De nu 31 jarige Engelse zangeres Gabrielle Aplin maakte in 2012 indruk met haar cover van Frankie Goes To Hollywood hit "THE POWER OF LOVE", waarmee ze in meerdere landen een grote hit wist te scoren. De in Chippenham, Wiltshire, England geboren Aplin had op dat moment al een paar EP's uitgebracht en in mei 2013 kwam haar eerste volwaardige album uit, "ENGLISH RAIN". Ze schreef nagenoeg alle songs zelf, meestal in combinatie met derden. "LIGHT UP THE DARK" volgde in 2015, "DEAR HAPPY" in 2020 en beide albums maakten duidelijk dat Aplin een getalenteerde muzikante is. Op haar elfde kreeg ze van haar ouders een gitaar cadeau en het bekende zaadje werd daarmee gepland. Ze ontwikkelde zichzelf, luisterde naar Bob Dylan en Leonard Cohen en groeide langzaam toe naar een op eigen benen staande singer-songwriter.

Haar vierde album ligt sinds begin dit jaar in de winkels, "PHOSPHORESCENT". De titel is de benaming voor "het verschijnsel dat een stof na te zijn belicht in het donker nog een poos blijft nalichten". In 37 en een halve minuut komen tien tracks aan je voorbij in een stijl die folk, pop en dance invloeden heeft. De stem van Aplin is er één die prettig in het gehoor ligt. Ze zingt dan ingetogen, dan weer voluit en altijd in controle. Er wordt aan het begin van “SKYFLIGHT” afgetikt en je wordt daarna in vier minuten meegenomen in een heerlijk, dromerig liedje, met een passend, hypnotiserend ritme en ingetogen zang. Armin van Buuren zou de inspiratie kunnen zijn geweest voor “ NEVER BE THE SAME”, wat een energie, heerlijk tempo en een fijne melodielijn heeft dit liedje. Het tempo gaat omlaag in het sferische “GOOD ENOUGH”, prachtige melodie en prachtig gezongen. Ook “ANYWAY” is een midtempo liedje met een fijne sfeer, “WISH I DIDN’T PRESS SEND” heeft dezelfde sfeer en tempo. Aplin zingt ook in dit nummer ingetogen en de tekst sluit perfect aan bij de titel. Het tekstdeel “I Only Did It 'Cause I'm Overthinking, Lonely, Drunk At 3 A.M., You Should Have Left It On Read, I Really Meant What I Said, When I Was Sober And I Told You I Was Happy That It Came To An End”, we doen allemaal wel eens iets in een vlaag van verstandsverbijstering, al dan niet onder invloed.

In “TAKE IT EASY” gaat het tempo weer omhoog en is de afwisseling in het nummer iets dat goed gedaan is, “DON’T KNOW WHAT I WANT” is weer een ballad, emotioneel en beklemmend. ”CALL ME” begint met toetsen en zang, na een minuut is er een uitbreiding van het instrumentarium en volgt een erg mooi, midtempo liedje. "HALF IN, HALF OUT” is weer rustig, sferisch met een fijne melodielijn, “MARIANA TRENCH” is een beklemmende ballad, op een bepaalde manier dreigend gezongen met passend pianospel. Met het uptempo, modern klinkende “DON’T SAY” eindigt een gevarieerde plaat.

Gabrielle Aplin weet in elk nummer iets van haar zelf te stoppen, de teksten zijn persoonlijk en de sfeer in de liedjes is dat ook. Ik moest af en toe aan Taylor Swift denken, vanwege de opbouw van de nummers én het persoonlijke aspect, toch heeft Aplin ook wel een eigen stijl. Haar zang is daar het belangrijkste onderdeel van, vaak ingetogen, soms uitgelaten, maar altijd in dienst van de liedjes. Een mooi album, absoluut!

Gary Numan werd bekend als lid van Tubeway Army, die met het geweldige “ARE FRIENDS ELECTRIC” in 1979 een Nederlandse top 10 hit wist te scoren in de Top 40. De band bracht in de tweede helft van de jaren zeventig 2 albums uit en het geluid paste perfect bij de opkomst van de new-wave, de synthesizer en de electropop. Een hele lading solo albums volgden, die varieerden van stijl. Van rock tot electro, van industrial tot heavy. Wat betreft de solo albums is het recent verschenen “INTRUDER” nummer 19 en met dit album grijpt Numan voor een deel weer terug naar het geluid van zijn band uit de jaren ’70.
Numan werd als Gary Anthony James Webb geboren op 8 maart 1958 in Hammersmith, Londen Engeland en is dus een zestiger. Ondanks het regelmatig uitbrengen van nieuwe albums, zijn vorige “SAVAGE (songs from a broken world)” verscheen in 2017, is hij nog altijd gedreven en uiterst creatief.
“INTRUDER” kun je bestempelen als een soort doom-new-wave plaat met heerlijke melodieën. Een album waar je vaker naar moet luisteren wil deze helemaal binnen komen, maar als dat dan ook zover is, laat het je niet meer los, een regelrechte “intruder” dus, een indringer. De deluxe cd-versie heeft 12 tracks met een speelduur van een uur en daar krijg je dus veel voor terug.
Het openingsnummer “BETRAYED” geeft perfect aan wat je verwachten kunt, lekkere melodie en catchy refrein, “THE GIFT” is een electropop song pur sang en het langste nummer van het album. “I AM SCREAMING” begint spannend en houdt die bijna 4 minuten vast en ook hierin zit weer zo’n oorwurmpje in het refrein, het titelnummer heeft een mooie opbouw, weergaloos mooie synthesizer spel en weer die mooie melodielijnen. “IS THIS WORLD NOT ENOUGH” heeft een heerlijke, pakkende drive en zware gitaarpartijen, het afwisselende “A BLACK SUN” is prachtig qua opbouw, “THE CHOSEN” is uptempo en klinkt lekker rauw, “AND IT BREAKS ME AGAIN” in weer een pur sang new-wave song, geweldig! “SAINTS AND LIARS” begint met een pakkende gitaarriff, lekkere drums en wat volgt is wat mij betreft het minst toegankelijke nummer op “INTRUDER”, maar wel een geweldig nummer. “NOW AND FOREVER” klokt bijna 6 minuten, is qua tempo weer rustige dan het vorige nummer en heeft een pakkend ritme, “THE END OF DRAGONS” is weer een meer afwisselende track en met het melodieuze “WHEN YOU FALL” wordt het album afgesloten.
Ik was blij verrast met dit schijfje, werd gepakt door de melodie, de wijze van opbouw van de nummers en door de stem van Numan. Die klinkt goed, past perfect bij de soms wat somber klinkende zanglijnen, zonder dat het wat mij betreft down wordt. Het jaar 2021 heeft wat mij betreft al geweldige albums voortgebracht en in dit lijstje komt “INTRUDER” van Gary Numan ook te staan…zonder probleem!

