Maan de Steenwinkel is eigenlijk de enige winnaar van The Voice Of Holland die een succesvolle carrière als popzangeres heeft opgebouwd. In januari 2016 won ze talentenjacht van RTL4 en heeft door verschillende dingen op te pakken een eigen stijl gecreëerd. “ONVERSTAANBAAR” is 4 jaar na de victorie haar debuutalbum, maar ze heeft de afgelopen jaren al menig succes behaald. Zo scoorde ze vlak na haar winst 2 Top 40 hits met ‘PERFECT WORLD” en “RIDE IT”. Begin 2018 bereikte de tweede plaats in de Top 40 met “BLIJF BIJ MIJ”, een duet met Ronnie Flex en in hetzelfde jaar behaalde ze een gouden single met “LIEF ZOALS JE BENT”. Begin 2019 stond “HIJ IS VAN MIJ”, een samenwerking met Kris Kross Amsterdam, Tabitha en Bizzey 7 weken op de eerste plaats van de Top 40. Vorig jaar scoorde ze ook nog een top 20 hit met “ZO KAN HET DUS OOK”. Op haar eerste album “ONVERSTAANBAAR” staan 12 Nederlandstalige liedjes, die ook perfect bij haar passen. Ik heb een zwak voor haar stem, die een eigen klank heeft en ook lief klinkt. De stijl op het album is modern, van rustieke ballads naar hiphop achtige tracks waarbij de ondersteuning krijgt van Tony Junior, sinds eind vorig jaar haar ex en Sven Alias. In bijna 38 minuten kun je een zeer aantrekkelijk album beluisteren van één van de succesvolste zangeressen van Nederland. Ze heeft haar eigen weg gekozen en met producer Gordon Groothedde dat met dit album bekroond. Deze Maan schijnt voor mij niet alleen ’s nachts!

De Spaans/Engels/Zweedse zangeres brak dit jaar door met de aanstekelijke single “DON’T CALL ME UP”, dat in de Nederlandse Top 40 de tweede plaats wist te bereiken en op dit moment al 23 weken in die lijst staat. Ze werd op 20 februari 1996 geboren als Mabel Alabama Pearl McVey in Málaga Spanje en bracht in 2015 haar debuutsingle “KNOW ME BETTER” uit, dat geen succes werd. Langzaam werkte ze aan haar carrière en met “HIGH EXPECTATIONS” hoopt ze de hoge verwachtingen in te kunnen lossen. Het album luistert als een compleet album, aangezien het album opent en sluit met een “INTRO” en “OUTRO”. Daar tussen staan 12 prima te beluisteren songs, waaraan de zangeres zelf heeft meegeschreven. De verschillende producers zorgen er niet voor dat het album als los zand aan elkaar hangt. Dat moet dan toch de kwaliteit van de liedjes zijn, die allemaal een dikke voldoende scoren. De stem van Mabel is prettig, maar het ontbreekt haar aan iets authentieks, waardoor haar stem uit duizenden herkenbaar. Dat zorgt er echter niet voor dat het album minder is, in tegendeel, goede liedjes, prima gemusiceerd en gezongen. “HIGH EXPECTATIONS” voldoet op alle fronten aan de verwachtingen en nu is het afwachten of dit het begin van een grote en lange succesvolle carrière is.

Zanger Bob Catley en componist en gitarist Tony Clarkin zijn sinds 1972 de enige constante factor in de Britse band Magnum. De in Birmingham opgerichte band maakt pomprock, rock met een bepaalde swing er in én muziek die melodieus is. In 1978 verscheen het eerste album, “KINGDOM OF MADNESS” en tot 1994 verschenen in totaal 11 albums, waarvan “ON A STORYTELLER’S NIGHT” (1985) en “WINGS OF HEAVEN” (1988) toppers zijn. Na een stilte van 8 jaar verscheen in 2002 “BREATH OF LIFE” en daarna volgde weer geregeld een nieuw album, die allemaal gewaardeerd worden en zeer prettige luistersessies opleveren. Met het dit jaar verschenen “LOST ON THE ROAD TO ETERNITY” voegt Magnum zijn 20e album toe aan het rijke oeuvre. De komst van enkele nieuwe leden, drummer Lee Morris en toetsenist Rick Benton hebben de band nieuwe energie gegeven. Vooral de toetsen zijn op een smaakvolle manier in de typische Magnum muziek gestopt en zorgen voor mooie solo momenten. De stem van de inmiddels 70 jarige Catley blijft krachtig en is een herkenbaar onderdeel van Magnum. Melodieuze rock, heerlijke gemusiceerd en prachtige melodieën, dat krijg je voor geschoteld op “LOST ON THE ROAD TO ETERNITY” in 11 songs met een speelduur van ruim 65 minuten. Magnum heeft weer een prachtig album gemaakt en laat horen dat er van sleet op de “oudjes” nog steeds geen sprake is.

Marco Borsato, 51 jaar inmiddels, heeft een geweldige carrière achter de rug en speelt nog steeds voor uitverkochte zalen. De albums die hij op gezette tijden uit bracht, waren verschillend van kwaliteit, zeker het in 2013 verschenen “DUIZEND SPIEGELS”, waarop geëxperimenteerd werd met andere stijlen. Persoonlijk vond ik die niet bij hem passen en ook de teksten op dat album waren minder pakkend en beeldend dan op voorgaande albums. Wat dat betreft was het 2 jaar geleden verschenen “EVENWICHT” een stap in de goede richting, maar met “THUIS” is hij, wat mij betreft, weer echt thuis. De songs zijn goed, hebben meer lagen, de teksten zijn af en er zit weer avontuur in de songs. Zelf vergelijkt hij het met het in 1995 verschenen “ALS GEEN ANDER”, maar enkele songs zouden ook niet hebben misstaan op de toppers in zijn discografie, “DE WAARHEID” en “ ZIEN”. Luister maar eens naar het met blazers versierde “WAKKER”, het prachtige opbouwende “ALS JE VLIEGT”, het mijmerende “18 JAAR” of het slotakkoord “EVENTJES ALLEEN” dat eindigt met een prachtig instrumentaal stuk. Samen met John Ewbank en Gordon Groothedde heeft Marco Borsato een album uitgebracht dat heerlijk weg luistert en waarmee hij, wat mij betreft, weer helemaal terug is…van nooit weg geweest trouwens!

Marcus King komt uit South Carolina dat aan de oostkust van de Verenigde Staten ligt. In 2018 verraste hij mij door met zijn Marcus King Band een prachtig, inmiddels derde album uit te brengen, “CAROLINA CONFESSIONS”. Blues en soul in een eendrachtige samenwerking, en dat met de nodige kwaliteit, want dat album is een juweeltje. De stem van Marcus King, die in maart 24 jaar jong wordt, is alsof je een gekleurde soulzanger hoort, die de liefdesverdriet en andere verschrikkelijke dingen van zich af zingt. Doorleefd, maar ook een prachtig stemgeluid en dan te bedenken dat hij nog zo jong is én blank. De songs op “EL DORADO” zijn zoals je ze mag verwachten als je bekend bent met zijn werk, blues songs met een heerlijke soulvibe. Het album werd geproduceerd door Dan Auerbach, die je zou kunnen kennen als de helft van The Black Keys. Als producer was hij betrokken bij onder andere Ray LaMontagne, Lana Del Rey, The Pretenders, Jake Bugg en de Gibson Brothers. Dit rijtje geeft aan hoe divers Auerbach heeft en dat is dit album “EL DORADO” ook, zonder dat het de blues verlaat. Opener “YOUNG MAN’S DREAM” is rustig, “THE WELL” was al bekend al single en is een uptempo bluestrack, “ONE DAY SHE’S HERE” kent een lekkere laidback feel, beetje swingend, “SAY YOU WILL” is weer een bluesrocker met heerlijk gitaarwerk en “TOO MUCH WHISKEY” heeft een country vibe waar ze in Nashville “u” tegen kunnen zeggen. Marcus King, vergeet die naam niet en ga luisteren naar dit album en de 3 die hij met zijn Band gemaakt heeft. Je wordt niet teleurgesteld!

De Amerikaanse zangeres Maren Morris wordt 10 april 32 jaar jong en heeft met de release van "HUMBLE QUEST" haar zesde album uitgebracht. De als Maren Larae Morris in Arlington, Texas USA geboren singer-songwriter begeeft zich ook in het countrywereldje. Haar internationale doorbraak vond plaats in 2018, toen ze een grote hit scoorde met "THE MIDDLE", als vocaliste bij de Russisch-Duitse DJ Zedd en met het Amerikaanse electronic music duo Grey. In Nederland stond de single bijna een half jaar in de Top 40 en bereikte een tweede plaats.

De eerste hitsingle die Maren Morris onder haar eigen naam scoorde was "MY CHURCH", afkomstig van het album "HERO" in 2016. Haar debuutalbum "WALK ON" verscheen in 2005, waarna "ALL THAT IT TAKES" en "LIVE WIRE" volgden, maar pas bij "HERO", album #4 werd ze succesvoller. Dit was dan ook het eerste album dat ze uitbracht op een zogenaamd major label. "HUMBLE QUEST" is de opvolger van het in 2019 verschenen "GIRL", dat zoals zijn voorganger de eerste plaats in de Amerikaanse country albumlijst wist te behalen. Het album is opnieuw uitgebracht op het Colombia Nashville label, de derde op een rij en ademt country. Als producer is Greg Kurstin aangetrokken, die ook al gewerkt heeft met Adele, Foo Fighters, Kelly Clarkson en Sia en die ook in het verleden al met Morris gewerkt heeft.

Elf nummers, 37 en een halve minuut muziek en die klinken allemaal even fijn, er wordt goed gezongen en gemusiceerd. De single “CIRCLES AROUND THIS TOWN” is het eerste nummer van het album. Een lekker loom ritme, pakkende melodie en prettig refrein, een heerlijk begin van het album. Meteen wordt duidelijk dat er aan de zang en dan zeker aan de koortjes veel aandacht is besteed, die klinken erg goed. Ook in het volgende liedje, “THE FURTHEST THING” is de samenzang erg mooi. Het rustige nummer kent een minimale begeleiding, maar de zang zorgt ervoor dat je dat niet hoeft te missen. Het tempo gaat flink omhoog in “I CAN’T LOVE YOU ANYMORE”, een popliedje met een lekkere country-feel, de steelgitaar zorgt daar wel voor. Het titelnummer, “HUMBLE QUEST” heeft een wat spannende sfeer, pakkend drumpatroon en een mooie melodie. “BACKGROUND MUSIC” vind ik één van de beste nummers van het album, ingetogen, prachtig gezongen en een erg mooie melodie. Dit is voor mij zeker geen ‘achtergrond muziek’. In het drie minuten durende “NERVOUS” gaat het tempo weer omhoog en in het pakkende liedje zingt Morris erg goed en krijg je een korte gitaarsolo voorgeschoteld.

