De Argentijnse prog band Bad Dreams bracht in 2015 zijn eerste album uit. "APOCALYPSE OF THE MERCY" blinkt uit in goed in het gehoor liggende melodieën. De invloeden komen van onder andere Genesis en Pink Floyd, maar ze hebben wel degelijk een eigen stijl. Smaakvolle soli op gitaar en keyboard en zanger Gabriel Agudo heeft een aangenaam stem geluid. De opener en tevens titelstuk is met ruim 13 minuten het magnum opus van dit schijfje. Het heeft 2 sferen, van uptempo naar sfeervol Floydiaans in het tweede deel. Dit is ook het visitekaartje van Bad Dreams, want de kwaliteit blijft ook in de resterende songs op dit hoge niveau. Een aanwinst voor het melodieuze prog genre.

Na het indrukwekkende debuut verscheen een jaar later het tweede schijfje van het Argentijnse Bad Dreams. Een waardige opvolger met 7 gevarieerde songs waarop de band nog meer een eigen geluid hebben ontwikkelt. De inspiraties zijn meestal beperkt te horen, maar in "A TRICK IN THE WIND" ligt het er dik bovenop dat Genesis tot de favorieten van Bad Dreams behoort. Voor de rest 7 prachtige songs, variërend van uptempo naar sfeervol en rustig, met een weergaloze hoofdrol voor Marillion gitarist Steve Rothery in het titelnummer, "DÉJÀ VU". Een zeer geslaagd tweede album!!

Ze is inmiddels 76 jaar jong (geboren 24 april 1942 in New York) en heeft een carrière achter de rug waar je U tegen moet zeggen. Zangeres, actrice in films of op het toneel, ze kan het allemaal. Met “WALLS” brengt Barbra Streisand haar 36e studio-album uit, als ik goed geteld heb. Haar eerste album verscheen in 1963 en was toepasselijk getiteld “THE BARBRA STREISAND ALBUM” en in 1968 was ze voor het eerst te bewonderen in een grote film, “FUNNY GIRL”. Voor deze rol won ze een Oscar en liet zien welke talenten ze allemaal heeft. Haar muzikale carrière was er eentje van ups & downs, omdat ze zich niet alleen op het zingen richtte. Het eerste album dat aan beiden zijden van de Atlantische oceaan een groot succes was, is natuurlijk “GUILTY”, dat in 1980 verscheen. Dit album maakte ze samen met Bee Gees zanger Barry Gibb en de single “WOMAN IN LOVE” werd ook in Nederland een nummer 1 hit. In totaal verkocht “GUILTY” meer dan 15 miljoen exemplaren en is daarmee haar grootste commerciële succes. In 2005 probeerden Streisand en Gibb het succes van dat album te evenaren met “GUILTY PLEASURES”, maar ondanks een mooi album, kwam het qua succes niet in de buurt van “GUILTY’. De vrouw die slechts sporadisch optreedt komt dit jaar met een nieuw album waarop een aantal klassiekers staan, maar ook nieuwe liedjes, waarbij Streisand aan 3 songs meeschreef. Het is een mooie, sfeervolle plaat geworden met een prachtige combi van John Lennons “IMAGINE” en Louis Armstrong zijn “WHAT A WONDERFUL WORLD” en het door Burt Bacharach en Hal David geschreven en door velen uitgevoerde “WHAT THE WORLD NEEDS NOW”. Het thema van de zojuist genoemde songs komt terug in het hoogtepunt van het album, “DON’T LIE TO ME”. Hierin gaat Streisand als een ware vrouwelijke Bob Dylan tekeer tegen Donald Trump en staat ze als het ware op de barricaden om duidelijk te maken dat het beleid van de president van Amerika volgens haar niet de juiste is. Dit geeft het album dat extra’s mee, waardoor het een voor de fans een “must have” is geworden en voor liefhebbers van zangeressen met een prachtige karakteristieke stem en “must listen” is. Prima album van de grand lady uit de Amerikaanse entertainment!

In 2001 verscheen het laatste Bee Gees album, waarna Maurice Gibb op 12 januari 2003 en zijn tweelingbroer Robin op 20 mei 2012 kwamen te overlijden en de Bee Gees definitief een gesloten boek werd. Barry Gibb heeft jaren nodig gehad om het gemis van zijn broers en mede bandleden te kunnen verwerken en vond op 70 jarige leeftijd de inspiratie en kracht om weer een album te maken. “IN THE NOW” is het tweede solo album van Gibb, na “NOW VOYAGER” in 1984. In 1988 maakte hij ook op eigen naam een soundtrack voor de film “HAWKS”, maar een groot succes werd dat niet. Kreeg hij bij zijn songwriting altijd steun van zijn broers, op “IN THE NOW” krijgt hij die van Stephen en Ashley Gibb, zijn zoons. De plaat ademt Bee Gees, swingt op zijn tijd en ook de ballads zijn natuurlijk aanwezig. Allemaal gezongen door een bejaarde zanger, wiens stem iets aan slijtage onderhevig is, maar nog altijd een genot om naar te luisteren. Fans kunnen hun hart ophalen aan dit niet verwachte album, waarbij je bij de deluxe editie een 3-tal extra nummers krijgt. Gibb kan trots zijn op deze plaat, die al diverse rondjes in mijn cd-speler heeft gedraaid.

Bastille werd in 2010 opgericht door Dan Smith. Allereerst was het een solo project van de zanger en componist, maar werd op een gegeven moment uitgebreid met drummer Chris Wood, toetsenist Kyle Simmons en gitarist Will Farquarson. De band brak door met de aanstekelijke single “POMPEIÏ” dat in Nederland in 2013 een hit werd, plaats 14 in de Top 40. Het debuutalbum “BAD BLOOD” verkocht ook goed en stond vol met aanstekelijke songs, waarbij de drums een prominente plaats innemen. Ondanks airplay van onder andere “THINGS WE LOST IN THE FIRE” scoorden ze in ons land geen hits meer die van het debuut af werden gehaald. Het tweede album “WILD WORLD” verscheen in 2016 en met “GOOD GRIEF” scoorden ze in Nederland weer een behoorlijke Top 40 hit, maar het album verkocht beduidend minder dan het debuut. De songs waren minder catchy en leken veel op muziek van generatiegenoten als Imagine Dragons. Dat is ook wel een beetje het geval voor album nummer 3, “DOOM DAYS”. De prominente drums van het eerste album zijn voorgoed (?) verdwenen en daarvoor zijn ritme uit een drumcomputer in de plaats gekomen. Toch klinkt “DOOM DAYS” niet verkeerd en is Bastille erin geslaagd om pakkende melodieën te componeren en variatie aan te brengen in de songs. Persoonlijk blijft het debuutalbum de topper in het oeuvre van deze Engelse band en zijn ze er nog niet in geslaagd om een topsong zoals “POMPEIÏ” op te nemen, maar dat kan nog. Met dit album blijven ze in de schijnwerpers staan en de 40 minuten muziek zorgen absoluut niet voor een “doom day".

De Britse folk band Bear's Den werd in Londen geformeerd en bestaat inmiddels tien jaar. Andrew Davie en Kevin Jones zijn de stabiele factoren van de groep, Joey Haynes, medeoprichter, heeft de band in 2016 verlaten.

Het debuutalbum "ISLANDS", dat in 2014 verscheen was een succes en zette de band meteen op de kaart. Opvolgers waren "RED EARTH & POURING RAIN" uit 2016 en "SO THAT YOU MIGHT HEAR ME" dat in 2019 verscheen. Met Paul Firth brachten ze in 2020 "FRAGMENTS", maar "BLUE HOURS" is het vierde studioalbum van het duo. De muziek die Bear’s Den maakt zou je kunnen plaatsen in de hoek van indie en folk. Er zijn op bepaalde momenten behoorlijke raakvlakken met Snow Patrol, zowel qua stem als muziek. Het is toegankelijk, zit goed in elkaar en de liedjes zijn pakkend.

Dat geldt ook voor “BLUE HOURS”, iets meer dan 43 minuten en tien songs. “NEW WAYS” is een heerlijk, uptempo opener met een mooie melodielijn. In het titelnummer gaat het tempo nog iets omhoog en het nummer heeft een synth-pop aanpak, met smaakvolle variatie. “FRIGHTENED WHISPERS” is het eerste rustpuntje, een prachtig en sfeervol nummer met rustige en stevigere delen. “GRATITUDE” is één van de hoogtepunten van het album. Mooi, ingetogen gezongen en een heerlijke melodielijn en het werkt toe naar een soort van climax, waardoor de spanning in het nummer blijft. Er staan op het album twee nummers van iets meer dan vijf minuten en de ballad “SHADOWS” is de eerste. Ik vind hier de link met Snow Patrol erg duidelijk. Het pianospel is prachtig, smaakvolle strijkers arrangementen en de toevoeging van de blazers is goed gevonden. Daarna volgt opnieuw een ballad, want “ALL THAT YOU ARE” is een regelrechte “heartbreak song”, waarbij er met respect terug gekeken wordt op een relatie die het niet gered heeft. “I Hope You Find Someone Who Loves You, For All That You Are, I Hope I Find Someone Who Loves Me, For All That I Am”, een prachtige zin. Het tempo gaat omhoog in het pakkende “SPIDERS”, waarna in “SELECTIVE MEMORIES” het tempo weer zakt. Beide nummers zijn de moeite waard, maar ik vind ze bij de mindere songs van “BLUE HOURS” horen. Bijna vijf minuten klokt “ON YOUR SIDE”, dat na een mooi intro uitgroeit tot een sfeervol liedje met opnieuw een prachtige melodie. Het tweede nummer dat boven de vijf minuten klokt is het slotakkoord “ALL THE WRONG PLACES", ballad, prachtige strijkers arrangementen, van heel zacht en klein naar iets groter, maar allemaal wel binnen de typische ballad aanpak. De leadzang van Davie drukt een intieme stempel op de muziek. Zijn stem is melancholisch, heeft variatie en ik vind het een mooie stem.

“BLUE HOURS” laat misschien niet veel nieuws van Bear’s Den horen, maar het album is wel een prima toevoeging op het reeds bestaande materiaal van het duo en is daarom een mooi cadeau voor hun 10 jarig jubileum. Prachtig album en op naar de 15 jaar!

