Het debuutalbum van zangeres Lakshmi Swami Persaud volgt op het uitbrengen van 2 E.P.’s in 2013 en 2016. De songs zijn door haar geschreven en opgenomen met een vaste band die ze de afgelopen jaren om zich heen heeft verzameld. De zangeres is afkomstig uit Wijchen, momenteel woonachtig in Haarlem en heeft de Herman Brood Academie doorlopen. Tijdens de Popronde in 2015 maakte ze veel uren en kreeg haar band en songs vorm. Door Lakshmi, met Nederlands en Surninaams bloed, wordt haar muziek “dark electronic pop” genoemd en daar kan ik mij wel in vinden. De 10 songs zijn stuk voor stuk sfeervol, elektronisch en soms zelfs bezwerend. Het album, “LAKSHMI” heeft een “jaren ’80 gevoel” en dat heeft natuurlijk te maken met het gebruik van de elektronica. De meeste songs zijn slow, ballad-achtig, maar de sfeer is wel donker en somber, zonder dat het neerslachtig wordt. Het album gaat ritmische van start met “ONLY FOR THE WICKED, “I’LL BE ON MY WAY” laat een zangeres horen die precies weet wat ze wil in een midtempo track, Het uptempo “WHAT THE HELL” is een heerlijke single track, “TAKE ME ON A TRIP”, “LIVE FOREVER” en “TARANTINO” zijn rustige songs waarin het vooral gaat om de sfeer en het album sluit af met “THE LOST KULT”(starry eyed)” waarin de geest van Depeche Mode rond zweeft. Misschien is dat wel de band waarmee je “LAKSHMI” het beste kunt vergelijken, maar deze prachtige zangeres heeft wel een eigen stijl, waarmee ze een aanwinst is in het Nederlandse popmuziek landschap.

Op 4 maart 1977 werd zangeres Laura Jansen geboren in Breda en in 2009 brak ze door met de ingetogen cover versie van de Kings Of Leon hit “USE SOMEBODY”. Opvolger was “WICKED WORLD”, een jazzy popliedje en beide liedjes staan op haar eerste volledige studio album, “BELLS”. In 2012 maakte ze samen met Keane zanger Tom Chaplin de themasong voor Serious Request, het prachtige “SAME HEART”. In 2013 werd ik definitief door haar stem en muziek gegrepen dankzij de geweldige single “QUEEN OF ELBA” en het mooie album “ELBA”.
Het heeft 8 jaar geduurd voordat haar derde album in de winkels ligt en sinds vorige week is dat eindelijk het geval. Jansen heeft niet stilgezeten. In 2015 wilde ze 10 dagen vluchtelingenwerk doen op het Griekse eiland Lesbos, maar ze verbleef daar liefst twee en een half jaar. De indrukken die ze daar heeft opgedaan, zijn terug te vinden in het boek dat ze schreef, “WIJ ZAGEN EEN LICHT” en ook in de teksten van het nieuwe album. Dat album, “WE SAW A LIGHT” borduurt muzikaal verder waar “ELBA” ophield, mooie en zeer gevarieerde liedjes op een heerlijke wijze gezongen. Ik ga niet in op de teksten die Jansen bij de liedjes schreef, luister zelf en oordeel.
De liefde voor het leven, dat is de gemene deler en dat begint bij “WAIT FOR ME”, dat rustig begint en op een gegeven moment tot een heerlijke eruptie komt, een prachtig begin. “THE DOOR” is een aanstekelijk en heel mooi popliedje. De stem van Laura klinkt hier ook erg mooi en de melodie is prachtig. Het derde nummer is het hoogtepunt van het album, het weergaloos mooie “THE ISLAND”. Je hoeft geen geleerde te zijn om te weten waar dit over gaat en ze weet de tekst een beklemmende en uiterst briljante melodie mee te geven, die mij elke keer weer bij mijn strot grijpt. “MODERN LOVE NEVER STOOD A CHANCE” is een midtempo liedje waarin ze veel van haar stem vergt, zonder dat ook maar ergens niet goed klinkt, wat is ze toch een geweldige zangeres. Ze zingt over haar huidige woonplaats “BERLIN”, een klein gehouden liedje met mooi piano begeleiding, “YOU CAN’T HAVE IT ALL (but you can have this)” is een poppy track, “BUYING TIME” heeft een meer elektronische benadering, zonder dat het uit de toon valt en het heeft een aanstekelijk refrein en “THE PAST WILL COME” is een singer-songwriter popliedje. “I DREAM” is een ballad, minimale begeleiding en weer die prachtige stem en “LARA” is de afsluiter van “WE SAW A LIGHT”. Ook dit is een zeer emotionele ballad over een baby als bootvluchteling de reis niet overleeft.
Laura Jansen bewijst met dit album dat ze bij de top van Nederland hoort als het gaat om liedjes met een mooie tekst, als het gaat om die liedjes op een indringende en emotionele manier te zingen en om die liedjes prachtig te begeleiden op de piano. Het door Ed Harcourt geproduceerde album zal geen gemakkelijke proces geweest zijn, maar ze is op alle fronten erin geslaagd een prachtig werkstuk af te leveren. Hopelijk hoeven we niet weer 8 jaar te wachten op de opvolger!