Eveneens uptempo, zij het iets minder dan “NERVOUS”, is het lekkere “TALL GUY” met een pakkend ritme. “DETOUR” is een ingetogen, ballad en het langste nummer van het album. Opnieuw mooie samenzang, heerlijke melodie en ook dit hoort weer bij de beste liedjes van dit schijfje. “HUMMINGBIRD” is het meest ingetogen nummer van het album, minimale begeleiding en weer die mooie samenzang. Dat is elke keer weer een genot om te horen en één van de belangrijkste pijlers van de muziek van Maren Morris. “GOOD FRIENDS” is een midtempo pop-country liedje, dat iets te veel op de vlakte blijft. “WHAT WOULD THIS WORLD DO?” is het sluitstuk van het album en in iets meer dan vier minuten zingt Morris mooi, zijn de koortjes weer van een hoog niveau en opnieuw is dit een bewijs dat je met minimale instrumentale begeleiding en erg goede zang, een prachtig liedje kunt maken.

Maren Morris heeft mij zeer aangenaam verrast met dit nieuwe album en ik ga ervan uit dat dit bij de country liefhebbers in de smaak zal vallen. In Amerika en zeker in de gebieden waar de countrymuziek succesvol is, zal dit album goed scoren en dat verdient het ook.

Sinds eind jaren zeventig is de Engelse band Marillion actief en volgend jaar zal hun debuutalbum "SCRIPT FOR A JESTER'S TEAR" zijn 40 jarig jubileum vieren. Bijzonder aan de rockers is dat de bezetting al die jaren maar op een paar plekken gewijzigd is. De charismatische zanger van het eerste uur Fish vertrok na het vierde studioalbum "CLUTCHING AT STRAWS" en werd vervangen door Steve Hogarth. Drummer Ian Mosley zit vanaf album #2 "FUGAZI" achter de trommels en sinds 1989 is de bezetting hetzelfde gebleven.

In de Fish periode is het derde album, "MISPLACED CHILDHOOD", commercieel het succesvolste. De single "KAYLEIGH" is hun eerste en tevens grootste hit in de Top 40. Marillion maakt progressieve rock, de ene keer met wat meer pop invloeden dan de andere keer, maar het is op één of andere manier meestal wel toegankelijk. Na de wissel Fish Hogarth brachten de Engelsen in 1989 het prachtige album "SEASONS END" uit en in 1991 gevolgd werd door "HOLIDAYS IN EDEN", dat misschien wel als het meest commerciële album van de groep gezien mag worden. De albums die hierna verschenen laten een ander geluid horen en niet elk album kan mij bekoren. Ze wisselen toppers voor duidelijk mindere platen af, maar behouden hun populariteit. De albums die ik tot op de dag van vandaag indrukwekkend vind, zijn "BRAVE" uit 1992, "MARBLES" uit 2004, "SOUNDS THAT CAN’T BE MADE" uit 2012 en "F.E.A.R." oftewel "FUCK EVERYONE AND RUN", dat 6 jaar geleden uitgebracht werd.

De teksten van Marillion zijn niet van het niveau "ik hou van je en blijf je trouw". Al in de Fish tijd gingen ze veel verder dan dat en waren ze voor de fans voer voor uitgebreidde discussies. Ook Steve Hogarth kijkt verder dan een 'simpele liefdestekst' en schrijft over maatschappij kritische en politiek getinte onderwerpen. Op het vorige album gingen ze over wereld anno 2016, die volgens de band gevaarlijk was en waarbij ze de schuldigen aanwijzen, namelijk de Oligarchen uit Rusland, de Arabische sjeiks en bankiers uit de westerse wereld.

Volgens officiële tellingen, is "AN HOUR BEFORE IT’S DARK" het twintigste studio album van Marillion en naast de reeds genoemde Hogarth en Mosley, maken gitarist Steve Rothery, toetsenist Mark Kelly en bassist Pete Trewavas deel uit van de groep. Als je kijkt naar albums met louter nieuw materiaal, is dit het negentiende album, maar een kniesoor die daar op let. "AN HOUR BEFORE IT’S DARK" bevat 54 minuten muziek en zeven nummers. Vier van die zeven zijn tracks die bestaan uit verschillende delen, waardoor het totaal aantal op 18 liedjes komt. Deze werkwijze hanteerden ze ook al op het vorige album en is blijkbaar goed bevallen. De titel verwijst naar het laatste uurtje dat je buiten mocht spelen, alvorens je weer naar binnen geroepen werd. De teksten hebben echter niet met dat speeluurtje te maken. Corona, milieuverontreiniging, onze mentale gezondheid, het komt allemaal voorbij, de ene keer duidelijk, een andere keer verpakt in een mooie tekst.

“BE HARD ON YOURSELF” is de opener, klokt 9 en een halve minuut en bestaat uit drie delen. Meteen wordt duidelijk dat de stijl van “F.E.A.R.” model heeft gestaan voor het nieuwe werkje. Emotionele zang van Hogarth, die op het hele album trouwens erg goed zingt en niet zo vaak “over de top” gaat. Heerlijke melodielijn in het eerste deel, deel twee heeft een wat apart ritme en in het derde deel, “YOU CAN LEARN”, zit weer een pakkend ritme en de zanglijnen van deel 1 komen hier weer terug, een fantastisch begin! “REPROGRAM THE GENE” heeft ook drie delen, duurt zeven minuten, waarvan “INVINCIBLE” een lekker stevig begin is. Deel twee is weer erg melodieus en pakkend en in de tekst wordt Greta Thunberg aangehaald. Deel drie begint met prachtig gitaarwerk van Rothery en eindigt met de kreet “Let's All Be Friends Of The Earth”. Dit nummer gaat over de Covid periode die achter ons ligt, “IS THERE A CURE FOR US? “ is de vraag die de band stelt. “ONLY A KISS” is een heel kort intro naar het geweldige “MURDER MACHINES”. Heerlijke rocker, fantastisch gitaarwerk en een refrein dat zich in mijn hoofd heeft genesteld, “She Put Her Arms Around Me And She Killed Me With Love”.

Ruim 6 minuten klokt de ode aan Leonard Cohen, “THE CROW AND THE NIGHTINGALE”. Rustig opbouw met meteen een dankwoord, “Thank You For Your Words Of Longing”. Het tempo blijft rustig, opnieuw laat Rothery horen waarom hij tot de beste gitaristen in het genre behoort. “SIERRA LEONE” is het zesde nummer, misschien voor mij de minste van het album, maar de vijf delen zijn stuk voor stuk ook weer erg goed. Het bijna 11 minuten durende muziekstuk heeft een rustig eerste deel, deel 2 borduurt hier rustig op verder, nummer drie bouwt op naar een steviger stuk, waarna het tempo weer terugvalt in deel vier, “THE BLUE WARM AIR”. Halverwege komt het weer tot leven, strak ritme, subtiel gitaarwerk en het mooiste deel is het laatste, “MORE THAN TREASURE”. Niet al te veel tekst, wel ruimte voor Rothery om zijn herkenbare sound te etaleren…genieten! “CARE” heeft vier delen en dit 15 minuten durende slotakkoord is misschien wel het topstuk van "AN HOUR BEFORE IT’S DARK". Pakkend eerste deel, geweldig basspel van Trewavas en slepend en emotionele gitaarsolo’s van Rothery. Het titelnummer is het tweede deel van “CARE”, veel ruimte voor sfeer, mooie toetsenbijdrage van Kelly, Hogarth zingt ingetogen, waarna het geheel tot leven komt en Mosley laat horen dat hij op zijn 68e nog een echte rockdrummer is. Het derde deel is midtempo, opnieuw Rothery in een hoofdrol en vandaaruit gaan we naar het laatste deel, het mooiste nummer op het album “ANGELS ON EARTH”. Alle genoemde facetten van Marillion komen nog één keer samen en sluiten het werkelijk sublieme album op waardige wijze af.

Opnieuw laten de Engelsen er geen twijfel over bestaan, dat het ze aan inspiratie niet ontbreekt. Voor mij het derde op één volgende album dat meer dan overtuigd. Dat begon in 2012, werd doorgetrokken in 2016 en dit is misschien in deze trilogie wel de topper. Absoluut een kandidaat voor de top drie in mijn jaarlijstje, want dit album zal met moeite uit mijn cd-speler te halen zijn.

Grofweg gezegd is de carrière van de Engelse symfonische, progressieve rockband Marillion in 2 delen te plaatsen. De eerste met de charismatische Schotse leadzanger Fish, de tweede en nog steeds actueel met zanger Steve Hogarth. Met Fish bereikte Marillion een groot publiek, door de geweldige albums en de sublieme live concerten. De band scoorde hits met “KAYLEIGH” in 1985 en “INCOMMUNICADO” in 1987 en de 4 albums die ze met hem maakten, zijn stuk voor stuk fantastisch.

Toch vertrok hij uit Marillion, al dan niet vrijwillig, en zijn plaats werd door de zanger van The Europeans en How We Live, Hogarth dus, ingenomen. Met hem brachten ze in 1989 het voor mij fenomenale “SEASON’S END” uit, gevolgd door het commerciëlere “HOLIDAYS IN EDEN” in 1991. Van dat album bereikte het U2 achtige “COVER MY EYES” de Nederlandse Top 40.

Voor mijn gevoel heeft de band na dit album kritisch gekeken en geluisterd naar wat ze op de plaat hadden gezet en hebben ze samen besloten dat de opvolger minder toegankelijk moest zijn en meer progressief. Tevens was er in de muziekwereld ook wel het één en ander gebeurt sinds “HOLIDAYS IN EDEN”, met de opkomst van de grungebands met Nirvana en Pearl Jam als belangrijkste blikvangers.

Dat nieuwe album verscheen op 7 februari 1994, getiteld “BRAVE” en het was zoals ze al eerder gedaan hadden, een conceptalbum. Het verhaal voor het concept was een nieuwsbericht dat Steve Hogarth ooit eens op de radio gehoord had. Dat ging over een jonge vrouw die gevonden was op de Severn Bridge, een brug over de rivieren Severn en Wye tussen Engeland en Wales. Niemand wist wie ze was en zelf wist ze het ook niet. Hogarth, die bijna alle teksten schreef, maakte gebruikt van dat radioberichtje en maakte van het verhaal een fictieve zoektocht door het leven van die jonge vrouw. De muziek is van de eerste tot de laatste seconde beklemmend, emotioneel, kwalitatief hoogstaand en boeiend. In 71 minuten komt het beste van Marillion aan je voorbij…en dat is veel.