In maart 1993 verscheen het debuutalbum “GOLDEN FEELINGS” van Bek David Campell, die onder zijn artiestennaam Beck internationale bekendheid heeft verworven. De op 8 juli 1970 in Los Angeles California geboren zanger, componist, producer en multi-instrumentalist heeft de gave om verschillende muziekstijlen eigen te maken. Of het nu folk, rock, soul, electronic, hip-hop, country of psychedelische muziek is, Beck voegt er iets eigens aan toe en dat maakt van hem een bijzondere muzikant. In 1994 scoorde hij een internationale hit met “LOSER”, afkomstig van zijn album “MELLOW GOLD” en hij heeft sindsdien niet meer zoveel succes met een single gehad, maar zijn naam is wel gevestigd. Het dertiende album “COLORS” ligt sinds vorige week in de winkels en is een prima vervolg op zijn vorige plaat, “MORNING PHASE”, dat in februari 2014 uitkwam. Mooie popliedjes, met hier en daar scherpe randjes, waanzinnig goed gespeeld, gevarieerd met verschillende muzikale stijlen…eigenlijk zoals je het van Beck mag verwachten. De stem van Beck herkenbaar, karakteristiek en hij weet ook de koortjes goed neer te zetten, daardoor krijgt de plaat een warme sfeer en de smaakvolle kleine psychedelische invloeden geven het geheel een kleurrijk geheel, en laat dat nu perfect aan te sluiten bij de titel…”COLORS”. Prachtplaat!

Op 19 december 2015 kwam er een einde aan het tijdperk Normaal. De band onder leiding van de “godfather van het høken”, Bennie Jolink, was sinds de doorbrak in 1977 met dé Normaal hit “OEREND HARD”, een succesvolle popgroep geweest. De gezondheid van frontman, componist, zanger en gitarist Jolink was de oorzaak van het einde van Normaal. De astma had hem klein gekregen! Talloze albums, singles en optredens hadden de tol geëist en noopte hem er toe om de band op te heffen. Muziek maken zit echter in elke vezel van zijn lijf en met De Pensionado’s bracht hij eind 2016 een album uit, en trad met ze op bij de cd-presentatie. De rust en ongetwijfeld goede medicatie zorgden ervoor dat Jolink zich weer fitter begon te voelen en najaar 2018 werd een reünie optreden aangekondigd op de plek waar het in 1975 allemaal begon, Lochem. Eind maart kwam het boek inclusief cd uit, met als titel “BERNARD JOLINK POST NORMAAL”. Twaalf nieuwe songs met teksten die typisch Jolink zijn, relatieverend, verhalend, humoristisch en soms ook confronterend. De muziekstijl bevindt zich in verschillende stijlen. Dixieland, country, rock ’n roll, blues, alles komt voorbij en het past ook allemaal erg goed bij elkaar. Dat maakt dit album tot een must-have voor de Normaal/Jolink fans, zeker ook door de medewerking van Alan “De Gaspiepe” Gascoigne. Het boek is een persoonlijke kijk van Jolink op de afgelopen paar jaar (vanaf het afscheidsconcert in december 2015), uitleg van de nieuwe liedjes en daarbij zorgen werkelijk schitterende tekeningen van hem zelf voor een schitterend document. “Opa” Jolink is terug van nooit weggeweest!!

Op 2 juli 1980 werd Bertolf Lentink geboren in Dronten en in 2009 verscheen zijn debuutalbum “FOR LIFE”, dat eind 2008 voorafgegaan werd door zijn grootste hit tot nu toe, “ANOTHER DAY”. Sindsdien brengt Bertolf regelmatig albums uit, die allemaal uitblinken in mooie ambachtelijke popliedjes, waarin de geest van The Beatles regelmatig rondwaart. Bertolfs grote liefde voor de sixties werd de afgelopen paar jaar door hem op het podium gebracht als Her Majesty, waarin hij samen met onder andere Bauke Bakker en Jelle Paulesma een werkelijk briljante ode brengen aan Crosby, Stills, Nash & Young. Gelukkig heeft hij weer tijd om een album onder zijn eigen naam uit te brengen en dat is “BIG SHADOWS OF SMALL THINGS”. Met 12 prachtige liedjes, die in stijl uiteenlopen van sixties pop naar country, ballad en dromerige, licht psychedelische Beatleske “WINTERTIME #2”. Maar ook staan er op dit album uptempo songs, zoals “PLEASE COME BACK IN MY LIFE”, met een prachtige bijdrage door blazers. “BIG SHADOWS OF SMALL THINGS” is passend in deze tijd van het jaar, heerlijke melancholische herfst/winter muziek. Bertolf blijft één van de meest getalenteerde muzikanten en componisten van Nederland.

Big Big Train (BBT) is een Engelse band die in 1990 werd opgericht en dus al 31 jaar bestaat. In die periode hebben verschillende muzikanten deel uitgemaakt van BBT en multi-instrumentalist Greg Spawton is de enige die vanaf het prille begin lid was van BBT. Belangrijkste leden zijn momenteel de reeds genoemde Spawton, drummer en zanger Nick D’Virgilio, leadzanger David Longdon en eveneens multi-instrumentalist Rikard Sjöblom.

Op het nieuwste album krijgen ze vocale ondersteuning van Carly Bryant, van gitarist David Foster, violist Aidan O’Rourke en enkele blazers. Dat nieuwste album is #13 en de opvolger van “GRAND TOUR” uit 2019. Voor mij persoonlijk brak BBT door met het tweeluik “ENGLISH ELECTRIC”, part 1 & part 2 dus. Die verschenen in 2012 en 2013, maar ook de voorganger “THE UNDERFALL YARD” uit 2009 laat al het geluid horen dat ze met de albums die volgden vervolmaakt hebben. Waar kun je de muziek van BBT dan onder scharen? Het is absoluut progressieve rock, vermengd met pop, folk en het heeft af en toe ook wel iets theatraals. Boeiend als je het mij vraagt.

Het nieuwe album is getiteld “COMMON GROUND” en het trapt af met het zeer toegankelijke “THE STRANGEST TIMES”. Een typisch lockdown lied met bijpassende tekst, een pakkend ritme, heerlijke melodie en een refrein dat in je kop kan gaan zitten. De stem van Longdon zorgt ook voor die toegankelijkheid, hij heeft een mooie stem, zingt helder en het heeft af en toe een klein rauw randje. In “ALL THE LOVE WE CAN GIVE” zit mooie samenzang, prachtig toetsenspel en hoor je D’Virgilio, die het nummer geschreven heeft, ook zingen, wat ook weer genieten is. “BLACK WITH INK” is één van de vier nummers die rond de 7 á 8 minuten klokt en zangeres Bryant krijgt hier een prominente rol in, wat de afwisseling nog groter maakt dan wat al gebruikelijk is bij BBT. Bryant is een Engelse singer-songwriter die al meerdere albums heeft gemaakt, maar die perfect past binnen het BBT concept.
“BLACK WITH INK” is een prachtig nummer met mooi gitaarwerk, subtiel toetsenwerk en het heeft enkele heerlijke tempowisselingen. Eén van de kortere nummers op “COMMON GROUND” is het zeer melodische “DANDELION CLOCK” met heerlijk basspel door de schrijver van dit nummer, Gregory Spawton, waarna het kortste nummer volgt, het bijna twee en een halve minuut instrumentale “HEADWATERS”, een rustig liedje waar Sjöblom alleen in de schijnwerpers staat. Ook “APOLLO” is een instrumentaal nummer, geschreven voor D’Virgilio en de drums hebben dan ook een prominente plaats in het nummer. Stuwend, ritmisch, heerlijk! De viool is één van de andere instrumenten die solistisch te horen is. Het titelnummer klokt bijna 5 minuten en is geschreven door Longdon en zijn stem zorgt bij mij weer voor kippenvel. Het is een toegankelijk progressief popliedje met mooie samenzang.
Het magnum opus, oftewel de gebruikelijk epic op een album dat onder de progressieve rock valt, is het 15 minuten durende “ATLANTIC CABLE”. Het begint rustig met mooie toetsenspel en fluit, het tempo gaat daarna flink ophoog met een heerlijke toetsensolo, weer een tempowisseling met een ingetogen gitaarsolo. Dat zijn slechts de eerste 4 minuten en wat daarna volgt is van grote klasse. Yes-achtig basspel, mooie melodielijnen, heerlijke vocale gedeelten, tempowisselingen en solo’s. Het uit 5 delen bestaande track is één van de hoogtepunten op het album en Spawton heeft zich als componist overtroffen, geweldig!! “ENDNOTES” is wat de titel al aangeeft, het laatste nummer en ook weer door Spawton geschreven. Pakkend rustig ritme en weergaloos mooie zanglijnen door Longdon het en laatste deel is het genieten van blazers en de melodie, die blijft je bij.

BBT heeft met dit nieuwe schijfje weer een fantastische aanvulling voor hun al imposante oeuvre gemaakt en het is te hopen dat deze band snel live in Nederland te bewonderen is.

Zaterdagmiddag 20 november 2021 las ik het verschrikkelijke nieuws dat Big Big Train zanger en frontman David Longdon aan de gevolgen van een ongeluk van vrijdagochtend 19 november was overleden. De man met de prachtige karakteristieke stem werd slechts 56 jaar en liet twee dochters Amelia en Eloise en zijn partner Sarah Ewing achter. Zijn band had in de periode tot aan zijn dood hard gewerkt aan een nieuw album en er lagen plannen voor een tournee. Het nieuwe album, nummer 14 in het oeuvre van BBT, is getiteld "WELCOME TO THE PLANET" en kun je niet los zien van het heengaan van Longdon. Niet dat het album daar op in gaat, alles was al klaar en opgenomen voor die dramatische dag in november.

Eind juli 2021 verscheen het vorige album, "COMMON GROUND" en je kunt concluderen dat de groep vol inspiratie zat en de corona periode optimaal heeft gebruikt voor het schrijven van nieuwe muziek. Dit keer ruim 47 minuten muziek, negen tracks die qua speelduur uiteenlopen van bijna twee en een halve minuut naar iets meer dan 7 minuten.