Dat er in Scandinavië prachtige muziek gemaakt wordt, is zo onderhand wel bekend. Zo zijn ABBA, Europe, A-Ha, Roxette en Avicii daar de bekendste voorbeelden van. Ook op het gebied van de metal, melodic rock en progressieve rock komt er veel uit het noorden van Europa. Onder andere Airbag, Pain Of Salvation en The Flower Kings zijn namen die in genoemde genres bekendheid hebben verworven. En er is nog veel meer! Er wordt ook erg goede AOR en melodische rock gemaakt, waarbij Tommy Denander zich heeft onderscheiden, door met veel grote namen uit de rockwereld samen te werken. Zo werkte hij samen met onder andere Fee Waybill (The Tubes), Jason Scheff (Chicago), David Foster (legendarische producer), Neal Schon (Journey), Robin Beck (bekend van “THE FIRST TIME”), Jimi Jamison (Survivor), Steve Walsh (Kansas) en bijna alle leden van Toto.

Gitarist van Toto, Steve Lukather heeft de Noorse band Lava genoemd als één van zijn favoriete band. En deze band bracht in augustus 2019 zijn nieuwste album “WATER” uit. Lava werd in 1977 opgericht door Svein Dag Hauge in de Noorse plaats Årdal. Wat begon als een instrumentale jazz/rock band, groeide uit tot een zeer succesvolle AOR band. Lava ontving in 1984 een Noorse grammy voor hun vierde album, “FIRE”. Hun in 1990 verschenen geweldige plaat “THE RHYTHM OF LOVE” bereikte in hun thuisland zelfs de bovenste regionen van de albumlijst. Ruim 42 jaar na de oprichting hebben ze een hun negende album uitgebracht en het staat vol met 12 weergaloos mooie zeer melodische rock songs. Na de 14 jaar “sabbatical”, hun vorige album “ALIBI” verscheen in 2005, hebben ze de inspiratie gevonden om door te gaan waar ze al mee bezig waren. Kwalitatief erg goede platen maken.

In iets meer dan 45 minuten komen de tracks aan je voorbij en als je van Toto houdt, zul je deze band en dit album omarmen. Luister maar eens naar de opener, “PERFECT CRIME”, dat door de Amerikanen gemaakt zou kunnen zijn. Het titelnummer “WATER” is sferisch, het gebruik van de saxofoon luistert een aantal nummers op en de zang is van grote kwaliteit. Westcoast muziek identificeer je vaak met Los Angeles, zon, zee en strand, maar het kan dus ook ‘gewoon’ in het koudere Noorwegen gemaakt worden, zonder dat het mindere kwaliteit is. Wat een geweldige plaat!!!

Je debuutalbum uitbrengen als je ‘al’ 31 bent, dat komt niet vaak voor. Het gebeurde wel met de uit Nashville USA afkomstige zangeres Leah Blevins. ”FIRST TIME FEELING” is haar eerste volwaardige studio album, zij het dat ze in 2015 al een EP uitbracht, ‘RUNNIN’” en in 2018 bracht ze eveneens een EP uit, “WALK RIGHT HOME”.

De stem van Blevins doet mij wel wat denken aan Dolly Parton, ze knijpt af en toe en vooral de klank is Dolly-achtig. “FIRST TIME FEELING” is klokt ruim 35 minuten, is countrypop, heeft teksten over het alledaagse leven en het klinkt allemaal goed. Blevins, die werd geboren in Sandy Hook Kentucky USA, schrijft zelf de liedjes en geeft ze met haar stem ook een pure countrysound mee. Maar de songs hebben niet alleen country in zich, ook pop en moderne invloeden zijn erin te vinden.

Zo heeft de opener “AFRAID” een erg moderne sound, lekker uptempo en die karakteristieke stem van Blevins! “BEAUTIFUL DISASTER” is een akoestisch liedje, klein gehouden met mooie instrumentarium, “FIRST TIME FEELING” is uptempo met mooie toetsen bijdragen en een aanstekelijke melodie, “LITTLE BIRD” is weer een klein gehouden countryliedje waarna in “FOSSIL” het tempo iets omhoog gaat en er een erg mooi liedje volgt.
In “MAGNOLIAS” is het tempo is afwijkend van de rest waardoor het een aantrekkelijk nummer is geworden, “CLUTTER” is een ballad met mooie koortjes, “BELIEVE” heeft prachtige arrangementen en een midtepo ritme, “MEXICAN RESTAURANT” is weer zo’n klein gehouden countryballad, erg mooi. Met het rustige “MOUNTAIN” komt er een einde aan een album van een voor mij onbekende zangeres.

Voor de liefhebbers van het genre een absolute luistertip en misschien wel een aanschaffer. Ik ben benieuwd of er een grote carrière voor haar in het verschiet ligt, ze heeft er wel de kwaliteiten voor.