“BRIDGE” is de korte, net geen 3 minuten durende opener en het moge duidelijk zijn welke brug hiermee bedoeld wordt. Het gaat verder met “LIVING WITH THE BIG LIE” en in ruim 6 en een halve minuut raast Marillion door het eerste deel van het verhaal. Rustige opbouw, na bijna 2 minuten komt Ian Mosley met zijn zeer herkenbare en geweldige drumsound erbij en wordt het nummer een heerlijke ruige progrocker met overstuurde gitaarsolo als bonus. “RUNAWAY” is een meer toegankelijker nummer, “Runaway Girl” is de basis van de tekst, maar het is de muziek die de show steelt. Fantastisch basgitaar spel van Pete Trawavas, hemels gitaarwerk van Steve Rothery en Hogarth zingt geweldig. Eén van hoogtepunten van het album “GOODBYE TO ALL THAT” bestaat uit 5 delen, een rustige opbouw, het stevige “WAVE” en het bijtende “MAD”, waarin de band zijn meest kakofonische muziek tot dan toe laat horen. Alles komt daarna weer tot rust, er volgt een instrumentaal tussenstuk, het tempo gaat weer omhoog, je hoort de bekende gitaar riffs van Rothery waarna het vijfde en laatste deel van dit bijna 12 en een halve minuut durende meesterwerkje volgt, “STANDING IN THE SWING”.

Met “HARD AS LOVE” volgt weer een iets toegankelijker werkje, een pakkende progrocker met mooi en subtiel toetsenspel van Mark Kelly. Het rustpuntje op “BRAVE” is “HOLLOW MAN”, een emotionele ballad. Het tempo en de sfeer in “ALONE AGAIN IN THE LAP OF LUXURY” is weer pakkend, de melodielijn een oorwurmpje en het pakt allemaal goed uit. Een refrein dat je niet meer loslaat, heerlijk gitaarwerk, eigenlijk is alles aan dit ruim 8 minuten durende song van grote klasse. Het laatste deel van dit nummer is getiteld “NOW WASH YOUR HANDS” en is meer spacey. “PAPER LIES” is ook weer zo’n pakkende rocker, waarbij Marillion ervoor zorgt dat het geen poppy song wordt door de stevige riffs, overstuurde gitaar of toetsenstukken. De samenzang is ook in dit nummer goed verzorgd en op het album zorgen zanger Hogarth, bassist Trewavas en toetsenist Kelly daarvoor. Het titelnummer is een muzikaal hoogtepunt, want in bijna 8 minuten blijft de sfeer rustig, maar weet de band er toch een spannende opbouw in te stoppen. Een singleversie van “THE GREAT ESCAPE” bereikte in Nederland de Top 40, de albumversie wijkt wel degelijk af van die single, maar is ook van grote klasse. Een typische midtempo Marillion song, heerlijke zang, prachtige drums en mooie melodie. Met het meer akoestisch 5 minuten durende “MADE AGAIN” komt een einde aan een meer dan indrukwekkend album.

Het was in 1994 voor fans van “HOLIDAYS IN EDEN” en de meer commerciëlere sound van Marillion een schok, maar voor de diehard fans een lust voor het oor. De band was terug waarvan ze eigenlijk nooit echt weg van waren gegaan, het maken van geweldige progressieve rockmuziek.

Het laatste album van de klassieke Marillion bezetting was "CLUTCHING AT STRAWS". Sinds "FUGAZI" in 1984 bestond de Engelse progressieve rock band uit gitarist Steve Rothery, bassist Pete Trewavas, toetsenist Mark Kelly, drummer Ian Mosley en zanger Fish. Deze laatste vertrok na dit album en werd vervangen door Steve Hogarth, en met hem en de eerst genoemde vier bandleden is dit nog steeds de bezetting van Marillion.

Met "SCRIPT FOR A JESTER'S TEAR" brak de band in 1983 door bij een select, maar wel hondstrouw publiek. Door de die-hard fans werden teksten ontleed en volgden ze de band waar die ook maar naar toe ging. Het grote publiek werd bereikt met het derde album, het in Berlijn opgenomen "MISPLACED CHILDHOOD", waarvan in Nederland de single "KAYLEIGH" de eerste Top 40 hit werd. De onderlinge spanningen groeiden naarmate de band succesvoller werd. Er kwam meer druk op de heren om te presenteren en naar verluidt had dit een negatief effect op de gezondheid van de Schotse frontman. Onder die druk lukte het de groep toch om met een briljante opvolger op de proppen te komen. Misschien zagen ze het einde van deze bezetting aan komen, want de titel vertaal ik als het, ondanks alle verwachtingen, toch proberen vast te houden aan het bekende. Aan strohalmen vastklampen, "CLUTCHING AT STRAWS", en dat is absoluut gelukt...en gelukkig maar. Het album verscheen op 22 juni 1987 en werd geproduceerd door Chris Kimsey, bekend van zijn werk met de Rolling Stones. De cd-versie verschilt van de vinylversie en ik ga hier uit van die eerste.

Elf tracks en ruim 52 minuten muziek gestoken in een hoes van Mark Wilkinson, de Engelse illustrator. En die hoes is iconisch…en prachtig. Dat is het album ook en dat begint al met de opener “HOTEL HOBBIES”, een rustig intro, het bekende gitaargeluid van Rothery en de opbouw naar de eerste meer weergaloze gitaarsolo’s van diezelfde Rothery, die na anderhalve minuut begint. Het nummer is pakkend, heeft een heerlijk tempo en zet de toon voor de rest van het album. “WARM WET CIRCLES” is een nummer dat een hit had kunnen worden, toegankelijk, heerlijk gitaarwerk en een mooie melodielijn. Fish zingt zoals alleen hij dat kan, bijtend, lief, hard, zacht, wat een topper. “THAT TIME OF THE NIGHT (the short straw)” is het op één na langste nummer van “CLUTCHING AT STAWS”. Een rustig intro, pompende bas, weer dat fenomenale gitaarspel en een melodielijn die ergens naar toe werkt. Marillion zoals je het mag verwachten. Als die melodie verandert, het tempo iets anders wordt krijg je een geweldig nummer voorgeschoteld. De tempowisselingen zijn prachtig en de titel van het album komt meerdere malen voorbij, al is het wel iets anders, “Clutching The Short Straw”. Ook de titel van het tweede nummer, “WARM WET CIRCLES” komt terug in dit nummer. Zangeres Tessa Niles, die met talloze artiesten gewerkt heeft, heeft een prachtig aandeel in dit geweldige nummer.
“GOING UNDER” is kort, blijft rustig en ook hier is de stem van Fish leidend. “JUST FOR THE RERORD” vind ik een geweldig nummer. Pakkend ritme, geweldige toetsensolo en een heerlijke melodie. Het langste nummer van het album is “WHITE RUSSIAN” en ook in dit nummer is het bijtende karakter aanwezig. Er moet, voor mijn gevoel, veel gif en ontevredenheid verwerkt worden op het album en dat gebeurt op een prachtige, intense wijze. Dit nummer kent tempowisselingen, een emotionele en overstuurde gitaarsolo en het drum en baswerk van respectievelijk Mosley en Trewavas geeft het nummer de juiste basis mee.

“INCOMMUNICADO” was een Top 40 hit in 1987, zij het een kleine. Pakkende rocker, stevig gitaarwerk, mooi toetsenspel en een heerlijke melodie. Het van Marillion bekende gitaarspel opent “TORCH SONG”. Rothery vond zijn stijl, wat mij betreft, pas echt op het voorgaande album, “MISPLACED CHILDHOOD” en heeft zich die helemaal eigen gemaakt. Het is op alle albums sindsdien van Marillion te vinden en geeft de nummers een herkenbaarheid. “TORCH SONG” is een rustiger nummer, komt nooit echt helemaal los en is daarom, wat mij betreft, één van de mindere tracks van dit schijfje. Het is wel de inleiding tot één van de toppers van het “CLUTCHING AT STRAWS”, het geweldige “SLAINTE MHATH”, oftewel “goede gezondheid” in Schots-Gaelisch. Heerlijke intro, een fantastische melodielijn, gitaarspel van wereldklasse en Fish in absolute topvorm. Hierna volgt het absolute hoogtepunt en één van de vele klassiekers in het oeuvre van Marillion, “SUGAR MICE”. Alleen het intro is al goud waard, gitaar en zang in een hoofdrol en de vaak terugkomende zin “Blame It On Me, You Can Blame It On Me” is pijnlijk, als je bedenkt hoe het hierna vergaan is met Marillion en Fish. De gitaarsolo van Rothery behoort bij de mooiste en meest emotionele die hij gespeeld heeft, kippenvel! De opbouw van rustig naar een steviger deel en dan weer terug naar het geluid van het begin van het nummer, maakt het geheel af. Slotakkoord is “THE LAST STRAW/HAPPY ENDING”. Pakkend tempo, albumtitel die vaak terug komt en de tempowisselingen zijn ook weer goed geplaatst.

Voor mij staat dit album op hetzelfde niveau als zijn voorganger, al is het wel een ander album. Er zit veel meer agressie in de nummers, maar ook meer somberheid. Het afscheid van de leadzanger zou niet lang op zich laten wachten en na een optreden in juli 1988 verliet hij definitief Marillion. Het live-album “THE THIEVING MAGPIE (la gazza ladra)”, dat eind 1988 uitkwam, is een prachtig document met een band in topvorm en is derhalve een mooi afscheid van de man die de band mede zijn gezicht en stem gaf. Steve Hogarth volgde hem op en Fish ging solo. Beiden met enkele fantastische albums, vele live optredens en een ongelofelijk trouw publiek. Zoals het toen, in de jaren tachtig, was zal het nooit meer worden en daar moet je je ook niet aan vasthouden, dat is als het ware “CLUTCHING AT STRAWS”!

