianapolis, Indiana USA en bracht in 1974 zijn debuutalbum “HANGIN’ AROUND THE OBSERVATORY” uit, maar het duurde tot eind jaren tachtig dat hij bij het grote publiek bekend werd. Dit gebeurde door het beklemmende en zeer emotionele “HAVE A LITTLE FAITH IN ME” van het klassieke album “BRING THE FAMILY” uit 1987.

Hiatt had in zijn leeftijd al met veel tegenslag te maken, voordat hij echt succesvol werd. Zo kampte hij jarenlang met een alcoholverslaving en pleegde zijn tweede vrouw in de eerste helft van de jaren tachtig zelfmoord. Het uitblijven van succes zorgde ervoor dat platenmaatschappijen zijn contracten na tegenvallende verkoopcijfers ontbonden, zodat zijn zesde album, “RIDING WITH THE KING” zijn tweede was dat op het Geffen label, zijn derde label al. Dit album was de opvolger van “ALL OF A SUDDEN” dat een jaar eerder uitgebracht was. In Nederland scoorde hij een tipsingle in 1979 met het aanstekelijke “RADIO GIRL” van zijn derde album “SLUG LINE”, maar verder single succes zat er dus niet in. Onder critici scoorde hij overigens wel goed, want menig album werd positief gerecenseerd, maar verkoopsucces bleef dus uit.

Dat zou ook niet gaan gebeuren met “RIDING WITH THE KING” dat dus in 1983 uitgebracht werd. Het album kon opnieuw op positieve reacties rekenen en het mag tot één van zijn klassieker gerekend worden. “I DON’T EVEN TRY” opent het ruim 42 minuten durende feest. Lekker uptempo, pakkende melodie en rauw gezongen. “DEATH BY MIDADVENTURE” is het tweede nummer van de oorspronkelijk kant A van het vinyl exemplaar. Die kant 1 werd compleet ingespeeld door Scott Mathews, behalve de gitaarpartijen, die door Hiatt zelf werden ingespeeld. Overigens speelt Mathews ook de slide gitaar die af en toe te horen is. “DEATH BY MISADVENTURE” heeft opnieuw een pakkend ritme, heerlijke zanglijn en mooi refrein. “GIRL ON A STRING” is de derde track, de drums vind ik hier wat dun klinken, de aanstekelijke melodie en het mooie refrein maken dat volledig goed, prachtig nummer. Heerlijke toetsenpartijen vormen de basis van “LOVERS WILL”, dat ook weer een fijn ritme heeft . De stem van Hiatt, die af en toe wat onvast klinkt, rauw en dan weer scherp klinkt, weet dit nummer vocaal precies datgene mee te geven waardoor het één van mijn persoonlijke favoriete liedjes op het album is geworden. Uptempo geldt ook weer voor “SHE LOVES THE JERK”, een lekker liedje, het wordt iets rauwer en het tempo gaat een fractie ophoog in “SAY IT WITH FLOWERS”, prima afsluiter van kant A.

De muzikanten die kant B inspelen geven die kant een iets ander geluid dan de "de andere kant". De basgitaar wordt door Nick Lowe bespeeld, Martin Belmont de gitaar, Paul Carrack de toetsen en de drummer is Bobby Irwin, die onder andere ook met Van Morrison én Nick Lowe werkte. Diezelfde Lowe zorgt samen met Carrack voor de achtergrondvocalen en daarmee zit het kwalitatief wel goed.

“RIDING WITH THE KING” trapt kant B af en het is genieten van de eerste tot de laatste seconde met dit langste nummer van het album. Toetsen, subtiele gitaartjes, heerlijke melodie, wat een geweldig nummer. “YOU MAY ALREADY BE A WINNER” heeft een zelfde soort vibe, zo ongelofelijk aanstekelijk en vooral het drumwerk vind ik top in dit nummer. In “LOVE LIKE BLOOD” klinkt het orgel van Paul Carrack weer heerlijk, wat is dat toch een geweldig mooi instrument. Lekker nummer trouwens, mooi ritme, lekker gezongen, top. In het kortste nummer “THE LOVE THAT HARMS” gaat het tempo weer omhoog, aanstekelijk liedje. “BOOK LOVERS” duurt iets meer dan 3 minuten, maar er zit van alles in. Uptempo begin, dan even rustig, waarna het tempo weer omhoog gaat. Fantastisch! “FALLING UP” doet mij qua stijl wel denken aan “RADIO GIRL”, reggae-achtig, ongelofelijk catchy en met een heerlijke melodie. Al met al een geweldig album van een briljante artiest.

