In de carrière van de Zweedse topband ABBA kun je, wat mij betreft, 3 bepalende singles aanwijzen. Allereerst natuurlijk de winst van het Eurovisie Songfestival met ‘WATERLOO” in 1974, daarna de internationale doorbraak met “DANCING QUEEN” in 1976 en tenslotte het bewijs dat ze veel meer konden schrijven dan zogenaamde radiohitjes, toen “THE WINNER TAKES IT ALL” in 1980 verscheen. De critici moesten wel erkennen dat dit een geweldig nummer was...en nog steeds is.
Ik zie de eerste 2 albums als een soort vingeroefeningen om hun sound te vinden, wat ze met “ABBA”, dat in april 1975 verscheen, gevonden hadden. Het geweldige “S.O.S.” is hier een perfect voorbeeld van, maar zeker ook het briljant geproduceerde “I’VE BEEN WAITING FOR YOU” laat het geluid horen dat op elk album nadien te horen was. Perfect gecomponeerde songs, geweldig gemusiceerd en fenomenaal gezongen door de blonde Agnetha Fältskog en de rode (Anni) Frida.
Het zesde album “VOULEZ-VOUS” uit 1979 was een doorslaand succes geworden en dus gingen toetsenist Benny Anderson en gitarist Björn Ulvaeus aan de slag om met een nog betere en succesvollere opvolger op de proppen te komen. “THE WINNER TAKES IT ALL” verscheen in de zomer van 1980 en was een voorproefje van wat het album zou brengen. Meer diepgang, zeker in de teksten, want die was uit het leven van de 4 gegrepen. De scheiding van Agnetha en Björn was in 1980 definitief geworden en de wijze waarop de mooie blonde het nummer zong, was geweldig en vol emotie. Op 3 november verscheen album #7, getiteld “SUPER TROUPER” en een paar weken later kwam het titelnummer binnen in de Nederlandse Top 40 en bereikte net zoals de voorganger de eerste plaats.
“SUPER TROUPER” opent het album en het lekkere vrolijke liedje was het laatste dat voor het album opgenomen werd. Na de reeds genoemde “THE WINNER TAKES IT ALL” gaat het tempo omhoog en horen we een soort disco rock in “ON AND ON AND ON”, waarna het gelaagde “ANDANTE ANDANTE” het tempo weer omlaag haalt. Het door Frida prachtig gezongen liedje heeft hele mooie achtergrond arrangementen. “ME AND I” is wat mij betreft één van de hoogtepunten van “SUPER TROUPER”. Mooie toetsenpartijen, heerlijke melodie en geweldig gezongen uptempo song. “HAPPY NEW YEAR” is achteraf best wel een beetje een crue tekst, want in dat nieuwe jaar, 1981, gingen Frida en Benny ook scheiden. Het heeft wel gezorgd voor een prachtig melancholisch liedje dat sindsdien jaarlijks gedraaid wordt rond oud & nieuw. “OUR LAST SUMMER” is weer een voorbeeld van een mooi liedje met een heerlijke melodie. “THE PIPER” heeft een wat afwijkend ritme, maar past fantastisch op het album. Ook hier kun je weer genieten van de prachtige samenzang van Agnetha en Frida, wiens stemmen fantastisch samensmelten en voor het typische ABBA geluid zorgen. “LAY ALL YOU LOVE ON ME” was als derde single gepland, maar kwam in 1981 op de toen populaire 12 inch single uit, waardoor, volgens mij, een derde nummer 1 hit in de Nederlandse Top 40 van dit album voorkomen werd. Een geweldige disco feel heeft dit nummer, in de goede traditie van “VOULEZ-VOUS”, single van ABBA uit 1979. Het album sluit af met de live opname van het klein gehouden “THE WAY OLD FRIENDS DO”, opgenomen tijdens de tournee van 1979. Een prachtig, toch ook weer melancholische song, die de kwaliteiten van Anderson en Ulvaeus optimaal laten horen.
Na “SUPER TROUPER” verscheen in 1981 “THE VISITOR” en daarmee kwam een einde aan de album carrière van het viertal. “THE DAY BEFORE YOU CAME” en “UNDER ATTACK” in 1982 waren het definitieve slotakkoord van een van de succesvolste Zweedse export producten ooit. Tot nu toe hebben ze de aanbiedingen en verleidingen kunnen weerstaan om weer iets nieuws uit te brengen, al zijn daar de laatste jaren wel iets meer geruchten over. De tijd zal het leren, maar gelukkig kunnen we blijven genieten van de songs van groep, die tot op de dag van vandaag niet gedateerd klinken en dat is ook nog een geweldig compliment.
Top band, top songs, “SUPER” album!!

Toen het achtste en, naar later bleek, laatste album van ABBA, “THE VISITORS” op 30 november 1981 verscheen, had het Zweedse 4-tal al een mega succesvolle carrière achter de rug. Vanaf 1973 toen het eerste album, “RING RING” verscheen en het titelnummer het eerste hitsucces werd, scoorden ze hit naar hit en millionseller na millionseller. De albums waren niet een verzameling hitsingles, want een aantal ABBA singles verscheen niet op een regulier album, maar alleen als single. Voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld “FERNANDO”, “SUMMERNIGHT CITY” en “GIMME GIMME GIMME (a man after midnight), maar over het algemeen waren de singles een “trekker” voor het album. Die albums kregen steeds meer kwaliteit en albumtracks die tot ABBA favorieten uitgegroeid zijn. Vooral “ARRIVAL” is een topper in de discografie van de Zweden en “SUPER TROUPER”, dat 13 maanden voor “THE VISITORS” verscheen, is een topper, met de superhit “THE WINNER TAKES IT ALL” als visitekaartje. Op dat album werden de teksten steeds persoonlijker, de sfeer soberder en emotioneler. De relatieperikelen van de 4 leden hadden hun positieve weerslag op het songmateriaal. “WHEN ALL IS SAID AND DONE” is een duidelijke verwijzing naar de scheidingen van de (voormalige) echtparen Agnetha & Björn en Frida & Benny. Ook de eerste single en Nederlandse nummer 1 hit “ONE OF US” is daar een prachtig voorbeeld van. “THE VISITORS” is door de jaren heen uitgegroeid tot een regelrechte klassieker, omdat het bij critici steeds duidelijker werd uit hoeveel ingenieuze lagen de muziek van ABBA is opgebouwd en hoe knap de composities in elkaar zitten. Met de als singles verschenen “THE DAY BEFORE YOU CAME” en “UNDER ATTACK” kwam een vroegtijdig einde aan een een zeer succesvolle carrière. Universal, ABBA’s platenmaatschappij maakte in 2010 bekend dat de band 375 miljoen singles en albums heeft verkocht. Een ongelofelijk hoog aantal, dat nog steeds groeiende is, omdat er op gezette tijden een compilatie album verschijnt. Maar voor de echte liefhebbers en fans, zijn de studio albums van ABBA een onmisbare aanvulling op de collectie en “THE VISITORS” hoort daar zeker bij.