Met het zeer poppy, met blazers opgeluisterde “MADE FROM SUNSHINE” start het album. Heerlijke melodie en de stem van Longdon steelt meteen weer de show, al deelt hij de vocalen met de violiste Clare Lindley en toetseniste Carly Bryant. De trompet en gitaar solo maken het geheel op een perfecte wijze af. Lindley leidt “THE CONNECTION PLAN” in met pakkend vioolspel. Longdon zingt samen met drummer Nick D’Virgilio. In net geen vier minuten laat BBT horen wat ze zo goed maken, pakkende prog met pop elementen en voortreffelijk gebruik van instrumentarium. Vooral de toetsen vind ik goed in dit nummer. “LANTERNA” begint rustig, mooie vocale arrangementen, dan gaat het tempo omhoog, blijven de fenomenale zangpartijen je oren verblijden en is vooral het ritme geweldig. Als een soort trein dendert het nummer pakkend door, op een enkel rustpuntje na. “CAPITOLINE VENUS” is het kortste nummer en een prachtige ballad, met mooie begeleiding op akoestische gitaar. Er staan twee instrumentale nummers op "WELCOME TO THE PLANET", waarvan “A ROOM WITH A VIEW” de eerste is. Geschreven door Rikard Sjöblom, opgebouwd rondom een mars-achtig ritme, is erg proggy, waarschijnlijk het minst toegankelijke nummer op het album.

"PROPER JACK FROST" werd in november 2021 uitgebracht en is een kerstnummer van BBT. Niet een puur kerstnummer, want belletjes en andere kerst-instrumenten ontbreken, maar de tekst is wel degelijk gericht op het jaarlijkse feest in december. “Do You Remember When Snow Fell At Christmas?”, “On A Sledge With Rusty Rails, Onе More Run Then Home”, het is tekstueel prachtig en heeft een kerstsfeer. Het is een uptempo nummer, Carly Bryant zingt prachtig in de bridge, dit is één van die nummers van BBT die bij mij altijd blijven binnenkomen. Instrumental #2 is “BATS IN THE BELFRY”, geschreven door D’Virgilio en een pakkend, met geweldig drumwerk, nummer, waarin opnieuw blazers het een typisch BBT song maken. Prachtig vocaal werk opent het langste nummer van het album, “OAK AND STONE”. Breekbaar is de stem van Longdon en wetende dat hij er niet meer is, maakt voor mij dit nummer extra emotioneel. Jazzy ritme, prachtig pianowerk, dan gaat het tempo een paar versnellingen omhoog, komen er weer blazers bij en als het naar een soort climax toewerkt, doen ze dat in een iets lager tempo. De laatste minuut is rustig, met koorachtige vocalen. Het titelnummer is het slotakkoord. “WELCOME TO THE PLANET” is geschreven voor Bryant, die samen met Longdon het nummer zingt. Het begint rustig, ingetogen, fluit, samenzang en heel langzaam komt het tot leven. Toetsensolo en in het laatste deel mag Bryant laten horen dat ze een erg goede zangeres is. Je hoort jazz gecombineerd met dixieland, waarna de rust terugkeert en het album met één van de hoogtepunten tot stilstand komt.

“WELCOME TO THE PLANET” is weer een geweldig BBT album geworden. Razendknap dat ze een half jaar na “COMMON GROUND” met een album komen, dat ook weer bol staat van prachtige composities. Het is progressieve muziek, met invloeden van jazz, folk en pop en dat op een ingenieuze wijze met elkaar vermengd. Ik beluisterde het album voor het eerst op de release dag via Spotify. Het nummer dat aansluitend door deze streamingsdienst gedraaid werd, was er één van Ray Wilson. Is dat niet een perfecte vervanger van Longdon? In ieder geval tijdens een tournee waarbij Longdon geëerd zou kunnen worden, zou Wilson daar deel van uit kunnen maken.

De toekomst zal het uitwijzen of de band een doorstart gaat maken, het album leent zich er in ieder geval wel voor. De band zal de komende periode gebruiken om het verdriet een plekje te geven en om te onderzoeken waar de toekomst voor BBT ligt. Longdon wordt in ieder geval met een geweldig album geëerd!

Big Star is een band die verrassend genoeg niet is doorgebroken bij het grote publiek. De in 1971 in Memphis Tennessee USA opgerichte band was vooral in zijn eerste periode erg goed.

Alex Chilton op gitaar en piano, Chris Bell op gitaar, Andy Hummel op basgitaar en Jody Stephens op drums waren de leden in die eerste 4 jaar. De eerste drie zongen ook, er was een grote bewondering voor The Beatles en kun je de stijl van het debuutalbum "#1RECORD" koppelen aan de Fab Four, maar er zijn ook connecties met de Rolling Stones en The Byrds. Chilton en Bell waren de belangrijkste songwriters en het album ademt variatie en kwaliteit. In ruim 37 minuten worden 12 liedjes gepresenteerd en er wordt met “FEEL” afgetrapt, soul, rock, heerlijk tempo, mooie zangpartijen, een te gekke opener. Hoogtepunt nummer één is “THE BALLAD OF EL GOODO”, een werkelijk fenomenaal mooi liedje. Geweldige opbouw, Byrds-achtige koortjes, beklijvende melodie en een subliem refrein. Ook in “IN THE STREET” waart de geest van The Byrds rond op het moment dat de koortjes beginnen en de 12-string gitaar prominent te horen is. De leadzang van Bell is net zoals in het openingsnummer lekker fel. “THIRTEEN”, gezongen door Chilton, is door het Amerikaanse muziekblad Rolling Stone bestempeld als één van de “mooiste vieringen van adolescentie”. Het klein gehouden liedje is dan ook van ongekende schoonheid. Bell trekt weer van leer in de stevige rocker “DON’T LIE TO ME”, dat een halverwege een kakafonie aan geluid produceert. “THE INDIA SONG”, geschreven en gezongen door Hummel is weer een Beatleske liedje, mooie samenzang, aanstekelijke melodie en niet te veel instrumentatie.

“WHEN MY BABY’S BESIDE ME” is een pakkende rocker met een heerlijke melodie en mooi gitaarwerk. “MY LIFE IS RIGHT” is ook weer zo’n liedje dat meteen raak is, bij de eerste luisterbeurt zat het in mijn systeem. Klein, dan weer uitpakken, mooie zanglijnen en koortjes, een geweldig nummer. Waar de nummers die Bell zingt vaak de stevige songs zijn, worden de rustpuntjes en melodisch erg aanstekelijke nummers gezongen door Chilton en dat geldt ook voor “GIVE ME ANOTHER CHANCE”. Mooie koor arrangementen, gitaar en subtiele bijdragen van andere instrumenten en op een fantastische wijze gezongen, top nummer! Als “TRY AGAIN” begint, zit je meteen in het liedje. Akoestische gitaar, mooie korte gitaarsolo en die komt gedurende het nummer vaker voorbij. Klein gehouden, maar krachtige gespeeld en gezongen liedje. “WATCH THE SUNRISE” heeft een prachtige intro, gitaar gedragen en Chilton geeft het nummer vocaal weer dat extra, waardoor het een boeiend liedje blijft. In het tweede deel komt er iets meer instrumentatie bij, krijgt het een Crosby, Stills, Nash & Young achtige sfeer en groeit het uit tot opnieuw een topper en één van mijn favorieten van “#1 RECORD”. Minder dan een minuut duurt de afsluiter “ST 110/6”, opnieuw hemelse koortjes en akoestische begeleiding. Had langer mogen duren.

Onbegrijpelijk, maar het succes van "#1RECORD" bleef uit en dat gold ook voor de opvolger "RADIO CITY". Mede daardoor én problemen met de platenmaatschappij ging de groep na album #3, "THIRD (SISTER LOVER)" uit elkaar. Vooral R.E.M. heeft niet onder stoelen of banken gestoken dat ze beïnvloed zijn door Big Star. Overigens zijn er meer bands die Big Star noemen als het gaat om inspiratie. Gelukkig is die waardering er dus wel gekomen en hebben ze vanaf de eerste helft van de jaren negentig tot ver in het nieuwe decennium daar nog van kunnen profiteren, want toen kwamen ze weer bij elkaar. In die periode brachten ze ook “IN SPACE”, het vierde en laatste album van de band uit. De kwaliteit van de eerste twee albums hebben ze hiermee niet kunnen benaderen, maar dat is ook erg lastig. Ken je de band nog niet, pak dit album er eens bij en wie weet word je wel verrast!

Zo af en toe word je enorm verrast en dat was bij mij het geval toen ik in oktober 2018 “BLEEDING SECRETS” van Bill Champlin & Wunderground voor het eerst beluisterde. Wat een ongelofelijke lekkere plaat is dat!! Maar eerst enkele achtergronden. Bill Champlin is voormalig lid van de Amerikaanse pop/rock/jazzrock band Chicago en werd geboren op 21 mei 1947 en is dus 71 jaar. Hij maakte bijna 30 jaar deel uit van deze band, maar bracht ook af en toe een solo album uit. Zijn eerste uit 1978. “SINGLE” is een klassieker binnen de AOR/melodic rock en laat horen welke kwaliteiten Champlin had. Binnen Chicago schreef hij mee aan een aantal songs, maar zag ook ruimte om zelf wat uit te brengen. Rond 2009 verliet hij de band, vermoedelijk met ruzie, want hij wil niets meer weten van Chicago. Met Toto zanger Joseph Williams en gitarist Peter Friestedt bracht hij in 2015 het prachtige album “C.W.F.” uit en in 2018 had hij tijd en veel inspiratie gevonden met met zijn vrouw Tamara Champlin en zanger/gitarist Gary Falcone, die gewerkt heeft met onder andere Kenny Loggins en David Foster. “BLEEDING SECRETS” bevat 13 geweldige tracks die, wat mij betreft, laten horen hoe AOR en melodic rock gemaakt dient te worden. Met passie, kwaliteit en veel variatie. Dit album laat je elke keer weer genieten van pop, rock, beetje jazz en funk, ballads, blazers, lekkere gitaar en keyboardsolo’s…geweldig. Om met één van de tracks te eindigen…”THEY DON’T MAKE ‘EM LIKE THEY USED TO”. Dat klopt wel, maar gelukkig heeft deze 70 plusser met zijn kompanen die inspiratie wel gevonden en dit briljantje gemaakt.