De Engelse progressieve rock band Marillion bracht in 1983 zijn debuutalbum “SCRIPT FOR A JESTER’S TEAR” uit en werd dankzij het in 1985 verschenen “MISPLACED CHILDHOOD” een internationale succesvolle act. Zanger van het eerste uur, de bij de fans mateloos populaire Fish vertrok in 1988 en met Steve Hogarth als zijn vervanger is de band sinds 1989 al in dezelfde samenstelling actief. “F.E.A.R.”, oftewel “F*** EVERYONE AND RUN” is het 17e studio album van dit 5-tal en verschijnt precies 4 jaar na het succesvolle “SOUNDS THAT CAN’T BE MADE”. Het album telt 5 tracks, waarvan er 3 ruim boven de 16 minuten klokken. De sfeer en de teksten zijn zwaar en beklemmend en het is duidelijk dat Marillion de wereld anno nu gevaarlijk vindt en ze wijzen ook schuldigen aan. Oligarchen uit Rusland, Arabische sjeiks en bankiers uit de westerse wereld. Hogarth, die de teksten schreef, beschouwd deze plaat dan ook als een protestalbum, waarmee de band zijn zorgen uit over de krankzinnige tijd waarin we nu leven. De songs laten een band in topvorm horen. Prachtige melodiën, sublieme overgangen van rustig naar stevig en gitarist Steve Rothery heeft een absolute hoofdrol. Hij laat zijn gitaar meer dan eens horen en de emotie die hij daarmee oproept, is blijvend. Een album dat door mij op repeat gezet wordt en die elke keer weer iets nieuws prijsgeeft. Wat een briljantje!!!

Het einde van Fish als frontman van de Engelse symphonische rock band Marillion kwam voor de fans als donderslag bij heldere hemel. De charismatische Schotse zanger was het geluid van de band, die in 1983 het debuutalbum “SCRIPT FOR A JESTER’S TEAR” uitbrachten en album was een instant succes bij de liefhebbers van het genre. Met “MISPLACED CHILDHOOD” bracht het vijftal in 1985 zijn klassieker uit, waarvan “KAYLEIGH” een grote hit werd. "CLUTCHING AT STRAWS" met de Top 40 hit “INCOMMUNICADO”, dat in 1987 verscheen, was het laatste album met Fish. Zijn vertrek zou volgens hem zijn ontstaan, wegens een verschil van mening over een manager, hoe dan ook, het overgebleven kwartet moest op zoek naar een vervanger. Die werd gevonden in de persoon van Steve Hogarth, die onder andere bij The Europeans te horen was als zanger, maar ook als componist. Het eerste album met Hogarth werd “SEASON’S END”, dat op 25 september 1989 uitgebracht werd. Het album sloeg in als een bom en zorgde ervoor dat de band veel nieuwe fans kreeg. Van de Fish aanhangers ging de ene helft met de band mee, de anderen bleven de sympathieke Schot trouw. Wat opvalt aan “SEASON’S END” is de melodie in elke track werkelijk prachtig is. Of het nou een uptempo song is, zoals “HOOKS ON ME”, een korte midballad als “HOLLOWAY GIRL” of de Marillion klassiekers “EASTER” of “THE SPACE”. De kwaliteit is hoog, de zang van Hogarth past perfect bij de muziek van de band en het album is een genot om te beluisteren, van de eerste tonen van de opener “THE KING OF SUNSET TOWN” tot de laatste weg fadende muziek van “THE SPACE”. Deze track is voor mij één van de mooiste liedjes die de band ooit heeft gemaakt en Hogarth zingt hier op de toppen van zijn kunnen. Vanaf dit album bleef deze bezetting bij elkaar, naast zanger Steve Hogarth bestaat de band nog steeds uit gitarist Steve Rothery, bassist Pete Trawavas, toetsenist Mark Kelly en drummer Ian Mosley. Ze brachten veel albums uit, enkele zijn uitgegroeid tot klassiekers in de progressieve rock, zoals “BRAVE” in 1994, “MARBLES” in 2004 en “F.E.A.R.” in 2016. Ze zijn nog steeds bij elkaar en naar verluid bezig met opnames van een nieuw album. “SEASON’S END” is een klassieker, omdat de songs af zijn, fantastisch klinken en je kippenvel bezorgt. Meer hoeft muziek niet te doen.

Als je al jarenlang deel uit maakt van een succesvolle progressieve rock bands en een internationale hit op je naam hebt staan die uitgegroeid is tot een klassieker, dan zou ik mij kunnen voorstellen, dat het weleens kriebelt om iets anders te gaan doen. Mark Kelly, toetsenist van Marillion, vond het na zo’n 40 jaar tijd om iets buiten zijn band om te gaan doen. Dat is Mark Kelly’s Marathon geworden en ze hebben vrij recent hun selftitled debuutalbum uitgebracht. De zesmans formatie heeft een zeer prettig in het gehoor liggend album gemaakt, dat wel enkele raakvlakken heeft met Marillion, maar meer toetsengericht is, wat natuurlijk niet vreemd is, wetende wat het beroep van de leider van de band is. Het openingsnummer “AMELIA” bestaat uit 3 delen, bij elkaar ruim 11 minuten en prachtig. De stem van zanger Oliver M Smith is warm, heeft wel wat weg van Peter Gabriel, en de samenzang, belangrijk in het tweede deel, is ook een visitekaartje Mark Kelly's Marathon. Die geeft ook gitarist John Cordy af met een zeer melodische solo. Het derde is kent een mooi uptempo stuk, begeleid door piano en samenzang. “WHEN I FELL” is een ruim 6 minuten durende track met een slepend ritme, tempowisselingen, mooie melodie en een hemelse toetsensolo. Het meer poppy “THIS TIME” zou, in betere prog tijden, uit kunnen groeien tot een hitje. “PUPPETS” is ruim 7 minuten, je hoort Marillion gitarist Steve Rothery als lead gitarist en bijna halverwege veranderd de sfeer van het nummer. Het wordt iets ruiger, er komt een prachtige toetsen en gitaar solo deel voorbij. Het tempo daalt op een gegeven moment weer en dan komt het melodische deel van het begin weer terug. Prachtig nummer. Het slotnummer “TWENTY FIFTY ONE” bestaat uit 4 delen en duurt ruim 15 minuten. Na een rustig intro word je getrakteerd op een prachtig sferisch instrumentaal deel getiteld “SEARCH”, waarna deel 2 het beste van Mark Kelly’s Marathon laat horen, melodieuze progressieve, maar zeker ook toegankelijk rock. Wat een prachtig nummer is dit “ARRIVAL”. Het derde deel “TRAIL OF TEARS” start met een stevige gitaarriff gevolgd door een toetsensolo, waarna het tempo terug valt en er een zang gedeelte volgt, waarin opnieuw duidelijk wordt dat zanger Smith een prachtig stemgeluid heeft. “BRIEF HISTORY” sluit het album af, beginnend met een Marillion-achtige gitaardeel, wat mij betreft de enige keer dat de moederband van Kelly echt heel duidelijk naar voren komt, maar dat is mijn mening. Toetsen, zang en heerlijke gitaarpartijen begeleiden je naar het einde van dit schitterende album. Aanrader!!

Dat uit Scandinavië veel goede muziek komt, is bij mij al langer bekend. Zweden heeft veel zeer interessante melodieuze rockbands, uit Noorwegen komen veel progressieve rockbands, die altijd iets melancholisch in hun muziek hebben. Airbag is één van mijn favorieten, deze band met veel Pink Floyd invloeden heeft een reeks schitterende albums afgeleverd, die elke keer weer een genot om te beluisteren zijn. Gazpacho heeft al meer dan 10 albums uitgebracht en die zijn zeer sferisch en af en toe beklemmend. Oak zit daar een beetje tussenin, deze band heeft ook wel poppy invloeden.
De voor mij nieuwe band MEER (je schrijft het met allemaal hoofdletters) valt wel onder de progressieve rock, maar vermengen verschillende stijlen in hun nummers, dat maakt ze erg interessant. Deze 8 man/vrouw formatie uit het Noorse Hamar heeft met “PLAYING HOUSE” zijn tweede album afgeleverd en deze gaat, wat mij betreft hoe dan ook, meedingen naar een plekje in mij top 10 van 2021...wat een geweldig album!
Het openingsnummer “PICKING UP THE PIECES” laat perfect horen wat je van MEER kunt verwachten. Prachtige instrumentarium, heerlijke vioolbijdragen, schitterende gezongen door Johanne Kippersund, die een hele mooie, krachtige stem heeft. Zij zingt een aantal nummers lead, op andere songs horen we haar broer Knut, waardoor je een zeer goede afwisseling krijgt. De ruim 6 minuten durende opener heeft een prachtige melodie, smaakvolle afwisseling in tempo, waardoor het nummer blijft boeien. “BEEHIVE” is een meer powerpoprocker van ruim 4 en een halve minuut, waarin een ongelofelijke heerlijke hook zit. “ALL AT SEA” is rustiger, heeft een meer folk sfeer, en het laatste deel is swingend. Johanne en Knut zingen gezamenlijk in “SONGS OF US”, waarin opnieuw een heerlijke swing zit, één van de toppers van het album. Het intro van “CHILD” is pakkend, ritme klein gehouden, waarna het nummer zich fantastisch ontwikkelt tot een geweldig poprock nummer, zonder dat het echt los gaat.
De viool is prominent aanwezig in het begin van “YOU WERE A DRUM”, waarna een apart ritme het geheel overneemt en Johanne prachtig zingt.  Ook in het lekker “HONEY” horen we haar weer, een nummer dat een Cranberries feel heeft, “ACROSS THE OCEAN” is een complexe popsong met een mooie melodielijn, “SHE GOES” begint stevige, waarna er een zeer afwisselend nummer volgt en Knut en Johanne zingen samen. “WHERE DO WE GO FROM HERE” is een prachtige ballad en met 6 en driekwart minuut is afsluiter “LAY IT DOWN” het langste nummer van “PLAYING HOUSE”. Hierin komen alle sterke punten van MEER aan bod en doet je na het einde van het nummer verlangen naar een hernieuwde luisterbeurt.
Wat is dit een prachtige plaat, er wordt op hoog niveau gemusiceerd, geweldig gezongen en het album is fenomenaal goed geproduceerd, zeer verrassend en boeiend. Deze Noren, die kunnen er wat van en nu hoop ik al op MEER albums van deze groep!