Het lag sinds 2018 al in de lijn der verwachting, nieuwe muziek van het Zweedse kwartet ABBA. Het heeft echter nog een tijdje geduurd, de fans en liefhebbers moesten geduld hebben, maar dan heb je ook wat. "VOYAGE" ligt sinds eind vorige week in de winkels en vindt gretig aftrek.

Het verhaal van ABBA mag voor velen bekend zijn. De vier leden hadden al een succesvolle carrière voordat ABBA opgericht werd. Toetsenist Benny Andersson was lid van de succesvolle popband The Hepstars, gitarist Björn Ulvaeus zat in de populaire folk band The Hootenanny Singers, Anni-Frid Lyngstad had succes als jazz zangeres en Agnetha Fältskog had een succesvolle solo carrière. Op het in 1970 verschenen derde album van Agnetha, "SOM JAG ÄR", werken de andere drie al samen met de blonde zangeres, die door haar deelname aan de Zweedse versie van de musical "JESUS CHRIST SUPERSTAR" in 1972 haar populariteit alleen maar zag groeien.

In 1972 verscheen de eerste ABBA single, "PEOPLE NEED LOVE", al noemden ze zich toen nog Björn & Benny, Agnetha & Anni Frid. Met "RING RING" deden ze in 1973 een mislukte poging om deel te nemen aan het Eurovisie Songfestival, in 1974 lukte dat wel met "WATERLOO", ze wonnen de editie van dat jaar. In 1975 verscheen één van de beste singles van de groep, "S.O.S.", 1976 was een ongekend succesvol jaar met 3 nummer 1 hits in Nederland, "FERNANDO", "DANCING QUEEN" en "MONEY, MONEY, MONEY".

Voor mij zijn de singles "KNOWING ME, KNOWING YOU", "EAGLE", "GIMME GIMME GIMME (a man after midnight)", "ONE OF US" en het weergaloze "THE DAY BEFORE YOU CAME" absolute toppers in het oeuvre van de band. Albums als "ABBA" uit 1975, "THE ALBUM" uit 1977, het in 1980 verschenen "SUPER TROUPER" en het (tijdelijke) slotakkoord "THE VISITORS" uit 1981 behoren tot mijn persoonlijke favorieten. Na het reeds genoemde "THE DAY BEFORE YOU CAME" en diens opvolger "UNDER ATTACK" uit 1982 werd het stil rondom ABBA.

De dames brachten solo albums uit. Van Frida verscheen "SOMETHING GOING ON" in 1982, waarvan ik het titelnummer erg goed vind en in 1984 bracht ze "SHINE" uit. Mike Chapman produceerde voor Agnetha het in 1983 uitgebrachte "WRAP YOUR ARMS AROUND ME", waarvan 2 singles de Nederlandse Top 40 wisten te bereiken. Andersson en Ulvaeus maakten de muziek voor de musical "CHESS", schreven af en toe voor andere artiesten een liedje en zetten zich in voor de musical "MAMMA MIA", met natuurlijk muziek van hun eigen bandje.

Sinds de jaren negentig is de populariteit van ABBA alleen maar gestegen en veranderde de meningen van zogenaamde kenners, die de muziek van het viertal vaak af deed als simpel en muzikaal behang. Muzikanten van allerlei pluimage herkenden en erkenden steeds vaker de kwaliteiten van de liedjes, waarbij vooral de laatste periode bejubeld werd. Het duurde echter nog een hele tijd alvorens de blik weer op het uiterst succesvolle ABBA gericht werd. Een groots aangekondigd en opgezette persconferentie werd gebruikt om het nieuwe album aan te kondigen en om een concertreeks bekend te maken.

"VOYAGE" kwam dus afgelopen vrijdag uit. Tien nieuwe liedjes, 37 minuten pure kwaliteit en nostalgie en de keuze voor de opener is misschien wat verrassend. "I STILL HAVE FAITH IN YOU" is het langste nummer van "VOYAGE" en het is een orkestraal, wat zwaar aangezette ballad met wel de van ABBA bekende arrangementen. Frida zingt het met een passende, soms wat breekbare stem, waardoor ik het een prachtig begin van het album vind. Het tempo en de sfeer gaat omhoog in "WHEN YOU DANCED WITH ME", een heerlijk vrolijk nummer met een aanstekelijke melodielijn en ritme. De samenzang in dit nummer is geweldig, herkenbaar en hemels. Kerstgevoel krijg je volledig met "LITTLE THINGS", inclusief kinderkoor. Mierzoet, maar wel mooi, maar ik ben dan ook wel een liefhebber van dit soort kerstliedjes. Het nummer dat samen met de opener op 2 september van dit jaar uitbracht werd, is het heerlijke "DON’T SHUT ME DOWN", waarin van de eerste tot de laatste seconde het ABBA geluid volledig in verwerkt is. Uptempo, passende toetsen bijdragen en een lekker ritme. "JUST A NOTION" blijkt al sinds de eind jaren zeventig op de plank te liggen en heeft gelukkig een plaatsje gekregen op "VOYAGE". Een ABBA liedje zoals die in hun eerste periode gemaakt werd, vintage ABBA las ik ergens en dat klopt. Uptempo, heerlijke samenzang en een pakkende melodie.

Agnetha heeft de hoofdrol in "I CAN BE THAT WOMAN", een sfeervolle ballad over verbroken relaties met mooie vocale arrangementen. Eén van de vele hoogtepunten vind ik "KEEP AN EYE ON DAN", een door synthesizer gedragen uptempo nummer dat herinneringen oproept aan het begin van de jaren tachtig, maar toch ook iets moderns heeft. Eén van de mindere liedjes vind ik "BUMBLE BEE", dat in veel reviews met "FERNANDO" vergeleken wordt. Ik snap dat voor een deel, Frida zingt ook dit nummer, er zit een mars ritme in, de fluit maar dit nummer komt niet echt tot bloei. Het tempo gaat weer flink omhoog in het pakkende en swingend "NO DOUBT ABOUT IT", waarvan het refrein een echt oorwurmpje is. Het klassieke "ODE TO FREEDOM" is het slotakkoord, sferische melodie, lagere vocalen dan bij de andere 9 liedjes en het koorachtige zang zorgt ervoor dat het nummer melancholisch aanvoelt. Een passend slot wat mij betreft.

