R.E.M. is afkomstig uit Athens, Georgia in de U.S.A. en bracht op 12 april 1983 hun debuutalbum “MURMUR” uit en dat was het begin van een zeer succesvolle carrière dat in 2011 werd beëindigd. In totaal maakte het 4-tal (vanaf 1997 een trio toen Bill Berry te kennen gaf te willen stoppen met de band) 15 albums en daar zitten een aantal juweeltjes tussen. In 1992 verscheen de opvolger van de internationale doorbraak plaat “OUT OF TIME” uit 1991, waarop de wereldhit “LOSING MY RELIGION” te vinden is. “AUTOMATIC FOR THE PEOPLE” werd uitgebracht op 5 oktober van dat jaar en de single “DRIVE” ging die release voor. Het album laat een wat donkerder geluid horen dan zijn voorganger. Vooral de prachtige single “EVERYBODY HURTS” is daar een voorbeeld van. De beklemmend sfeer maken van deze song een klassieker. “TRY NOT TO BREATHE”, “SWEETNESS FOLLOWS”, “MAN ON THE MOON” en het betoverende “NIGHTSWIMMING” zijn voorbeelden van rustige songs die van dit album misschien wel de ultieme herfstplaat maken. “IGNORELAND” laat een rauwer geluid horen en ook dat past perfect tussen de andere sferen die deze plaat in zich heeft. Scott Litt produceerde dit album en was al vaker bij albums van R.E.M. betrokken en weet daardoor de band precies de juiste sound mee te geven. Michael Stipe, Peter Buck, Mike Mils en Bill Berry hebben met “AUTOMATIC FOR THE PEOPLE” niet gekozen voor de makkelijkste weg, door er meerdere “LOSING MY RELGION” klonen op te zetten. Ze hebben de plaat gemaakt die ze voor ogen hadden. Groots, indrukwekkend en schitterend. Een klassieker van de bovenste plank!

Dit jaar is het 39 jaar geleden dat één van de toonaangevende bands van de tweede helft van de jaren ’80 en de jaren ’90 opgericht werd. R.E.M. is ontstaan in Athens, Georgia en bestaat voor het grootste deel van hun bestaan uit zanger Michael Stipe, gitarist Peter Buck, bassist Mick Mills en drummer Bill Berry. In 1983 verschijnt het debuutalbum “MURMUR” dat al meteen als een topper bestempeld wordt, zonder dat er miljoenen van worden verkocht. R.E.M. maakt alternatieve rock met pakkende melodieën en heerlijke hooks. Op 1 september 1987 verschijnt het vijfde studio album “DOCUMENT” dat uitgroeit tot een R.E.M. klassieker. De 11 tracks laten een geïnspireerde band horen, die, ondanks het alternatieve stempel, de melodie altijd als uitgangspunt gebruiken. Dat hoor je vooral op “WELCOME TO THE OCCUPATION” en “THE ONE I LOVE”. De andere songs doen niet voor elkaar onder en ze behoren allemaal tot het beste dat het kwartet gemaakt heeft. In “STRANGE” klinkt de gitaar iets steviger, “IT’S THE END OF THE WORLD AS WE KNOW IT (and i feel fine)” wordt er op een bepaalde manier door Stipe gerapt en is het refrein een zeer herkenbare R.E.M. refrein, pakkend en oorwurmpje. “FIREPLACE” heeft een wat tegendraads ritme, waardoor het wat afwijkt van de rest en “KING OF BIRDS” zou je als de ballad van het album kunnen bestempelen, een prachtige song. Na “DOCUMENT” verscheen in 1988 “GREEN” waarna de band een korte pauze inlaste om in 1991 groots terug te komen met “OUT OF TIME” en de wereldhit “LOSING MY RELIGION”. Met “AUTOMATIC FOR THE PEOPLE” brachten ze in 1992 opnieuw een klassieker uit. In 2011 verscheen het 15e en laatste album van R.E.M., “COLLAPSE INTO NOW”, waarna ze uit elkaar gingen. Drummer Bill Berry had de band in 1997 al verlaten, maar voegde zich nog een aantal keer bij zijn bandmaten. R.E.M. brak pas in 1991 door bij het grote publiek, maar met terugwerkende kracht had dat al met dit schijfje kunnen gebeuren. “DOCUMENT” laat een band in topvorm horen en het is derhalve terecht dat dit een klassieker in hun oeuvre is.