Samen met zijn broers was hij in 1975 van Motown overgestapt naar Epic Records en de eerste proeve van bekwaamheid was het Jackson album “THE JACKSONS” in 1976. De sound van de broers veranderde en vooral het album “DESTINY” was succesvol met 2 Nederlandse hits “BLAME IT ON THE BOOGIE” en “SHAKE YOUR BODY”. De stijl die Michael en zijn broers omarmd hadden, wilde hij ook op zijn nieuwe solo album gebruiken. Dansbaar en kwalitatief hoogstaand. Zijn laatste album bij Motown was “FOREVER MICHAEL” dat in 1975 verscheen. Voor “OFF THE WALL” riep hij de hulp in van producer Quincy Jones met wie hij had samengewerkt aan de musical “THE WIZZ” en dat een gouden greep. Met een keur aan gastmuzikanten en slechts 3 zelf geschreven songs kwam “OFF THE WALL” op 10 augustus 1979 uit en werd een regelrechte klassieker. Michael Jackson was er samen met Quincy Jones in geslaagd om een album op te nemen dat als één geheel klinkt en waarbij ze de composities van anderen een eigen “Michael Jackson” sound hebben gegeven. De productie van Jones maakt het geheel af, door smaakvolle arrangementen toe te voegen aan de 10 tracks die op het album staan. Hits staan er natuurlijk ook op: “DON’T STOP ‘TILL YOU GET ENOUGH”, “OFF THE WALL” en “SHE’S OUT OF MY LIFE” die Nederlandse top 40 noteringen behaalden en de genoemde songs én “ROCK WITH YOU” in Amerika allemaal de top 10 van de Billboard Hot 100 bereikten, waarvan 2 zelfs nummer 1. Jackson zingt geweldig, de muzikanten zijn in topvorm en in ruim 42 minuten gaat het album als een aangenaam soulvol en swingend geheel aan je voorbij. Veel artiesten zullen zeer gelukkig zijn als ze een album met de kwaliteiten van “OFF THE WALL” kunnen maken en uitbrengen, Michael Jackson overtrof zichzelf met de opvolger, “THRILLER” dat een nog veel groter succes werd en een all-time classic en millionseller is geworden. Dat werd met dit album in gang gezet…klasse!!

Hij bouwt aan zijn carrière en zijn populariteit groeit langzaam naar de hoogte die het verdient. Michael Kiwanuka is een Engelse zanger, geboren op 3 mei 1987 Muswell Hill Londen en bracht in 2012 zijn eerste album uit.

Kiwanuka, die Oegandese roots heeft, bracht in 2012 zijn debuutalbum uit, "HOME AGAIN", waarvan het titelnummer in sommige landen een hit werd. In 2011 begeleidde hij Adele tijdens haar "ADELE LIVE" tour van dat jaar en kreeg van de BBC begin 2012 de titel "Sound Of 2012". Met deze kickstart kreeg zijn debuutalbum ook de verdiende impuls mee, waardoor het een succes werd. Het album werd positief ontvangen en met spanning werd er uitgekeken naar de opvolger.

Dat werd "LOVE & HATE", dat op 15 juli 2016 gereleased werd. Met de producers Danger Mouse, Inflo en Paul Butler kwam Kiwanuka met een geweldig album, waarin in 55 minuten alle facetten van zijn kunnen gepresenteerd worden. Indie, pop, rock, soul, het komt allemaal samen in de 10 liedjes die op het album staan. Het album gaat van start met een pop/rock klassieker, “COLD LITTLE HEART”. Het 10 minuten durende monumentale nummer stond in de jongste editie van de Radio 2 Top 2000 op 49 en staat er sinds 2017 in genoteerd. Het lied komt langzaam op gang, een intro met een fantastisch mooie melodie, een gitaarsolo, non-words koorzang, na zo’n 5 minuten start er een soulritme en begint Kiwanuka met zingen. Ook hier kun je in de refreinen genieten van gospelachtige koortjes, het rockdeel door het gitaarwerk, het nummer blijft je pakken. Van de eerste tot de laatste seconde is dit nummer van een ongekende schoonheid en de klasse druipt ervan af. De eerste single van het album was “BLACK MAN IN WHITE WORLD”, waarvan de boodschap niets aan de verbeelding over laat. Hij geeft hierin aan dat hij een vredelievend persoon is, getuige de prachtige zin “And I've Lost Everything I Had, And I'm Not Angry And I'm Not Mad”. Ondanks verlies, niet boos worden, mooi verwoord. Ik vind dit een nummer dat Marvin Gaye had kunnen maken, pakkende melodie, koortjes, heerlijk. Het tempo zakt in met “FALLING”, een beklemmende ballad met subtiel orgelwerk en een prachtige gitaarsolo. “PLACE I BELONG” begint met een apart ritme, emotionele zang van Kiwanuka, opnieuw de koortjes en de melodielijn is er één die in je kop kan blijven zitten. Het titelnummer, “LOVE & HATE” is één van de drie nummers die boven de zeven minuten klokt. Het begint met een repeterende zanglijn, is erg mooi gearrangeerd, het strijkersaandeel geeft het nummer iets extra’s. Het is midtempo, kabbelt heerlijk voort en de opleving én gitaarsolo die rond de 5 minuten begint, maakt het geheel weergaloos af. Wat een indrukwekkend nummer.

Heerlijke ritme begeleid “ONE MORE NIGHT”, fijne zanglijn, mooie arrangementen, gewoon een goed liedje. Het kortste nummer is “I’LL NEVER LOVE”, een klein gehouden ballad, waarvan ik de subtiele gitaarpartijen erg mooi vind. Richting de zes minuten gaat “RULE THE WORLD” en de tekst zou autobiografisch kunnen zijn, aangezien Kiwanuka al jaren kampt met angst- en paniekstoornissen. “Take Me Out Of Myself Again (Help Me), Help Me Lose Control (Show Me), Show Me Love, Show Me Happiness (Love Me), I Can't Do This On My Own”, geeft aan dat hij het niet alleen kan, dat hij hulp nodig heeft om het leven aan te kunnen. Prachtig verwoord en ook de muziek is erg passend, waarin de koortjes en het prachtige gitaarwerk een genot zijn om naar te luisteren. “FATHER’S CHILD” klokt ook boven de zeven minuten, heeft een pakkend, rustig ritme, weergaloos mooie strijkers arrangementen, heerlijk ritme en een mooie melodie lijn. Na drie minuten gaat het tempo naar beneden en volgen 4 minuten met klein gehouden zang en muziek. “THE FINAL FRAME” begint met prachtig gitaarwerk en is als slotakkoord prima gekozen. Midtempo, niet veel zanglijnen, vooral veel heerlijk solowerk op de gitaar, gespeeld door de maestro zelf, Michael Kiwanuka.

De opvolger van deze klassieker verscheen in 2019, “KIWANUKA” getiteld, en is ook weer een mooi album geworden. Persoonlijk vind ik hem wel wat minder dan “LOVE & HATE”, maar dat kan ook bijna niet anders. Op deze plaat staat zoveel moois, dat het wat mij betreft alleen maar “love” en absoluut geen “hate” is.

Michael McDonald werd op 12 februari 1952 geboren in St. Louis Missouri USA en heeft dus de pensioengerechtigde leeftijd bereikt. Als je zijn nieuwste album “WIDE OPEN” beluisterd, is het goed dat McDonald niet met pensioen is gegaan. In 1974 trad hij als zanger toe tot de live band van Steely Dan en was later ook te horen als achtergrondzanger op albums van deze band. In 1975 verving McDonald Doobie Brothers leadzanger Tom Johnston en blijft bij de band totdat deze uit elkaar gaat in 1982. Hij is te horen op de top 40 hit “WHAT A FOOL BELIEVES”, dat pas in 1986 in de Nederlandse hitparade komt. Solo timmert hij vanaf 1982 wanneer hij “IF THAT’S WHAT IT TAKES” uitbrengt. McDonald wordt door medemuzikanten geroemd om zijn prachtige soulvolle stem en het vermogen om als achtergrondzanger iets extra’s aan songs toe te voegen. In Nederland scoort hij 3 keer als solo zanger, met James Ingram in “YAH MO B. THERE”, met Patti Labelle in “ON MY OWN” en “SWEET FREEDOM”. Het negende album van Michael McDonald ligt nu in de winkels en het is een schoonheid van een plaat geworden. Invloeden van jazz, soul, funk, pop en rock komen samen in de 12 tracks die samen ruim 71 minuten kwalitatief hoogstaande muziek opleveren. Met een keur aan gastmuzikanten is deze oude rot erin geslaagd een gedreven album af te leveren, waarop geen zwak moment te ontdekken is. En dan die stem, misschien zit er iets slijtage op, maar het is nog altijd een genot om naar deze man te luisteren…”WIDE OPEN” is een prachtig album geworden!

De voor mij geheel onbekende Ierse singer-songwriter Mick Flannery werd op 28 november 1983 geboren in Blarney, County Cork. Al op jonge leeftijd werd Flannery geconfronteerd met muziek, aangezien zijn familie ook muzikaal is. Hij leerde gitaar en piano te bespelen, maar ontdekte ook dat hij een prachtige zangstem heeft. In 2007 verscheen zijn eerste album, “EVENING TRAIN” dat hem bekendheid opleverde, maar nog niet een groot succes was. Duidelijk was wel dat hij zeer getalenteerd is, waardoor hij voor het EMI label nog een album mocht opnemen, “WHITE LIES” dat anderhalf jaar na het debuut verscheen. Deze plaat werd net zo enthousiast ontvangen en beter verkocht en zorgde ervoor dat zijn naam gevestigd was. De twee opvolgers bereikte in Ierland de eerste plaats van de album hitlijsten en in oktober 2016 verscheen zijn vijfde album, “I OWN YOU”. Ook dit album was succesvol in zijn thuisland. Flannery maakt typische Ierse folkachtige pop, waarin de emotionele stem van hem leidend is en elke song een soms beklemmende lading geeft. Voor een nieuwe platenmaatschappij lijkt het alsof hij opnieuw wil beginnen, getuige de titel van het nieuwe album, “MICK FLANNERY”. De 11 tracks zijn prachtig en krachtig en worden gespeeld door Flannery zijn 6 koppige begeleidingsband. Opener “WASTELAND” laat horen wat je van het album kunt verwachten, een schitterende opener en song. Het tempo gaat geen enkele keer de hoogte in, het blijft midtempo of op ballad niveau. Dat zorgt ervoor dat de songs kunnen groeien. Denk aan singer-songwriters zoals Bruce Springsteen, Damien Rice maar vooral Tom Waits, aan een prachtige helder, dan weer bedrukt stemgeluid en aan kwalitatief hoogstaande songs en dan kun je je met dit album niet vergissen. Een werkelijk prachtige plaat!