In 1975 legde zanger Peter Gabriel een bom onder de band die mede dankzij zijn performance groot was geworden, door mee te delen dat hij zou stoppen met Genesis. De albums “SELLING ENGLAND BY THE POUND” en “THE LAMB LIES DOWN ON BROADWAY” waren succesvolle albums en het ging de in 1967 in Godalming Surrey opgerichte band voor de wind. De zoektocht naar een nieuwe zanger begon meteen na de laatste tour met Gabriel en vele kandidaten deden een poging de heren te overtuigen van hun kwaliteiten, maar er werd geen geschikte zanger gevonden. Toen de tijd begon te dringen, de band eigenlijk de studio weer in moest, een tour stond in het vooruitzicht, nam Genesis drummer Phil Collins op het nummer “SQUONK” de vocalen voor zijn rekening en dit was waar de band naar op zoek was. In korte tijd werd het album “A TRICK OF THE TAIL” opgenomen en werd op 13 februari 1976 uitgebracht. Het album laat een meer song gerichte band horen dan op het vorige album, dat een conceptalbum was. De zang van Collins is prachtig, zeer passend bij de muziek en dat zorgde ervoor dat het album goed ontvangen werd. “A TRICK OF THE TAIL” is een progressief rock album, met bijdragen van alle 4 de bandleden, toetsenist Tony Banks, gitarist Steve Hackett, bassist Mike Rutherford en zanger/drummer Phil Collins. Het openingsnummer “DANCE ON A VOLCANO” laat eigenlijk meteen horen wat je van het ‘nieuwe’ Genesis kunt verwachten. Veel aandacht voor melodie, prachtig gemusiceerd en de songs zijn niet heel lang, wat wel gebruikelijk was bij de band. Langste nummer is de ballad “RIPPLES” dat in de laatste tour van de band in 2007, nog op de setlist stond. Hoogtepunt voor de echte (oude) Genesis fans is de instrumentale afsluiter “LOS ENDOS”, met prachtige solo’s op toetsen en gitaar. Na dit album verscheen in hetzelfde jaar het eveneens prachtige album “WIND & WUTHERING”, waarna Steve Hackett gefrustreerd de band verliet, vanwege zijn minieme bijdragen aan het materiaal. In 1978 verscheen “…AND THEN THERE WERE THREE”, met de meest succesvolle samenstelling van Genesis, Collins, Banks en Rutherford. “A TRICK OF THE TAIL” is vanwege zijn muzikaliteit en grote kwaliteit een klassieker geworden, waar menig progband zijn inspiratie uit haalt.

De Engelse band Genesis heeft verschillende periodes gekend, waarin verschillende bezettingen de dienst uitmaakten. Het begon met de "prehistorische" Genesis tot de tweede helft van 1970, de "klassieke" Genesis met Peter Gabriel, Tony Banks, Mike Rutherford, Phil Collins en Steve Hackett, de overgang periode van 1975 tot 1977 en de commerciële bezetting vanaf 1978. Op dat moment waren Gabriel en Hackett vertrokken en "toen waren er nog maar drie". In 1978 scoorden ze ook hun eerste Top 40 hit met "FOLLOW YOU FOLLOW ME" en nam Phil Collins een steeds grotere rol aan, zeker als zanger en drummer, maar later ook als componist.

De commerciëlere bezetting wist zeker in de jaren tachtig en begin negentig hits te scoren. Na het vertrek van Collins probeerde Genesis het met Ray Wilson als zijn vervanger. Persoonlijk vind ik het album met Wilson, "CALLING ALL STATIONS", een erg fraaie plaat, maar op voorhand kon je al wel voorspellen dat het succes minder zou worden. Dat had, volgens mij, niets met de vocale capaciteiten van Wilson te maken, maar meer met de rol van Collins als entertainer en boegbeeld van de band. Sinds het eerste solo album van Collins, ontwikkelde hij zich als frontman, scoorde hij grote hits en nam hij Genesis in die succesvolle slipstream mee.

"GENESIS" uit 1983 was een commercieel succes, mede dankzij de hit "MAMA". In 1984 en 1985 was Phil Collins niet weg te slaan uit de hitparades, als solo artiest of als sessiemuzikant bij anderen. Zijn populariteit heeft ongetwijfeld bijgedragen aan het enorme succes van het vijftiende album van de in 1967 opgerichte band. Op 6 juni 1986 verscheen "INVISIBLE TOUCH", waarvan vijf singles in de top 5 van de Amerikaanse Billboard Hot 100 kwamen, het titelnummer zelfs op de bovenste plek. Dat titelnummer, "INVISIBLE TOUCH" dus, opent het ruim 45 minuten durende album. Het bloedcommerciële nummer is de eerste van acht tracks, en is tevens de kortste. Een pakkend, dansbaar ritme en aanstekelijke melodie maken van dit nummer een echt radiovriendelijke song. "TONIGHT TONIGHT TONIGHT" is het één na langste nummer van het album en kwam in een radio-edit op single. Het wat dreigende nummer is pakkend, het drumwerk hypnotiserend, het instrumentale tussenstuk zit vol met jaren tachtig geluiden, waarna de toetsen het overnemen. De drums zijn elektronisch, maar ook de “normale” trommels zijn te horen. “LAND OF CONFUSION” werd een hit in Nederland, mede door de Spitting Image videoclip. Pakkend nummer met een tussenstuk waarbij de band het tempo verandert en juist die variatie maakt het tot een geweldig nummer. “IN TOO DEEP” is een typische Phil Collins ballad. Mooie melodielijn, goed drumwerk, subtiel gitaarwerk en korte solo’s.

“ANYTHING SHE DOES” is een a-typisch Genesis nummer, waar ze in de jaren tachtig vaker mee kwamen. Uptempo, pakkend ritme en Collins die heerlijk voluit zingt. Het persoonlijke hoogtepunt is het ruim tien minuten durende “DOMINO”, dat opgedeeld is in “PART 1 – IN THE GLOW OF THE NIGHT” en “PART 2 – THE LAST DOMINO”. Het eerste deel van ruim vier minuten is een midtempo ballad, met fantastisch toetsenspel van Tony Banks en leidende drums van Phil Collins. Tegen het einde van het nummer gaat het tempo omlaag, is het alleen zang en toetsen, waarna elektronische drums het tempo omhoog stuwen. Ongelofelijk pakkend, met op zijn tijd een tempowisseling met passend toetsenspel van Banks. Mike Rutherford laat in dit nummer horen dat hij tot één van de beste ritme gitaristen uit de progressieve rock scene behoort. Schitterende riffs geven het nummer extra kracht, waardoor het voor mij het hoogtepunt is. “THROWING IT ALL AWAY” is weer zo’n Collins ballad, in Nederland slechts een tipsingle, maar in Amerika nummer vier in de Billboard lijst. Mooi nummer, pakkend, tempo gaat halverwege omhoog en het trio laat hierin horen ook goede kortere liedjes te kunnen schrijven. Het instrumentale “THE BRAZILIAN” is wat mij betreft hoogtepunt nummer twee. In dit slokakkoord laten Collins, Banks en Rutherford op hun instrumenten horen dat ze die tot in de perfectie beheersing. Heerlijke melodielijn, mooie gitaarwerk en Collins zorgt met de elektronische drums voor een jaren tachtig gevoel. Niet dat het nummer daardoor gedateerd aanvoelt, het heeft voor mij de tand des tijds makkelijk doorstaan.