Ray Wilson was de zanger van de Schotse rockband Stiltskin, scoorde met die band een hit met "INSIDE" en een paar jaar na dat succes dook hij ineens op bij Genesis als vervanger van Phil Collins. Het album “CALLING ALL STATIONS” is beslist het luisteren waard, alleen bracht het de band niet het verwachte succes. Sindsdien is Ray Wilson te horen als gastzanger op diverse albums en maakt hij op gezette tijden een solo album. Dit jaar, in het voorjaar, verscheen “SONG FOR A FRIEND”, een akoestisch album met prachtige liefdesliedjes. Wilson is erg productief en brengt dit jaar een tweede album uit, “MAKES ME THINK OF HOME”, een steviger album dan “SONG FOR A FRIEND”, zonder dat het een rock album is geworden. Prachtige melodieën, schitterend gezongen en de songs zijn ook van grote kwaliteit. Ray Wilson wordt wel bij de progressieve rock gezet, maar hij hoort meer bij singer-songwriters, aangezien zijn albums meer luisterliedjes bevat, dan uptempo. Op “MAKES ME THINK OF HOME” is er een goede balans tussen ballads en mid/-uptempo tracks en heeft Wilson weer een juweeltje aan zijn oeuvre toegevoegd!

De op 8 september 1968 geboren Schotse zanger Ray Wilson wordt volgende week 53 jaar en heeft met “THE WEIGHT OF MAN” zijn nieuwste solo album uitgebracht.

Wilson scoorde met de band Stiltskin een nummer 1 hit in de Engelse hitparade in 1994 met de grunge-achtige single “INSIDE”, waarna hij door Genesis werd gevraagd om in de leegte die Phil Collins, na diens vertrek daar, te willen stappen. Met Tony Banks en Michael Rutherford maakte hij één Genesis album, het commercieel zeer tegenvallende, maar artistiek niet onaardige “CALLING ALL STATIONS” in 1996. De opkomst bij de daarop volgende tournee was ook niet groot, waardoor het avontuur voor Wilson daar eindigde. Daarna zong hij regelmatig mee bij diverse projecten en collega muzikanten, zoals bij ex Genesis gitarist Steve Hackett en met de Nederlandse DJ Armin van Buuren.

In zijn carrière maakte hij meerdere studio albums en volgens mij is “THE WEIGHT OF MAN” zijn zevende en is het de opvolger van het in 2016 verschenen “MAKES ME THINK OF HOME”, een prachtig album. De muziek van Wilson kun je in de pop/rock hoek plaatsen, met invloeden uit de progressieve rock, maar ook hoor ik er subtiele folk invloeden in terug. Erg melodieus en de mooie, warme, licht hese stem van de Schot geeft het geheel een eigen geluid. Voor dit nieuwe album schreef Wilson de nieuwe 10 liedjes met Scott Spence en Uwe Metzler die beiden ook op respectievelijk toetsen en gitaar een enkele keer te horen zijn. De muzikanten die de basis van “THE WEIGHT OF MAN” verzorgen zijn drummer Nir Z, bassist Lawrie MacMillan, gitarist Ali Ferguson en Jethro Bodean op keyboard. Ze zorgen voor een heerlijk warm geluid en kwalitatief fantastisch album.

Het bijna 51 minuten durende schijfje (als je de cd-versie hebt, want daar staat namelijk een bonustrack op), trapt af met het zeer sfeervolle en melodieuze “YOU COULD HAVE BEEN SOMEONE”, midtempo en erg pakkend. “MOTHER EARTH” met subtiel gitaarwerk, mooi drumwerk heeft een erg mooie opbouw en is een van de hoogtepunten van het album. Het één na langste nummer is “WE KNEW THE TRUTH ONCE”, ook weer een midtempo liedje met een pakkende melodielijn en mooie arrangementen. Daarna volgt “I, LIKE YOU” een ruim 5 minuten durende song waarin Wilson de afgelopen periode overdenkt en waarin fenomenaal mooi gitaarwerk in te horen is. Weergaloze song! “AMELIA” heeft een meer proggy aanpak, je kunt genieten van geweldig spel en ook in dit nummer is er een hoofdrol voor gitarist Ferguson.