Gelukkig klinkt ABBA op "VOYAGE" zoals je dat mag verwachten en hebben ze gekozen voor het oude en vertrouwde geluid. Natuurlijk zullen er mensen zijn die dat als gemakkelijk, gemakzuchtig bestempelen, maar wat hadden ze dan moeten doen? Samenwerken met één of andere DJ of rapper? Nee, wat ben ik blij dat ze daar niet voor hebben gekozen en dat ze dicht bij zichzelf zijn gebleven. Dit zal, zoals ze bekend hebben gemaakt, tevens het laatste album zijn, waarmee een reis van zo'n 50 jaar ten einde komt. Dat ze dat met een prachtig album als "VOYAGE" doen, is te benijden, want hoeveel acts lukt het om officieel én met een mooi album, afscheid te nemen? Niet veel, dus mogen Agnetha, Björn, Benny en Anni Frid zich gelukkig prijzen, dat ze dit wel hebben gedaan. En dat ze de miljoenen fans over de hele wereld een prachtig cadeau gegeven hebben, als dank voor de jaren die ze trouw zijn gebleven aan hun bandje...net zo trouw als dat 't bandje aan hun eigen identiteit gebleven is. 

Op 21 juni verscheen het debuutalbum van de Engelse band ABC. De band rond zanger en compinist Martin Fry werd in Sheffield opgericht in 1980. Met producer Trevor Horn doken ze studio in en in Nederland was de tweede single “POISON ARROW” goed voor een 13e plaats in de Top 40 in het voorjaar van 1982. De eerste single “TEARS ARE NOT ENOUGH” was wel succesvol in Engeland, maar het grote succes begon met “POISON ARROW”. “THE LOOK OF LOVE” werd ook een hit en toen het album “LEXICON OF LOVE” daarna verscheen, waren de reacties lovend. Een prachtige, modern en helder klinkende plaat en dat is de verdienste van Trevor Horn. Horn kwam uit The Buggles, had op het in 1980 verschenen Yes album “DRAMA” de lead vocalen voor zijn rekening genomen en ontwikkelde zich daarna als één van de meest invloedrijke producers in de jaren ’80. Van “THE LEXICON OF LOVE” verscheen ook nog de ballad “ALL OF MY HEART” op single en ook die deed het in Nederland goed met een Top 40 notering. De 10 tracks klokken samen ruim 37 en een halve minuut en elke songs heeft zijn eigen identiteit. Dat zit hem vooral in de extra’s die Horn aan de songs heeft toegevoegd. Dat kan een simpel geluidje zijn, blazers, harp, het wordt allemaal even smaakvol geïntegreerd. Na “THE LEXICON OF LOVE” scoorde Horn als producer met “90125” van Yes, “WELCOME TO THE PLEASUREDOME” van Frankie Goes To Hollywood, “SLAVE TO THE RHYTHM” van Grace Jones, “A SECRET WISH” van Propaganda en “STREET FIGHTING YEARS” van Simple Minds. ABC scoorde in de 2e helft van de jaren ’80 de hit “WHEN SMOKEY SING”, maar het succes van “THE LEXICON OF LOVE” wisten ze niet meer te evenaren. In 2016 kwam “THE LEXICON OF LOVE II” uit, prima plaatje, maar het ontbreken van Trevor Horn zorgt voor het uitblijven van dezelfde reacties als zijn oorspronkelijke naamgever…die is en blijft een klassieker!

Santana zonder Carlos Santana. Zo zou je Abraxas Pool kunnen noemen, want de leden van deze band waren Gregg Rolie (zang & toetsen), Neal Schon (gitaar), Alphonso Johnson (bas), Michael Shrieve (drums), Michael Carabello (percussie) en José Areas (timbales) en daarvan waren Rolie, Schon, Shrieve en Carabello lid van Santana in het begin van de jaren '70. Dit was ten tijde van de klassieke Santana albums "ABRAXAS" (deze overigens zonder Schon), "SANTANA III" en "CARAVANSERAI" (deze zonder Carabello). Het geluid van Santana komt in alle nummers naar voren.Heerlijke latinrock, weergeloos gitaarspel van Neal Schon (ook ex? Journey), die prachtige zangstem van Gregg Rolie (ook ex-Journey), percussie en gewoon een 11-tal prachtige songs. "BOOM BA YA YA" is een opener die meteen onder je huid gaat zitten, "A MILLION MILES AWAY" is een schitterende ballad, "BAILA MI CHA CHA" heeft een briljante gitaarsolo en als je deze 3 songs tot je hebt genomen, wil je de plaat alleen nog maar tot het einde toe beluisteren en dan weer op repeat zetten. Enkele andere toppers zijn "GOING HOME", stevige latinrock, "SZABO" is een laidback instrumental met prachtig gitaarwerk, percussie en subtiel toetsenwerk en "DON'T GIVE UP" waarin alle kwaliteiten van Abraxas Pool in ruim 7 minuten aan je worden gepresenteerd. Helaas kwam er geen opvolger, maar het onder "SANTANA IV" uitgebracht Santana album uit 2016 geeft je voldoende muziek die zich met de songs op "ABRAXAS POOL" kunnen meten.

Adele Laurie Blue Adkins werd geboren op 5 mei 1988 en bijna 20 jaar later verscheen haar debuut album, namelijk op 28 januari 2008. In die periode waren er veel zangeressen die succesvol aan de weg timmerden, zoals Duffy, Amy Winehouse en Lily Allen. Allemaal zangeressen met een eigen geluid, in staat om zelf liedjes te schrijven en ze verwerkten ook veel persoonlijke ervaringen in de songs. Zo ook Adele op haar debuutalbum “19”. Het nummer slaat op de leeftijd die ze had toen het album gemaakt en uitgebracht werd. Bijna 44 minuten blanke soul, ook wel blue-eyed soul genoemd met veel aanwijzingen dat we het hier niet met een eendagsvlieg te maken hebben. Haar stem klinkt al geweldig, maar zou in de jaren die volgden alleen nog maar sterker worden. En dan de songs, 12 in totaal, waarvan 1 cover, “MAKE YOU FEEL MY LOVE” van Bob Dylan. Dit zou in Nederland haar eerste grote hit worden, het bereikte de top 3 van de Top 40. “CHASING PAVEMENTS”, met prachtige arrangementen, was de eerste top 10 hit in Nederland en is uitgegroeid tot een klassieker in haar oeuvre. De eerste 2 songs van “19”, “DAYDREAMS” en “BEST FOR LAST” zijn rustig van opzet, soms alleen een subtiel basgitaartje, “COLD SHOULDER” is een erg aanstekelijk liedje met een heerlijk (Amy Winehouse) ritme waarna het tempo weer omlaag gaat met “CRAZY FOR YOU”, “MELT MY HEART TO STONE” en “FIRST LOVE”. Winehouse komt ook in “RIGHT AS RAIN” voorbij, met het verschil dat de stem van Adele krachtig klinkt en een eigen geluid heeft. Het jazzy “MY SAME” is een smaakvolle wijziging van het geluid tot dan toe op “19”, “TIRED” is een weer zo’n aanstekelijk liedje met lekker ritme en mooi basgitaarwerk. Het album eindigt met “HOMETOWN GLORY”, de eerste single en tevens eerste Top 40 hit in Nederland. Een prachtig rustig nummer met mooi piano begeleiding, de orkestrale arrangementen zijn zeer smaakvol en Adele zingt waanzinnig goed en mooi. De persoonlijke teksten, prachtige melodieën en schitterende stem zorgden ervoor dat “19” en terecht groot succes werd met meer dan 6 en een half miljoen verkochte exemplaren. Daar gingen “21” (2011) en “25” (2015) ruimschoots overheen, maar dat doet niets af aan de status van dit album. Adele op haar best dat ze op de opvolgers alleen nog maar meer wist te perfectioneren. Misschien is “19” wel Adele op haar best, onbekend en puur!