Na dit album verscheen er nog één op het Geffen label, waarna ook dat contract ontbonden werd. Op A&M bracht hij zijn absolute topper “BRING THE FAMILY” uit, waarna zowel “SLOW TURNING” uit 1988 en “STOLEN MOMENTS” uit 1989 geweldige platen zijn en op hetzelfde label zijn uitgebracht. Persoonlijk vind ik ook “PERFECTLY GOOD GUITAR” en “WALK ON” prachtige albums, pakkende rhythm & blues, vermengd met country, pop, rock en pop. Ook het album van Little Village, een gelegenheidsband met gitarist Ry Cooder, Nick Lowe en drummer Jim Keltner is meer dan de moeite waard.

John Hiatt heeft dan misschien niet een super succesvolle carrière achter de rug qua commercie, hij heeft het wel voor elkaar gekregen een aantal klassieke albums te maken en een reeks songs te schrijven, die door andere artiesten gecoverd zijn.
Overigens bracht hij dit jaar een album uit met de Jerry Douglas Band, “LEFTOVER FEELINGS”. Hij blijft bezig en dat is goed nieuws!

Intelligent Music Project is niet zoals het lijkt een project van John Lawton, maar van de Bulgaarse muzikant en tevens MD in geneeskunde Milen Vrabevski. Deze Vrabevski heeft alles geschreven en speelt op een aantal songs mee op de piano of akoestische gitaar op dit in 2012 verschenen album. De rest van de instrumenten worden bespeelt door Bulgaarse muzikanten en het Pleven Philharmonic Orchestra zorgt op een aantal songs voor een prachtige aanvulling. De zang op dit eerste album, getiteld "THE POWER OF MIND", wordt voor rekening genomen door John Lawton, die je zou kunnen kennen van de Les Humphries Singers en Uriah Heep. In bijna 56 minuten komen 14 songs aan je voorbij je onder de noemer "melodic rock" vallen. Doordat het Pleven Philharmonic Orchestra op een aantal songs te horen is, krijgen deze songs ook een symfonische sfeer. Het smaakvolle piano werk geeft de songs ook een theatraal karakter, maar alles valt wel onder de genoemde stijl, die van melodic rock. "TWO HEARTS" is een prachtige midtempo song met mooi pianospel van Vrabevski, de vocale arrangementen in deze songs zijn ook prachtig. "MAX ROCK" is een simpele rocker met smaakvol bijdragen van gitarist Maxim Goranov. "THE SEARCH" is een prachtige stijlvolle ballad, met orkest, piano, zang van Karolina Gocheva en de song werkt naar een meer uptempo deel toe. Mooi gedaan!! "IN RHYTHM WITH YOU" is een rock & roll song inclusief blazers en mooie harmonie vocalen, in "LOVE OF THE WORLD" laat Lawton horen over een mooie warme stem te beschikken en het album komt "FINALE" tot een prachtig einde. Dit album smaakt naar meer en laat horen dat er ook in het oosten van Europa goede rock gemaakt wordt.

Op 9 september 1971, bijna anderhalf jaar na het officieel uiteenvallen van The Beatles, brengt John Lennon zijn klassieker “IMAGINE” uit. Met zijn vrouw en muze Yoko Ono had hij ook al 3 albums uitgebracht, maar het album “JOHN LENNON/PLASTIC ONO BAND”, dat in december 1970 verscheen, is het eerste album waarop Lennon laat zien en horen, ook zonder The Beatles en met name Paul McCartney, prachtige liedjes te kunnen schrijven. Op “IMAGINE” werkt hij verder aan zijn solo carrière en het is een zeer geslaagde plaat geworden. Met de instant klassieker, het titelnummer “IMAGINE”, als opener, wordt meteen duidelijk dat Lennons creativiteit gigantisch was. Ook “JEALOUS GUY”, later op een prachtige wijze gecoverd door Roxy Music laat de klasse van Lennon horen. In “HOW DO YOU SLEEP” fileert hij voormalig vriend en co-songwriter Paul McCartney op vileine wijze, waaruit duidelijk werd dat de relatie tussen beide volledig verstoord was. Met onder andere George Harrison op enkele tracks als gitarist, drummer Jim Keltner en producer Phil Spector zijn de 10 tracks op “IMAGINE” op een geweldige wijze gespeeld en opgenomen en is het één van de hoogtepunten uit de post-Beatles periode van John Lennon.