William Wyman Sherwood werd op 14 maart 1965 geboren in Las Vegas en ontwikkelde op jonge leeftijd een grote interesse voor muziek, vooral het bespelen van instrumenten. De basgitaar is sinds jaar en dag de belangrijkste, maar ook op de gitaar en andere instrumenten kan Billy Sherwood goed uit de voeten. In de eerste helft van de jaren tachtig maakte hij samen met zijn broer Michael deel uit van Lodgic, een band die progressieve rock maakte. Zijn eerste eigen band was World Trade, dat in 1989 een prachtig debuutalbum uitbracht, waarop Sherwood ook de lead zang voor zijn rekening nam. Met deze band maakte hij nog 2 albums, in de tussentijd was hij ook lid van Yes en nam een aantal tribute albums op met diverse muzikanten. Ook als solo artiest bracht hij albums uit en het recent verschenen "CITIZEN IN THE NEXT LIFE" is het vervolg op het in 2015 verschenen "CITIZEN". Op dat album maakte hij gebruik van gasten zoals Chris Squire, Rick Wakeman, Steve Hackett en Alan Parsons, op deze nieuwe speelt en zingt hij alles zelf. De muziek van Sherwood is te plaatsen in de hoek van progressieve rock met pop elementen en de teksten gaan over de belevenissen van het karakter Citizen en zijn ontmoetingen met onder andere Hitler, Stephen Hawkins en Christopher Columbus. De vergelijking met Yes is nooit ver weg, zeker de Yes van de jaren tachtig. Sherwood is een klasbak, weet wat een song nodig heeft en hoe je dat opneemt en produceert. Want ook als producer weet hij zijn stempel elke keer weer op een album te drukken, zoals bij The Prog Collective, dat eigenlijk ook een solo project van hem is. Ken je een album van Billy Sherwood en vind je die goed, dan kun je gerust meer van hem kopen, zoals deze "CITIZEN IN THE NEXT LIFE", want ondanks de wel zeer herkenbare stijl en muziek, zijn de 10 tracks op dit album van grote klasse. Overigens is Sherwood momenteel de bassist in Yes én Asia, waarin hij de plaatsen inneemt van overleden voorgangers, respectievelijk Chris Squire en John Wetton.

Jasmine Lucilla Elizabeth Jennifer van den Bogaerde werd zo’n 10 jaar geleden bekend bij het grote publiek dankzij haar hits “SKINNY LOVE” in 2011 en “PEOPLE HELP THE PEOPLE”. Beide songs bereikten in Nederland de top 5, waarvan de eerste “net niet de nok”, deze bleef steken op de tweede plaats. Dit nummer, geschreven en uitgevoerd door Bon Iver stamt uit 2008, maar het was de kale indringende versie van Birdy, zoals de zangeres zich noemt, die ervoor zorgde dat het een hit werd. Birdy verving de gitaar van het origineel voor de piano en raakte daarmee talloze mensen.
Haar selftitled debuutalbum werd een succes en het lukte haar om met de opvolger, “FIRE WITHIN” uit 2013 het succes door te trekken, al werd het album wel beduidend minder verkocht. Persoonlijk vond ik de single “WINGS” van dat album een prachtig liedje en werd het terecht een hit in Nederland. In 2016 verscheen album #3, “BEAUTIFUL LIES”, waarmee ze haar oeuvre passend wist uit te breiden.
De fans hebben 5 jaar moeten wachten op de opvolger en die is getiteld “YOUNG HEART”. De nu 24 jarige en in Lymington Hampshire Engeland geboren zangeres heeft bijna een uur nieuwe muziek opgenomen, schreef op één na alles zelf, wel met behulp van anderen en de 16 songs zijn stuk voor stuk de moeite meer dan waard te beluisteren. Ze zit in de singer/songwriter hoek, de piano is vaak de basis van het nummer en haar stem is liefelijk, soms heel klein, maar wel herkenbaar.
Na een kort intro trapt ze af met “VOYAGER”, een nummer dat weergeeft wat je verwachten kunt. Midtempo, aanstekelijk rustig tempo, mooie melodie en gezongen. In “LONELINESS” haalt ze af en toe even vocaal uit, “THE OTHERSIDE” is wat mij betreft één van de mooiste nummers van “YOUNG HEART”, het heeft een sobere sfeer, maar een prachtige melodie. “RIVER SONG” is ook een mooi liedje, ingetogen gezongen en het nummer werkt naar een soort van climax toe. “DEEPEST LONELY” is ook één van de toppers, mooi drumwerk, prachtige melodie en arrangementen. ”LITTLE BLUE” is zo’n klein liedje waar ze bekend mee is geworden en daar staan er meer van op dit album. Het titelnummer is het langste nummer, bijna 6 minuten en ook dit nummer laat alles horen waar Birdy bekend om staat.
Ze komt uit een zeer muzikale familie en heeft het stokje van haar ouders overgenomen en weet met dit album weer te overtuigen. Je moet ervan houden, maar voor de fans van dit soort muziek, is het van de eerste tot de laatste minuut genieten.

Album #3 van de gitarist van Airbag en "A STORM IS COMING" is opnieuw een juweeltje, zij het dat wat mij betreft het niveau van zijn eerste solo album "LULLABIES IN A CAR CRASH" niet wordt gehaald. Niet dat dit album zoveel verschild met de eerste, ook niet met de opvolger "FOREVER COMES TO AN END", want de stijl van de bebaarde Noor haal je er meteen uit. Opener "WHEN RAIN FALLS" opent nogal stevig, maar dat wordt in de rest van het album nergens echt herhaald. Toch staan er weer schitterende sferische en soms wat sombere songs op dit album. Allemaal even kundig gezongen en gespeeld en de gitaar soli van Riis zijn weer fenomenaal. Vooral in "STORMWATCH" laat hij horen bij de top van het gitaargilde te horen, kippenvel! In het najaar in Nederland te bewonderen, kijk daar echt naar uit!

Ergens in de eerste helft van 2009 las ik een recensie over het debuutalbum "IDENTITY" van de Noorse band Airbag. Er werden veel vergelijkingen gemaakt met Pink Floyd en dat trok mijn aandacht. Nadat ik iets van het album beluisterd had, heb ik hem gekocht...en ik was meteen verkocht! Geweldige muziek, sferisch, melodieus en het gitaarspel was briljant.

Die snaren werden, en worden beroerd door Bjørn Riis. De op 4 maart 1977 geboren gitarist en vocalist bleef indruk maken op de albums van Airbag die volgden. Zijn Floydiaanse sound vermengd hij met stevigere riffs, waardoor het geen kopie is van David Gilmour. Riis heeft absoluut een eigen stijl ontwikkeld en die vind ik erg mooi. Na nog twee albums met zijn band te hebben gemaakt, "ALL RIGHT REMOVED" uit 2011 met het fenomenale "HOMESICK I-III" en "THE GREATEST SHOW ON EARTH" in 2013, vond Riis het tijd om een solo album te maken. De vraag was of de stijl veel zou afwijken van die van Airbag. "LULLABIES IN A CAR CRASH" verscheen in 2014 en de stijl van dat album lag in het verlengde van zijn band. Persoonlijk vind ik dit nog steeds zijn beste solo plaat, vooral "STAY CALM" is een juweeltje. In 2017, nadat in 2016 de vierde Airbag plaat verscheen, "DISCONNECTED", bracht Riis solo album #2 "FOREVER COMES TO AN END" uit. Persoonlijk vind ik dit een minder schijfje, de songs blijven minder hangen. In 2019 bracht hij "A STORM IS COMING" uit, met het geweldige "STORMWATCH". In 2020 kwam er ook nog een nieuwe Airbag, "A DAY AT THE BEACH" en je kunt concluderen dat Bjørn Riis een creatief en zeker een actieve muzikant is. In 2018 bracht hij ook nog een EP uit, "COMING HOME", wat het totaal aan releases op zeven brengt in acht jaar tijd, solo en met Airbag.

Die zevende is zijn vierde solo album "EVERYTHING TO EVERYONE", ruim 50 minuten muziek en zes tracks die variëren van vier en een halve minuut naar ruim dertien minuten. Het album gaat van start met het instrumentale “RUN”, dat stevig begint, waarna een rustig middenstuk volgt, om tegen het einde met een overstuurde gitaarsolo af te sluiten.
Het ruim 11 en een halve minuut durende “LAY ME DOWN” begint rustig, ingetogen zang van Riis en wat volgt is een typische Bjørn Riis track. Mooie samenzang gedeelten, instrumentale intermezzo’s en natuurlijk gaat hij helemaal los als hij soleert. Ook in dit nummer zit een iets steviger tussenstuk, waarin het tempo ook omhoog gaat. Normaliter zijn de songs van Riis midtempo, maar in dit nummer gaat het gaspedaal dus even naar beneden. Er zit ook weer een ruigere gitaarsolo in, gaaf!. Daarna volgt een rustig deel en als de drums weer invallen komt de melodielijn van het eerste deel terug, dit keer zonder zang.
“THE SIREN” is een prachtig, beklemmende track. Midtempo, sombere zang en na zo’n vier minuten volgt een geweldige Floydiaanse gitaarsolo. Ik vind dit een absolute topper.
Het ruim dertien minuten durende “EVERY SECOND EVERY HOUR” is het langste nummer van “EVERYTHING TO EVERYONE”. Lekker pakkend tempo, de zang van Riis is niet geweldig, maar past perfect bij de muziek. Het is een dreigende, soms hypnotiserende track, waar in de refreinen weer die licht overstuurde gitaarsolo’s te horen zijn. De riffs zijn heerlijk, de melodie mooi en er zitten genoeg momenten in, die je dichter naar de luidsprekers doet gaan. De gitaarsolo in het laatste deel maakt het geheel op passende wijze af…briljant!
Het instrumentale “DESCENDING” is een track die niet zou misstaan in een duistere Scandinavische krimi. Een nummer met afwisseling en een bijzonder middenstuk.
Het titelnummer is het slotakkoord en in zeven en een halve minuut laat Riis nog één keer horen waar hij goed in is. Liedjes maken die niet in een paar minuten zijn kwaliteiten prijsgeeft. Je moet ervoor gaan zitten, het over je heen laten komen en dat geldt ook “EVERYTHING TO EVERYONE”, met een rustige opbouw, samenzang met zangeres Mimmi Tamba en vanaf minuut vier gaat het weer los. Gitaarsolo die kippenvel bezorgt, een steviger deel en een laatste 25 seconden die je doet verlangen naar meer.