In 1976 stond hij al in de Nederlandse top 40, als zanger/gitarist van de Schotse teenybopper band Slik. “FOREVER AND EVER” en “REQUIEM” waren top 10 hits dat jaar. In 1979 sluit hij zich aan bij Ultravox, de Britse new wave band die al een paar albums gemaakt heeft, maar er nog niet in geslaagd is een grote hit te scoren. De komst van Midge Ure, want daar hebben we het over, zorgt voor het grote succes bij Ultravox, “VIENNA” wordt in grote delen van Europa een groot succes. De albums die hij met de band maakt zijn stuk voor stuk juweeltjes, waarin de synthesiser, het zware drum geluid, de gitaarpartijen en de emotionele zang van Ure zelf belangrijke onderdelen van de Ultravox sound zijn. In 1985 brengt de op 10 oktober 1953 Schot zijn eerste solo album uit, waarvan “IF I WAS” een single hit wordt. Ure werkt mee aan “DO THEY KNOW IT’S X-MAS” van Band Aid, maakt meerdere solo albums en als Ultravox uitelkaar valt horen we nog sporadisch van hem. In 2010 komen de 4 leden van Ultravox uit de succesperiode van de eerste helft van de jaren ’80 weer bij elkaar voor live concerten én een nieuw album, “BRILLIANT”, dat in 2012 verschijnt. De van een alcoholverslaving herstelde Midge Ure klinkt als van ouds en dat trekt hij bij zijn eerste solo album in jaren door. Mooie, rustige sfeervolle liedjes, af en toe met een Ultravox sound, dan weer licht Keltisch, maar altijd boeiend. Een waardige vervolg op “BRILLIANT”, maar nu is het weer wachten op een nieuwe Ultravox plaat. Tot die tijd is “FRAGILE” een heerlijke zoethouder!

De indie/folk band Mighty Oaks is een band die sinds 2010 actief is en het bijzondere aan deze “Machtige Eiken” is dat de 3 bandleden uit verschillende landen komen. Ian Hooper komt uit Amerika, Claudio Donzelli uit Italië en tenslotte is Craig Saunders een geboren Engelsman. In 2014 verscheen hun debuutalbum “HOWL” en 3 jaar later het prachtige “DREAMERS”. Sinds een paar weken ligt album #3 in de winkels, "ALL THINGS GO” en opnieuw is het genieten. In 11 songs en bijna 37 minuten kwaliteitsmuziek krijg je prachtige sfeervolle songs met verwijzingen naar de Eagles, Venice en Crosby, Stills & Nash voorgeschoteld. De 3 heren hebben ieder voor zich een prachtige stem en de harmonieën nemen je mee naar de Amerikaanse Westcoast. Het album gaat van start met het titelnummer, een rustige opener met prachtige vocale bijdragen. “I NEED YOU NOW” laat de volledige kwaliteiten van het drietal horen, een mooi liedje met schitterende harmonieën, een topsong! “TELLL ME WHAT YOU’RE THINKING” heeft iets afwijkende structuur, maar past perfect op dit album. “FORGET TOMORROW” heeft een eigentijds karakter, duidelijk aanwezige drums met daardoor lichte verwijzingen naar de Imagine Dragons, zonder dat het een kopie is, want dat is absoluut niet het geval. In “AILEEN” komen de stemmen van het trio weer prachtig naar voren, prachtige country-achtig liedje. “WHAT YOU GOT” en “CRAZY” hebben ook een meer eigentijdse sfeer, waarmee de Mighty Oaks laten horen zich te ontwikkelen. “KIDS” is ook zo’n prachtig liedje, klein, spannend, heerlijk. De Mighty Oaks hebben met deze nieuwe plaat duidelijk gemaakt dat ze klaar zijn voor het grote publiek, want dit album verdiend het om beluisterd te worden…gaat dat dan ook doen.

De indie/folk band Mighty Oaks is een band die sinds 2010 actief is in de muziekwereld en het bijzondere aan deze “Machtige Eiken” is dat de 3 bandleden uit verschillende landen komen. Ian Hooper komt uit Amerika, Claudio Donzelli uit Italië en tenslotte Craig Saunders, een geboren Engelsman. In 2014 verscheen hun debuutalbum “HOWL” en 3 jaar later is er dan album nummer 2, “DREAMERS”. Prachtige sfeervolle songs met verwijzingen naar de Eagles, Venice en Crosby, Stills & Nash, want de 3 heren laten prachtige vocale harmonieën horen in de 12 nieuwe liedjes. De songs nemen je mee naar de Amerikaanse Westcoast, waar de zon altijd schijnt en het strand er prachtig bij ligt. In de auto “cruisen” langs de kust, “the cartop down and the radio on”. Dat is de sfeer die op dit album van het eerste tot het laatste nummer te horen is. Wat een schitterend album is dit…om bij weg te dromen!

Vorig jaar verscheen heb mooie derde album “ALL THINGS GO” van de Mighty Oaks. Ik schreef in de recensie die ik voor dat album maakte, dat de band klaar is voor het grote publiek, maar die stap hebben ze nog niet kunnen zetten. De vanuit Berlijn opererende band bestaat nog steeds uit de Amerikaan Ian Hooper, Claudio Donzelli uit Italië en de Engelsman Craig Saunders, ze zingen geweldig en maken goed in het gehoor liggende popmuziek met een country/rock randje. “MEXICO” is het vierde album, na “HOWL” uit 2014, “DREAMERS” uit 2017 en het reeds gememoreerde “ALL THINGS GO” uit het eerste kwartaal van 2020.
“MEXICO” is een album dat volgens het drietal geschreven moest worden, om de gebeurtenissen van de afgelopen 12 maanden een plekje te geven. Mee rauwere emotie, minder gelikt en volgens mij is dat wel gelukt. Bijna 40 minuten kwalitatieve muziek, waarbij je af en toe een psychedelisch effectje hoort. De 12 nummers klokken tussen de 2 en een halve en 5 minuten en in elke song kun je genieten van mooie samenzang.
Het langste nummer van “MEXICO” opent het feest, “LAND OF BROKEN DREAMS”. De akoestische gitaar die bij veel nummers de basis is, mooie opbouw en een aanstekelijk refrein, topsong! Het titelnummer is een lekker, meer uptempo liedje, waarna het ingetogen “DEVIL AND THE DEEP BLUE SEA” volgt. “MY DEMONS” kent een rustige aanloop, halverwege komt het liedje meer tot leven en hier zit weer een aanstekelijk refrein in, iets waar de heren een patent op hebben. “GHOST” heeft een afwijkende sfeer, spannend en wel weer een lekker tempo. Het kortste nummer is “WHAT YOU FIGHTING FOR”, mooi gitaar riff, pakkende melodie, typisch sixties nummer, “BAD BLOOD” kun je vergelijken met “GHOST”, want ook in dit nummer zit een bepaalde spanning, mooi gedaan! “BY YOUR SIDE” heeft een mooie melodie, rustig tempo en door het instrumentarium een country feel. In het uptempo “FOREVER” zitten mooie vocale arrangementen, “HEAVY” is geen heavy song, maar een Crosby, Stills, Nash & Young achtige song, mooi ingetogen en klein gehouden pareltje. “GOLD TO ME” is ook weer een meer akoestisch nummer en dat gaat ook op voor “DEADMAN’S ISLAND”.
Met dit vierde album doet de band een nieuwe poging om de fans van Venice, C.S.N.(&Y), Eagles en Poco voor zich te winnen met een opnieuw mooi album. Ga ervoor zitten, neem er dus de tijd voor en volgens mij wordt je dan wel verrast met mooie zang, pakkende liedjes en kwalitatief erg goed gemaakte muziek. Aanrader!!

Mike Rutherford was jarenlang gitarist/bassist van Genesis en heeft er sinds midden jaren ’80 een hobbygroepje erbij, Mike & The Mechanics. In 1985 verscheen het debuutalbum met zangers Paul Carrack en Sad Café frontman Paul Young (niet te verwarren met de hese Engelse zanger met hits als “LOVE OF THE COMMON PEOPLE”) in de gelederen. Op dat eerste album staat het prachtige “SILENT RUNNING”, van het tweede album wordt het titelnummer een internationale hit, “THE LIVING YEARS” en ook van het derde album wordt het titelnummer een hit, ‘WORD OF MOUTH”. De mooi gecomponeerde popliedjes die op schitterende wijze gezongen worden door Carrack en Young maken van de eerste 6 albums, zeer luisterbare platen. Vergelijkingen met Genesis gaan mank, daarvoor is de muziek te veel pop. Na het overlijden van Paul Young in 2000 en het vertrek van Paul Carrack in de zero’s, gaat Rutherford op zoek naar nieuwe zangers en die vindt hij. In 2011 verschijnt “THE ROAD” met liefst 3 zangers en 6 jaar later is de opvolger van die plaat, “LET ME FLY”. Bekendste stem is die van Andrew Roachford, die als solo artiest in 1989 een top 40 hit scoorde met ‘CUDDLY TOY”. “LET ME FLY” laat 12 mooie liedjes horen, die ervoor zorgen dat het een aangename plaat is geworden, zonder echte hoogtepunten te hebben. Zolang Genesis non-actief is, zullen we het met Mike + The Mechanics moeten doen, en daar zullen de echte Genesis fans veel moeite mee hebben, daarvoor is het te veel pop…maar het luistert wel lekker weg.

Michael Gordon Oldfield werd geboren 15 mei 1953 in Reading Engeland en brak in 1973 door als Mike Oldfield met het album “TUBULAR BELLS”, een album dat zo succesvol en baanbrekend was, dat hij ook nog een deel 2 en 3 heeft uitgebracht en een 2003 editie. Oldfield staat voornamelijk bekend om zijn instrumentale muziek, maar hij scoorde ook met echte popliedjes, zoals “MOONLIGHT SHADOW” en “SHADOW ON THE WALL” in 1983 en “TO FRANCE” in 1984. Zijn laatste album stamt uit maart 2014 en was een song gerichte plaat, getiteld “MAN ON THE ROCKS” en dit jaar brengt hij het vervolg op zijn succesalbum “OMMADAWN” uit 1975 uit, “RETURN TO OMMADAWN”. “OMMADAWN” was in 1975 zijn derde album en bestond net zoals de 2 daaraan voorafgaande albums uit 2 tracks, “Part 1” en “Part 2” (al wordt de track “ON HORSEBACK” soms als een extra track vermeld). Op “RETURN TO OMMADAWN” probeert Oldfield de sfeer en de kwaliteit van zijn voorganger te benaderen en daar slaagt hij goed in. Mooie sfeervolle passages worden afgewisseld met koorzangen, schitterende gitaarpartijen en solo’s. Mike Oldfield is erin geslaagd een prima album te maken, die een compleet ander karakter heeft dan het vorige album “MAN ON THE ROCKS”. Liefhebbers van prachtige instrumentale muziek, zoals Oldfield adept Robert Reed ook maakt, kunnen hun hart ophalen bij album, dat in iets meer dan 42 minuten aan je voorbij zweeft.