Op 11 december 1970 verscheen het eerste solo album van John Lennon, al zou je kunnen zeggen dat hij dit album gemaakt heeft met een band, aangezien de titel “JOHN LENNON/PLASTIC ONO BAND”. The Beatles waren officieel in april van 1970 uit elkaar gegaan en Lennon had met zijn vrouw Yoko Ono al 3 duet albums gemaakt, die niet veel met de muziek van The Beatles of zijn latere solo werk te maken hebben. Met dit album maakte hij een begin 7 solo albums (soms wordt Yoko Ono ook als uitvoerende artieste genoemd) en dit album behoort tot zijn toppers en is terecht uitgegroeid tot een klassieker. Met het schreeuwende “MOTHER” begint hij het album zwaar, want hierin komt de moeilijke jeugd van Lennon naar voren, waarin hij nagenoeg geen contact had met zijn biologische vader en niet bij zijn moeder opgroeide, maar bij zijn oom en tante. Via het kleine “HOLD ON” gaat het in “I FOUND OUT” weer ruiger en schreeuwt Lennon het weer uit. Het werkelijk prachtige “WORKING CLASS HERO” is ook qua tekst briljant, met tegenslag, tegenwerking op school en werk, maar dat je wel kunt uitgroeien tot held. “ISOLATION” is weer een mooi melodieus liedje. “REMEMBER” heeft een heerlijk uptempo beat, door Ringo Starr, die alle drumpartijen speelt. De prachtige ballad “LOVE” is ongetwijfeld voor Yoko Ono bedoelt, “WELL WELL WELL” is uptempo en kent veel herhalingen, daarna wordt weer gas terug genomen met de ballade “LOOK AT ME”. In “GOD” komt de cynische Lennon duidelijke naar voren. Hij bezingt de twijfel die hij heeft aan het God, waarna hij een lijst met dingen opnoemt waarin hij ook niet gelooft, zoals Hitler, Kennedy, Buddha, Elvis en….The Beatles. Het album sluit af met de demo-achtige versie van “MY MUMMY’S DEAD”, waarin hij, net zoals met de opener, over zijn moeder en in dit geval haar overlijden zingt. Met producer Phil Spector is John Lennon erin geslaagd om van “JOHN LENNON/PLASTIC ONO BAND” een geweldig klinkende plaat te maken, die geen minuut verveeld en waarin Lennon zich bloot geeft, als ware het een therapie. Schitterend!!

De nu 74 jarige bassist John Lodge werd in 1966 lid van de Moody Blues en is dat nog steeds. Naast bassist is hij ook songwriter bij die Engelse band en af en toe maakt Lodge een solo album. Zijn tweede plaat, “10.000 LIGHT YEARS AGO” laat een gevarieerd geluid horen. Pop, rock, folk, alles komt voorbij in nog geen 30 minuten. Dat is aan de korte kant, maar maakt het album daarom niet minder interessant. Dat Lodge een begenadigd componist is, laat hij horen in de openingstrack “IN MY MIND”, als zanger is hij minder, vandaar ook dat bij zijn band Justin Hayward als zanger aanwezig is. Toch is dit zeker voor de Moody Blues fans een aanrader, daar ook (ex) leden Ray Thomas en Mike Pinder op dit album te horen zijn. Het is een album met 8 mooie popliedjes, waarbij de gitaar af en toe op de voorgrond treedt!