Voor mij is het absolute hoogtepunt van het album het titelnummer “THE WEIGH OF MAN”, het eveneens langste nummer. Een fantastische opbouw, boeiend van de eerste tot de laatste second en Wilson zingt geweldig! “THE LAST LAUGH” is een meer classicrock song, maar ook dat past Wilson als gegoten. Mooie melodielijn, opnieuw subliem gespeeld, ook weer een topper. Het kortste nummer is getiteld “ALMOST FAMOUS”, alsof hij terugkijkend naar zijn carrière tot nu toe tot de conclusie komt dat hij het net niet gered heeft als “rockstar”. Ik proef in dit liedje een soort van Nickelback sfeertje, dat kan ook komen doordat “rockstar” vaak gezongen wordt en dat een grote hit was voor die band. Een echt rustpunt is “SYMPTOMATIC”, minimale begeleiding en dus komt het aan op de stem van Wilson en zoals eerder gezegd, dat is weer een lust voor het oor. Het laatste nummer op de vinyl editie is “COLD LIKE STONE”, een liedje met mooie akoestische gitaar begeleiding, meer in de stijl van zijn album “SONG FOR A FRIEND” uit begin 2016. De bonustrack op de cd-versie is de Beatles cover “GOLDEN SLUMBERS”, een perfect einde van een geweldig album.

Ray Wilson is erin geslaagd een 10-tal prachtige nieuwe liedjes te schrijven en ze op te nemen met een fantastische band. “THE WEIGHT OF MAN” is daardoor een topper in het oeuvre van de Schot en een must voor elke pop/rock liefhebber die van karakteristieke stemmen houdt. Je zult niet teleurgesteld worden.

Realisea is een band, dat als een project begonnen is, met als belangrijkste leden Brian en Marjolein de Graeve. Brian is bekend in het Nederlandse progressieve rock wereldje als de zanger, gitarist en componist van Silhouette, Marjolein is zijn vrouw, zangeres en fluitiste.

Met "MANTELPEACE" brachten ze in het eerste coronajaar, 2020 dus, hun eerste album uit. Het was een verzameling van uiteenlopende stijlen, met een aantal prachtige nummers en waarop erg goed gemusiceerd werd. Ik gaf destijds in een recensie aan dat ik uitkeek naar een opvolger én dat ik het vermoeden had dat dit weleens een vaste waarde in het Nederlandse prog/pop landschap kon worden. Die opvolger is gekomen en doordat het nu een echte band lijkt te zijn, zouden ze die vaste waarde weleens kunnen worden. Naast Brian en Marjolein zijn Mark Op Ten Berg te horen als bassist, voormalig Silhouette lid Jos Uffing als drummer en zanger, gitarist Rindert Bul en toetsenist Christophe Rapenne. Het geeft de sound op "FAIRLY CAREFREE" een echt band gevoel. Er wordt in de acht nummers geweldig gemusiceerd. Schitterende solo’s op gitaar en toetsen vullen de zangpartijen van Brian en Marjolein perfect aan. Brian heeft een voor een man vrij hoge stem, Marjolein heeft dat ook en samen vullen ze elkaar aan. Als Uffing in de koortjes zijn mooie stem toevoegd, zit dat het met dat deel wel goed.

Alle nummers zijn door het echtpaar geschreven en ze wilden op dit tweede album een meer progressievere sound en volgens mij is dat wel gelukt. Bijna een uur muziek op "FAIRLY CAREFREE", dat van start gaat met "I COULD NEVER LEARN", ruim elf minuten en opgedeeld in "PT.I TO LIVE WITHOUT YOU" en "PT.II THE PROMISE". Het gitaarwerk en toetsenspel maakt van dit nummer een fantastische opener. Je gaat van solo naar solo met zangpartijen die ze aan elkaar verbinden, een heerlijk begin. “CRACKLED COLORITE” start met heerlijk gitaarspel, waarna het tempo iets zakt en een melodieus nummer volgt. De solo’s van gitarist Bul zijn van hoog niveau, niet over de top, altijd oog en oor voor de melodie, fantastisch. Verder zijn de tempowisselingen smaakvol en blijft het nummer over de volle zes en een halve minuut boeien. “YOUR LIES” zou je kunnen omschrijven als een progressief poprock nummer. In vier minuten krijg je een nummer te horen waarin het ritme pakkend is en het een beetje een Kayak feel heeft, voornamelijk door het toetsenspel. “PRETENDING” is opnieuw een nummer dat rond de vier minuten klokt en gaat van start met mooi toetsenwerk en subtiel gitaarspel. Marjolein zingt dan ingetogen, dan op de toppen van haar kunnen in deze ballad. Halverwege gaat het tempo omhoog en krijg je een werkelijk fantastische gitaarsolo en toetsensolo te horen.