Eén van de weinige artiesten die naast een grote hoeveelheid streams er ook in slaagt miljoenen fysieke albums te verkopen is de Engelse Adele. De als Adele Laurie Blue Adkins op 5 mei 1988 in Londen geboren zangeres hoort sinds haar debuutalbum "19" bij de toppers in de muziekwereld en heeft die status alleen maar weten te vergroten.

Begin 2008 was mijn eerste kennismaking met de Britse zangeres, doordat de single "CHASING PAVEMENTS" een Top 40 hit werd. In het begin van dat jaar verscheen ook haar debuutalbum "19", waarvan de Bob Dylan cover "MAKE YOU FEEL MY LOVE" de eerste grote hit was, in Nederland bereikte het de derde plaats in die Top 40. Daarna was het een paar jaar stil rondom Adele, maar ze kwam eind 2010 keihard terug met de nummer 1 hits "ROLLING IN THE DEEP" en "SET FIRE TO THE RAIN" en de top 3 hit "SOMEONE LIKE YOU". Deze hits zijn te vinden op het tweede album van haar, "21", dat in januari 2011 uitgebracht werd. Het album was een groot succes en er werden wereldwijd meer dan 30 miljoen exemplaren van verkocht. Haar status als succesvolle zangeres werd in 2012 vergroot doordat ze het titelnummer van de 23e James Bond film, "SKYFALL" mocht zingen. Gouden en platina onderscheidingen volgden en het zwaar aangezette nummer is één van haar klassiekers geworden. In 2015, op 23 oktober, verscheen haar langverwachte nieuwe single "HELLO". Een even uitgebreide als uitgekiende reclamecampagne ging eraan vooraf en het succes was er dan ook naar, overal bereikte het de nummer 1 positie en maakte het de fans nieuwsgierig naar album #3. Die verscheen een maand later, is getiteld "25" en was ook weer een succes. Ze ging op tournee, trouwde, maar haar man en zij gingen in 2019 uit elkaar en de scheiding was begin dit jaar een definitief een feit.

Toen "30" werd aangekondigd was de algemene verwachting dat die scheiding leidend zou zijn in de teksten en dat haar ex ervan "langs zou krijgen". Dit gebeurde op de vorige albums namelijk ook, want Adele gebruikte muziek als een vorm van therapie. Voor een deel gebeurt dit ook, maar zij zou een deal met haar ex-man, Simon Konecki, gesloten hebben, om hun relatie en het uit elkaar gaan niet in de nieuwe nummers te verwerken. Krijg je dan een compleet ander Adele album? Nee, zeker niet, want ze verwerkt nog steeds persoonlijke gebeurtenissen in haar liedjes. Het zijn er 12 geworden en klokken bij elkaar bijna een uur muziek, met het zeer herkenbare geluid dat Adele de afgelopen jaren ontwikkeld heeft.

Opener is “STRANGERS BY NATURE”, een zeer ingetogen, met strijkers opgeluisterde ballade, waarin Adele zich afvraagt of ze ooit vrede krijgt met de scheiding. “EASY ON ME” is inmiddels een grote hit en persoonlijk was ik wel verrast voor deze keuze als eerste single. Het is geen typische single, meer een prachtige en krachtige albumtrack. Mijn verrassing was dus niet terecht, het is een grote hit geworden. In dit nummer bezingt ze verschillende levenslessen die ze in haar leven heeft opgedaan. Het zes en een halve minuut durende “MY LITTLE LOVE” heeft een heerlijke soulvibe, blijft zeer rustig, is uitermate persoonlijk en één van de toppers van “30”. Het is persoonlijk, omdat Adele in gesprek is met haar zoontje Angelo en dat is prominent te horen in het nummer. “Mama’s Got A Lot To Learn” zingt ze, ze stelt zich dus zeer kwetsbaar op. Na 3 zeer rustige liedjes gaat het tempo omhoog met “CRY YOUR HEART OUT”, waarin de boodschap zit dat huilen helpt als jij je depressief en lusteloos voelt. Een fijn liedje! “OH MY GOD” heeft een modernere aanpak, heeft ook een gospel-feel en straalt positiviteit uit. Een akoestische gitaar leidt “CAN I GET IT” in, daarna start een lekker ritme dat het hele liedje vorm geeft.

“I DRINK WINE” is weer een ballad en het ruim 6 minuten durende Motown-achtige nummer heeft een mooie melodielijn en prachtige koortjes. “ALL NIGHT PARKING (interlude)” is kort soul nummer, waarin ik de stem van Adele breekbaar vind klinken. Ondanks alle mooie beloften aan haar ex, komt die er in “WOMAN LIKE ME” niet echt goed van af. “How Can You Not See Just How Good For You I Am?”, “It Is So Sad A Man Likе You Could Be So Lazy” en “Ain't Never Had A Woman Like Me” geven de twijfel, maar ook de boosheid weer van een vrouw die een scheiding achter de rug heeft. Het nummer kabbelt een beetje voort, misschien is 5 minuten net iets te lang, maar de stem van Adele en de wijze waarop ze het zingt maakt veel, zo niet alles goed. De laatste drie nummers duren allemaal ruim 6 minuten en dat begint met het rustige en ingetogen “HOLD ON”, dat zich halverwege stap voor stap ontwikkelt tot een heerlijk gospelachtig nummer. Daarna volgt “TO BE LOVED”, ze verwacht dat ze de liefde weer gaat vinden en geeft ook aan dat als je niet iets probeert, je nooit zult weten of het gelukt zou zijn. Wie niet waagt, wie niet wint. Deze piano ballad is ook misschien aan de lange kant, maar ze zingt uit alle macht en dat maakt het een indrukwekkend nummer. “LOVE IS A GAME” is het slotakkoord, lekker ritme, aanzwengelende strijkers en een nummer dat wat mij betreft geen seconde verveelt.