Jon Anderson is een oude rot in het vak. De inmiddels 74 jarige zanger begon zijn muziek carrière eind jaren ’60 in de symfonische rockband Yes, waarin hij, met een kleine hiaat van eerst 3 en later nog een keer 2 jaar, tot 2004 deel van uit maakte. Met deze band maakte hij klassieke symfonische albums als “THE YES ALBUM” (1971), “FRAGILE” (1972) en “CLOSE TO THE EDGE” (1972) en scoorde hij een Amerikaanse nummer 1 hit met het van “90125” afkomstige “OWNER OF A LONELY HEART”. Maar Anderson heeft een bredere interesse in muziek, getuige zijn succesvolle samenwerking met de Griekse toetsenvirtuoos Vangelis. Met hem maakte hij als Jon & Vangelis in totaal 4 albums, vol met elektronische pop. In Nederland scoorde het duo 2 Top 40 hits, “I HEAR YOU NOW” in 1980 en “I’LL FIND MY WAY HOME” in 1982. Ook bracht de in Accrington, Lancaster Engeland geboren Anderson diverse solo albums uit. Zijn albums laten ook diverse stijlen horen, soms progressief, folky en rock, dan weer poppy en zeer toegankelijk. Hij scoorde zelfs 2 Top 40 hits in Nederland, het van “ANIMATION” afkomstige “SURRENDER” en het erg poppy “HOLD ON TO LOVE”, afkomstige van “IN THE CITY OF ANGELS” uit 1988. Zijn laatste album stamt uit 2011, “SURVIVAL & OTHER STORIES” en het heeft dus 8 jaar geduurd alvorens hij genoeg materiaal had voor een nieuw solo album. Dat is “1000 HANDS: CHAPTER ONE” geworden, waarbij de eerste songs al in de jaren 90 gestalte kregen. Met medewerking van een keur aan muzikanten, zoals Yes leden Chris Squire (hij overleed in 2015) en Alan White, Journey toetsenist Jonathan Cain, Jethro Tull zanger en fluitist Ian Anderson en de Tower Of Power horns, heeft hij ruim 50 minuten nieuwe songs op plaat gezet. Zijn stem is nog steeds even krachtig en aanwezig. Het lijzige, hoge geluid drukt een stempel op de muziek en het is een stem waar je van houdt, of je vindt het verschrikkelijk. De muziek op “1000 HANDS: CHAPTER ONE” schreef hij over een periode van meerdere jaren en laten de diversiteit van Jon Anderson goed horen. Pop met vreemde ritmes en een indrukwekkend gospelkoor in “FIRST BORN LEADERS”, Yes achtige symfonische rock in “ACTIVATE”, een wel erg simpel vrolijk deuntje in “MAKE ME HAPPY”, een mooie ballad “I FOUND YOU” en het licht jazzy klinkende titelnummer. Zijn min of meer gedwongen afscheid van Yes heeft hem niet uit de schijnwerpers gehaald. Hij is/was met meer projecten bezig, zoals met Roine Stolt, Rick Wakeman en Trevor Rabin. Wat daar ook nog uit voort gaat komen, moeten we afwachten. Tot die tijd kunnen we met plezier en bewondering luisteren naar “1000 HANDS: CHAPTER ONE”, in afwachting op nummer 2.

Jon Fratelli werd als John Paul Lawler geboren op 4 maart 1979 en is bekend als zanger, gitarist en componist van de Schotse band The Fratellis. Deze band werd in 2005 in Glasgow opgericht en scoorden in 2006 een internationale hit met de van het debuutalbum “COSTELLO MUSIC” afkomstige meezinger “CHELSEA DAGGER”. Deze Top 40 hit was bij de 3FM actie Serious Request in 2005 een veelgevraagde song en werd daardoor een top 10 hit in Nederland. The Fratellis brachten tot nu toe 5 albums uit, de laatste verscheen vorig jaar mei, “IN YOUR OWN SWEET TIME”. Ze maken alternatieve rock, die stevig, maar ook toegankelijk is. Jon Fratelli, naamgever van het trio, heeft nu met “BRIGHT NIGHT FLOWERS” zijn 2e solo album uitgebracht. In 2011 was “PSYCHO JUKEBOX” zijn eerste en vorige week kwam zijn nieuwste uit. Het is een schitterend album geworden. In iets meer dan 46 minuten komen 9 pareltjes van songs voorbij, die je in de hoek van de country en pop kunt plaatsen. Prachtige verstilde liedjes, piano gedragen ballads, strijkers arrangementen waardoor het geheel naar een nog hoger niveau wordt getild. “BRIGHT NIGHT FLOWERS” kun je niet vergelijken met zijn eigen band, het heeft een geheel andere feel, mellow, zweverig en met enorm veel klasse gemaakt. Wat een verrassend goede plaat is dit geworden!