“INVISIBLE TOUCH” bracht Genesis naar de absolute top in de muziekwereld van de tweede helft van de jaren tachtig. Stadionconcerten volgden elkaar in rap tempo op en de Rotterdamse Kuip stond in 1987 ook op het tourschema. Een prachtig concert, met een goede setlist waarop oud, maar zeker nieuw werk stond. Genesis trok de status met “WE CAN’T DANCE” uit 1991 moeiteloos door en ook toen was een stadiontournee noodzakelijk om alle fans te kunnen voorzien van een avondje klasse muziek. “INVISIBLE TOUCH” was en is een onmiskenbare schakel in het oeuvre van de Engelsen, met een aantal geweldige songs!

Het vijfde album van de Engelse progressieve, symfonische rockband Genesis kwam uit op 13 oktober 1973 en kreeg de titel “SELLING ENGLAND BY THE POUND”. Het album groeide gedurende de jaren uit tot één van de beste albums van deze groep. Het was het één na laatste album waarop zanger Peter Gabriel te horen is en na zijn vertrek ging de groep steeds meer in de richting van de meer toegankelijke muziek en verlieten ze, tot verdriet van de oerfans, het symfonische gebied waarin de band tot dan toe bivakkeerde. Gitarist Steve Hackett, bassist Mike Rutherford, toetsenist Tony Banks, drummer Phil Collins en zanger Peter Gabriel stijgen boven zichzelf uit met 8 gevarieerde tracks die in lengte variëren van 1.32 tot 11.48 en ze laten de band op z’n best horen. Dat begint al met de opener “DANCING WITH THE MOONLIT KNIGT” en de openingsregels daarvan: "Can You Tell Me Where My Country Lies?" Via de “I KNOW WHAT I LIKE (in your wardrobe)” kom je uit bij één van de toppers uit de discografie van Genesis, “FIRTH OF FIFTH” met glansrollen voor Tony Banks en Steve Hackett. “THE BATTLE OF EPPING FOREST” laat je ook de diversiteit van de heren horen en “THE CINEMA SHOW” behoort ook tot de toppers van Genesis. Na het vertrek van Peter Gabriel in 1975 nam Phil Collins de taak als zanger over en scoorden ze in de jaren daarna hits als “FOLLOW YOU FOLLOW ME”, “MAMA”, “LAND OF CONFUSION” en “I CAN’T DANCE”, maar geen enkel album kon tippen aan de kwaliteit van “SELLING ENGLAND BY THE POUND”. Een klassieker in het progressieve rock genre!

Op 27 november 1970 verscheen het derde solo-album van ex-Beatles George Harrison, het eerste album met puur song gericht materiaal. Het eerste album “WONDERWALL MUSIC” bevat instrumentale filmmuziek en de opvolger, “ELECTRONIC SOUND” heeft 2 improvisatie tracks op de Moog synthesiser. Paul McCartney bracht zijn debuut solo album “MCCARTNEY” waar hij nagenoeg alles zelf zingt en speelt en Ringo Starr had al 2 albums gemaakt en vooral het debuut was redelijk succesvol. John Lennon’s “JOHN LENNON/PLASTIC ONO BAND” werd 11 december van hetzelfde jaar uitgebracht en bevat vinnige en soms zelfs gefrustreerde teksten op prachtige melodieën en tussen dat geweld verscheen dus Harrisons meesterwerk “ALL THINGS MUST PASS”. Een dubbellaar die duidelijk maakt waarom hij vaak teleurgesteld was als er maar 1 of 2 songs van hem op Beatles albums verschenen. Dat hij tijdloze klassiekers kon schrijven bewees hij als met de songs “WHILE MY GUITAR GENTLY WEEPS”, “SOMETHING” en “HERE COMES THE SUN” en op “ALL THINGS MUST PASS” viel alles samen. In totaal 18 schitterende, zeer melodieuze songs waar de enthousiasme van af spat. Met de hulp van bevriende muzikanten, zoals Eric Clapton, Ringo Starr, Billy Preston, Peter Frampton en Gary Brooker werd het album in een half jaar opgenomen onder de bezielende leiding van Phil Spector en leading single van het album “MY SWEET LORD” werd een internationale hit. De prachtige melodieën, mooie teksten en de eenheid van “ALL THINGS MUST PASS”, maakt dat het album tot één van de beste van de leden van The Beatles maakt. Een klassieker en die de tand des tijds makkelijk heeft doorstaan.

George Harrison werd op 25 februari 1943 geboren in Liverpool en trad eind jaren ’50 toe tot de Quarrymen, waar op dat moment John Lennon en Paul McCartney ook al in zaten. De groep veranderde haar naam later in The Beatles en wat daarna volgde mag bekend zijn. Harrison had, als zanger/gitarist, een beperkte rol binnen The Fab 4 als componist en mocht op het tweede album van The Beatles zijn eerste eigen compositie inbrengen. “DON’T BOTHER ME” kreeg op “WITH THE BEATLES” een plekje op kant A. Daarna verschenen af en toe songs van Harrison op albums van de band, maar zijn creativiteit werd niet echt op prijs gesteld. In vergelijking met Lennon & McCartney was het zeer beperkt. Hij schreef wel veel songs en zijn eerste echte studio album, met liedjes erop, was “ALL THINGS MUST PASS” dat in november 1970 verscheen. Meteen een dubbelalbum, vanwege de grote hoeveelheid topsongs die hij had klaar liggen. Met dit album bewees George Harrison dat hij ook een groot componist is. Onder invloed van drugs en drank werden de albums steeds minder van kwaliteit, verkochten ook steeds slechter en ook zijn stem had hieronder te lijden. “SOMEWHERE IN ENGLAND”, dat in 1981 verscheen laat weer een glimp van de kwaliteit van de Engelsman horen, vooral in tribute song “ALL THOSE YEARS AGO”, dat hij schreef n.a.v. de moord op John Lennon, december 1980. Na “GONE TROPPPO” uit 1982, werd het stil rond Harrison. Hij kwam in het midden van de jaren ’80 in contact met Jeff Lynne, de grote man van de Electric Light Orchestra. Lynne, groot Beatles fan, wist Harrison te prikkelen weer een plaat te gaan maken en samen doken ze de studio in en kwamen op 2 november 1987 met “CLOUD NINE” naar buiten. Een klassieke George Harrison plaat met passende Jeff Lynne productie. Een album dat van track 1 “CLOUD 9” tot de hit en slotnummer “GOT MY MIND SET ON YOU” swingt, gedreven en energiek klinkt. “WHEN WE WAS FAB” is een herinnering van Harrison aan zijn Beatles tijdperk en is één van de toppers op deze geweldige plaat. Met bijdragen op de drums van Ringo Starr is de link met de legendarische groep uit Liverpool helemaal compleet. Harrison en Lynne richtten even later The Traveling Wilburys op, waarmee ze eveneens een klassieker wisten te maken, ‘VOLUME 1”. De aanzet daartoe werd gegeven met “CLOUD NINE”, een briljantje!