Adele kan er met dit album weer een aantal jaren tegenaan en de vraag is welke titel een volgend album zal krijgen. Het is afwachten wanneer ze weer voldoende inspiratie heeft, genoeg ellende (?) heeft meegemaakt, om nieuwe nummers die emotie en diepgang mee te geven, die op al haar albums te vinden is. "30" is een mooi album, heeft prachtige teksten en er is voldoende variatie om de aandacht vast te houden.

Het uit Versailles afkomstige Air bestaat uit Nicolas Godin en Jean-Benoît Dunckel en bracht op 16 januari 1998 het tot een klassieker uitgegroeide “MOON SAFARI” uit. De Fransen namen het album in 1997 op en met “ALL IN NEED” scoorden ze in het begin van 1998 in Nederland een hit met het zoete, sferische liedje.
Het merendeel van de muziek is instrumentaal en daar onderscheiden de beide Fransen zich met soort gelijke albums. Ze maken gebruik van vintage synthesizers zoals de Mini Moog, Wurlitzer, Rhodes en Korg MS20 en dat geeft het geheel een uiterst warme sfeer. Als inspiratiebronnen kun je zeker Jean-Michel Jarre en Vangelis aanwijzen, maar ook wel het oudere Pink Floyd en het Duitse Tangerine Dream.
De tien songs vormen wat mij betreft één geheel, doordat Air er een eigen geluid aan meegeeft. “LA FEMME D’ARGENT” is de ruim 7 minuten durende opener en daarin geven ze hun visitekaartje af. Prachtig instrumentaaltje, mooie melodieën en verschillende tempo’s. “SEXY BOY” is een meer poppy electropop song en het reeds genoemde “ALL I NEED” wordt op prachtige, ingetogen wijze gezongen door de uit Tampa Florida USA afkomstige Beth Hirsch. “KELLY WATCH THE STARS” kwam in 1998 ook uit op single, werd echter geen hit en dat is best wel vreemd. Een prachtig uptempo song met met zang via de vocoder.
“TALISMAN” en “REMEMER” zijn grotendeels instrumentale tracks, de eerste een rustige Jarre achtige song, de tweede is lekker uptempo. “YOU MAKE IT EASY” zit in hetzelfde straatje als “ALL I NEED”, een mooie sferische popsong gezongen door Hirsch en de synthesizers brengen je terug naar de jaren ’70 en ’80...heerlijk! In “CE MARTIN LA” hoor je naast de gebruikelijke instrumenten in de muziek van Air ook prominent de tuba, wat het nummer een andere sfeer meegeeft, maar wel passend op “MOON SAFARI”.
Het één na laatste nummer is het ruim vijf en een halve minuut durende “NEW STAR IN THE SKY (Chanson Pour Solal)” dat rustig begint met een akoestische gitaar op een bedje van toetsen, daarna komt er iets meer tempo in, zonder dat het swingend wordt. Het blijft sferisch, rustig en het subtiele gebruik van de vocoder is briljant, prachtige song. Het sluitstuk is “LE VOYAGE DE PENELOPE” met opnieuw die prachtige synthesizers, zoals de Mini Moog solo die voor de “zanglijn” zorgt.
Ik kan niet anders concluderen dat Godin en Dunckel met “MOON SAFARI” een werkelijk prachtig album hebben uitgebracht die Air een vliegende start bezorgden. Met de opvolger “10000 HZ LEGEND” werd het succes van het debuut niet geëvenaard, waarna ze nog 4 albums uitbrachten die het luisteren meer dan waard zijn, maar niet zoveel indruk maakten als dit album.
Air wist namelijk “MOON SAFARI” pop op vernuftige wijze te combineren met electro en ambient en dat maakt dit album tot, wat mij betreft, een klassieker.

De nieuwe Airbag was voor mij een groei plaatje. "KILLER" was de eerste track die bekend gemaakt werd en liet enkele nieuwe invloeden horen. De vraag was of de rest ook zo 'vernieuwend' zou zijn en het antwoord is nee. "DISCONNECTED" is gewoon een typische Airbag plaat met prachtige melodieën, sfeervolle passages en mooie gitaarpartijen van Björn Riis. Het is genieten van de eerste tot de laatste noot en dan gaat hij bij mij weer op repeat. In mijn jaarlijstje eindigt deze Noorse topplaat achter de laatste Marillion en dat betekent dat voor het eerst er geen nieuwe Airbag plaat mijn jaarlijstje aanvoert...maar het was een 'close finish'.

In juli 1976 verscheen in Europa het album “YEAR OF THE CAT” van singer songwriter Al Stewart. De Schot bracht zijn eerste album uit in 1967 en was een geliefde preformer bij een klein publiek. Na zijn eerste samenwerking met producer Alan Parsons in 1975, was “YEAR OF THE CAT” zijn definitieve doorbraak naar het grote publiek. Het titel nummer werd een regelrechte klassieker en de tweede single “ON THE BORDER” werd ook een hit. Wat “YEAR OF THE CAT” zo mooi maakt is de productie van Parsons. De instrumenten en zang zijn kraakhelder opgenomen en het geheel heeft een commercieel sausje gekregen. Iets waar Al Stewart zelf niet zo blij mee was, aangezien het hem een ander geluid gaf, dan die van de troubadour van de jaren ervoor. Het publiek klaagde niet en kocht het album massaal en dat heeft de nu 73 jarige zanger/componist geen windeieren gelegd. Een prachtplaat, met als persoonlijke hoogtepunten "LORD GRENVILLE", "ONE STAGE BEFORE" en de 2 hits, dat in het rijtje door Alan Parsons geproduceerde albums een speciaal plaats in neemt.

De Amerikaanse country/southern rock band Alabama geniet grote bekendheid in hun thuisland, daar buiten is dat een stuk minder. In Nederland stonden ze in 1984 in de tipparade met het prachtige “FEEL SO RIGHT” en dat was het dan. De drie heren die Alabama geformeerd hebben en nu nog steeds deel uit maken van de groep zijn familieleden van elkaar en hebben hun 20ste album uitgebracht, getiteld “SOUTHERN DRAWL”. Het is country en southern rock zoals het behoord te zijn, rauwere liedjes en teksten die niets aan verbeelding overlaten. Zo zingen ze in het titel nummer “We Drive Trucks, We Drink Beer, We Shoot Whiskey And Hunt Deer, We Say Things Like Yes Ma'am And Howdy Ya'll”. Prachtig album van een groep die een groter publiek verdient!