Leon Moorman werd redelijk bekend als de frontman van Scrum, een band die veel heeft opgetreden. Hij timmert al flink wat jaren aan de muzikale weg en heeft nu een prachtig solo album in elkaar gezet.
Poppy rock in het Drents dialect gezongen en dan valt het onder de noemer “D-Pop”. Met “KNOOIN” heeft de in Barger-Compascuum geboren zanger een werkelijk prachtig album uitgebracht met 13 aanstekelijke en vakkundig gemaakte liedjes. De oorsprong lag een paar jaar geleden, hij won in 2019 in Emmen het “Drèents Liedtiesfestival” met het titelnummer van het album dat nu te verkrijgen is.
In iets meer dan 42 en een halve minuut laat deze dertiger horen waartoe hij in staat is en dat kun je meteen uit het openingsnummer, “MEIDDIE TOCH” halen. Drums, gitaren, heerlijke melodie, pakkend ritme, je kunt er bijna niet stil bij blijven zitten. “MOONSHINE” is een nummer dat in betere tijden een dikke Top 40 hit had kunnen (moeten) worden. Ongelofelijk lekker refrein en de clip die Moorman erbij gemaakt heeft is ook mooi. “KANS”, “JEMIE”, “KIET” en “DE UUTWEG” hebben allemaal een pakkend en zeer aanstekelijke melodie en zijn uptempo, in “NOG NIET KLAOR” gaat het tempo naar beneden en na dit nummer met een heerlijke opbouw kom je uit bij het eerste echte rustpuntje op “KNOOIN”. “LIEFDE” is gewoon een erg mooi liedje en is een duet met de uit Havelte afkomstige zangeres Daphne van Ditshuizen. Het beste van beide werelden horen, Moorman in het Drents en Van Ditshuizen in het Nederlands. Je zou haar kunnen kennen van The Voice Of Holland. Met “KWIET”, “KNOOIN”, “D’R UUT” en de single “HEUR JOE WEL” word je weer verblijd met vrolijke, swingende en pakkende poprockers. “NAOR HUUS” is de afsluiter, een midtempo waarin opnieuw duidelijk wordt dat op dit album elke track een melodie in zich heeft die je als een muzikaal oorwurmpje zou kunnen bestempelen.
Met het cd-boekje erbij om de prachtige teksten mee te lezen is het een genot om dit album te beluisteren en kan Leon Moorman apetrots zijn op dit product. Geweldig!

Lillie Mae Rische is een Amerikaanse zangeres die in de country, Americana, bluegrass en rock hoek zit en dat is op haar nieuwe album “OTHER GIRLS” ook weer goed te horen. Met de artiestennaam Lillie Mae zingt de op 26 juni 1992 in Illinois geboren zangeres al sinds haar kindertijd en het is dan ook niet vreemd dat ze er verder in is gegaan. Haar eerste album “FOREVER AND THEN SOME” werd geproduceerd door White Stripes frontman Jack White en heeft een meer rockkarakter. Dat is op dit nieuwe album beduidend minder, het heeft een meer akoestische feel. Gitaar, viool en meer instrumenten die gebruikelijk zijn in de country en bluegrass, geven dit album een heerlijke sfeer mee. Lillie Mae heeft een zeer aangename stem, ze kan hoog zingen, maar ook in de lagere regionen is haar stem een genot om naar te luisteren. Ze speelt akoestische gitaar en ook de viool, die ze al vanaf haar derde kan bespelen. Haar stem wordt door sommigen omschreven als op het ene moment Dolly Parton, het andere Ariana Grande. Ik zou zeggen, luister en oordeel zelf. “OTHER GIRLS” is voor de echte country fans, liefhebbers van zogenaamde swamp muziek zullen ook aangenaam verrast zijn.

De nu nog 71 jarige Lindsey Buckingham, hij wordt 3 oktober 72, werd in Palo Alto Californië Amerika geboren en heeft zich ontwikkelt tot een multi-instrumentalist en geweldige zanger. De gitaar is zijn primaire instrument en daarop hoort hij volgens het Amerikaanse muziekblad Rolling Stone in 2011 tot de 100 beste gitaristen uit de popgeschiedenis. Zijn fingerpicking stijl is geweldig en karakteristiek voor de muziek die hij maakt, solo of met ‘zijn’ band Fleetwood Mac.

In 1975 trad hij samen met zijn toenmalige vriendin Stevie Nicks toe tot deze Engelse, tot dan toe, bluesband. Op het duo album “BUCKINGHAM/NICKS” uit 1973 hoor je de blauwdruk van wat hij bij Fleetwood Mac verder kon ontwikkelen. Met deze band bereikte hij de absolute top, het eerste album uit 1975, simpelweg “FLEETWOOD MAC” getiteld en de opvolger “RUMOURS” uit 1977 groeiden uit tot klassiekers, ze scoorden hits met onder andere “RHIANNON”, “GO YOUR OWN WAY” en “DON’T STOP” en werden rijk van de miljoenen albums die over de toonbank gingen en de uitgebreide tournees die volgden. In 1981 verscheen het eerste solo-album van Buckingham, “LAW AND ORDER” met de mooie single “TROUBLE”.

Nadat Fleetwood Mac min of meer een sabbatical nam na het in 1982 verschenen “MIRAGE” was er nog meer ruimte voor solo aspiraties. Dit resulteerde in “GO INSANE” in 1984, waarna in 1987 weer een band album verscheen, het zeer succesvolle “TANGO IN THE NIGHT”. Daarna stapte Buckingham uit de band, bracht in 1992 nog een solo album uit, “OUT OF THE CRADLE” en voegde zich in medio jaren 90 weer bij de band en daarna volgde een jarenlange periode waarin Fleetwood Mac, dan wel het solowerk belangrijk was. In 2018 volgde opnieuw een vertrek uit de band, dit keer werd hij ontslagen, omdat er onenigheid zou zijn over de invulling van een tournee. Er volgde een rechtszaak, wat de verhoudingen nog maar eens extra op scherp zette. Buckingham werd vervangen door 2 andere muzikanten en Fleetwood Mac ging weer op tournee. In 2006, 2008 en 2011 bracht de ras muzikant 3 solo albums uit en in 2017 een duo album met die andere zangeres van zijn voormalige band, Christine McVie.