Eerste Kerstdag 2016 zal ongetwijfeld voor velen een zwart en somber begin van van die Kerstdagen zijn geweest, omdat die ochtend bekend werd gemaakt dat de Engelse superster George Michael was overleden. De zanger/componist had al een aantal jaren problemen met zijn gezondheid en af en toe kwamen verhalen in de media over overmatig drank en drugsgebruik.
Gelukkig zijn al die vervelende verhalen naar de achtergrond verdwenen en blijft overeind staan dat Michael een ongekend groot talent was en een geweldige zanger. Vanaf het begin jaren ’80 scoort hij met Andrew Ridgeley in het duo Wham! een reeks tophits, zoals “YOUNG GUNS (go for it)”, “WHAM RAP”, “CLUB TROPICANA”, “WAKE ME UP BEFORE YOU GO GO” en “THE EDGE OF HEAVEN”. Met de als solo single verschenen “CARELESS WHISPER” (verschijnt overigens wel op het tweede Wham! album), ruikt de op 25 juni 1963 geboren Georgios Kyriacos Panayiotou voor het eerst aan een solocarrière.
Deze wordt na het grootse Wham! afscheid in het Wembley Stadion in Londen eind juni 1986 een feit. In 1987 brengt hij de millionseller “FAITH” uit, waarvan maar liefst 6 singles in de Nederlandse Top 40 komen. Na een korte rust periode, verschijnt op 3 september 1990 album #2, “LISTEN WITHOUT PREJUDICE VOLUME 1”, een album waarvoor George Michael geen promotie wil doen. Hij vindt dat de muziek voor zich spreekt en creëert hiermee bewust, dan wel onbewust, een strijd met zijn platenmaatschappij Sony, dat uiteindelijk resulteert in een scheiding met die maatschappij. Met een wereldwijde verkoop van ruim 20 miljoen exemplaren van “FAITH”, ligt er dan ook wel druk op de Engelsman, maar hij weigert om een kopie van dat succesalbum te maken en komt met een 10 nieuwe songs, waarvan het overgrote deel rustig van tempo zijn. Slechts “FREEDOM ’90” en “SOUL FREE” zijn uptempo en dansbaar, de rest in sferisch, zeer melodieus en geweldig gezongen en gespeeld.
“PRAYING FOR TIME” was de eerste single en deze sferische midtempo ballad is een prachtig nummer. De als 2e verschenen single “FREEDOM 90” geeft een link aan met de gelijknamige hit uit 1984 van Wham! hit, zonder de toevoeging 90 overigens. Het voortdreinende tempo geeft het nummer een dansbaar karakter en de toetsen/pianopartijen zijn prachtig. In 1974 bracht Stevie Wonder zijn album "FULFILLINGNESS' FIRST FINAL" uit en één van de toppers van die plaat is “THEY WON’T GO WHEN I GO” en Michael maakt van dit nummer een fenomenale cover. Geweldig gezongen en een heerlijke gospel sfeer door de koortjes...wat was het toch een fantastische zanger! Het iets meer dan 3 minuten durende “SOMETHING TO SAVE” is weer een rustig nummer met de akoestische gitaar als basis.
“COWBOYS AND ANGELS” werd ook als single uitgebracht, zij het in een edit versie. Dit ruim 7 minuten durende jazzy liedje is uitgegroeid tot een George Michael klassieker en opnieuw is de stem van de toen 27 jarige zanger een genot om naar te luisteren. De volgende topper op dit prachtige album is “WAITING FOR THAT DAY”, een midtempo liedje waar ingenieus "YOU CAN’T ALWAYS GET WHAT YOU WANT" van de Rolling Stones doorheen is geweven. Briljant, niets meer en zeker niets minder. “MOTHERS PRIDE” is een beklemmende ballad, mooie toetsen arrangementen en de zangpartijen, gaaf. “HEAL THE PAIN” werd ook op single uitgebracht en is weer een midtempo, sfeervol popliedje en “SOUL FREE” begint met een reggae achtig ritme en ontwikkelt zich tot een heerlijk dansbaar nummer. Met “WAITING (reprise)” komt het album op passende wijze tot zijn einde, gitaar, zang, George Michael op zijn best.
Gelukkig is de status van hem de laatste jaren groter geworden en zijn meer critici de absoluut aanwezige kwaliteiten van hem gaan zien/horen en waarderen. Als zanger stond hij op eenzame hoogte en ook als componist heeft hij pareltjes afgeleverd. Zonder vooroordelen luisteren was ruim 30 jaar geleden voor een grote groep moeilijk, tegenwoordig gelukkig niet meer. Des te jammer dat hij er niet meer is...een groot gemis!

De in Engeland opgerichte band America bestond uit zonen van Amerikaanse militairen die in Engeland, vlak bij Londen, waren gestationeerd. America’s carrière krijgt een vlucht als het titelloze debuutalbum met “A HORSE WITH NO NAME” een klassieker herbergt. Met bandleden Gerry Beckley, Dan Peek en Dewey Bunnell scoren ze met name in America nog een reeks hits en ook hun albums zijn redelijk tot zeer succesvol. Vanaf 1977 is America een duo, als Peek het drietal verlaat en In 1982 scoren ze hun laatste Amerikaanse top 10 hit met “YOU CAN DO MAGIC” en langzaam verdwijnt het succes, maar Beckley en Bunnell blijven wel muziek maken. In 2015 brachten ze nog een nieuw, hun 18e studio-album uit, en nu is er dan een solo album van Gerry Beckley. Hij heeft er al een aantal uitgebracht en ook deze herbergt kwalitatieve goede Westcoast muziek. De vergelijkingen met zijn band America zijn er terecht en ook niet erg. Zijn stem herinnert gewoon aan de songs van die band en dat kun je niet veranderen. Tussen de 12 tracks staan een een drietal covers, de rest in origineel materiaal. Mooi gezongen en gespeelde songs, die door liefhebbers van countryrock en Westcoast liefhebbers. Gewoon een goede plaat!

De Giant albums "LAST OF THE RUNAWAYS" uit 1989 en "TIME TO BURN" uit 1991 behoren tot het beste dat de melodieuze/AOR rock ooit heeft voortgebracht. Het gitaarwerk van Dann Huff, maar misschien wel evenveel die fantastische stem van de in Nashville USA opgegroeide muzikant, is zo prominent en fenomenaal aanwezig op beide schijfjes, dat het die status rechtvaardigd.