Alan Parsons, producer, engineer, componist, muzikant, zanger en legende. De nu 74 jarige Engelsman was in de jaren zestig en zeventig betrokken bij een reeks absolute album klassiekers. "ABBEY ROAD" van The Beatles, "DARK SIDE OF THE MOON" van Pink Floyd en "YEAR OF THE CAT" van Al Stewart zijn enkele van die producties. Verder werkte hij voor John Miles, Pilot, Wings en Ambrosia. De op 20 december 1948 in Willesden, Londen geboren Parsons maakte daarna carrière als één van de twee leiders van de Alan Parsons Project.

Vanaf 1976 maakte hij samen met tekstschrijver Eric Woolfson tien albums, alvorens de wegen van beiden scheiden. Woolfson bracht in 1990 het album "FREUDIANA" uit, met Parsons als producer, maar het verscheen niet onder het Project. Met zijn band bracht hij dus tien albums uit, waarvan ik "EYE IN THE SKY" en "GAUDI" de beste vind. Wat mij betreft hebben ze geen slechte albums gemaakt en is de eerste, "TALES OF MYSTERY AND IMAGINATION - EDGAR ALLAN POE" uit 1976, het meest symphonisch, progressieve schijfje van het duo.

Sinds de 'scheiding' heeft Parsons veel opgetreden, iets dat ze met het Project niet deden en heeft hij ook albums uitgebracht. Persoonlijk vind ik "TRY ANYTHING ONCE" een geweldige plaat. Gevarieerd en vocaal geweld van een indrukwekkende groep van zangers en zangeressen. Dit was natuurlijk ook altijd al het handelsmerk van het Project, begeleid door (meestal) een groep sessiemuzikanten. "TRY ANYTHING ONCE" was in 1993 het eerste solo album, gevolgd door het iets mindere "ON AIR" (1996), "THE TIME MACHINE" (1999) en het wisselvallige "A VALID PATH" uit 2004. Zijn laatste wapenfeit was het drie jaar geleden verschenen "THE SECRET". Ik vind dat een matig album, weinig uitdagende songs en de sound is wat vlak, het klinkt allemaal een beetje mat.

Het nieuwe album, #6 dus, is getiteld "FROM THE NEW WORLD" en is er één die af en toe herinneringen oproept aan het oude Alan Parsons Project. Je krijgt elf nummers voorgeschoteld in 45 minuten, waarvan er één een cover is. "FARE THEE WELL" opent het album en een korte vergelijking met "SIRIUS", de opener van "EYE IN THE SKY" kwam wel bij mij op. Verder memoreert de tekst aan het verleden van de Alan Parsons Project, doordat er diverse titels van songs van het Project langskomen. Een erg sterk begin, schitterend gezongen door Todd Cooper en met powerful saxofoonspel diezelfde Cooper, die ook al op het vorige album te horen was. Met "THE SECRET" grijpt Parsons terug naar dat vorige album, een typisch Alan Parsons nummer, prachtige melodie, pakkend ritme en Mark Mikel zorgt voor de juiste vocalen. De eerste keer dat ik "UROBORUS" hoorde, herkende ik de stem van Styx frontman Tommy Shaw niet meteen, verderop zeker wel. Hij drukt wel een stempel op het pakkende nummer, de gitaarsolo van Jeff Kollman maakt het erg goede nummer af. Let ook op de achtergrond vocalen, prachtig gearrangeerd, zoals je van de master mag verwachten. "DON’T FADE NOW" is een ballad, mooi refrein en gevoelig gezongen door Parsons zelf, die hiermee bewijst ook een prachtige zangstem te hebben. Overigens deelt hij de zang met P.J. Olsson, al 20 jaar de zanger bij de concerten van Alan Parsons. James Durbin, ex leadzanger van Quiet Riot, steelt de show in "GIVE 'EM MY LOVE". In deze ballad doet meester gitarist Joe Bonamassa er nog een schepje bovenop en als halverwege het tempo omhoog gaat, wordt het voor mij één van de beste nummers van het album.

Ook in "OBSTACLES" klinkt een duidelijke verwijzing naar het roemruchte verleden van Parsons. Een prachtige ballad, weer geweldig gezongen door Mikel, maar ook een nummer dat nooit echt op gang komt. Hoogtepunt nummer twee is het door David Pack gezongen "I WON’T BE LED ASTRAY". Ik ben een groot liefhebber van zijn stem, bij Ambrosia, zijn solo albums en eerdere samenwerking met Parsons. Een midtempo ballad, geweldige melodielijn en opnieuw mag Bonamassa laten horen dat hij bij de beste gitaristen ter wereld hoort, middels een ingetogen solo. "YOU ARE THE LIGHT", gezamenlijke gezongen door Parsons en Dan Tracey, is weer zo'n typische Parsons nummer. Lekker ritme, mooie melodie en prima gezongen. De vocale arrangementen en een fijne gitaarsolo maken het geheel af. "HALOS" is een sciencefiction achtig nummer, met een heerlijk ritme en ingetogen zang van P.J. Olsson. Het tempo zakt behoorlijk in het orkestrale "GOIN' HOME", met de kenmerkende Parsons vocale arrangementen. De cover van de Ronettes klassieker "BE MY BABY" is het laatste nummer, overbodig wat mij betreft. Niet slecht, in de stijl en opzet heel dichtbij het origineel gebleven, maar deze door zangeres Tabitha Fair gezongen sixties klassieker, voegt niets toe en is, wat mij betreft, een vreemde eend.

Al met al vind ik deze zesde solo plaat van Alan Parsons een behoorlijk stuk beter dan zijn vorige schijfje. Het heeft meer typische Parsons stukken en hij is een stuk spannender. Het klinkt allemaal geweldig goed, is briljant geproduceerd en is wat dat betreft een genot voor de oren. Een mooie toevoeging aan het al imposante oeuvre van deze grootheid.