Mike Tramp is de ex-zanger van de rockband White Lion, waarmee hij in Nederland in 1990, 1 top 40 hit wist te scoren met “CRY FOR FREEDOM”. In Amerika waren ze succesvoller, met 2 top 10 hits in 1988 en dat was ook meteen de succesvolste periode van White Lion. In 1992 gingen ze uit elkaar, om in 1999 weer te herenigen, echter zonder groot succes. Leidend in de sound van White Lion was het was hese stemgeluid van de Deense zanger Mike Tramp. De uit Kopenhagen afkomstige Michael Trempeneau verhuisde begin jaren ’80 naar New York van waaruit hij zijn carrière opbouwde. Het 10e solo album van Mike Tramp is er eentje die zweeft tussen pop en rock. Prachtige melodieën, schitterend gezongen en af en toe is er plaats voor een bezinning. “MAYBE TOMORROW” is opgenomen in zijn geboorteplaats Kopenhagen en is een klein briljantje met bijna 51 minuten kwalitatief hoogstaande AOR/melodic rock.

Millenium is een Poolse progressieve rock band die recent een nieuw album heeft uitgebracht, "TALES FROM IMAGINARY MOVIES".

Millenium is het geesteskind van toetsenist en componist Ryszard Kramarski uit Krakau en dit album is nummer vijftien. De laatste jaren speelt Kramarski, die je als de leider en het creatieve brein van de Polen kunt bestempelen, met dezelfde muzikanten. Zo maken Grzegorz Bauer op drums en percussie, gitarist Piotr Plonka en Krzysztof Wyrwa op basgitaar al een tijdje deel uit van de band. Die vastigheid is te horen, Millenium klinkt als een geheel. Toch heeft er een cruciale verandering plaatsgevonden. Longtime zanger Lukasz Gall maakt verrassenderwijs geen deel meer uit van het vijftal. Jarenlang was hij de stem die ik uitstekend vond passen bij de melodieuze progressieve rock, maar daar lijkt definitief een einde aan gekomen. Lijkt, want in 2018 bracht Millenium een soort van verzamelalbum uit, "MMXVIII", waarop een nieuwe zanger werd gepresenteerd, Marek Smelkowski. Die bleef echter niet lang, Gall keerde terug en was te horen op de laatste twee, prachtige albums, "THE WEB" uit 2019 "THE SIN" uit 2020. Toch is daar nu een (definitieve?) verandering is gekomen. Gall is vertrokken en zanger Dawid Lewandowski, bekend van een ander project van Kramarski, The Ryszard Kramarski Project, heeft achter de microfoon plaatsgenomen op het nieuwe album "TALES FROM IMAGINARY MOVIES".

Een schijfje met vijftig minuten muziek verdeeld over negen tracks en in een soort van concept. Dat concept is "de film" met bijbehorende geluiden. Het verhaal gaat over een worstelende jonge acteur, die elke dag naar audities gaat, in de hoop die rol te bemachtigen, dat van hem een superster maakt. Met het eerste deel van het titelnummer, tussen haakjes staat hier “THE OPENINGS CREDIT” achter vermeld, gaat het album instrumentaal van start. Het van de Millenium albums bekende, zeer melodieuze gitaarspel is leidend in het iets meer dan twee minuten durende nummer. Orkestraties op toetsen maakt het geheel af. Het gaat over in “INVISIBLE SUPERHERO”, waar we Lewandowski voor het eerst horen zingen, in eerste instantie met een “telefoonstem”. Het nummer gaat rustig van start en wat volgt is een typisch Millenium nummer. Mooi gitaarspel, tempowisselingen, toetsen arrangementen die voor de passende sfeer zorgen. De gitaarsolo na vijf en een halve minuut is de bekende kers op de taart, prachtig en gevoelig. Het tempo gaat iets omhoog in “A WORLD FULL OF SPIES”, dat een lekker en pakkend ritme heeft. Het gitaarspel is wat steviger, Lewandowski zingt op een bepaald moment “over the top”, maar het past perfect in het nummer. De gitaarsolo die daarna volgt is hemels. Het gaat met voetstappen over in het schitterende “BRIGHTNESS HIDDEN IN THE DARK”, de track die al in een eerder stadium uitgebracht is. Mooi rustig begin, als de drums invallen laat Lewandowski horen dat hij een perfecte vervanger is van Gall, wat heeft die man een prachtige stem. De melodie is mooi en wat volgt is van grote klasse. Een juweel van een gitaarsolo, rustige intermezzo’s, die weer gevolgd worden door gitaarspel. Ondanks de ruim zeven minuten verveeld dit nummer geen moment, doordat het thema elke keer weer terug komt.

Met gelach worden we begeleid naar “A COMEDY OF LOVE”, uptempo, heerlijke melodielijn, prachtig gezongen en een nummer dat “radiovriendelijk” is. Ook in dit nummer maakt het gitaarspel van Plonka het geheel af, hij draagt mede het album met zijn melodische spel. Bijna zeven minuten klokt “THE SOUNDS OF WAR”, waarin de gitaarriffs steviger zijn en het tempo wat lager is, een stuk dreigender. De instrumentale tussenstukken, waarin gitaar en toetsen perfect met elkaar versmelten, zijn prachtig en goed geplaatst. De zang vind ik iets minder in dit nummer, het lijkt net iets te rauw voor de stem van Lewandowski en op andere momenten zingt hij op de toppen van zijn kunnen. Het past overigens allemaal wel. “MEMORIES IN TEARS” begint weer rustig en het intro is hemels door het gitaarspel. Het nummer komt langzaam tot leven, de zang is prachtig, opbouw is goed, waardoor je de aandacht erbij blijft houden. In het net iets meer dan vier minuten durende “SECOND EARTH” heeft Kramarski eindelijk zelf een hoofdrol. Hij verzorgt in deze ballad de toetsen arrangementen die geven het nummer precies die emotionele lading mee, die erbij hoort. Mooi nummer en de opmaat naar het laatste nummer van het album, "TALES FROM IMAGINARY MOVIES (THE END CREDITS)". Een nagenoeg instrumentaal slotakkoord, toetsen, gitaar, bas en drums komen nog één keer samen en Lewandowski is ook nog even te horen.

Millenium heeft weer een prachtig album uitgebracht en de nieuwe zanger past er goed bij. Dat kan ook bijna niet anders, gezien zijn samenwerking met Kramarski in het eerder genoemde project. Daardoor heb ik soms het gevoel dat ik naar dat project aan het luisteren ben, maar dat is slechts sporadisch. Voor iedereen die van melodieuze muziek houdt, een liefhebber is van prachtig gitaarspel en van avontuurlijke muziek, is dit een album dat je zou kunnen uitproberen. Bevalt deze, dan kun je gerust terug gaan in oeuvre van Millenium, want dit is niet hun eerste, schitterende album.

Eén van mijn favoriete bands is het Poolse Millenium. De band is opgebouwd rond de uit Krakau afkomstige toetsenist en componist Ryszard Kramarski en bracht zijn eerste album eind jaren ’90 uit en de band heeft sindsdien een mooie groei doorgemaakt.
Millenium maakt toegankelijk, zeer melodische progressieve rock, met daarin een hoofdrol voor de gitaar, toetsen en de zang. De zang is van Lukasz Gall, die een aangename warme stem heeft, klein kan zingen maar ook wel een behoorlijk volume heeft, om bepaalde delen meer lading mee te geven.
Vorig jaar verscheen “THE WEB”, volgens mij hun dertiende album en een album dat het tot mijn jaarlijstje over 2019 schopte.
Een jaar later ligt “THE SIN” in de winkels en ook dit is weer een conceptalbum. Kramarski, componist van de 7 songs op “THE SIN” is een bezig baasje. Naast eigenaar van het platenlabel Lynx Music is hij ook verantwoordelijk voor het album van tRK Project, “KAY & GERDA”, dat dit jaar ook verscheen.
Op “THE SIN” hebben Kramarski (muziek en tekst) en Gall (tekst) zich laten leiden door de 7 hoofdzondes. Dit zijn hoogmoed, hebzucht, lust, afgunst, vraatzucht, wraak en luiheid. In 1995 verscheen de prachtige en beklemmende film “SE7EN” met Brad Pitt, Gwyneth Paltrow en Morgan Freeman in de hoofdrollen en ook daar ging het over deze hoofdzondes. In de progressieve rock zijn meer albums die dit thema hebben gebruikt, zoals Magenta op “SEVEN” en The Last Knight met “SEVEN DEADLY SINS”.
Zoals gezegd is de muziek van Millenium zeer toegankelijk en dat begint al met het eerste nummer, “PRIDE”. Met de prachtige zin “Pride Comes Before The Fall” is het een schitterend sfeervol nummer met een mooie toetsensolo en werkelijk briljante gitaarsolo’s, die allemaal erg gevoelig zijn. De gitarist van dienst is Peter Plonka en die laat in elk nummer zijn gitaar prachtig huilen. Het tweede nummer is “LUST” en in bijna 7 minuten komen de ingrediënten van het eerste nummer terug, mooi toetsenwerk, dito zang en gitaarwerk. Politici worden hier neergezet als onbetrouwbare en zichzelf verrijkende personen, die van liegen hun 2e natuur gemaakt hebben. De zin “Well That’s The Price For Empty Words And Lies” geeft wel aan dat Millenium ervan uit gaat dat dergelijke politici uiteindelijk worden ontmaskerd. “WRATH”, wraak, begint met een rustig intro van gitaar en toetsen. De zang is hier gedubbeld en in verschillende octaven, waardoor je een prachtig, ander geluid krijgt. Dit is het hoogtepunt in dit nummer, op de gitaarsolo na, die opnieuw kippenvel oproept. “GLUTTONY” is iets ruiger van opzet, heeft goed getimede tempowisselingen en weer een smaakvolle toetsensolo. Vraatzucht of gulzigheid is het thema is “SLOTH”, waarin de zin “Lazy People Go To Hell” de kern van de tekst is. De hoofdpersoon leeft een leven dat die eigenlijk niet wil leven en verlangt er dan ook naar om niet meer wakker te worden. In ruim 7 en een halve minuut hoor je prachtige vocale arrangementen, een korte bridge, toetsen en gitaarsolo’s...en allemaal weer zeer smaakvol gedaan. Het kortste nummer is “GREED” met ruim 5 en een halve minuut. Het is het meest uptempo nummer van “THE SIN” en de hoofdpersoon is alles kwijtgeraakt en doordat hij in zijn werk vertrouwde op zijn geluk. Gitaar, toetsen en het heerlijke ritme maken van dit nummer één van de toppers van het album. Het langste nummer is voor het laatst bewaard, “ENVY” klokt 10 minuten en begint met werkelijk prachtige, Dire Straits-achtig gitaar werk, clean en subtiel. “You Told Me We Could Try Again”, maar de relatie is over en dan ontstaat jaloezie, hebzucht.
Deze Poolse band verdient wat mij betreft een groter publiek en met dit soort progressieve rock zou dat zeker moeten kunnen. Het heeft alles in zich om muziekliefhebbers met een brede smaak te verrassen met kwalitatief hoogstaande rockmuziek en grote instrument beheersing. Kandidaat voor het jaarlijst van de beste 10 albums van 2020.