Joseph Williams werd in de jaren tachtig bekend als zanger van de Amerikaanse rockband Toto en is te horen op de hits "STOP LOVING YOU", "PAMELA" en "MUSHANGA", allemaal van het geweldige Toto album "THE SEVENTH ONE" uit 1988. Hij vertrok daarna weer om in de jaren tien van deze eeuw weer terug te keren in de band waarmee hij het meest succesvol is geweest.
Williams, van 1 september 1960, nam zijn eerste solo album op in de eerste helft van de jaren tachtig, bracht daarna op gezette tijden een nieuwe plaat uit en is ook op diverse projecten te horen. Interessant zijn, wat mij betreft, het duo album met de Zweedse gitarist Peter Friestedt, de albums samen met Friestedt en zanger Bill Champlin (ex Chicago) als C.W.F. en bij het Bulgaarse project Intelligent Music Project.
De stem van de 60 jarige is een genot om naar te luisteren en dat geldt ook weer op zijn nieuwe album, "DENIZEN TENANT". Dit album is net zoals die van zijn vriend én Toto maatje Steve Lukather, verschenen op het Nederlandse label Mascott. Aan de hand van zeer gerenommeerde sessie muzikanten, zoals de gitaristen Mike Landau en Lukather, drummer Simon Phillips, percussionist Lenny Castro, bassist Leland Sklar en Nathan East en toetsenist David Paich zijn 12 songs opgenomen die allemaal goed klinken. De productie is dik in orde, over het songmateriaal ben ik niet 100% enthousiast. Vooral de Peter Gabriel & Kate Bush cover "DON'T GIVE UP", een duet met zijn dochter Hannah Ruick, voegt absoluut niets toe aan het origineel en had achterwege gelaten mogen worden, wat mij betreft. Maar de positieve momenten zijn in de meerderheid.
Opener "NEVER SAW YOU COMING" is geweldig, een spannende rocker met een heerlijke feel, "LIBERTY MAN" heeft een Toto feel doordat er een heerlijke shuffle in zit, het titelnummer is een heerlijke uptempo song waarna "WILMA FINGADOUX" een afwijkend opzet heeft. Het aan electropop denkende is niet geheel passend, al vind ik het wel een goed liedje. "BLACK DAHLIA" is ook weer een Toto achtige track, niet geweldig, maar een degelijke poprocker.
"THE DREAM" heeft een jaren tachtig productie, een lekker westcoast nummer, waarna het persoonlijke hoogtepunt van "DENIZEN TENANT" volgt, de geweldige midtempo rocker "REMEMBER HER". De zang is, zoals in nagenoeg elk nummer, van hoog niveau, de gitaarsolo van Steve Lukather maakt het nummer af. In de ballad "NO LESSONS" is de toevoeging van de trompet mooi gevonden, het is hierdoor een jazzy liedje geworden. Door de Toto shuffle in "MISTRESS WINTER'S JUMP" is het een erg mooie song geworden, waarin Williams ook weer laat horen wat voor een geweldige zanger hij nog steeds is. De Beatles cover "IF I FELL" is aardig en afsluiter "WORLD BROKEN" heeft opnieuw een Toto gevoel. Met Lukather op gitaar en Castro (die ook heel vaak met Toto gespeeld heeft), is dit niet vreemd.
Mooi einde na ruim 50 minuten muziek, waarvan ik 3 á 4 nummers als opvullers beschouw, zeker 3 als absolute toppers beschouw en daardoor het album met een dikke voldoende scoort. Een minder constant album van dat van zijn Toto maatje Steve Lukather, gelijktijdig uitgebracht met dit “DENIZEN TENANT”, maar een must-have voor de Toto fans en liefhebbers van zijn stem kunnen hun hart weer ophalen.
Het is een mooi jaar voor de Toto fans!

Joscelyn Eve Stoker werd geboren op 11 april 1987 in Dover in Engeland en maakte op 16 jarige leeftijd ongelofelijk veel indruk met haar debuutalbum "THE SOUL SESSIONS", dat in september 2003 werd uitgebracht. De wijze waarop de als Joss Stone bekend geworden zangeres de 10 liedjes op dat album interpreteerde, was van een ongekend hoog niveau. Haar stem heeft volume, bereik, karakter en is wat mij betreft een genot om naar te luisteren.