Giant bestond in die dagen naast Huff uit diens broer en drummer David, bassist Mike Brignardello en toetsenist Alan Pasqua. Van beide albums bereiken vier singles de top 20 van Amerikaanse Billboard Hot 100, waarvan de rockballad "I'LL SEE YOU IN MY DREAMS" zelfs de top 10. Tien jaar na album #2 verscheen bij het Italiaanse label Frontiers "III", waarop de groep was gereduceerd tot een trio, omdat Pasqua de band had verlaten. Giant laat op dit album nog één keer zijn spierballen zien, de kwaliteit is opnieuw erg goed, ondanks dat het niveau van de eerste twee niet gehaald wordt. Bandleider Dann Huff besluit hierna niet verder te gaan, waarmee het geluid van Giant verdwijnt. Broer David en Brignardello besluiten verder te gaan en vinden in John Roth een nieuwe gitarist en de veelgevraagde zanger Terry Brock moet de stem van Huff doen vergeten. Op het in 2010 verschenen "PROMISE LAND" is Giant nog maar een schim van wat het op de eerste drie albums was en het typische geluid van de band is volledig verdwenen. Giant is niets meer dan één van de vele melodieuze rock bands die via Frontiers albums uitbrengen.

"SHIFTING TIME" is twaalf jaar na dat album een hernieuwde poging iets van de oude glorie te laten stralen. Dit keer neemt Kent Hilli de ondankbare taak op zich, om de geweldige zangpartijen van Huff te doen vergeten. De Zweed is de leadzanger van de band Perfect Plan, die twee zeer verdienstelijke albums uit heeft gebracht. Overigens verscheen er van Hilli zelf vorig jaar ook een solo album, die ik persoonlijk niet geweldig vond. Als zanger heb ik hem wel hoog staan, dus was ik benieuwd naar de invulling bij zijn nieuwe werkgever. In 48 minuten komen twaalf gedegen rockers aan je voorbij. Alessandro Del Vecchio is de producer en één van de vele songwriters op het schijfje. Naar mijn mening is Del Vecchio bij veel te veel Frontiers albums betrokken, waardoor bands geen eigen geluid creëren.

Ondanks alle bedenkingen en kritische noten die ik gekraakt heb, heb ik geprobeerd om het album objectief te beluisteren en te beoordelen. Het korte instrumentale titelnummer opent het 48 minuten durende album, met mooi gitaarwerk van Roth, die nog steeds onderdeel van de band is. “LET OUR LOVE WIN” is een pakkende rocker, mooi heavy gitaarwerk en prima zang van Hilli, “NEVER DIE YOUNG” is een erg melodieuze rocker, “DON’T SAY A WORD” wijkt niet veel af van de voorgaande liedjes, goede rock en prima gemusiceerd. “MY BREATH AWAY” is één van de langere nummers, goede samenzang en een prettige melodielijn, “HIGHWAY OF LOVE” is een midtempo rocker met een gave gitaarsolo, “IT’S OVER” is het langste nummer en de eerste ballad van het album, prima nummer met een dito gitaarsolo.

“THE PRICE OF LOVE” is ook weer midtempo met goed geplaatste tempowisselingen, het bluesy “STANDING TALL” is een prima rocker, “ANNA LEE” is de tweede rockballad en een mooie track, in “DON’T WANNA LOSE YOU” gaat het tempo weer omhoog en zingt Hilli geweldig en “I WALK ALONE” sluit het album op een waardig af.

Twaalf prima nummers, een melodic rock album zoals die jaarlijks in grote getalen verschijnt, goed gezongen en gemusiceerd, maar met Giant heeft het niet veel te maken. Als ik die vergelijking loslaat, dan is dit gewoon een goed album.

Met hoge verwachtingen keek ik uit naar de hernieuwde samenwerking van drummer Deen Castronovo (Bad English, Journey, Revolution Saints) en zanger Johnny Gioeli (o.a. Axel Rudi Pell). Begin jaren negentig maakten ze deel uit van Hardline en het debuutalbum van die band is nog steeds een juweeltje. "SET THE WORLD ON FIRE" laat het van Frontiers (label) bekende melodieuze rock horen, zonder ergens uit de bocht te vliegen. Degelijk, goed gezongen, prima gespeeld met mooie composities. Minpunt vind ik het van Lady Antebellum bekende "NEED YOU NOW", dat werkelijk niets toevoegd aan het origineel. Ruim 3 kwartier prima muziek, maar met deze 2 kanjers had ik iets meer verwacht.

De Golden Earring heeft zich in zijn lange carrière enkele keren opnieuw uitgevonden. Na het grote succes van de eerste helft van de jaren zeventig, slonk de populariteit en de commerciële successen van Haagse rockers behoorlijk in het restant van dat decennium. Het viertal vond zichzelf in 1982 opnieuw uit en was uitermate succesvol met de single "TWILIGHT ZONE" en het album "CUT". Daarop borduurde de band voort, scoorde een dikke hit met "WHEN THE LADY SMILES" en ook voor de optredens van de groep was grote belangstelling. In 1989 verscheen het album "KEEPER OF THE FLAME", met daarop de prachtige "TURN THE WORLD AROUND". Het album viel echter wat tegen, het experimenteren van de heren kon mij minder bekoren.

Alsof Barry Hay, George Kooymans, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk dat zelf ook inzagen, want voor album #21 pakten ze het anders aan. Produceerden ze het vorige album zelf, voor "BLOODY BUCCANEERS" werd John Solleveld gevraagd als (mede) producer. Toen in april 1991 de single "GOING TO THE RUN" uitgebracht werd, was het meteen duidelijk dat de rock was teruggekeerd bij het kwartet. Een geweldige rockballad die terecht een grote Top 40 hit werd, de eerste top 3 hit sinds de nummer één hit "WHEN THE LADY SMILES" van zeven jaar eerder. Toen het album uitkwam, schafte ik hem meteen aan en wat ik hoorde was rock, rock, rock! En die hoes, ik vind hem prachtig!

Tien nummers in 44 minuten op het album dat eind april 1991 in de winkels kwam te liggen. Er wordt afgetrapt met "MAKING LOVE TO YOURSELF", dat meteen de rock-feel duidelijk maakt. Drums voor in de mix, heerlijke gitaarriffs en Hay die lekker rauw zingt. Meer poprock is de single "TEMPORARY MADNESS". Aanstekelijk tempo, fijne vocale arrangementen en een goede melodie. De reeds genoemde hit "GOING TO THE RUN" is de volgende, een ballad die staat als een huis. Goed gezongen, mooie vocale harmonieën, subtiele toetsen en een meerdere geweldige gitaarsolo’s. Kooymans laat maar weer eens horen dat hij tot de top van het gitaargilde in Nederland behoort. "JOE" begint spannend en ingetogen, als het refrein volgt krijg je een muzikaal oorwurmpje te horen die je niet meer uit je kop krijgt. De samenzang tussen Hay en Kooymans blend op een geweldige wijze. Een heerlijk tempo, aanstekelijk refrein en geweldig gezongen en gespeeld, dat gaat op voor "PLANET BLUE". De zang van Kooymans is iets prominenter te horen en dat is geen straf.