Bjørn Riis laat niet veel nieuws horen, al zou je de stevige passages daar wel onder kunnen plaatsen. Als referenties zou je Pink Floyd en Porcupine Tree kunnen aanvoeren, maar het is eigenlijk ‘gewoon’ een echt Bjørn Riis album, want hij borduurt voort op hetgeen hij tot nu toe heeft neergezet als solo artiest. Dit album staat wat mij betreft op hetzelfde niveau als voorganger “A STORM IS COMING” en is dus volgens mij weer een kwalitatief hoogstaande plaat geworden, die tegen het einde van het jaar zal meedingen naar een plekje bij de beste tien albums van 2022. Of die dat redt is afwachten, het jaar duurt nog lang, maar tot die tijd zal ik regelmatig genieten van vooral die geweldige gitaarsolo’s van deze bebaarde Noor.

Het zesde album van de Israëlische/Britse band Blackfield zorgde met de lancering van de eerste single “SUMMER’S GONE” al meteen voor zeer gemengde reacties, overigens veelal negatief. Het zeer poppy liedje kon op weinig bijval rekenen en met enige scepsis keek ik uit naar het album. ‘FOR THE MUSIC” ligt nu in de winkels en ik moet zeggen dat het mij meevalt.
De op 10 mei 1973 geboren Israëliër Aviv Geffen en en de Brit Steven Wilson, van 3 november 1967, brachten in 2004 het geweldige debuutalbum “BLACKFIELD” uit. Het album blinkt uit in korte, melodieuze popliedjes met zware, soms zwarte teksten. Het titelnummer en “HELLO” zijn mijn favoriete songs van dat album. In 2007 verscheen de opvolger, “BLACKFIELD II” en de beide muzikanten hielden met gemak het hoge niveau van het debuut vast, waarvan “END OF THE WORLD” één van mijn favorieten is. In 2011 verscheen “WELCOME TO MY DNA”, misschien een fractie minder, maar ik vind dit nog steeds een geweldig album met het Beatleske “DISSOLVING WITH THE NIGHT” als één van de hoogtepunten. Twee jaar later verscheen “BLACKFIELD IV”, een album waarop Geffen maar beperkt werd geholpen door Wilson, die het druk had met zijn solo carrière. De van Porcupine Tree bekende multi-instrumentalist is een geweldige muzikant, zanger en componist die ik niet op een slecht liedje kan betrappen. “BLACKFIELD IV” was minder interessant, door het (bijna) ontbreken van Wilson en omdat Geffen, naar mijn mening, niet het niveau van de voorgaande 3 albums wist te behalen. Gelukkig was de samenwerking voor “BLACKFIELD V” weer hersteld en dat leverde dan ook weer een geweldig album op, dat in 2017 verscheen.
“FOR THE MUSIC” is dus het zesde album en klokt met 9 nummers iets meer dan 30 minuten, en dat is wel erg weinig. Ook op dit album is Steven Wilson beperkt te horen, want hij speelt op enkele nummers mee en zingt op 3 van de 9 de lead vocals.
Het album gaat erg poppy van start met het titelnummer, niets mis mee, maar ook niets bijzonders. “AFTER ALL” is een ballad, zoals we die van Blackfield en zeker ook Aviv Geffen kennen. Zij herkenbare, licht klagende zangstijl, geeft het nummer een zware emotionele lading mee. “GARDEN OF SIN” is weer een ballad met wel een erg zware, harde tekst. “So Pick Your Grandma's Sleeping Pills, And One By One Swallow Them, Open Your Dad's Secret Drawer, And Take The Gun, Take It Out, Ask Your Loved One To Come Over, And When She Comes, Shoot Her Down”. Het past misschien in de tekst, maar wat mij betreft schuurt Geffen hier tegen het randje van acceptatie (wat mij betreft) aan. “UNDER MY SKIN” is gelukkig weer een vrolijk, uptempo nummer met een mooi aanstekelijk refrein. In “OVER & OVER” horen we Wilson voor het eerst als zanger en dat geeft deze ballad meteen iets extra’s mee, wat heeft die man een mooie stem. “FALLING”, opnieuw met Wilson als zanger, nu met deels een falset stem, is een midtempo track met de van Blackfield herkenbare arrangementen, mooi nummer! “WHITE NIGHTS” is opnieuw een ballad, Wilson schittert weer door het nummer op een prachtige wijze te zingen. De korte gitaarsolo mag er ook zijn! Het reeds gememoreerde “SUMMER’S GONE” is track 8 en dit poppy nummer is dan wel uptempo, maar heeft niet veel memorabels in zich. Leuk, niet meer dan dat. “IT’S SO HARD” is het slotakkoord en opnieuw een ballad, waarmee een punt van kritiek zou kunnen zijn, dat er te veel rustige nummers op het album staan. Ook in dit nummer zijn de arrangementen mooi, typische Blackfield, maar ook typisch Geffen die het op zijn bekende, klagende wijze zingt.
“FOR THE MUSIC” is het kortste album in het oeuvre van Blackfield, er staat het minst aantal nummers op van alle 6 en de kwaliteit is ook per nummer heel verschillend. Een paar erg goed liedjes, een aantal zogenaamde niemendalletjes, maar wel een luisterbaar album. In de rij van Blackfield albums staat deze op de vijfde plaats, ver verwijderd van de eerste 2, maar wel boven het vierde album, dat ik persoonlijk duidelijk nog minder interessant vind.

Het nieuwe album van de band Blackfield is het vijfde studio album, vandaar de simpele titel “V”. Het is de opvolger van “BLACKFIELD IV” dat een vreemde plaat in de reeks van albums van de band van de Engelsman Steven Wilson en de Israëliër Aviv Geffen was. Op dat album was de rol van multi-intrumentalist Wilson zeer minimaal, wat voor een minder goed ontvangen plaat gezorgd heeft. Op “V” wordt de sfeer van het debuut “BLACKFIELD” uit 2004 en “BLACKFIELD II” uit 2007. Prachtige, relatief korte liedjes met veel aandacht voor de sfeer en teksten. Die zijn vaak sober en soms zelf somber van aard, maar door de prachtige melodieën wordt de muziek niet depressief. In tegendeel zelfs, het is een genot voor het gehoor om naar de tracks te luisteren die het tweetal deze keer weer op ons loslaten. De wat rauwere tracks “FAMILY MAN” en “LATELY” worden afgewisseld met melodieuze songs als “HOW WAS THE RIDE”, “UNDERCOVER HEART” en “FROM 44 TO 48” en kleine minimalistische songs als “SORRYS” en “OCTOBER”. De vervelende jeugd die Geffen heeft ervaren komt in veel tracks terug en het is iets waar hij onuitputtelijk inspiratie kan uit halen, maar geeft het geheel geen “Klaagmuur” gevoel. Gelukkig, want dat zou de muziek niet ten goede komen. Met “V” heeft Blackfield weer een juweeltje toegevoegd aan hun oeuvre en daar mogen we blij mee…wat een prachtige plaat!

De meest eigenzinnige, maar ook zeer getalenteerde Nederlandse singer-songwriter Blaudzun heeft recent zijn zevende album uitgebracht, met de wat vreemd geschreven titel “_ UP_”. Die zogenaamde “underscores” staan overigens ook voor elk van de 11 tracks, zodat het daardoor lijkt alsof het een geheel is. En als je het album in zijn geheel beluisterd hebt, kun je ook niet anders concluderen dat dat het geval is. De als Johannes Sigmund op 26 oktober 1974 in Arnhem geboren muzikant heeft met dit album zijn trilogie voltooid. Dat begon in 2016 met “JUPITER PART I”, in 2017 werd dat vervolgd met “JUPITER – PART II” en nu is er dan “_UP_”, waarbij het slotnummer “JUPITER III” is getiteld, en daarmee de cirkel rond is. Het eerste deel stond vol met treurige en klagende liedjes, deel 2 was iets opgewekter, meer zelfverzekerder. Het lijkt erop dat met de komst van deel 3 Blaudzun er weer bovenop geklommen is en dat wil laten horen. Het klinkt allemaal even goed, mooie teksten, prachtige melodieën en er wordt prima gemusiceerd. De stem van Blaudzun is van nature wat klagerig, maar door de opgewektere songs klinkt het geheel positief. Wat er ook in het leven van Johannes is gebeurt, hij heeft het met deze drieluik ongetwijfeld verwerkt en daar zullen de fans blij mee zijn. Heerlijk nederpop plaatje van deze (misschien) wat vreemde, maar geweldige artiest!

Sinds 1992 bestaat de Zeeuwse band Blof en deze week ligt het 12e studio-album van de 4-mans formatie in de winkels. Sinds 2001 is de samenstelling van de band niet meer verandert, maar het single succes is wel verminderd. Tien jaar geleden scoorden ze hun laatste superhit, met “ALLES IS LIEFDE”, dat de 2e plaats in de Top 40 wist te bereiken. Daarna werden “OKTOBER” en “VANDAAG” nog top 10 hits en ook het duet met Nielson, “MANNENHARTEN” werd nog een top 10 hit. De albums daarentegen worden wel steeds goed verkocht en daarom zien de heren zich tegenwoordig meer als een albumband en ze hoeven niet perse een hit te scoren. “AAN” is een album dat Blof laat horen wat je van ze mag verwachten. De herkenbare teksten van bassist Peter Slager, het kenmerkende stemgeluid van zanger/gitarist Paskal Jakobsen en de mooie melodieën die ze al jaren produceren. Het album spreekt mij meer aan dan de vorige, “IN HET MIDDEN VAN ALLES”, omdat er meer variatie in zit. De smaakvolle combinatie met Typhoon in “WERELD VAN VERSCHIL”, het jazzy “BEWAAR ME” en de prachtige arrangementen in bijvoorbeeld “ALS JE WEGGAAT (voort)” zijn daar goede voorbeelden van. Verrassend is het natuurlijk niet, maar “AAN’ is een prachtige toevoeging aan het uitdijende oeuvre van Blof!