Het nieuwe, zijn zevende solo album is “LINDSEY BUCKINGHAM” getiteld en heeft een geweldige Fleetwood Mac vibe, waarmee hij voor mij duidelijk maakt, dat het geluid van die band voor een heel groot deel op zijn conto toe te schrijven is. De 10 nummers klokken samen 36 en een halve minuut en zijn allemaal door Buckingham zelf ingespeeld en gezongen. Het kortste liedje is “SCREAM” en dit is meteen een geweldig nummer. Sober qua instrumentatie, ingetogen gezongen behalve bij het refrein. Het door een heerlijk tempo gepaard gaande “I DON’T MIND” was het eerste nummer dat van dit album werd uitgebracht. Ook weer een typisch Buckingham liedje, mooi refrein en prachtig gitaarwerk. Het tempo gaat omhoog in “ON THE WRONG SIDE”, pakkend en je kunt optimaal genieten van een paar fantastische gitaarsolo’s. “SWAN SONG” kent een wat vreemder begin, een apart ritme. Verderop in het nummer ontwikkelt het zich tot een heerlijke song. “BLIND LOVE” is een midtempo en iets eenvoudiger popliedje met een mooi refrein.

Het tempo gaat in “TIME” verder naar beneden. Echt spannend wordt dit nummer niet, een cover van de Pozo Seco Singers. Gelukkig blijft het bij dit ene nummer, want met “BLUE LIGHT” is het weer genieten. Buckingham weet in zoveel van zijn nummers de begeleidende gitaar prachtig in de mix te zetten, zodat je er niet omheen kunt. Soms subtiel, dan weer meer op de voorgrond, hij blijft een fenomeen op dit instrument. In “POWER DOWN” is de instrumentatie opnieuw sober, electropop ritme, ingetogen zang en een pakkende melodielijn. Meer pop is de stijl in “SANTA ROSA”, midtempo en een lekker refrein. Het laatste nummer is het rustige en beklemmende “DANCING”.

Lindsey Buckingham bewijst met dit album wat mij betreft één ding, dat hij dé man van Fleetwood Mac is en als die band ooit nog eens een album wil gaan maken, ze dat niet zonder Buckingham kunnen. De man bruist van de creativiteit en zijn spel en zang is nog steeds een genot voor het oor.

Lindsey Adam Buckingham van 3 oktober 1949 en Christine Anne Perfect van 12 juli 1949 maakten naam in Fleetwood Mac, waar ze gezamenlijk vanaf 1974 deel van uit hebben gemaakt…en nog steeds doen. Buckingham maakte met zijn toenmalige vriendin Stevie Nicks in 1973 het duo album “BUCKINGHAM NICKS” en dat album zorgde ervoor dat Fleetwood Mac drummer Mick Fleetwood beide Amerikanen benaderde om toe te treden tot zijn Engelse band. Daar zaten toen bassist John McVie en toetsenist Christine McVie, geboren Perfect, ook al in en met de komst van Buckingham en Nicks was de succesformatie een feit. Met topalbums “FLEETWOOD MAC” uit 1975 en “RUMOURS” uit 1977 vestigden ze hun naam als millionsellers en schreven ze met dat laatste album ook nog een klassieker op hun naam. Vanaf de eerste helft jaren ’80 viel de groep uit elkaar en kwam in gewijzigde vorm nog enkele keren weer bij elkaar, onder meer voor de millionseller “TANGO IN THE NIGHT” in 1987, maar daarna was het weer afgelopen. In 1997 en 1998 toerden ze met de “RUMOURS” bezetting de wereld rond en vanaf 2014 is dat ook weer het geval. Van een nieuw album is het nog niet gekomen, vandaar dat zanger/gitarist/componist Lindsey Buckingham en zangeres/toetsenist/componist Christine McVie gekozen hebben voor een duo album. De sfeer op “LINDSEY BUCKINGHAM & CHRISTINE MCVIE” is die erg doet denken aan Fleetwood Mac en dat komt door de medewerking van Mick Fleetwood en John McVie. Met 10 tracks, bijna 40 minuten muziek en een geweldig geproduceerd album, is het een genot om naar de songs te luisteren. Buckingham heeft nog steeds die uit duizenden herkenbare stem, maar McVie laat toch wel wat slijtage horen, wat niet vreemd is, wetende dat ze 73 jaar jong is. De echte hoge partijen redt ze niet meer, maar ze weet nummers als “RED SUN” en het indringende “GAME OF PRETEND” precies dat gevoel mee te geven, dat haar onderscheid van vele andere zangeressen. Prachtige plaat, enkele schitterende gitaarsolo’s van Buckingham (vooral in “CARNIVAL BEGIN”) en als dit de opmaat is naar een niet verwachte nieuwe Fleetwood Mac plaat, dan kan die alleen maar geweldig worden.