Dat eerste album was een enorm succes met een wereldwijde verkoop van meer dan 5 miljoen exemplaren. Het album stond in de Nederlandse albumlijst meer dan een jaar genoteerd met een vierde plaats als hoogste notering. De eerste hit met een single had ze met "YOU HAD ME" van haar tweede album "MIND, BODY & SOUL" in 2004. De single "TELL ME 'BOUT IT" uit 2007 was ook nog een grote hit en dat geldt ook voor het album waar dat nummer op staat, "INTRODUCING JOSS STONE". Dit was het grootste succes in Nederland. Eind 2020 kwam de geweldige single "WALK WITH ME" dat verrassend genoeg geen hit is geworden.

Na 7 jaar ligt nu haar achtste studio album in de winkel, "NEVER FORGET MY LOVE", opvolger van "WATER FOR YOUR SOUL". Het door Dave Stewart geproduceerde schijfje laat alle facetten van de zangeres horen. Het album gaat geweldig van start met “BREAKING EACH OTHER’S HEART”, een Burt Bacharach achtige nummer, zwaar orkestraal aangezet en de stem van Stone gaat bij tijd en wijle door merg en been. Het iets meer dan 45 minuten durende album gaat verder met het titelnummer. Subtiele swing, mooie arrangementen, heerlijke blazers en een pakkende melodielijn. Een soort swing jazz hoor je in “NO REGRETS”, waarin opnieuw de melodielijn geweldig is. “OH TO BE LOVED BY YOU” doet mij denken aan Amy Winehouse, niet de stem, maar de stijl in het nummer. Blazers geven het liedje een optimistische feel en de stem van Stone maakt het geheel af. Let vooral op de trompetsolo, prachtig! Het tempo gaat omlaag in de ballad “LOVE YOU TILL THE VERY END”. Opnieuw vallen de weldadige orkestrale arrangementen op in dit blue-eyed-soul nummer.

“YOU’RE MY GIRL” is een midtempo soul liedje, met subtiel gitaarwerk en een mooie melodie, “THE GREATEST SECRET” begint met piano en zang, waarna het zich ontwikkelt tot een tango nummer, met opnieuw breed uitgemeten arrangementen. In “DOES IT HAVE TO BE TODAY” moet ik, zoals wel vaker op het album, denken aan Dusty Springfield. De kwaliteit van de albums van die legendarische Engelse zangeres, weet Joss Stone op “NEVER FORGET MY LOVE” te benaderen. Ook in deze ballad, waarin zang en instrumentarium perfect samenkomt. “YOU COULDN’T KILL ME” is een ballad met een boeiende opbouw, waarin Stone emotioneel zingt en waarvan ik vooral het laatste deel erg mooi vind. Het laatste en langste nummer van het album is “WHEN YOU’RE IN LOVE”. Een uptempo, vrolijke soulsong, waarin de zangeres, die een jaar geleden moeder werd van dochter Violet Melissa DaLuz, ingetogen en dan weer voluit zingt. De tempowisselingen maken het één van de beste nummers van het album.

Gelukkig heeft Joss Stone de tijd en inspiratie gevonden om een nieuw album opgenomen en aan de hand van de legendarische Eurythmics componist Dave Stewart is het een plaat geworden die naast prachtige nummers, ook geweldig klinkt. Het is en blijft een genot om haar te horen zingen en vooral in de liedjes met een “heartbreak” tekst, komt dat erg goed uit de verf. Prachtig album!

De muzikale reis van de Amerikaanse band Journey begon bijna 50 jaar geleden, toen in 1973 gitarist Neal Schon en toetsenist en vocalist Gregg Rolie uit Santana stapten. Samen met bassist Ross Valory, gitarist George Tickner en drummer Prairie Prince vond het vijftal zijn, voorlopige, bezetting, die in de jaren die volgden een aantal keer wijzigde. De band specialiseerde zich in progressieve jazzrock en maakte drie albums in dit genre. Het succes bleef uit en op aandringen van het platenlabel, koos de band voor een andere stijl en zochten ze een "echte" zanger erbij.