Vlissingen, begin jaren negentig, Bløf wordt opgericht. Na een paar jaar optreden en een eigen stijl ontwikkelen, neemt het viertal het eerste album op, "NAAKT ONDER DE HEMEL". Nederlandstalige popmuziek, goed gespeeld, maar het grote succes bleef uit. Op het album staan twee klassiekers uit het oeuvre van de Zeeuwen, "AAN DE KUST" en "WAT ZOU JE DOEN". In 1997 verschijnt album #2, "HELDER". Nadat Radio2 de single "LIEFS UIT LONDEN", begin 1998, omarmd heeft en prominent laat horen, groeit het succes met de week. De twee albums die volgen zijn zeer succesvol, ze scoren hits en het succes lijkt oneindig. Maar niets is minder waar. Op 17 maart 2001 overlijdt drummer Chris Götte bij een motorongeluk en het leven van de band even stil. Na een periode van bezinning besluiten ze verder te gaan en neemt Norman Bonink de plaats in van de populaire Götte.

Het eerste album in de nieuwe en nog steeds actuele bezetting is het geweldige "BLAUWE RUIS", waarop de band het verlies muzikale woorden geeft. Sindsdien verschijnen regelmatig nieuwe albums, prachtige singles en weet het kwartet het succes te continueren. "POLAROID" is het dertiende album van zanger en gitarist Paskal Jakobsen, bassist Peter Slager, toetsenist Bas Kennis en de reeds genoemde drummer Bonink. Op dat dertiende album staan dertien nieuwe liedjes, bijna een uur muziek, het is puur Bløf en dat is, wat mij betreft, maar goed ook.

Opener is het vorig jaar al uitgebrachte “HORIZON”, dat tot nu toe hun laatste Top 40 hit is. Een typische Bløf rocker, pakkend ritme en melodie. “BITTERZOET” is de laatste single en heeft een modern middenstuk. Verder is het een lekkere uptempo track. “ROES” is een korte rocker, met prima gitaarwerk en prettig refrein. Het titelnummer begint orkestraal, is rustiger qua tempo dan de voorgaande nummers en heeft mooie arrangementen, één van de toppers van het album. Het kortste nummer van het album en misschien wel uit het complete oeuvre van Bløf is “DOE HET DAN”, een aardige rocker, maar niet meer dan dat. Het tempo gaat in “ONDERSTEBOVEN” weer naar beneden en de Zeeuwen trakteren je op een sfeervolle track, met mooie achtergrond vocalen en een indrukwekkende tekst. “We Zijn Alle Richting Kwijt, Ondersteboven Allebei”, de tekst past bij de sfeer van het nummer. Het langste nummer dat de band ooit opnam is het werkelijk geweldige “WONDEREN ZIJN WELKOM”. Schitterende melodie, het pakte mij meteen en is dat blijven doen. “Ik Weet Nog Goed Dat We Liedjes Van Bruce Springsteen Zongen”, een prachtige zin en in negen en een halve minuut komen alle kwaliteiten van de heren naar voren. De gitaarsolo van Jakobsen in dit nummer is schitterend, de korte tempowisselingen goed geplaatst, wat een geweldig nummer. “Wonderen Zijn Welkom, Herken Ze Als Ze Komen”, mooi gevonden.

De prachtige ballad “VERLAAT ME NU NOG NIET” is als single verschenen, maar heeft geen hit succes behaalt. Dat is vreemd, want ik vind dit één van de mooiste nummers van “POLAROID”. Jakobsen zingt het prachtig en met emotie en de melodielijn is schitterend. “DANS DANS DANS” is niet zoals je zou denken een dansbaar nummer, maar een midtempo track met indrukwekkend drumwerk van Bonink. In “IK DENK MEESTAL AAN JOU” blijft het tempo laag, Jakobsen zingt ook dit weer prachtig en de arrangementen zijn goed gevonden. “WIE IK OOK BEN” klokt bijna zes minuten, heeft een mooi refrein en is midtempo, “ER WORDT OP JE GEWACHT” is een echte ballad, klein gezongen, minimale instrumentale begeleiding met een licht afwijkend tussenstuk. Het slotstuk is “WIEL”, ruim zeven minuten en een imposant nummer. “Het Einde Is Geen Tijd, Maar Weer Een Steeds Opnieuw Uitgevonden Wiel”, je kunt er je eigen interpretatie aan geven, maar ik vind het een mooi gevonden zin, natuurlijk geschreven door tekstschrijver Peter Slager. In het nummer zit een rustig middenstuk, alvorens het met zang en een gitaarsolo naar het einde toe gaat.

Ik vind “POLAROID” een indrukwekkender album dan het voorgaande schijfje, “AAN”. Daarop stonden enkele samenwerkingen, die zijn hier niet op te vinden. De vier heren kunnen het ook alleen en dat hadden ze natuurlijk al lang en breed bewezen en met dit album voegen ze weer een prachtig document toe aan het steeds uitdijende oeuvre. Bløf is, net zoals Coldplay en U2 een band die gemengde reacties oproept, daar zal dit album niets aan veranderen. Stap je over die vooroordelen heen, krijg je gewoon een mooi album voorgeschoteld.

Het heeft vier jaar geduurd alvorens de opvolger van het tweede album Blueminded klaar was en officieel werd uitgebracht. "WHEN LIGHTS FADE..." was de opvolger van het in 2016 verschenen debuutalbum "SEIZE THE DAY" en liet een band in ontwikkeling horen.

Blueminded is het geesteskind van Jörgen Koenen, de man die de nummers schrijft, gitaar en toetsen bespeelt en voor achtergrond vocalen zorgt. Na het debuutalbum viel de band uiteen en tijdens het opnemen van de songs die uiteindelijk op "WHEN LIGHTS FADE..." kwamen te staan, was het zanger Rob Rompen die de suggestie deed om die liedjes toch weer als Blueminded uit te brengen. Zo gezegd, zo gedaan.

Met nagenoeg dezelfde muzikanten, is Koenen met twaalf nieuwe composities de studio ingedoken, voor album #3, die de titel "BREAK THE SILENCE" mee kreeg. De opnames vonden opnieuw plaats in de Artsound Recording Studios van producer Jean-Pierre Kerkhofs en dat heeft voor een herkenbare sound gezorgd. Met de single “WALK THE LINE” gaat het schijfje van start en meteen wordt duidelijk dat de sound van Blueminded voor een groot deel in de jaren tachtig staat. Pakkende melodielijn, aanstekelijk toetsenwerk en prima zang zijn leidend in dit uptempo nummer. Op het vorige album staan een paar nummers die een link met The Police hebben, dat geldt op dit album voor “WE BELONG TOGETHER”. Heerlijk drumwerk, uptempo en fijne koortjes. Eén van de beste nummers van het album vind ik het uptempo “MORE THAN MEETS THE EYE”, fantastische melodie, mooie zanglijnen en er wordt prima gemusiceerd. “FLY” kent een rustig intro, waarin er naar iets toe wordt gewerkt. Als het nummer meer op gang komt krijg je een gevarieerde song te horen met goed drumwerk en een mooie melodielijn. In “TOO LONG” gaat het tempo weer flink omhoog en ook in dit nummer is er aandacht voor het intro. Hoe bouw je de spanning op en hoe maak je een nummer dat bij concerten voor een “audience participation time”? Luister naar dit nummer en je weet het. Het “Right Now” komt zo vaak terug, dat het in je kop gaat zitten. Voeg daarbij de toetsen en het subtiele gitaarspel, prima zang en je hebt een topnummer.

“GERRY’S SONG” vond ik bij de eerste luisterbeurt al een prachtig nummer. In ruim zeven minuten wordt duidelijk dat Koenen een meer dan prima songwriter is en dat zijn band aan zijn composities iets extra’s weet toe te voegen. Rustige opbouw, geweldige melodielijn, mooi gitaarspel en arrangementen die de kwaliteit van dit nummer alleen maar verhogen. “WHY” is een pakkende uptempo poprocker waarin Rompen laat horen dat hij een goede zanger is en de sound heeft die perfect past bij de muziek. Ik zou “FOLLOW YOU” als een midtempo rocker willen bestempelen met een refrein die als een oorwurmpje bij je blijft. In “CAN’T WAIT A LIFETIME” kun je genieten van smaakvolle koortjes en “FALL FROM THE SKY” heeft een meer ballad-achtige aanpak, met mooi toetsenspel en een fijne gitaarsolo. Met een pakkende gitaarriff gaat “IN DREAMS” van start, een rocker met een tegendraads ritme in de coupletten, als het refrein begint is het meer poppy en pakkend. Met het ruim vijf minuten durende “BREAK THE SILENCE” heeft het album de perfecte afsluiter. Een prachtig nummer, met variatie en mooie instrumentale delen.

Bij de recensie van het vorige album sloot ik af met de conclusie “pracht plaat” en dat gaat ook voor dit album op. Jörgen Koenen heeft met zanger Rob Rompen, gitarist Björn Koenen, toetsenist Michiel Hartholt, drummer John Eijkenboom en bassist Richard Ritterbeeks een meer dan prima pop-rock album afgeleverd, dat de weg naar een groter publiek moet kunnen vinden. Dus kan ik alleen maar een luistertip geven, zoek het album op en ga er even voor zitten.

Twee jaar geleden verscheen het debuutalbum van Blueminded, de band rond gitarist Jörgen Koenen. “SEIZE THE DAY” is een een prachtig pop/rock album dat ook in de hoek van de progressieve rock werd gezet. Dat is niet echt het genre waarbinnen de songs zich bevinden, maar de af en toe aparte structuren zorgen ervoor dat liefhebbers van dat genre ook goed naar “SEIZE THE DAY” kunnen luisteren. Het succes van dat album viel tegen en Koenen ging alleen verder. Hij bleef nummers schrijven en opnemen. Voor de zang gebruikte hij Blueminded zanger Rob Rompen waardoor de tracks een echt Blueminded feel kregen. Dat was dan ook de reden van het nieuwe album als Blueminded is uitgebracht. “WHEN LIGHTS FADE…” begint spannend met “IN MY HEAD” en gaat daarna verder met een erg poppy, The Police achtige “CAN’T BEAT THE TIME”, waarna de single “DON’T TELL ME” aan INXS doet denken, maar ook wel een eigen Blueminded geluid heeft. De rocker “MERCY” heeft een heerlijk refrein, “LET ME GO” is een boeiende pop song en “RUN INTO MY DREAMS” is een heerlijke uptempo song met subtiele toetsen partijen. “NATIVE GROUND” heeft opnieuw een link met The Police, door het reggae-achtige ritme, “WALK ON WATER” is wat rustiger, midtempo en heeft enkele bijzondere structuren, waardoor dit het meest progressieve nummer van het album is. “COMING BACK AGAIN” sluit het album af en ook die song is geweldig en de titel zegt eigenlijk alles over Blueminded…kom terug en blijf terug komen met nieuwe muziek, want als dat ook de kwaliteit van “WHEN LIGHTS FADE…” heeft, kun je alleen maar genieten…pracht plaat!