Zeventig jaar is hij inmiddels, Alan Parsons. Via The Beatles, Pink Floyd en John Miles kwam hij met Eric Woolfson mid jaren ’70 met de Alan Parsons Project. Met dit project bracht hij t/m 1987 10 studio albums uit, in 1990 verscheen “FREUDIANA”, dat onder Alan Parsons Project uitgebracht had kunnen worden, maar feitelijk een solo album van Eric Woolfson is. De werkwijze van het Project voerde Parsons ook uit op zijn solo albums, waarvan “TRY ANYTHING ONCE” in 1993 de eerste was. Goede studiomuzikanten en een keur aan vocalisten geven de gevarieerde en mooi gearrangeerde songs een breed pallet aan kleur. Na dit eerste album verschenen nog 3 solo albums, alvorens in 2018 bekend werd gemaakt dat Parsons op het Frontiers label een nieuw album zou uitbrengen. De opvolger van het in 2004 verschenen “A VALID PATH” is “THE SECRET” geworden en dit album past in het rijtje albums van zijn Project. Mooie songs, af en toe een instrumental break, goed gezongen door zangers zoals Jason Mraz, Lou Gramm, Todd Cooper en PJ Olsson. Onder de muzikanten zijn ook topmuzikanten als gitarist Ian Bairnson, bassist Nathan East en drummer Vinnie Colaiuta te horen op “THE SECRET”. Ook oud Genesis gitarist Steve Hackett laat op het openingsnummer horen, dat hij nog steeds een geweldige muzikant is, zij het dat zijn aandeel aan de korte kant is. “THE SECRET” is niet een topper in het oeuvre van Parsons, maar staat wel vol met kwalitatieve goede songs. De 11 tracks klinken daarnaast ook nog eens fantastisch al is dat natuurlijk geen verrassing. Parsons heeft daar, gezien zijn verleden, patent op, maar dat kan niet verbloemen dat dit album geen uitschieter is. Hopelijk hoeven de fans niet weer 15 jaar te wachten op nieuw materiaal, want het blijft wel een lekker plaatje om te beluisteren.

Zangeres Alison Moyet werd bekend bij het grote publiek aan de hand van toetsenist Vince Clark in Yazoo, waarmee ze onder andere in 1982 een internationale hit scoorde met “DON’T GO”. Nadat Yazoo was gestopt ging ze solo verder en scoorde in de jaren ’80 hits met onder andere “LOVE RESSURECTION”, ‘THE OLE DEVIL CALLED LOVE”, “ALL CRIED OUT” en “IS THIS LOVE”. In haar eerste succesvolle periode bracht ze in 10 jaar tijd 4 albums uit en toen kwam er een pauze in het uitbrengen van nieuwe muziek. Vanaf 2002 bracht ze in 5 jaar tijd 3 albums uit en toen werd het weer stil rondom de in Billericay Essex Engeland geboren zangeres. Met “THE MINUTES” dat in 2013 verscheen, keerde ze terug naar de elektronische muziek van het begin van haar carrière en dat album is heerlijk om naar te luisteren. Ze trekt die lijn door met “OTHER”, haar negende studio album. De stem van de inmiddels 56 jarige zangeres klinkt nog steeds als een klok en de 10 tracks op haar jongste album zijn sfeervol, soms wat sober, maar van een kwaliteit die je mag verwachten van een veterane in de Engelse popmuziek. Compliment aan miss Alison Moyet!

Andy Burrows kennen we als drummer van de Engelse indie band Razorlight, die in 2006 een grote internationale hit scoorden met “AMERICA” en van de Amerikaanse band We Are Scientists. In 2011 bracht de op 30 juni 1979 Winchester Hampshire Engeland geboren muzikant een prachtige album uit met Editor zanger Tom Smith, als Smith & Burrows, “FUNNY LOOKING ANGELS”. Dit album is een soort Kerstalbum, al zou “December plaat” meer passend zijn. In 2008 bracht Burrows zijn eerste solo album uit, “THE COLOUR OF MY DREAMS”. In 2010 verscheen onder de naam I Am Arrows “SUN COMES UP AGAIN” en in 2012 en 2014 volgden respectievelijk de prachtige herfst-achtige albums “COMPANY” en “FALL TOGETHER AGAIN”. Matt Haig is een Britse schrijver en componist, die bekend staat om zijn donkere schrijfstijl. Hij schreef ook kinderboeken en zijn “FATHER CHRISTMAS AND ME” is een bestseller in Engeland. De woorden van Haig zijn door Burrows op muziek gezet en dat levert een voortreffelijke plaat op. “REASON TO STAY ALIVE” is de titel van het album, maar is tevens de titel van een non-fictie boek van Haig uit 2015. Onder andere Muse drummer Dom Howard en Editor frontman Tom Smith werken mee dit album, dat over geheel een positiever geluid laat horen dan op Andy Burrows zijn vorige albums. In iets meer dan 38 minuten en 11 tracks komen de songs aan je voorbij, zonder dat de verveling toe slaat. Dat Burrows in staat is om mooie songs te schrijven, liet hij al eerder horen, maar hier overtreft hij zichzelf. Elke track staat als een huis, vallen onder de indie en singer-songwriter en zijn een lust voor je oor. Top plaat van een vreemd duo, maar zoals wel vaker gebeurt is, is deze combinatie een gouden vondst.

Binnenkort wordt ze 72 jaar jong, Ann Wilson, zangeres en beroemd geworden in de rockband Heart. Ze werd geboren op 19 juni 1950 in de Amerikaanse stad San Diego, in het zuiden van de staat Californië. Na diverse rondzwervingen, haar vader was militair, kwam ze uiteindelijk te wonen in Seattle in de noordelijke Amerikaanse staat Washington. Daar werd de band Heart opgericht, waar ook haar jongere zus Nancy deel van uitmaakte.

In 1975 bracht Heart zijn eerste album uit, "DREAMBOAT ANNIE", met daarop de twee Nederlandse Top 40 hits "MAGIC MAN" en "CRAZY ON YOU". Heart blonk uit in het maken van melodieuze rock, prachtig gitaarwerk van Nancy en het fenomenale stemgeluid van Ann. Vooral in de tweede helft van de jaren tachtig en begin jaren negentig was de groep erg succesvol, vooral in Amerika. Albums die de platina status bereikten en de singles "THESE DREAMS" en "ALONE" die de top van de Billboard Hot 100 behaalden. Door de jaren heen heeft de stem van Ann Dustin Wilson misschien iets aan kracht ingeboet, de klank is nog steeds herkenbaar en indrukwekkend. Ze bracht een paar solo albums uit en op 2 december 2012 maakte ze met zus Nancy een onuitwisbare indruk in het Kennedy Center in Washington DC. Daar traden de zussen op tijdens een eerbetoon aan Led Zeppelin en vertolkten ze "STAIRWAY TO HEAVEN" op een ongelofelijk mooie wijze.