Lionel Brockman Richie Jr. werd op 20 juni 1949 geboren in Tuskegee Alabama en bouwde zijn carrière op aan de zijde van The Commodores. Deze soulband werd eind jaren ’60 opgericht en brak in de jaren ’70 door bij het grote publiek. Ze scoorden hits met onder andere “BRICK HOUSE” en “THREE TIMES A LADY” in 1978, “SAIL ON” en “STILL” in 1979 en met “LADY (you bring me on)” in 1981. Lionel Richie was op een groot aantal hits te horen als lead zanger en was ook verantwoordelijk als songwriter bij een aantal van die hits. Hij vond het in 1982 tijd om op eigen benen te staan en werd gesteund door de Amerikaanse nummer 1 hit die hij samen met Diana Ross in 1981 had gescoord met “ENDLESS LOVE”. Zijn debuut solo album verscheen in de herfst van 1982 en onder andere de singles “TRULY” en “YOU ARE” waren in zijn thuisland een groot succes. “CAN’T SLOW DOWN” kwam uit op 11 oktober 1983 en vierde recent zijn 35e verjaardag. Van deze millionseller was “ALL NIGHT LONG (ALL NIGHT)” de eerste single en bereikte in Nederland de eerste plaats. In de slipstream van het succes van Michael Jacksons “THRILLER” werden er van “CAN’T SLOW DOWN” ook veel exemplaren van verkocht, mede door de vele hitsingles die ervan af gehaald werden. “RUNNING WITH THE NIGHT” en “HELLO” werden grote hits en “STUCK ON YOU” en “PENNY LOVER” scoorden iets minder. Vijf van de acht tracks werden single, de andere 3 laten een gevarieerde sound horen. De titelsong is dansbaar, “LOVE WILL FIND A WAY” is een typische jaren ’80 midtempo westcoast song en “THE ONLY ONE” is ballad nummer 4 van deze plaat. Met een keur aan sessiemuzikanten is het muzikaal allemaal perfect ingespeeld, de songs staan nog steeds overeind en dat onderscheidt een klassieker van alle andere albums. Lionel Richie bereikte dat al met zijn 2e solo album!

Het vierde album “SECRET SAMADHI” van de uit York, Pennsylvania USA afkomstige rockband Live is en blijft mijn “all-time favourite” van het viertal. Het was in 1997 de opvolger van het enorm succesvolle “THROWING COPPER”, waarvan er zelfs twee singles in de Nederlandse Top 40 kwamen, “I ALONE” en “SELLING THE DRAMA”.

De in de jaren negentig populaire grunge heeft hier ongetwijfeld aan bijgedragen. Niet dat Live die muzieksoort maakte, maar wel stevige op gitaar georiënteerde rock. In 1984 ontstond de band en vanaf 1989 maakten zanger Ed Kowalczyk, gitarist Chad Taylor, bassist Patrick Dahlheimer en drummer Chad Gracey deel uit van het kwartet, totdat ze in 2009 tijdelijk het bijltje erbij neer gooiden. Tot dat moment waren ze succesvol geweest, eigenlijk al vanaf het debuutalbum “MENTAL JEWELRY” uit 1991. Na het kassucces “THROWING COPPER” kwam “SECRET SAMADHI” in 1997, “THE DISTANCE TO HERE” in 1999 met de hitsingle “THE DOLPHIN’S CRY” en “V” in 2001 met daarop de grootste hit in Nederland, “OVERCOME”. “BIRDS OF PREY” in 2003 en “SONGS FROM BLACK MOUNTAIN” in 2006 maakten de eerste periode van de heren compleet. Na de rustperiode besloot Kowalczyk niet terug te keren als frontman en zanger. Hij werd vervangen door Chris Shinn en met hem maakte Live het album “THE TURN”, het minst succesvolle album tot dan toe. Vanaf 2016 is staat Kowalczyk weer achter de microfoon en is de band nog steeds actief, al is er sinds “THE TURN” geen nieuw album meer verschenen.

“SECRET SAMADHI” moest het gigantische succes van zijn voorganger proberen te evenaren, maar dat lukte het op 18 februari 1997 verschenen album niet, en dat was geen schande. De kwaliteit van het album is wel absolute top. Het album heeft een donkerder karakter, is misschien iets toegankelijker, in ieder geval vind ik het minder rauw en daarom beter dan album #3. Twaalf songs, ruim 53 minuten muziek en het gaat van start met het dreigende “RATTLESNAKE”, midtempo, geweldig gezongen en tempowisselingen die het nummer precies dat duistere meegeven, waardoor je het album vanaf de eerste seconde niet meer los kunt laten. In de tipparade van de Nederlandse Top 40 kwamen drie singles van het album, “LAKINI’S JUICE” was de eerste. Deze rocker laat een rauwer geluid horen, zeker in de refreinen. “GRAZE” is één van die nummers die dat duistere sfeertje hebben, wat dit album wat mij betreft typeert. Een rustig eerste deel, ingetogen zang, waarna het meer los komt. Dit herhaalt zich een paar keer en het blijft tot de laatste seconde boeiend en Kowalczyk zingt fenomenaal. “CENTURY” is een relatief kort, poprock ,liedje met een lekkere melodie. Voor mij is “GHOST” het hoogtepunt van “SECRET SAMADHI”. Net zoals “GRAZE” heeft het een duistere sfeer en bouwt het op naar indrukwekkende refreinen. De smaakvolle toevoeging van toetsen, bespeeld door Jon Carin, maken het nummer af. De zangeres die meezingt op dit nummer is Jennifer Charles, een Amerikaanse zangeres, dichter, auteur en acteur. “UNSHEATHED” begint ook weer ingetogen, werkt ook weer toe naar een explosie aan geluid, maar ook hier is het nergens “over the top” en blijft het pakkend.