The Teenagers, The Wailing Rudeboys, The Wailing Wailers, vanaf de eerste helft van de jaren zestig was Bob Marley met zijn band The Wailers al actief onder diverse namen. In 1965 verscheen het eerste album, “THE WAILING WAILERS” en langzaamaan werkten "masters van de reggae" aan het vergroten van hun populariteit.

Onder leiding van Bob Marley, die als Robert Nesta Marley werd geboren op 6 februari 1945 op Jamaica, maakte de groep aanstekelijke reggae muziek, met teksten die gaan over geloof, liefde en vrede. In 1973 verschijnt het album “CATCH A FIRE”, die als het eerste commerciële succes gezien kan worden. Op dit album staat de studioversie van “STIR IT UP”, dat in de live versie in 1979 een grote Nederlandse hit was. In hetzelfde jaar verschijnt “BURNIN’” met daarop “GET UP, STAND UP” en “I SHOT THE SHERIFF”. Beide verschijnen op single, maar worden geen grote hits. Eric Clapton neemt van de laatste een eigen versie op voor zijn album “461 OCEAN BOULEVARD” en scoort er een grote internationale hit mee. De aandacht werd hierdoor nog meer op Bob Marley & The Wailers gevestigd en de albums die volgden zijn stuk voor stuk succesvol.

Op “NATTY DREAD” uit 1974 staat de studioversie van “NO WOMAN NO CRY”, dat een jaar later op “LIVE!” zijn, misschien wel definitieve versie krijgt. In 1976 verschijnt “RASTAMAN VIBRATION”, ook een erg goed album, maar met “EXODUS” dat op 3 juni 1977 uitgebracht wordt, valt alles op de juiste plaats. Muziek en tekst, maar zeker de wijze waarop het gespeeld wordt. Naast Bob zelf, bestaan The Wailers op dat moment uit Junior Marvin op gitaar, bassist Aston Barrett, drummer Carlton Barrett, Tyrone Downie op toetsen en Alvin “Seeco” Patterson op percussie. De achtergrondvocalen komen van Rita Marley (de vrouw van Bob), Marcia Griffiths en Judy Mowatt, ook wel de I-Threes genoemd.

Een Caraïbische trip in 37 en een halve minuut en tien klasse liedjes, “EXODUS” is een topalbum. Het gaat rustig van start met een fade-in in de opener “NATURAL MYSTIC”, heerlijk loom ritme, gitaartje voorin de mix en een aanstekelijke melodie. Het begin van “SO MUCH THINGS TO SAY”, dat korte, maar zo herkenbare drumintro, het zorgt ervoor dat je meteen in het nummer zit. De I-Threes zijn prominent te horen in dit relatief korte liedje. Laid-back en een zwoel en zweverige sfeer in “GUILTINESS”, waarin Marley het opneemt voor de “gewone man”, getuige de zin “These Are The Big Fish, Who Always Try To Eat Down The Small Fish”. Het twee en een halve minuut durende “THE HEATHEN” pakt je meteen met de eerste gezongen regels en is de opmaat naar het titelnummer, dat met zeven en een halve minuut flink uitpakt. Het geheel komt langzaam op gang, de bas is prominent te horen en de blazers geven het geheel een swingend karakter.

“JAMMING” is uitgegroeid tot één van de Bob Marley klassiekers. Het is een nummer dat minder groots uitpakt dan in “EXODUS” te horen was, maar de minimalistische aanpak werkt perfect. De melodie is pakkend, de zanglijnen mooi en de afwisseling goed gevonden. In 1984 verscheen verzamelaar en millionseller “LEGEND” waarvan de single “WAITING IN VAIN” in de Nederlandse Top 40 kwam. Het heerlijke swingende nummer staat op “EXODUS” en is een perfect voorbeeld hoe je reggae voor een groot publiek aantrekkelijk kunt maken. “TURN TOUR LIGHTS DOWN LOW” is een meer ballad-achtig nummer, rustig, smaakvol gitaarwerk, gewoon een mooi liefdesliedje. “I Want To Give You Some Good, Good Lovin'”, iets waar Marley om bekend stond, liefde is de basis van alles. “THREE LITTLE BIRDS” is ook tot een klassieker uitgegroeid en is tegenwoordig bij elke thuiswedstrijd van Ajax te horen in de Johan Cruijff Arena. "Don't Worry 'Bout A Thing, 'Cause Every Little Thing Is Gonna Be Alright", een opgewekt en uiterst positief nummer waar de I-Threes weer een prominente rol in hebben. “ONE LOVE/PEOPLE GET READY” werd ook pas in 1984 een hit in Nederland, dankzij het reeds genoemde “LEGEND”. Een prachtig nummer waarin de band op perfecte wijze “PEOPLE GET READY” van Curtis Mayfield verwerkt hebben. Reggae, ska, pop, alles zit in de geweldige slotakkoord van een legendarisch album.

“KAYA” in 1978 met “IS THIS LOVE” en “SUN IS SHINING”, “SURVIVAL” in 1979 en tenslotte ‘UPRISING” in 1980 met “COULD YOU BE LOVED” en “REDEMPTION SONG” volgden, waarna Bob Marley op 11 mei 1981 aan de gevolgen van kanker kwam te overlijden in Miami Florida USA. Een legende wiens invloed nog altijd te horen is en wiens “legacy” tot in lengte van dagen te horen zal zijn.

Bob Marley hoort wat mij betreft bij de groten uit de geschiedenis van de popmuziek. Daar waar Jimi Hendrix het gebruik van de gitaar heeft gedefinieerd, John Lennon samen met Paul McCartney het componeren van liedjes naar een hoger niveau hebben gebracht, Bob Dylan heeft laten zien wat je allemaal met woorden kunt doen, zo heeft Marley de reggae muziek vanuit Jamaica naar de rest van de wereld gebracht. Bob Marley werd als Robert Nesta Marley geboren op 6 februari 1945 en begon al op jonge leeftijd muziek te maken. Het duurde echter tot 1973 alvorens hij doorbrak bij het grote publiek. Daarvoor was een overgang naar het Island label van Chris Blackwell voor nodig. Het eerste album op dat label was “CATCH A FIRE”, met daarop de latere, als live versie, hit “STIR IT UP”. Met zijn band The Wailers, met daarin toen ook nog Peter Tosh, nam hij dat album op in Kingston Jamaica. In hetzelfde jaar verscheen “BURNIN’”, met daarop de klassiekers “GET UP STAND UP” en “I SHOT THE SHERIFF”, waarmee Eric Clapton in 1974 een internationale hit wist te scoren. “NATTY DREAD” uit 1974 was de het eerste album zonder Peter Tosh, maar wel met de ultieme Marley song, “NO WOMAN NO CRY”. De jaren die daarop volgden werden regelmatig albums uitgebracht, zoals “EXODUS” uit 1977, dat ook als een klassieker in het oeuvre van Marley beschouwd mag worden. Op dit album staan onder andere “WAITING IN VAIN” (hit in Nederland in 1984) en “THREE LITTLE BIRDS”. “UPRISING”, release was op 10 juni 1980, is het laatste album dat verscheen, toen Bob Marley nog in leven was. De heerlijke lome, zomerse reggae klanken zijn aanstekelijk, de melodieën briljant, de uitvoering van grote klasse en de songs zijn ook top. Opener “COMING IN FROM THE COLD” laat meteen horen wat je kunt verwachten, wat een heerlijke song. Op “WORK” kun je smakelijke gitaarbijdragen horen en en zijn de achtergrond zangeressen Rita Marley, Marcia Griffiths en Judy Mowatt (ze noemden zich I Trees) op een mooie dominante manier te horen. “COULD YOU BE LOVED” is een zeer commerciële track, terecht een grote hit in meerdere landen, waaronder Nederland, waar het de 2e plaats van de Top 40 wist te bereiken. In “FOREVER LOVING JAH” bezingt Marley zijn liefde voor het geloof, iets dat voor hem heel belangrijk was. Het album sluit af met “REDEMPTION SONG”, dat ook tot een Marley klassieker zou uitgroeien. De originele versie op het album is een uitgeklede, zeg maar unplugged versie. De band versie, op latere uitgaven toegevoegd, is ook prachtig! Bob Marley dacht dat een wondje aan zijn voet in 1977 kwam door een voetbalblessure, maar uiteindelijk bleek het om een melanoom te gaan. Behandelingen mochten niet baten en onderweg van Duitland, waar hij voor behandeling was, naar Jamaica overleed hij op 11 mei 1981 in Miami aan de gevolgen van dat melanoom. Zijn vrouw Rita scoorde in 1982 één Top 40 hit met “ONE DRAW”, zoon Ziggy scoorde hits onder andere met “TOMORROW PEOPLE” en “KOZMIK”, zoon Damian maakte met onder andere Mick Jagger een album onder de naam SuperHeavy en had Peter Tosh een succesvolle solo carrière, totdat hij op 11 september 1987 werd doodgeschoten. Ten slotte wist ook achtergrondzangeres Marcia Griffiths een hit te scoren, dat deed ze in 1983 met “ELECTRIC BOOGIE”. Bob Marley heeft dus aan de wieg gestaan van vele carrières, klassieke songs en albums en dat maakt van hem een legendarische schakel in de geschiedenis van de muziek.