Het tempo in “OUT IN THE COLD” is pakkend, het gitaarwerk weer subliem en de melodielijn mooi. De samenzang in dit nummer is goed gedaan, tempowisselingen goed ingebouwd en de instrumentale gedeelten weer van een hoog niveau. Vogeltjes leiden “SHELTERED DREAMS” in, waarin de sfeer belangrijk is. Brian zingt ingetogen, wat goed bij zijn stem past. Samenzang met dynamiek, de toetsensolo is prachtig en de gitaarsolo maakt het geheel af. Het vijftien minuten durende “TRILEMMA” bestaat uit drie gedeelten. Het eerste, “PT. I THE DOOR” is uptempo, Marjolein drukt met haar karakteristieke hoge stemgeluid een duidelijke stempel op het nummer, dat na zo’n vier minuten over gaat in “PT. II THE SHORELINE”. Dit deel gaat rustig van start, maar ontwikkelt zich al een heerlijk melodisch deel, met opnieuw lyrisch gitaarspel. De fluit leidt het laatste deel in, “PT. III THE FIRE”. Een rustige start, waarna het tempo omhoog gaat, tempowisselingen volgen en solo’s het nummer tot het hoogtepunt van het album maken. Het eerste nummer van “FAIRLY CAREFREE” dat uitgebracht is “MALGRÉ LES VAGUES”, waarin Brian en Marjolein de zang afwisselen. In deze afsluiter kun je genieten van diverse gitaarsolo’s, van een prettige melodielijn en een toetsensolo van Kayak frontman Ton Scherpenzeel. Dat is in dit nummer absoluut de spreekwoordelijke kers op de taart.

Realisea heeft voor de maand november een aantal optredens staan en hopen daar volgend jaar nog enkele aan toe te voegen. Naast Silhouette, die volgend jaar weer met een nieuw album aan de slag zal gaan, heeft Brian de Graeve met Realisea een tweede muzikaal ijzer in het vuur, dat perfect in het Nederlandse proglandschap past. Prachtig album!