Op "INFINITY", dat in 1978 verscheen, is Steve Perry voor het eerst als lead vocalist te horen. "WHEEL IN THE SKY" werd een hit, "LIGHTS" groeide uit tot een Journey klassieker en het album werd goed ontvangen en verkocht. De band had zijn richting gevonden en op de albums die volgden, "EVOLUTION" (1979) en "DEPARTURE" (1980) werd die richting verder uitgewerkt. In 1980 gaf medeoprichter Rolie de band aan dat hij zou vertrekken als bandlid van Journey. Hij werd vervangen door de van The Babys afkomstige toetsenist Jonathan Cain. Inmiddels was Steve Smith de drummer van dienst en met Schon, Valory en Perry ging de groep zijn meest succesvolle periode in.

"ESCAPE" in 1981 en "FRONTIERS" uit 1983 werden millionsellers, er werden hits gescoord, zoals "DON’T STOP BELIEVIN'", "OPEN ARMS" en "SEPERATE WAYS" en de groep was constant op tournee. Dat veroorzaakte problemen binnen de band, privézaken, maar ook onderlinge spanningen zorgden ervoor dat Smith en Valory de band verlieten. Als trio, aangevuld met diverse studiomuzikanten werd "RAISED ON RADIO" gemaakt en in april 1986 uitgebracht. Na een tournee was het ook voor Schon, Perry en Cain genoeg en ieder ging zijn eigen weg.

Het was een verrassing voor de fans toen in 1996 het prachtige "TRAIL BY FIRE" in de winkels lag, in de succes bezetting van het begin van de jaren tachtig. Lang mochten we hier niet van genieten. Perry ging, Smith ook en het overgebleven drietal ging op zoek naar nieuwe bandleden. Steve Augeri nam uiteindelijk plaats achter de microfoon en Deen Castronovo werd de definitieve nieuwe drummer. In 2000 verscheen "ARRIVAL", een prachtig album, in 2005 het wisselvallige "GENERATIONS" en daarna vertrok Augeri. Hij had vocale problemen, werd in eerste instantie vervangen door Jeff Scott Soto, maar uiteindelijk definitief door de uit de Filippijnen afkomstige Arnel Pineda. In die bezetting maakten ze het fantastische "REVELATION" en het indrukwekkende, maar ook experimentele "ECLIPSE", dat in 2011 uitgebracht werd.

Hierna volgde een periode van meer gedoe dan musiceren. Drummer Castronovo werd gearresteerd vanwege een geweldsincident onder invloed van drugs. Hij werd schuldig bevonden, uit Journey gezet en vervangen door oudgediende Steve Smith. Op zijn beurt werd hij samen met Ross Valory in 2020 ontslagen, omdat beiden probeerden de rechten van de naam Journey te verkrijgen. Schon en Cain waren het daar niet mee eens, wat tot het ontslag leidde. Veel gedoe in de afgelopen tien jaar, een periode waar nu een einde is gekomen, met de release van van album #15. Met Schon, Cain en Pineda als vaste bandleden, geflankeerd door bassist Randy Jackson, die in de jaren tachtig ook al even deel van de band uitmaakte en drummer Narada Michael Walden. De muzikant, producer en songwriter scoorde zelf ook met singles en albums, maar ook als producer van onder andere George Benson, Mariah Carey, Aretha Franklin en Steve Winwood. Als extra muzikant is Jason Derlatka aangetrokken, als achtergrondzanger.

Vijftien nieuwe nummers op "FREEDOM", bijna 75 minuten muziek, de fans kunnen hun geluk niet op met zoveel nieuwe songs. Ze hebben er dan ook ruim elf jaar op moeten wachten en dan is het ook de vraag of de nieuwe songs, het wachten waard zijn. Laat ik met een minpuntje beginnen. Ik vind de mix niet echt geweldig, de drums liggen af en toe te ver achter in de mix en op enkele momenten klinkt het geheel als een brij, maar dit zijn slechts kleine kanttekeningen. De opener "TOGETHER WE RUN" begint met pianospel van Cain, waarna Pineda meteen laat horen goed bij stem te zijn. Na dat rustige begin krijg je een pakkende, typische Journey rocker voorgeschoteld. Het begin van "DON’T GIVE UP ON US" doet mij denken aan "SEPERATE WAYS" en ook wel aan "MESSAGE OF LOVE" van "TRAIL BY FIRE". Iets trager van ritme, maar uitermate pakkend en metceen heerlijk refrein. De ballad "STILL BELIEVE IN LOVE" wordt ingeleid door melodisch gitaarspel van Schon, Jason Derlatka zorgt voor mooie achtergrondzang, Schon gaat tegen het einde helemaal los en daardoor behoort het nummer tot de toppers van het album. Waanzinnig mooie melodielijn en Pineda in topvorm. In vijf en een halve minuut komt "YOU GOT THE BEST OF ME" in sneltreinvaart aan je voorbij. Een rauwe rocker, heavy riffs, pompende basgitaar, lekker refrein, maar met een iets betere mix, had het nummer opener en mooier geklonken...naar mijn bescheiden mening. "LIVE TO LOVE AGAIN" is een ballad zoals de Amerikaanse band al vaker gemaakt heeft. Het door Cain geschreven nummer heeft een mooie melodie, Pineda zingt fenomenaal en met veel emotie en Schon mag losgaan in enkele solo’s.