Een bijzondere titel heeft “INSOMNIA AND THE HOLE IN THE UNIVERSE” en Kowalczyk zingt het op een pakkende manier. “TURN MY HEAD” was één van de drie singles die in de tipparade kwamen. Een prachtige ballad, geweldig gezongen en een prachtige melodie. Met het korte en stevige “HEROPSYCHODREAMER” grijpt de band meer terug naar het geluid van “THROWING COPPER”, minder toegankelijk, rauw en krachtig. Ook “FREAKS” redde het niet om een hit in Nederland te worden, maar dat ligt niet aan de kwaliteit. Mooie gitaarpartijen die het nummer inleiden en veelvuldig terug komen. Ook in deze track zit de wisselende sfeer die je vaker hoort, rustig en dan harder, rauwer, ruiger, geweldig gedaan! “MERICA” heeft een pakkend ritme en mooie melodie, waarna “GAS HED GOES WEST” het album afsluit. Dit vijf en een halve minuut durende nummer laat horen waartoe Live is staat is. Het maken van pakkende nummers, met veel afwisseling en geweldige beheersing van de instrumenten en elke keer weer die karakteristieke stem van Ed Kowalczyk. Hij drukt echt een stempel op de muziek van de band.

Zijn vertrek was dan ook niet goed voor de band, maar ook als solo artiest kreeg hij het niet voor elkaar het succes van zijn band te evenaren. De twee solo albums die hij maakte zijn goed, maar de som van de vier bandleden van Live zorgen ervoor dat de kwaliteit net wat beter en hoger is. Vanaf 1997 is dit album mijn favoriete van de band en ik ben benieuwd of er ooit nog eens een nieuwe plaat gaat komen, die dat gaat veranderen. Tot die tijd is het elke keer weer genieten!

De band London Grammar had zijn “one moment of fame” in 2014 toen de werkelijk prachtige single “STRONG” kortstondig in de Nederlandse Top 40 stond. Het juweeltje is te vinden op het debuutalbum “IF YOU WAIT”, dat in 2013 verscheen.
London Grammar is een trio dat in Nottingham Engeland werd opgericht en recent hun derde album uitbracht. Zangeres Hannah Reid drukt met haar zweverige stem een duidelijke stempel op de muziek van de band. Het krijgt daardoor een sober, sferisch karakter, zonder dat het, wat mij betreft, deprimerend wordt. Daarvoor zitten er te veel mooie momenten in de liedjes en dat geldt ook weer voor het derde album dat pas uitgebracht is, “CALIFORNIAN SOIL”. Het is de opvolger van “TRUTH IS A BEAUTIFUL THING”, dat in 2017 uitkwam.
“CALIFORNIAN SOIL” is ook weer een album waarvoor je moet gaan zitten om er rustig en geconcentreerd naar te luisteren. Het album heeft een duur van bijna 45 minuten en herbergt 12 liedjes. Na een bijna 2 en een halve minuut opstart, het toepasselijk getitelde “INTRO”, komen hele rustige nummers, enkele midtempo en ook wat meer uptempo songs voorbij. De ballads, zoals “MISSING”, “LORD IT’S A FEELING”, “ALL MY LOVE” met een minimale begeleiding, “TALKING” en het slotakkoord “AMERICA”, hebben vaak een beklemmende sfeer. Onder de noemer midtempo kun je het titelnummer plaatsen, “CALL YOUR FRIENDS” is dat ook, net zoals “I NEED THE NIGHT”. “LOSE YOUR HEAD” heeft een uptempo karakter, wat ook geldt voor “HOW DOES IT FEEL en “BABY IT’S YOU”.
De muziek van London Grammar is niet voor iedereen geschikt. Je moet van de stem van Reid houden, net zoals de soms breed uitwaaierende arrangementen. De samenzang geeft het geheel soms een gospel gevoel, maar het gebruik van het moderne instrumentarium , zet het ook wel in de electropop hoek. Misschien kun je het plaatsen onder de noemer droompop, maar dat laat ik liever aan de luisteraar zelf over.
Ik heb met plezier geluisterd naar “CALIFORNIAN SOIL”, maar blijf het hitje “STRONG” het beste vinden, dat ze tot nu toe hebben uitgebracht.

De geboren Ierse zanger, gitarist en componist John Mitchell is 49 jaar en een bezige bij. Vast lid van de progressieve rockband Arena sinds 1997, vanaf het album "THE VISITOR", leidende rol in de reïncarnatie van It Bites, één van de vier topmuzikanten in Kino en dus solo in Lonely Robot. Daarnaast is hij te horen bij onder andere Frost* en op diverse albums van collega muzikanten.

Mitchell werd in Shannon County Clare in west Ierland geboren en noemt het zien van Eric Clapton in 1986 het moment dat hij voor de gitaar viel. Zijn gitaarspel is melodisch en heeft een eigen signatuur, zijn stem is licht hees, misschien zelfs gruizig, maar zeker ook herkenbaar. In 2015 bracht Mitchell onder de naam Lonely Robot het eerste album uit, "PLEASE COME HOME". Het was het eerste album van uit de zogenaamde "Astronaut Trilogy". Een prachtige plaat met enkele top nummers, zoals "WHY DO WE STAY", "LONELY ROBOT" en het fantastische "HUMANS BEING". "THE BIG DREAM" uit 2017 is qua kwaliteit een evenknie van zijn voorganger met onder andere de prachtige ballad "IN FLORAL GREEN". In 2019 verscheen het slotakkoord van de trilogie, "UNDER STARS". Persoonlijk vind ik dit een fractie minder interessant, maar ook op dit album staan een reeks geweldige liedjes. Twee jaar geleden verscheen "FEELINGS ARE GOOD", album #4. Een matig schijfje, met weinig nummers die zijn blijven hangen.