Zanger en gitarist Brian de Graeve en zijn vrouw Marjolein hebben het project Realisea een mooi eigen smoelwerk gegeven. De afgelopen jaren zijn ze bezig geweest om Realisea van de grond te krijgen en dat is “MANTELPEACE” gelukt. De teksten van Marjolein en de muziek kan Brian zijn samengevoegd en samen met bevriende muzikanten zijn er elf tracks en bijna 58 minuten muziek opgenomen en recent aan de muziekwereld gepresenteerd. Brian de Graeve zou je kunnen kennen van de Nederlandse progressieve rockband Silhouette, die tot op heden 5 albums heeft uitgebracht. De stijl van Realisea zou je een soort Silhouette light kunnen noemen, want de overeenkomsten zijn er wel degelijk. Dat heeft voor een groot deel te maken met de stem van De Graeve, die ook bij Silhouette veel leadzang voor zijn rekening neemt. En met de zang hebben we wat mij betreft ook met het enige kritiekpuntje te maken. De Graeve heeft een mooie stem, maar zingt soms net iets hoog, waardoor het af en toe een beetje wringt. De stem van Marjolein is liefelijk, ze heeft niet zo’n groot bereik en omdat beiden hoog zingen, mis ik soms wat dynamiek in de vocalen. Maar het past allemaal wel goed bij de muziek, dus als je “MANTELPEACE” een eerlijke kans geeft, zul je verrast worden door een aantal erg mooie songs. Het openingsnummer is het geweldige “LAS VEGAS LACE” met prachtige gitaarbijdragen van Aldo Adema, onder andere bekend van de Friese band Egdon Heath. ”DEEP BLUE” heeft een wat zwaarder karakter, meer progressieve rock invloeden en een prachtige toetsensolo. “RIRODA ROADS” is met iets meer dan 7 minuten het op één na langste nummer van “MANTELPEACE”. Het gaat rustig van start, waarna er een prachtige instrumentaal tussenstuk, waarna gitarist Rindert Bul even los mag gaan met een prachtige solo. “STRONG ENOUGH” was de eerste single die gereleased werd en is een heerlijke melodieuze uptempo song, “LEAVE STREET” was de tweede single die werd uitgebracht en met het gebruik van viool en klarinet, heeft deze song een aantal zogenaamde exotische instrumenten, waardoor het nummer iets extra’s krijgt. De zang van De Graeve is aan de hoge kant, maar hij blijft wel binnen de lijntjes en de solo van Mystery gitarist Michel St. Pere is een genot voor het oor. “OUT OF THIS WORLD” is een ballad met harp, piano, akoestische gitaar en zang van Brian en Marjolein. “YOUR PART” is een uptempo song, opnieuw prachtige gitaarbijdragen van Rindert Bul, die de laatste minuut mag horen wat hij allemaal kan…en dat is veel! In “CIRCLES OF SILENCE” is gastzanger Jean Pageau te horen. Deze leadzanger van de Canadese band Mystery heeft een prachtige stem, maar die je helaas niet goed kunt horen, in dit midtempo liedje. “THIS TIME” begint met een mooie vioolsolo, waarna het als een lekkere uptempo rocker verder gaat en door de gitaarsolo van Simon Rogers (Also Eden) een extra plus krijgt. ”LIQUID DOMINO” is de tweede ballad van het schijfje, opnieuw met prachtige harpbijdragen van Suzan van den Engel en “OUR STAGE”, het langste nummer van het album met bijna 8 minuten, sluit het album af. Een prachtige song, mooie opbouw en opnieuw de gitaar die eruit springt. “MANTELPEACE” is een prachtig album geworden, erg goed geproduceerd en gemixed, want het klinkt erg goed. Dit zou best wel eens een vaste waarde kunnen worden in het Nederprog/pop landschap, want dit album heeft alles om meer mensen te kunnen verblijden. Ik kijk uit naar de opvolger!

Het zevende studio album van de Amerikaanse rockband Red Hot Chili Peppers “CALIFORNICATION” kwam uit op 8 juni 1999 en is inmiddels meer dan 16 miljoen keer over de toonbank gegaan. Daarmee is dit album uitgegroeid tot het meest succesvolle album van de in Los Angeles opgerichte band. De Peppers worden in 1983 opgericht en brengen in 1984 hun selftitled debuutalbum uit. De muziek die het 4-tal maakt zweeft van funk naar rock en van punk naar pop. In 1992 scoort de band zijn voorlopig enige nummer 1 hit met de ballad “UNDER THE BRIDGE”, afkomstig van album #5, “BLOOD SUGAR SEX MAGIK”, dat zal groeien tot een millionseller. Op “CALIFORNICATION” bestaat de band uit zanger Anthony Kiedis, gitarist John Frusciante, bassist Flea en drummer Chad Smith. Rick Rubin is de producer en met hem achter de knoppen is het bijna een zekerheid dat het een succes zal worden. Tot 1999 scoorde hij als producer hits met onder andere de albums”LICENSED TO III” van de Beastie Boys, “SHAKE YOU MONEY MAKER” van The Black Crowes, “WANDERING SPIRIT” van Mick Jagger en “BALLBREAKER” van AC/DC. Het was overigens niet de eerste samenwerking met Rick Rubin, op de voorgaande albums was hij ook de producer van The Peppers. “CALIFORNICATION” laat een perfecte cross-over horen van harde funkrock naar melodieuze popsongs. In elke track zit wel iets van de stijlen die de band uit Californië in het repertoire hebben. “AROUND THE WORLD” combineert funk met pop en zelfs rap, op “PARALLEL UNIVERSE” zijn pop, funk en rock te horen, de Nederlandse Top 40 hit “SCAR TISSUE” is pure pop, maar wel erg goed gedaan, “GET ON TOP” combineert funk, rock en rap en zo heeft elke song iets eigens. Met dit album verstevigde de band zijn plek in de top van de eredivisie van de popmuziek. Uitverkochte tournees, sex, drugs en rock ’n roll. “CALIFORNICATION” is een topper in het oeuvre van de Red Hot Chili Peppers en dat ze verder kijken dan alleen hun eigen succes, komt aan de orde in het prachtige titelnummer. Daarin wordt de commerciële instelling van het westen bekritiseerd…en dat gebeurt op een prachtige wijze!