De samenzang en de "Hey-La Hey-La Hey-Lo" is super aanstekelijk en maakt van het titelnummer "BLOODY BUCCANEERS" een fantastisch nummer. Het is een gevarieerde track met een subliem instrumentaal middenstuk. De midtempo ballad "ONE SHOT AWAY FROM PARADISE", geschreven door Rinus Gerritsen, heeft een fijne melodie, lekker basspel van diezelfde Gerritsen en het gitaarspel van Kooymans is de kers op de taart. Dat de gitarist ook een prachtige stem heeft wordt duidelijk in "WHEN LOVE TURNS TO STONE", hij zingt op de toppen van zijn kunnen. Ook weer midtempo, subtiel toetsenwerk, mooie zanglijnen, een prachtig nummer dat ook weer geschreven is door Gerritsen. De overige liedjes zijn gecomponeerd door Hay en Kooymans, waaronder ook het, wat mij betreft, absolute hoogtepunt van "BLOODY BUCCANEERS", "IN A BAD MOOD". Het langste nummer van het album bouwt langzaam op en als ze bij het refrein aangekomen zijn is het de samenzang die het meest tot de verbeelding spreekt. Na elk couplet volgt dat refrein en die is elke keer te gek, de melodielijn daarvan is aanstekelijk en ongelofelijk goed gespeeld. Na een kort tussenstuk werken ze op sublieme wijze toe naar het einde, meerdere keren het refrein, dan een soort vraag-antwoord deel en tenslotte een puike gitaarsolo. Top, top, top! Met de ballad "POURIN' MY HEART OUT AGAIN" richt de schijnwerper zich weer op Kooymans, die zich de microfoon toe-eigent. Fijn liedje, mooie samenzang en een prima afsluiter.

Met "BLOODY BUCCANEERS" bracht de Golden Earring wat mij betreft het laatste topalbum uit, want dit niveau hebben ze niet meer behaald. De combinatie van wereldsongs, een geweldige productie, fantastisch spel en zang zorgen daarvoor. De vijf studio-albums die volgden waren wisselend van kwaliteit, weinig consistent en niet indrukwekkend qua songmateriaal. Natuurlijk doet dat niks af aan de status die de band tot in lengte van dagen zal houden...de beste rockband van Nederland...op eenzame hoogte...onaantastbaar, zoals echte piraten!

De vraag was in het begin van de jaren ’80 of de Golden Earring nog door wilden gaan, of dat ze het bijltje erbij neer zouden gooien. De succesjaren waren voorbij. Sinds 1979 hadden ze geen grote hit meer gescoord, albums werden duidelijk minder verkocht en dat alles zorgde voor een downstemming bij het 4-tal uit Den Haag. Ze besloten echter om niet via een zijdeurtje afscheid te nemen, maar het nog 1 keer te proberen. Gitarist George Kooymans was bezig met het plannen van een solo album en had een nummer in demo versie klaar liggen dat misschien wel geschikt zou zijn voor de Earring. Dat werd “TWILIGHT ZONE”, het nummer dat eind augustus in de Top 40 binnen kwam en, ondersteund door een spraakmakende videoclip, in de vierde week op de eerste plaats stond. The Earring is terug!! Het album “CUT” kwam medio september 1982 uit en door het succes van die eerste single, werd ook dit album een kassucces. Het door Shell Shellekens (drummer bij onder andere Brainbox, Rainbow Train en Cashmere) geproduceerde album liet een herboren band horen, die zich ook een modern, typisch begin jaren ’80, sound had aangemeten. Album opener en tweede single “THE DEVIL MADE ME DO IT” is een energieke song mede door de blazers, die het nummer een extra lading geven. “FUTURE” is een door Kooymans gezongen midtempo ballad en voormalig Earring lid en The Nits toetsenist Robert Jan Stips geeft “BABY DYNAMITE” dat extra’s, waardoor het voor mij één van de favoriete songs op “CUT” is geworden. “LAST OF THE MOHICANS” en “LOST AND FOUND” zijn herkenbare Earring rockers, beide geweldig gezongen door Barry Hay. Het bijna 8 minuten durende “TWILIGHT ZONE” is het andere hoogtepunt. Spannende opbouw, prachtige gecombineerde leadzang door Hay en Kooymans, rustig middenstuk en met een gitaarsolo naar het einde toe is dit een klassieker pur sang. Kooymans zingt “CHARGING UP MY BATTERIES”, een lekker midtempo rocker met een aanstekelijk refrein en met “SECRETS”, een met afwijkende tempo rocker is het de afsluiter van het nog geen 40 minuten durende meesterwerkje. De Golden Earring was met “CUT” weer helemaal terug met een album vol prachtige songs die door de gedegen ritmesectie bestaande uit bassist Rinus Gerritsen en drummer Cesar Zuiderwijk nog steeds een genot is om te beluisteren.

In 1969 brachten de Haagse rockers Golden Earring het album "EIGHT MILES HIGH" uit, maar ondanks een Amerikaanse tournee en succesvolle singles en albums, knaagde er iets binnen de band. Vooral bij het drietal Barry Hay, George Kooymans en Rinus Gerritsen. De klik met drummer Sieb Warner, die de vervanger was van Jaap Eggermont die na album #4 "ON THE DOUBLE" uit 1968 het veld mocht ruimen, was er niet. Er werd naarstig gezocht naar een passende vervanger en dat werd de van Living Blues overgenomen Cesar Zuiderwijk. Vanaf 1970 is dit de klassieke Golden Earring bezetting en met zijn vieren gingen ze de studio in om de op het laatste album ingeslagen rock aanpak verder uit te werken.

De Earring werd in 1961 opgericht door Kooymans en Gerritsen en bracht in 1965 de eerste hitsingle uit, "PLEASE GO". Met de prachtige singles "THAT DAY", "IN MY HOUSE", " SOUND OF A SCREAMING DAY", "I'VE JUST LOST SOMEBODY" en het tot een klassieker uitgegroeide "JUST A LITTLE BIT OF PEACE IN MY HEART". Ondertussen scoorden ze ook hun eerste Nederlandse nummer 1 hit met het wel erg poppy "DONG-DONG-DIKI-DIGI-DONG", in 1968. De albums die ze uitbrachten lieten een steeds betere kwaliteit horen, waarvan ik "MIRACLE MIRROR" uit 1968 een erg goed voorbeeld van vind.