Met enige scepsis keek ik dan ook naar zijn nieuwe album, "A MODEL LIFE". De eerste luisterbeurt bracht echter een brede glimlach op mijn gezicht, bij de volgende keren werd ik alsmaar vrolijker en optimistischer. Samen met drummer Craig Blundell, die onder andere samengewerkt heeft met Steven Wilson en bij Pendragon gespeeld heeft, nam Mitchell het album op. Hij bespeelt dus alle andere instrumenten en nam alle vocalen voor zijn rekening. Ruim 53 minuten, tien nummers die in tijdsduur variëren van net geen twee tot ruim zes en een half minuut. Met “RECALIBRATING” gaat het album op een geweldige manier van start. Een echte Lonely Robot/John Mitchell track, pakkend ritme, heerlijke melodie, tempowisseling en een fantastische gitaarsolo. Wat een begin! “DIGITAL GOD MACHINE” is één van de nummers die het album voorafging. Rustig begin en als de drums invallen krijg je een prachtig nummer te horen. Weer een pakkende melodie, iets waar Mitchell goed in is en wat ontbrak op het vorige album, althans mijn mijn bescheiden mening. De gitaarsolo in dit nummer is ook weer van een ongekende schoonheid. Vier nummers klokken boven de zes minuten, “SPECIES IN TRANSITION” is daar één van. De opbouw is mooi, een rustig door toetsen ondersteund eerste deel, waarbij Mitchell ingehouden zingt. Als Blundell mee begint te doen, komt het geheel steeds meer tot leven. Na drie minuten volgt een gitaarsolo die op de juiste momenten ingetogen is, maar Mitchell laat hier ook horen een stevigere solo te kunnen produceren. Een geweldig nummer dat de opmaat is naar één van de hoogtepunten van “A MODEL LIFE”, “STARLIT STARDUST”. Pakkend en melodieus intro, waarbij toetsen leidend zijn. Het tempo zakt en daarna wordt er toegewerkt naar het geweldige refrein. Wat een prachtige melodielijn zit daarin. Een gitaarsolo en opnieuw het refrein maken het geheel af, topper! Het vier minuten durende “THE ISLAND OF MISFIT TOYS” is een meer poppy nummer. De basis is een pakkend ritme, elektro sfeertje en een refrein dat voor de verbindende factor zorgt.

Het titelnummer, “A MODEL LIFE” is een ballad zoals Lonely Robot die meer op zijn albums heeft staan. Mitchell zingt over een verbroken relatie. Het is een prachtig nummer, indringend en emotioneel gezongen. Weer een topper op dit geweldige album. “MANDALAY” is het kortste nummer op het schijfje, een ballad die door een piano begeleid wordt, erg fraai. “RAIN KINGS” is het langste nummer en komt langzaam op gang. Middels een hypnotiserende toetsenriedel werkt Mitchell ook hier weer naar een soort hoogtepunt toe. Toetsensolo, Blundell die een mooi drumpatroon neerlegt, alles klopt aan dit nummer. Het meeslepende “DUTY OF CARE” geeft alles waar ik Mitchell in bewonder. Het is melodisch, ingetogen, dan weer uitgelaten, tempowisselingen, fenomenaal gitaarwerk, Mitchell zingt zacht, maar ook op de toppen van zijn kunnen. “IN MEMORIAM” is een passend slotakkoord. De toetsen zorgen voor een melancholische sfeer, Mitchell zingt emotioneel over "zijn vader" en het gitaarwerk is van een ongekende schoonheid.

“A MODEL LIFE” staat wat mij betreft bol van de hoogtepunten, waarmee het één van de beste Lonely Robot albums is geworden, zo niet zijn beste. Dit schijfje zal zich met elke luisterbeurt steeds meer in mijn hart gaan nestelen, zoveel is zeker. Zijn band Arena brengt binnenkort ook weer een nieuw album uit, met de nieuwe zanger Damian Wilson. Of dat schijfje mij ook zo gaat pakken, dat moeten we afwachten. Deze staat nu al in mijn jaarlijstje en is een kandidaat voor de hoogste regionen. John Mitchell heeft zich overtroffen en gerevancheerd.