"THE WAY WE USED TO BE" kwam vorig jaar juni uit, het eerste teken van leven, wat betreft nieuw materiaal, na de lange stilte. Een heerlijke rocker, subtiel toetsenspel en een pakkende melodie. "COME AWAY WITH ME" is een vuige rocker, de zang van Pineda klinkt alsof hij door een megafoon zingt, voor mij persoonlijk één van de minste songs. Om de terugkeer van Deen Castronovo meer cachet te geven, mocht hij de leadzanger zijn in de midtempo ballad "AFTER GLOW", zijn enige bijdrage aan het album. Hij zingt geweldig in dit prachtige nummer, waarin Schon ook weer helemaal los gaat, wat een klasbak is hij toch. Het laatste deel is van topkwaliteit, alles wat Journey goed maakt, komt daarin samen. De rocker "LET IT RAIN" was de derde single die uitgebracht werd en het nummer klinkt niet echt top. Het is weer een vuige rocker, zit boordevol met instrumentarium, waardoor het als een brij klinkt. De zang van Pineda zit ook wat ver weg in de mix. Dat het nog rauwer en harder kan bewijst "HOLDIN' ON", voor mij het minste Journey nummer van "FREEDOM". Bijzonder zijn de prominente toetsensolo's, de zang van Pineda klinkt geknepen, de riffs van Schon zijn dan wel weer vet. Walden en Jackson leggen een solide basis neer, toch kan dat het nummer niet redden.

"ALL DAY AND ALL NIGHT" is het laatste deel in het heavy middenstuk, en wat mij betreft het beste van de drie. Pineda zingt op de toppen van zijn kunnen. De zanger schreef zelf aan "DON’T GO" mee, een heerlijke melodische rocker, Schon in topvorm, toetsenspel en achtergrondzang zijn dik in orde in dit commercieel klinkende, maar ook zeer geslaagde nummer. Een instant favoriet is "UNITED WE STAND", een echte Journey song, prachtige melodielijnen, Schon die de sterren van de hemel speelt en Pineda zingt eveneens hemels. Kerkorgelsound domineert het begin van "LIFE ROLLS ON", dat na een rustig begin zich ontwikkelt tot een fijne rocker. De gitaarsolo is zo typerend voor Schon en ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Pineda krijgt de hoofdrol aan het begin van de langste track van het album, "BEAUTIFUL AS YOU ARE". Nadat intro volgt een heerlijke melodieuze rocker, met prachtige samenzang, de gitaarsolo is ongelofelijk mooi en ondanks de ruim zeven minuten speeltijd, verveeld het geen seconde. Een geweldig slot.

"FREEDOM" is een wisselvallig album, een zeer gevarieerd album, maar ook wel een goed album. De wisselvalligheid zit hem vooral in het zeer heavy middenstuk, dat ik het minste deel van het schijfje vind. Ik had deze achterwege gelaten, waardoor het album meer evenwichtiger zou zijn. Er is echter meer dan genoeg te genieten, met een aantal nieuwe Journey klassiekers, waardoor de verwachtingen toch worden waargemaakt. Overigens zijn zowel Jackson als Walden alleen op album te horen zijn, want beiden zijn niet met de band tijdens hun huidige tournee. Zoals aangegeven is Deen Castronovo weer in genade aangenomen als drummer en is Todd Jensen de nieuwe bassist. In afwachting of ze Europa eindelijk weer gaan bezoeken voor live optredens moeten we het met "FREEDOM" doen, zo waar geen straf.