Het eerste album in de klassieke bezetting is het self-titled "GOLDEN EARRING", dat ook wel "THE WALL OF DOLLS" genoemd wordt. Dit heeft natuurlijk alles te maken met de hoes. Het album verscheen in september 1970 en werd voorafgegaan door de weergaloze single "BACK HOME". Dit nummer was de tweede nummer 1 hit in de Nederlandse Top 40 en liet het definitieve geluid van de band horen. In ruim 38 en een halve minuut komen 9 tracks aan je voorbij die passend zijn in de muziekwereld van eind jaren zestig en begin zeventig. Classic rock vermengd met invloeden uit de toen erg populaire symfonische rock. “YELLOW AND BLUE” zorgt er meteen voor dat je aandacht erbij gehaald wordt, akoestische gitaar, dwarsfluit, de prachtige zang van Kooymans en dan na ruim anderhalve minuut vallen de drums in en is het een heerlijke rocker en een prima opener van het album. “THE LONER” start met een pakkende gitaarriff en ritme, waarna Hay de leadzang voor zijn rekening neemt. Wat heeft hij toch een geweldige stem en ook in deze rocker wordt dat maar weer eens bewezen. Kooymans zang maakt van “THIS IS THE TIME OF THE YEAR” een fantastisch nummer, een boeiende rockballad met veel variatie. Symfonische rock is de stempel die je op “BIG TREE, BLUE SEA” kunt plakken. Dwarsfluit, tempowisselingen, uiterst pakkende melodie en geweldig gezongen door Barry Hay, in ruim 6 minuten komen alle aspecten die de Earring beheerst voorbij, één van de toppers van het album. “THE WALL OF DOLLS”, het nummer dat model heeft gestaan voor de albumhoes, is een midtempo rocker met een heerlijke gitaarsolo van Kooymans!

“BACK HOME” hoort wat mij betreft bij de beste nummers die de Earring ooit heeft opgenomen en waarin Cesar Zuiderwijk meteen laat horen dat hij de ontbrekende schakel was, krachtige en strakke drumpartijen geven het nummer een perfecte basis. De melodielijn, gave riffs en de dwarsfluit maken het nummer af. Het kortste nummer is “SEE SEE”, alleen geschreven door Barry Hay, terwijl de rest door Kooymans gecomponeerd zijn, waarvan 2 samen met Hay. Subtiel gitaarspel, percussie en een wat afwijkende melodielijn geven het nummer een spannende karakter. “I’M GOING TO SEND MY PIGEONS TO THE SKY” is net zoals “BIG TREE, BLUE SEE” een symfonische rocker met tempowisselingen, geweldig drumwerk, heerlijke melodie in het refrein, alweer een topper op het album. En dan moet één van de mooiste, door George Kooymans gezongen nummers nog beginnen en dat is de rockballad “AS LONG AS THE WIND BLOWS”. Fantastisch gezongen, midtempo, heerlijke basspel van Gerritsen en een pakkende en emotionele melodie maken van het nummer een all-time favorite!

Met “GOLDEN EARRING” wisten de Earring hoe ze het succes moesten pakken, hoe ze van de 4 individuele muzikanten één geheel konden maken en daar hebben ze jarenlang profijt van gehad. Wat mij betreft begon dat allemaal met dit album uit 1970 en alleen daarom al is het een klassieker.

Het 9e studio album van de Haagse rockers Golden Earring is terecht uitgegroeid tot een klassieker in de Nederpop, maar zelfs wereldwijd is dat het geval. “MOONTAN” verscheen in de zomer van 1973 en heeft met “RADAR LOVE” hun grootste hit in de gelederen. Die song kwam in augustus van dat jaar uit en werd hun derde nummer 1 hit. “MOONTAN” heeft 6 songs die allemaal aansluiten bij het in de eerste helft van de jaren ’70 populaire symphonische rock. Langere tracks dan gebruikelijk, gebruik van keyboard en regelmatig erg sferisch. Het album opent met “CANDY’S GOING BAD” dat van een typische Earring rocker verandert in een sfeervolle, rustige song. “ARE YOU RECIEVING ME” is met 9 en een halve minuut de langste song op “MOONTAN”. Met een hoofdrol voor saxofonist Bertus Borgers in het aanstekkelijke refrein is het een nummer met meerdere stijlen in zich. Het prachtig instrumentale tussenstuk zorgt ervoor dat het uitgroeit tot een briljantje in geschiedenis van de Earring. Het album gaat verder met het kortste nummer, “SUZY LUNACY (mental rock)”, een meer recht toe recht aan rocker. “RADAR LOVE” is misschien wel hét Golden Earring nummer en de album versie voegt een geweldig instrumentaal stuk toe aan de bekende single edit. “JUST LIKE VINCE TAYLOR” is uitgeroeid tot een live favoriet en daar leent deze heerlijke rocker zich ook voor. “THE VANILLA QUEEN” is het slotakkoord van het ruim 40 minuten durende album en wat voor één! Geweldig lang nummer, met een heerlijke opbouw, een lyrische gitaarsolo en het soort symphonische rock zoals het in de eerste helft van de jaren ’70 in Nederland gemaakt werd door onder andere Kayak en Earth & Fire. Barry Hay, George Kooymans, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk hebben zich met “MOONTAN” overtroffen en brachten in 1973 een album uit dat ook internationaal goed ontvangen werd.

Graham Gouldman is geen onbekende in de muziekwereld. In de jaren ’60 was hij songwriter van beroep en scoorden enkelen van zijn composities erg goed, zoals “BUS STOP” (Hollies), “FOR YOUR LOVE” (Yardbirds), “NO MILK TODAY” (Herman’s Hermits) en “TALLYMAN” (Jeff Beck). Eind jaren ’60 sloot hij zich, in principe tijdelijk, aan bij het studio project Hotlegs, die een hit scoorden met “NEANDERTHAL MAN”. Uit dit project ontstond echter 10cc, één van de grootste en invloedrijkste bands van de jaren ’70. Met Kevin Godley, Lol Creme en Eric Stewart scoorde de bands hits als “WALLSTREET SHUFFLE” en “I’M NOT IN LOVE”. Na het vertrek van Godley & Creme, bleven Stewart en Gouldman doorgaan als 10cc en bleven ze succesvol. Het door Gouldman gezongen “DREADLOCK HOLIDAY” was en is nog steeds in Nederland hun grootste hit. In 1979 bracht hij een solo single uit, “SUNBURN” dat een klein hitje werd. Nadat 10cc medio jaren ’80 “on hold” ging, richtte hij samen met Andrew Gold de band Wax op, en ook daar scoorde hij hits mee, “RIGHT BETWEEN THE EYES” (1986) en het zeer aanstekelijke “BRIDGE TO YOUR HEART” in 1987. In de jaren ’90 bracht 10cc nog een paar albums uit, maar het heilige vuur van weleer was verdwenen en Eric Stewart trok zich geleidelijk aan terug uit de muziek, waardoor de naam 10cc alleen nog door Graham Gouldman, als enig overgebleven origineel lid, in leven wordt gehouden. Nieuwe muziek onder die naam is er niet meer verschenen, maar Gouldman heeft wel voldoende inspiratie om een solo album uit te brengen. De op 10 mei 1946 in Broughton, Salford, Lancashire, Engeland geboren zanger/bassist heeft al wel eerder solo albums uitgebracht, o.a. voor films. Zijn nieuwste in “MODESTY FORBIDS” en de 11 tracks en ruim 39 minuten muziek klinken leuk, relaxt, sfeervol, maar niet echt wereldschokkend. Opener “STANDING NEXT TO ME” is een ode aan Beatles drummer Ringo Starr, die genoemd wordt en die mee speelt op deze lekkere track. Daarna volgt het jazzy “THAT’S LOVE RIGHT THERE”, deze laidback track klinkt goed. “IT’S NOT YOU IT’S ME” zou bedoelt zijn voor de de moderne versie van de Yardbirds, maar Gouldman heeft het voor zichzelf gehouden, goede keuze. “WHAT TIME WON’T HEAL” had op een recent Ringo Starr album kunnen staan, het heeft een zo’n smaakvolle Beatles feel. In “WAKE UP DREAMER” is hij kritisch in de tekst en daarmee behoort dit nummer bij de beste van “MODESTY FORBIDS”. “WAITED ALL MY LIFE FOR YOU” is een song die ook een Beatles feel heeft, dit keer had Paul McCartney dit nummer kunnen schrijven. De stem van Gouldman vond ik in de 10cc tijd al de minste van de 4, maar hij heeft een eigen geluid en klinkt warm. “MODESTY FORBIDS” is geen hoogvlieger, maar een zeer vermakelijk album geworden, waarmee Gouldman nog maar weer eens bewijst goede liedjes te kunnen schrijven.