Het nieuwe, derde studio solo album van Ann Wilson bestaat uit een aantal covers, vier stuks, nieuw geschreven liedjes en het is getiteld "FIERCE BLISS". In totaal staan er elf songs op het bijna 44 minuten durend schijfje. Het album gaat van start met het pakkende “GREED”, fijne riffs en lekkere melodie. Meteen als Wilson begint met zingen, is het herkenbaar en is het duidelijk dat ze nog steeds goed bij stem is. “BLACK WING” is een rauwer nummer, rustig intro en als de drums invallen, ontwikkelt het zich als een wat tegendraads nummer waarin Wilson ook op de toppen van haar kunnen zingt. Dit nummer heeft een Led Zeppelin sfeertje. Robin Trower is componist van “BRIDGE OF SIGHS”, afkomstig van zijn tweede solo album uit 1974. De voormalige gitarist van Procol Harum wordt in dit nummer op sublieme wijze “vervangen” door Kenny Wayne Shepherd, die fantastische bluesy solo’s produceert. “FIGHTEN FOR LIFE” is een rustige pop-blues-achtig nummer met prachtige gitaarwerk en smaakvolle arrangementen. Met countryzanger Vince Gill gaat Wilson in duet tijdens de Queen klassieker “LOVE OF MY LIFE”. Er wordt mooi gezongen, deze versie wijkt niet veel af van het origineel. Ze benaderen het nummer met respect voor de versie, die op “A NIGHT AT THE OPERA” staat. “MISSIONARY MAN” is geschreven door Annie Lennox en David A. Stewart en is te vinden op het Eurythmics album “REVENGE” uit 1986. Wilson heeft er een lekkere rocker van gemaakt, compleet met gospelkoor en heavy gitaarsolo van opnieuw Kenny Wayne Shephard.

“GLADIATOR”, één van de zeven nummers die Wilson in samenwerking met anderen schreef. Het heeft een rustig intro, na ruim een minuut komt het geheel op gang en krijg je een midtempo rocker te horen met pakkende riffs en goed drumwerk. “FORGET HER” is een liedje dat door Jeff Buckley geschreven én opgenomen is. Echter stond het niet op zijn enige album, “GRACE”, maar is die er later aan toegevoegd. Een mooie ballad met prachtige zang van Wilson. Ingetogen, dan weer luider, prachtig in balans. “A MOMENT IN HEAVEN” is een meer recht-toe-recht-aan rocker met een pakkend ritme. “Longtime member” van de Allman Brothers Band, Warren Haynes, schreef mee aan het langste nummer van het album, “ANGEL’S BLUES”. Bluesy, heerlijke en smaakvolle orgelpartijen en natuurlijk het fenomenale gitaarwerk van Haynes. “AS THE WORLD TURNS” is het slotakkoord, bluesy, midtempo, heerlijke zang en een prima melodielijn.

Ann Wilson heeft mij zeer positief verrast met dit album. Verwacht je Heart-achtige muziek, oftewel AOR of melodic rock, dan kom je bedrogen uit. Ik zou dit album veel meer in de blues en southernrock hoek willen plaatsen, want de invloeden daarvan komen bijna in elk nummer voorbij. Ze zingt nog steeds erg goed, al is dat tegenwoordig natuurlijk lastig te controleren, vanwege het gebruik van auto-tune. Dat staat voor mij niet in de weg om te genieten van dit prachtige album, dat in een door de legendarische kunstenaar Roger Dean vervaardigde hoes gestoken zit…luisteren!

Het debuutalbum van “supergroep” Asia werd een doorslaand succes, voornamelijk in Amerika waar het een millionseller werd, meer dan 4 miljoen verkochte exemplaren. Asia is de band met ex-Yes gitarist Steve Howe, ex-Emerson, Lake & Palmer drummer Carl Palmer, ex-Yes en Buggles toetsenist Geoff Downes en ex-King Crimson, Uriah Heep, Roxy Music en U.K. zanger/bassist John Wetton. De 4 supermuzikanten slagen er in om in de 9 tracks hun kunnen te laten horen en daardoor is het een zeer geslaagd album geworden. Prachtige melodieën, mooie gitaarpartijen en een degelijke ritmesectie. “HEAT OF THE MOMENT” werd een hitje in Nederland en nummer 4 in de Amerikaanse Billboard Hot 100. “ONLY TIME WILL TELL”, met zijn aanstekelijk keyboardpartijen, het stevige “SOLE SURVIVOR” met Steve Howe in een hoofdrol en het emotionele “WITHOUT YOU”, het klopt allemaal van de eerste seconde tot de laatste. Het album werd een voorbeeld voor een melodieuze rockplaat, die zowel progressieve als AOR elementen in zich had. In deze samenstelling brachten ze in 1983 het album “ALPHA” uit, daarna vertrok Howe. Daarna was het een komen en gaan van muzikanten, waarvan alleen Downes de stabiele factor was. In 2007 kwamen ze weer bij elkaar in de originele samenstelling, voor het 25 jarig jubileum van het debuutalbum “ASIA”. Daarna volgden 3 studio-albums met de 4 heren en daarna was het opnieuw Howe die vertrok. Op 31 januari 2017 overleed John Wetton aan de gevolgen van kanker op 67 jarige leeftijd en daarmee lijkt een definitief einde te zijn gekomen aan de band Asia…triest!

De Canadese zangeres Avril Lavigne is inmiddels 34 jaar jong en heeft al een hele carrière achter zich. De in Belleville Ontario geboren blonde zangeres scoorde in 2002 haar eerste grote hit, “COMPLICATED” bereikte de tweede plaats in de Nederlandse Top 40. De vier singles die daarop volgden bereikten allemaal de top 10 in de Top 40, daarna was het gedaan met het scoren van grote hits. In 2013 bereikte “HE’S NEVER GROWING UP” als laatste single de Top 40, de rest van de singles flopten. Van haar debuutalbum “LET GO” werden wereldwijd meer dan 20 miljoen exemplaren verkocht, opvolger “UNDER MY SKIN” was goed voor meer dan 10 miljoen en ook “THE BEST DAMN THING” (2007) en “GOODBYE LULLABY” (2011) waren million sellers. Ze was er als zangeres vroeg bij, 17 jaar toen haar debuutalbum verscheen, op 21 jarige leeftijd trouwde ze met Sum41 zanger Deryck Whibley, waar ze iets meer dan 3 jaar later weer van scheidde. In 2013 trouwde ze met Nickelback zanger Chad Kroeger, maar ook dat huwelijk hield niet stand. Iets meer dan 2 jaar later eindigde ook dat in een scheiding. In 2014 liep ze de ziekte van Lyme op, dat uiteindelijk in 2015 werd gediagnosticeerd. Dat was ook de reden dat ze relatief weinig nieuwe muziek heeft uitgebracht en het gevecht tegen de ziekte ligt ook aan de basis van album nummer #6, “HEAD ABOVE WATER”. Ze wil zich niet gewonnen geven en dat komt naar voren in het titelnummer. Verder komt ook haar liefdesverdriet terug in de teksten van de 12 songs en het klinkt allemaal zoals je mag verwachten van Avril Lavigne. Pop met hier en daar een vleugje rock, maar ook rap is aanwezig op het album, in een gastoptreden van Nicki Minaj. Leuk album van een zangeres die al 17 jaar lang zich in de muziekwereld begeeft en ondanks veel tegenslagen, erin geslaagd is terug te vechten en met een nieuw album opnieuw succes hoopt te krijgen.