De inmiddels 72 jarige Robert Clark Seger werd bekend onder zin artiestennaam Bob Seger en heeft recent zijn 18e studio album uitgebracht. De in Detroit Michigan USA geboren Seger maakte al een tijdje muziek voordat hij zijn eerste nationale succes scoorde. Dat was met de Bob Seger System en het album was getiteld “RAMBLIN’ GAMBLIN’ MAN”. Bijzonder aan dit album was de eerste studio opnames van de vorige jaar overleden Eagles zanger/gitarist Glenn Frey. Hij is te horen in het achtergrondkoortje en op gitaar in het titelnummer. In 1971 bracht hij zijn eerste Bob Seger album uit, “BRAND NEW MORNING” en hierna volgden er nog 4 alvorens hij The Silver Bullet Band formeerde. Daarmee kwam tevens het grote, vooral Amerikaanse, succes. Als Bob Seger & The Silver Bullet Band brachten ze in ongeveer 20 jaar tijd 7 albums uit, waarvan vooral “NIGHT MOVES” uit 1976, “STRANGER IN TOWN” in 1978 en “AGAINST THE WIND” in 1980 zeer succesvol waren. In dezelfde periode scoorde hij 7 top 10 hits in de Billboard Hot 100. De muziek van Bob Seger is typisch Amerikaanse rock die het goed doet op de FM radio. Melodieus, soms maatschappij kritisch en die uit duizenden herkenbare stem. Licht hees, maar met een warme gloed weet hij uptempo rockers en ballads de juiste emotionele lading mee te geven. Dat is ook van toepassing op zijn nieuwste, 18e album dus, getiteld “I KNEW YOU WHEN”. Er staan 10 songs op het reguliere exemplaar, maar de echte fans dienen de deluxe editie te kopen, waarop 3 tracks meer staan, waaronder zijn ode aan zijn vroegere plaatsgenoot, Glenn Frey, in “GLENN SONG”. Deze rocker weet nog altijd pakkende liedjes te schrijven en weet je nog steeds te raken met zijn stem…prachtig plaatje!!

Bobby Kimball was op de eerste 4 albums van de Amerikaanse band Toto de lead-zanger en met hem scoorde de band hits als “HOLD THE LINE” en “ROSANNA”. Vanwege overmatig cocaïne gebruik werd Kimball na “TOTO IV” ontslagen en probeerde daarna zijn leven weer op de rit te krijgen. In 1999 verscheen het Toto album “MINDFIELDS” met de weer in genade aangenomen Kimball en hij bleef lid totdat gitarist Steve Lukather de band in 2008 officieel beëindigde. Vanwege de ziekte van bassist Mike Porcaro kwam de band een paar jaar later weer bij elkaar, maar zonder Kimball. Die heeft in de tussentijd een paar interessante albums uitgebracht, waaronder een samenwerking met 2 (ex) Yes leden in de gelegenheidsformatie Yoso en met de in 2014 overleden Survivor zanger Jimi Jamison. Veel solo albums heeft hij niet gemaakt, maar met “WE’RE NOT IN KANSAS ANYMORE” heeft hij een geweldig album toegevoegd aan zijn oeuvre. Zeer gevarieerd, want het gaat van swingende songs naar stevige rockers en ook de ballads ontbreken niet. De inmiddels 69 jarige Kimball is erg goed bij stem en dat geeft het album het Toto geluid, wat je eigenlijk ook wel verwacht. Voor het componeren en samenzang heeft Kimball de hulp ingeroepen van Dave Barnett, een voor mij onbekende zanger/gitarist, die onder de vleugels van Kimball een mooi visitekaartje aflevert. Bobby Kimball is terug!

Afgelopen november werd ze 73 jaar jong, Bonnie Lynn Raitt, geboren in Burbank, Californië, USA. Haar moeder was een pianiste, haar vader was acteur en de jonge Bonnie begon met het bespelen van de piano, maar verruilde dat instrument al snel voor de gitaar. Ze was toen acht jaar. Toen ze vijftien jaar was, werd ze door de leiding van een zomerkamp dusdanig geprikkeld, dat haar spel steeds beter werd en ze door haar muziek, haar onzekerheden kon maskeren. Stap voor stap groeide ze als gitariste, waardoor ze ook begon met zingen en het schrijven van liedjes. Een journalist van Newsweek schreef een positief artikel over een optreden van Raitt, waarna het niet lang duurde, alvorens ze een platencontract aangeboden kreeg.

Haar selftitled debuutalbum verscheen in november 1971, "GIVE IT UP" uit 1972 en "SWEET FORGIVENESS" uit 1977 waren redelijke verkoopsuccessen, maar in 1989 brak ze met "NICK OF TIME" internationaal door. De opvolger van dat succes album kwam uit op 25 juni 1991 en kreeg "LUCK OF THE DRAW" als titel mee. Raitt produceerde het schijfje samen met de beroemde producer Don Was. Opnieuw scoorde ze met dit album een verkoopsucces en de kwaliteit van de liedjes was ook opnieuw erg goed.

Op "LUCK OF THE DRAW" staan twaalf composities en een speelduur van iets minder dan 54 minuten. De Canadese singer-songwriter Shirley Eikhard schreef de heerlijke opener “SOMETHING TO TALK ABOUT”, waarin het slide gitaar spel van Raitt al subtiel te horen is. “GOOD MAN, GOOD WOMAN” is een Womack & Womack compositie, een uptempo liedje met een fijne melodie en een duet met Delbert McClinton, die ook de mondharmonica bespeelt. Pianist Bruce Hornsby heeft een hoofdrol in de ballad “I CAN’T MAKE YOU LOVE ME”, dat een prachtige en emotionele melodie heeft. Het door Raitt zelf geschreven “TANGLED AND DARK” is uptempo en de Tower Of Power blazers geven het nummer een funky sfeer, het ritme doet de rest. Ze schreef ook het met een reggaesfeertje opgeleukte “COME TO ME”, subtiele koortjes, krachtige zang en de van The Faces en Small Faces bekende Ian McLagan mag op heerlijke manier de Hammond orgel bespelen, een erg lekker liedje. John Hiatt schreef “NO BUSINESS”, hij is ook te horen op gitaar en achtergrondzang en het uptempo nummer is pakkend en hoort bij de besten van het album, wat mij betreft.

Vijf nummers klokken boven de vijf minuten, waaronder de ballad “ONE PART BE MY LOVER”, waarin Benmont Tench, bekend van Tom Petty & The Heartbreakers, te horen is op Hammond orgel. De pennywshistle, bespeelt door de Schotse muzikant Phil Cunningham, geeft het nummer een folk sfeertje. Het tempo gaat weer omhoog in het door de Ierse singer-songwriter Paul Brady geschreven “NOT THE ONLY ONE”. Een prachtig nummer met een erg fijne melodie en het gitaarspel van Richard Thompson is clean en prominent aanwezig. “PAPA COME QUICK (Jody And Chico)” heeft een country/blues geluid en accordeon is een prima toevoeging aan dit relatief korte liedje. De basgitaar leidt “SLOW RIDE” in, Robben Ford is te horen op de lead gitaar en het uptempo nummer is pakkend, het ritme heerlijk en er wordt fantastisch gespeeld en gezongen. Mijn all-time favoriete drummer Jeff Porcaro is te horen in het titelnummer, “LUCK OF THE DRAW”. Paul Brady schreef ook dit nummer, een midtempo melodisch liedje. De achtergrond vocalen, verzorgd door Brady en Richard Thompson zijn erg mooi, één van mijn favoriete liedjes van het album. “ALL AT ONCE” is een orkestrale ballad, strijkers en de doedelzak, die tegen het einde te horen is, geeft ook dit nummer een folk sfeertje.

“LUCK OF THE DRAW” is een klassieker in het oeuvre van Bonnie Raitt, die vanaf 1987 afgekickt is, na een lange periode van drank en drugsmisbruik. Ze maakte al indruk met “NICK OF TIME” in 1989 en deed dat met dit album nog een keer. Een prachtig album!

Boston is een rockband uit...Boston, Massachusetts USA en is eigenlijk het speeltje van multi-instrumentalist Tom Scholz. Midden jaren ’70 richt hij de band op en trekt zanger Brad Delp aan en dat blijkt de juiste zet. Delp heeft een kenmerkende rockstem en daarmee gaat Scholz, aangevuld met een aantal andere muzikanten, de studio in om daar het titelloze debuutalbum mee op te nemen. “BOSTON” wordt op 25 augustus 1976 uitgebracht en is vooral in Amerika een groot succes. De eerste single “MORE THAN A FEELING” wordt daar een top 10 hit, in Nederland bereikt het net niet de top 10, nummer 11 in de Top 40. De 8 tracks klokken ruim 37 minuten kwalitatieve rockmuziek, met een snufje progressieve rock erbij. Opener is “MORE THAN A FEELING” en ik denk dat Boston in zijn carrière nooit over de populariteit van die song gekomen is...een rockklassieker pur sang! Track 2 is de single “PEACE OF MIND”, een heerlijke rocker met een geweldig refrein en Delp zingt fenomenaal. “FOREPLAY/LONG TIME” is één van de beste Boston tracks ever en begint met een progressief rock deel, instrumentaal met een hoofdrol voor de orgel, waarna de song na zo’n 2 en een halve minuut verder gaat met deel 2, een lekkere rocker met geweldige gitaar riffs. “ROCK AND ROLL BAND” is het kortste nummer van “BOSTON” en is een simpele, maar wel goede rocksong. “SMOKIN’”heeft een heerlijk ritme en mooie samenzang, met “HITCH A RIDE” gaat het tempo iets naar beneden, “SOMETHING ABOUT YOU” begint rustig waarna er een heerlijke gitaarsolo invalt en het nummer pas echt begint. Met “LET ME TAKE YOU HOME TONIGHT” eindigt het album. Het is een nummer met een wat afwijkend begin, een tegendraads ritme, waarna Delp opnieuw laat horen de songs van Scholz precies datgene kan mee geven, waardoor het klasse songs worden en het album tot een absolute klassieker wist uit te groeien. Opvolger “DON’T LOOK BACK” verscheen in 1978 en is van een zelfde kwaliteit, zonder echte toppers zoals “MORE THAN A FEELING” en “FOREPLAY/LONG TIME”. Daarna duurde het telkens jaren alvorens er een nieuw Boston album verscheen. “THIRD STAGE” uit 1986 is een prachtig album, “WALK ON” uit 1994 is wat minder en is ook zonder Brad Delp, die in 2007 zelfmoord pleegde, “CORPORATE AMERICA”, dat in 2002 verscheen is te wisselvallig en het in 2013 verschenen “LIFE, LOVE & HOPE” is een regelrechte tegenvaller, wat mij betreft. Je zou kunnen stellen dat Boston met elk album minder indruk heeft gemaakt en dat begon allemaal met “BOSTON”, dat ook wel een ongekend hoog niveau heeft.