Gram Parsons is één van die artiesten die op jonge leeftijd zijn overleden en wat voor velen geldt, is ook bij Parsons van toepassing…eeuwig zonde!! De country rocker Ingmar Cecil Conner III geboren op 5 november 1946 en werd als Gram Parsons bekend toen hij in 1968 toe trad tot The Byrds en maakte samen met die band het album “SWEETHEART OF THE RODEO”. In hetzelfde jaar verliet hij deze band en richtte samen met (ook ex-Byrds lid) Chris Hillman de Flying Burrito Brothers op. Het debuutalbum van deze band, “THE GILDED PALACE OF SIN” wordt gezien als een klassieker in het countryrock genre, met invloeden van folk, gospel en soul. In januari 1973 verscheen zijn eerste solo album, “G.P.” en dit album laat het geluid horen, dat van Parsons verwacht werd. De 11 tracks zijn country pur sang. Gebruik van viool, banjo, dobro en de pedal steel geven het album die sfeer en “feel” die je mag verwachten. De vocale ondersteuning die Parsons krijgt van Emmylou Harris geeft het album alleen maar meer kwaliteit, want die 2 stemmen kleuren schitterend met elkaar! Zes van de 11 songs zijn door Gram Parsons geschreven en daarmee bewees hij eens te meer voorop te lopen met het combineren van de authentieke country en rock. In de familie van Gram Parsons waren ze bekend met suïcidaal gedrag en verslavingen en dat gold helaas ook voor Gram zelf. Op jonge leeftijd was hij al verslaafd aan heroïne en alcohol en op woensdag 19 september 1973 wordt zijn levenloze lichaam in de Joshua Tree Inn gevonden en reanimatie mocht niet meer baten. Parsons had een overeenkomst gesloten met zijn road manager, Phil Kaufman, dat, als hij zou komen te overlijden, zijn lichaam verbrand moest worden in Joshua Tree National Park. Kaufman weet met valse papieren de lijkkist te pakken te krijgen en vervuld de laatste wens van Gram Parsons, en verbrand het lichaam in de bekende woestijn. De kwaliteit van zijn muziek, het verhaal van zijn leven en dood, maken van Gram Parsons een uniek persoon in de muziekgeschiedenis en met zijn “cosmic American music” heeft hij een onuitwisbare indruk achter gelaten en dat maken van “G.P.” een klassieker van de bovenste plank!

Gregg Alan Rolie werd op 17 juni 1947 geboren in Seattle Washington en maakte vanaf 1965 deel uit van de Santana Blues Band, later ingekort tot Santana. Tot en met het album “CARAVANSERAI”, dat in 1972 verscheen, maakte hij deel uit van de band rondom gitarist Carlos Santana. Zijn lead vocalen met prachtige orgel bijdragen zijn een essentieel onderdeel van de eerste 5 albums van Santana, met de hits “JINGO (jin-go-lo-ba)”, “EVIL WAYS”, “BACK MAGIC WOMAN” en “EVERYBODY’S EVERYTHING”. Samen met gitarist en mede bandlid bij Santana Neal Schon richt hij in 1973 de band Journey op, waarvan hij tot begin jaren ’80 deel uit maakt. Onder andere de albums “INFINITY”, “EVOLUTION” en “DEPARTURE” zijn succesvol, maar na het vertrek van Rolie en de komst van Jonathan Cain komt het grote succes voor Journey, met millionseller “ESCAPE” in 1981 als hoogtepunt. Rolie brengt na het vertrek uit Journey 2 solo albums uit in de jaren ’80, maakt met de AOR band The Storm (met ook Journey bassist Ross Valory) en onder de naam Abraxas Pool maakt hij in 1997 een album met ex Santana leden. Op dit album staat prachtige Santana-achtige muziek, met de herkenbare vocalen van Rolie. In 2001 brengt hij zijn derde solo album uit, het briljante “ROOTS”. In de afgelopen 18 jaar heeft Gregg Rolie niet stil gezeten. Hij maakt deel uit van de begeleidingsband van ex Beatle Ringo Starr en maakte met de Santana begin jaren ’70 formatie als Santana IV een album en een tournee. Nu is er dan eindelijk een nieuw album, "SONIC RANCH”. Met hulp van drummer en Santana maatje Michael Shrieve, de legendarische bassist Alphonso Johnson, gitaristen Steve Lukather (Toto) en Neal Schon (Journey) en zijn zoon Sean Rolie nam hij 13 tracks op, die allemaal door hemzelf geschreven zijn, behalve de Elvis Presley cover “DON’T BE CRUEL”. Twee tracks zijn ook op “ROOTS” te vinden, “BREAKING MY HEART” en “THAT’S THE WAY IT GOES”, “LOOK INTO THE FUTURE” is in de originele versie te vinden op het in 1976 verschenen 2e album van Journey met dezelfde titel. De andere 9 songs zijn dus helemaal nieuw en laten een gedreven Gregg Rolie horen, met zijn prachtige stem en regelmatig de karakteristieke hammond orgel bijdragen. Ballads (“ONLY YOU”, “YOU” en “IF I WENT HOME”), een instrumental (“US”) en mid en uptempo songs, zoals de prachtige opener “GIVE ME TOMORROW”, de rocker “WHAT ABOUT LOVE” en het sferische “LIFT ME UP”. Gregg Rolie heeft mij absoluut niet teleurgesteld met dit nieuwe album, het is een feest om hem weer te horen. Na vorig jaar een nieuw album na meer dan 20 jaar van Steve Perry (ex Journey zanger), dit jaar eindelijk weer een nieuwe Rolie plaat, is het wachten op een reünie van de Journey bezetting met Steve Perry en Gregg Rolie. Of die er gaat komen is afwachten, tot dit tijd kun je genieten van “SONIC RANCH”, want het is een meer dan geslaagde come-back!