De in Baton Rouge Louisiana, USA opgerichte band Le Roux bracht tot nu toe 7 albums uit en vele jaren na hun laatste studioalbum, ligt “ONE OF THOSE DAYS” in de winkels. Le Roux begon als melodische rock of AOR band en bracht in 1983 één van de AOR klassiekers uit, “SO FIRED UP”. Zoals zoveel bands is de geschiedenis van Le Roux grillig met veel bandwisselingen en lange periodes van inactiviteit. Grootste naam uit het verleden is Fergie Frederiksen is op het hiervoor genoemde “SO FIRED UP” zong. Frederiksen trad een jaar later toe tot Toto, maar dat avontuur hield slechts 1 album stand. De stijl van het de albums in de eerste helft van de jaren ‘80 was pure AOR, maar dat was in het begin anders. De stijl en sound van het in 1978 verschenen debuut “LOUSIIANA’S LE ROUX” is terug te vinden op hun nieuwste album. Die stijl heeft een duidelijke link met New Orleans, Americana, Southern Rock en die past ze als een jasje. Swingend, veel piano, prachtige melodieën, mooie zangpartijen, het is genieten voor liefhebbers van bands als Allman Brothers Band, The Band en Little Feat. Opener en titeltrack geeft wat dat betreft als een perfect visitekaartje af, prachtig ritme, heerlijke toetsensolo en een aanstekelijke melodie. In “NO ONE’S GONNA LOVE ME (like the way you do)” zitten prachtige koortjes en heerlijk gitaarwerk, “LUCY ANNA” (zouden ze daar Lousiana mee bedoelen?) is een uptempo en zeer vrolijke song met New Orleans invloeden en “DON’T RESCUE ME” is een meer recht-toe-recht-aan rocker, maar wel met geweldige leadzang van Jeff McCarty. “AFTER ALL” is een meer balladachtige song, met opnieuw prachtig toetsenspel, let op de orgel solo in het tweede deel van dit nummer, fantastisch. “NOTHING LEFT TO LOSE” is weer een rocker waarbij McCarty opnieuw laat horen over een geweldige stem te beschikken, in “THE SONG GOES ON” zijn opnieuw mooie, subtiele gitaarbijdragen te horen, “LIFELINE (redux)” is een remake van de song die “SO FIRED UP” staat en deze versie is, wat mij betreft iets mooier dan het origineel. De door Frederiksen geweldig gezongen versie uit 1983 is meer AOR en toetsen gedomineerd, de nieuwe is swingender en daardoor echt wel anders. “SAUCE PIQUANTE” is een relatief korte instrumentaal nummer, waarna “NEW ORLEANS LADIES” het slotakkoord is van “ONE OF THOSE DAYS”. Een prachtig rustig liedje met mooie koortjes en een gitaarsolo van gastmuzikant Tab Benoit en die tilt het al geweldig mooie liedje naar een nog hoger niveau. Een passend einde van een album dat mij op alle fronten zeer positief verraste.

In 1965 werd in Los Angeles de band Love opgericht en de onbetwiste leider was Arthur Lee, zanger, gitarist en componist van de band. De band maakte psychedelische pop muziek met veel orkestrale arrangementen en ze brachten in 1966 2 studio albums uit, het self-titled debuut dat in maart van dat jaar verscheen en “DA CAPO” dat in november verscheen.
Het bijzondere aan Love was dat Arthur Lee een gekleurde Amerikaan was en dat ze daarmee één van de eerste bands in Amerika was die raciaal divers was. Op het moment van het verschijnen van het derde album van Love, “FOREVER CHANGES” was Lee, geboren op 7 maart 1945 in Memphis Tennessee, 22 jaar en steeg hij boven zichzelf uit met de songs die hij voor dit album schreef.
De op 1 november 1967 verschenen klassieker uit dat decennium, bevat 11 liedjes, waarvan Lee er 2 samen schreef met gitarist Bryan MacLean. Love bestond ten tijde van dit album verder uit bassist Ken Forssi, gitarist Johnny Echols en drummer Michael Stuart-Ware en het album werd geproduceerd door Arthur Lee samen met Bruce Botnick, die verder werkte met onder andere The Doors, Beach Boys en de Rolling Stones. Bijna 43 minuten genieten wordt afgetrapt door de klassieker in oeuvre van de band, “ALONE AGAIN OR”, een prachtige opbouw, geweldige arrangementen en een heerlijke melodie. “A HOUSE IS NOT A MOTEL” is opgebouwd op een aanstekelijke akoestische gitaar partij, “ANDMOREAGAIN” is een midtempo track en wordt wel vergeleken met een Burt Bacharach en daar kan ik mij wel in vinden. De rijkelijk aanwezige strijkers onderbouwen die vergelijking, mooi nummer! “THE DAILY PLANET” is een heerlijke uptempo sixties rocker met mooie samenzang, “OLD MAN” is een rustig liedje, weer prachtig gearrangeerd, “THE RED TELEPHONE” heeft een pakkende psychedelische feel, het tempo gaat omhoog in de track “MAYBE THE PEOPLE WOULD BE THE TIMES OR BETWEEN CLARK AND HILLDALE”, een vreemde titel maar wel een pakkend liedje met mooi gitaarwerk en blazers.
“LIVE AND LET LIVE” klokt 5 en een halve minuut, is uptempo doet mij wel wat denken aan The Kinks, “THE GOOD HUMOR MANHE SEES EVERYTHING LIKE THIS” heeft weer zo’n vreemde titel, maar wel een gaaf nummer. Met 2 en een halve minuut is “BUMMER IN THE SUMMER” het kortste nummer van “FOREVER CHANGES”, uptempo en gezongen op een pratende wijze en dit is de opmaat tot de langste track van het album, “YOU SET THE SCENE”. Hierin wordt nog een keer alles uit de kast gehaald en hoor je waartoe Love in staat was, en dat was veel. “FOREVER CHANGES” is de geschiedenis in gegaan als een klassieker, zonder dat het een verkoop succes in geworden.
Mocht je van ambachtelijke popmuziek houden, met psychedelische invloeden, rijkelijke arrangementen van strijkers en blazers en als basis van nagenoeg elk liedje de akoestische gitaar, dan is dit een absolute aanrader!