Moon Halo is een gelegenheidsproject van 2 leden van Riversea, Marc Atkinson en David Clements samen met Iain Jennings, lid van Mostley Autumn. Riversea maakt zeer melodieuze Floydiaanse progressieve rock en Mostly Autumn doet dat ook, maar zij voegen daar nog folk invloeden aan toe. Het drietal krijgt op dit debuutalbum ondersteuning van diverse bevriende muzikanten en het resultaat is dat “CHROMO” een zeer melodieus schijfje is geworden. Als je het zou moeten omschrijven, kom ik bij prog-poprock, want het heeft van alles een beetje. De toetsen zijn dominant aanwezig, dat is ook het instrument waarop Jennings elke keer weet opzien baart, de zang van Atkinson is zo mooi, dat het regelmatig kippenvel oplevert. Zijn warme stemgeluid geeft elke track iets extra’s. Voor de degelijk ritmesectie zorgen Clements op de basgitaar en ex Mostly Autumn drummer Alex Cromatry. En dan het instrument dat in menig (zo niet alle) progressief rockalbum prominent aanwezig is, de gitaar. Deze wordt bespeeld door Martin Ledger, die in de Heather Findley Band speelt. Prachtig spel, soms wat ruiger, maar altijd melodieus. Op “CHROMO” staan 13 tracks, bij elkaar 1 uur muziek. Er staan 2 songs op die rond de zes en een halve minuut klokken, waarvan “THE VEIL” een prachtige ballad is met daarin een weergaloze mooie gitaarsolo. “PARACHUTE” is een rocker, waarbij Atkinson alles van zijn stem vraagt. “WHAT’S YOUR NAME” is een song van iets meer dan 3 minuten dat een moderne feel heeft. “LET ME OUT” heeft een wat funky karakter door de “slappende” bass, daarnaast prachtige keyboardsolo’s. “ACROSS THE GREAT DIVIDE” is een rustige song van ruim 5 minuten, zelfs wat dreigend. “DON’T LET IT END LIKE THIS” is de tweede 6 en een halve minuut durende track en daarin zit alles wat deze plaat zo mooi maakt. Prachtige samenzang van Atkinson met Olivia Sparnenn-Josh (Mostly Autumn), melodieus refrein, toetsensolo’s en een prachtige gitaarsolo richting met einde van “CHROMO”. Ik hoop inderdaad met dat dit het “einde” is en dat er een vervolg komt op dit fantastisch album. Een prachtig begin van 2020!

Begin 2020 verscheen een album van de voor mij onbekende band Moon Halo. Toen ik echter zag wie in de band zaten, werd mijn enthousiasme groot, want de leden komen uit voor mij interessante bands uit de progressieve en melodieuze rock. Twee leden van Riversea, zanger Marc Atkinson en bassist David Clements, toetsenist Iain Jennings van Mostley Autumn, gitarist Martin Ledger van de Heather Findlay Band, drummer Alex Cromarty van voorheen Mostly Autumn en Riversea en zangeres Anne-Marie Helder van de Panic Room. Dit was ook de bezetting van dat eerste album, “CHROMA”, waarvan ik toen dacht dat het een gelegenheidsproject was. Gelukkig hebben ze de tijd en inspiratie gevonden om een opvolger te maken van dat album, want daar staan fantastische liedjes op. De stem van Atkinson is mooi, op een bepaalde manier zacht en heel herkenbaar, de gitaarpartijen zijn ook op het nieuwe album weer genieten en regelmatig wordt er een toetsensolo in een nummer gestopt. De ritmesectie zorgt voor een degelijke basis en Helder geeft met haar stem weer een andere klank aan de liedjes.

Op “TOGETHER AGAIN” staan 13 nummers, goed voor bijna 70 minuten muziek. Die muziek kun je in de hoek van de melodieuze, progressieve rock zetten, maar het heeft ook pop, soul en folk elementen. Met het heerlijke uptempo “LIGHT IN THE WORLD” gaat het album prima van start en weet je ook meteen wat je kunt verwachten en krijg je meteen een zeer smaakvolle toetsensolo. Het titelnummer start poppy, funky gitaartje met een heerlijke beat, een geweldig nummer. Deze twee uptempo nummers worden gevolgd door het rustige en zeer melodieuze “EMBRACE THIS LIFE”, een werkelijk schitterende melodie waarop de zang van Atkinson het erg goed doet. De gitaarsolo maakt het af, erg mooi! Het tempo gaat weer omhoog in het lekkere “IF THIS IS ALL THERE IS”, heerlijke solo’s en een mooie melodielijn. Het bijna zes minuten “WE’VE STILL GOT TIME” is een nummer met een optimistische tekst en heerlijke gitaarspel. Vocale arrangementen openen “WASTELAND” en als de drums invallen krijg je een heerlijke rocker voorgeschoteld en staat de spotlight opnieuw op Ledger, wat kan die man geweldig soleren! Let ook op het smaakvolle toetsenspel, die het nummer een heerlijke “feel” geven.

“RECONNECTED” is een prachtige ballad, pakkende melodielijn, subtiel gitaarwerk, toetsen en gitaarsolo die elkaar aanvullen en/of afwisselen, een ongelofelijk mooi nummer. Het kortste nummer is “ABOUT ME AND YOU”, uptempo, samenzang van Atkinson en Helder, funky gitaartje en weer een heerlijke gitaarsolo. De titel “STORIES TO TELL” geeft aan dat de teksten van Moon Halo niet zo maar teksten zijn, maar kleine verhaaltjes. Deze midtempo track is daar ook weer een voorbeeld van, want deze muziek leent zich ervoor om met de teksten erbij er rustig naar te luisteren. “BACK TO NORMALITY” heeft weer dat pakkende ritme, mooie melodie, prachtige zanglijnen en een heerlijke toetsensolo. Bijna zes minuten klokt “IT WAS YOU”, waarin Helder ook prominent te horen is. Het ritme is swingend, een beetje Afrikaans en de ingetogen gitaarsolo in het laatste deel geeft het nummer precies datgene mee, waardoor het af is. Het langste nummer van “TOGETHER AGAIN” is “THE SANDMAN IS WAITING”. Mooie toetsen arrangementen, pakkend uptempo ritme en een licht chaotisch middenstuk maakt van dit nummer het donkerste nummer van het album. De tekst doet de rest, “The End Of Time Had Finally Come…It’s Judgement Day For Everyone…”. Soul, gospel en Americana invloeden in het laatste nummer van het album, “LIFE GOES ON”. Mooie vocale harmonieën, pakkend ritme en in iets meer dan vijf minuten wordt het album op perfecte wijze afgesloten. “Can I Get A Hallelujah” vraagt Atkinson in dit nummer, van mij krijgt de band die.

“TOGETHER AGAIN” is een geweldig album geworden. De heren begeven zich in de progressieve rock hoek, maar dit album is veel meer. Het is zeer gevarieerd, er wordt fantastisch in gemusiceerd en Marc Atkinson laat opnieuw horen dat hij een erg goede vocalist is. Pakt dit album er eens bij, beluister het of neem de gok, als je van genoemde bands houdt en koop het schijfje. Volgens mij word je niet teleurgesteld.

Moss is een Amsterdamse band rond zanger, gitarist en componist Marien Dorleijn en heeft met “STRIKE” zijn vijfde album uitgebracht. Het debuutalbum “THE LONG WAY BACK’ verscheen in 2007 en sindsdien is Moss een band die door critici en fans op handen gedragen wordt. Verantwoorde popliedjes die zich door de scherpe randjes onderscheiden van de rest. Moss heeft onder aanvoering van Dorleijn een eigen stijl ontwikkelt en dat maakt de band zo goed. Ze scoren geen hits en dat komt misschien wel door de scherpe randjes, maar ze gaan gewoon door met datgene dat ze goed kunnen, prachtige liedjes schrijven en opnemen. “STRIKE” staat ook weer vol met juweeltjes. De 13 tracks duren bij elkaar bijna 49 minuten en laten een pallet aan stijlen en sounds horen, waarbij je elke keer weer verrast wordt. Of het nu het sixtiesachtige “THE PROMISE” of “I DON’T SEE YOU TRYING” is, of het psychedelische “BORED TO DEATH”, het zweverige “GHOSTS” of het rustige titelnummer ‘STRIKE”, Moss weet wat ze kunnen en moeten doen om de fans te geven wat ze verwachten. Een “STRIKE” voor de mannen…

In september 1999 debuteerde de in Teignmouth Devon Engeland opgerichte rock band Muse. Met het tweede album “ORIGIN OF SYMMETRY” was het meteen raak voor het drietal met hoge noteringen in Engeland, Ierland, Frankrijk en Italië. Van “ABSOLUTION” bereikten “TIME IS RUNNING OUT” en “SING FOR ABSOLUTION” de Top 40 en van het vijfde album “THE RESISTANCE” was dat opnieuw het geval met het opzwepende “UPRISING”. “THE 2ND LAW” uit 2012 met 2 Top 40 hits en “DRONES” uit 2015 waren de laatste wapenfeiten van de band bestaande uit Matt Bellamy (zang, gitaar, keys), Chris Wolstenholme (bas en achtergrond zang) en drummer Dominic Howard. “SIMULATION THEORY” laat over het hele album een meer toegankelijkere sound horen. Goed in het gehoor liggende songs, waarin af en toe een beetje geëxperimenteerd wordt. De 11 tracks klokken bij elkaar iets meer dan 42 minuten en dat is redelijk. Ook de songs zijn redelijk tot goed, maar het knalt nergens echt, het is allemaal iets meer gelaten, laidback zou je bijna zeggen. De fans van het eerste uur zullen het misschien allemaal te voorzichtig vinden, maar met dit album kunnen ze ook nieuwe fans trekken. Op de bühne zal het allemaal wel passen, want daar zijn de songs wel geschikt voor. Mooie koortjes, pakkende rocksongs, dan weer wat poppy, prima album van Muse waarmee ze mij in ieder geval weer zeer aangenaam hebben verrast!