De Peppers zullen volgend jaar hun 40 jarig jubileum vieren, want de in Los Angeles opgerichte band werd in 1983 geboren. Meerdere muzikanten hebben deel uitgemaakt van de rockband, maar alleen zanger Anthony Kiedis en bassist Flea, echte naam Michael Balzary, maakten vanaf het begin alles rondom de Red Hot Chili Peppers mee. Na een aantal drummers uitgeprobeerd te hebben, maakt Chad Smith sinds eind jaren tachtig ook vast deel uit van de band. De rol van de gitarist is voor de muziek van de Peppers erg belangrijk en meerdere muzikanten hebben de rol op zich genomen. Belangrijkste in de geschiedenis van de band waren Hilel Slovak, die het beginjaren meemaakte, Dave Navarro en Josh Klinghoffer geselden een aantal jaren de snaren, maar John Frusciante is misschien wel de belangrijkste gitarist geweest. Twee perioden maakte hij deel uit van de band en sinds 2019 begon hij aan de derde periode en is hij weer een vast bandlid.
Tot zover het personeelsbestand.

Het selftitled debuutalbum lag in 1984 in de winkels. De stijl van de band is op dat album in ontwikkeling. Er zit al wel een funk element in de songs, maar het klinkt allemaal nog wat mager. De albums die volgden laten een band horen die de stijl verder ontwikkelt, rock met funk en punk invloeden. Op “MOTHER’S MILK” uit 1989 vind ik dat de sound van de Red Hot Chili Peppers perfect in uitgekristalliseerd. De Stevie Wonder cover “HIGHER GROUND” was toentertijd mijn eerste kennismaking met de Amerikanen, overigens een fantastische bewerking van dat nummer. “BLOOD SUGAR SEX MAGIK” uitgebracht in 1991, zorgt voor de eerste millionseller en tevens een nummer 1 hitsingle in de Nederlandse Top 40. De ballad “UNDER THE BRIDGE” bereikte in 1992 de top van die hitlijst. Met “ONE HOT MINUTE” wordt het succes gecontinueerd, maar het is “CALIFORNICATION” uit 1999 dat de band een sterrenstatus geeft. Diverse singles zijn succesvol en het album laat een perfecte balans tussen alternatief en pop horen. “BY THE WAY” uit 2002 en “STADIUM ARCADIUM” uit 2006 zijn eveneens zeer succesvol. Er volgen in die periode ook drie top 10 hits in de Top 40, “BY THE WAY”, het geweldige “DANI CALIFORNIA” en het eveneens fantastische “SNOW (hey oh)”. De twee albums die hierna volgen zijn minder succesvol, maar als live band zorgt het viertal keer op keer voor een onvergetelijke avond.

Album 12 is “UNLIMITED LOVE” dat nu in de winkels ligt. Rick Rubin, die in het verleden ook al betrokken was bij albums van de Peppers is de producer van het schijfje, dat maar liefst 17 tracks bevat. Ruim 73 minuten en misschien is dat wat aan de lange kant, maar de kwaliteit is er ontegenzeggelijk. Opener is de heerlijke single “BLACK SUMMER”, het herkenbare gitaargeluid dat in veel nummers van de band zit, mooie melodie en prima gezongen. “HERE EVER AFTER” is een typische Peppers song, rappend zingen, pakkend ritme, heerlijk. “AQUATIC MOUTH DANCE” is eveneens pakkend met fantastisch basspel van Flea, blazers die een kakafonie aan geluid produceren, waardoor het één van de betere nummers van het album is geworden. “NOT THE ONE” is een mooie ballad waarin Kiedis het juiste gevoel aan het liedje toevoegd, “POSTER CHILD” is een midtempo popliedje met Flea in een hoofdrol, “THE GREAT APES” is opnieuw midtempo en heeft een mooie melodielijn en Frusciante laat zijn gitaar tekeer gaan in een geweldige solo. “IT’S ONLY NATURAL” is opnieuw midtempo en is het langste nummer van “UNLIMITED LOVE”. Prima liedje, poppy dat gevolgd wordt door “SHE’S A LOVER”, waarin het tempo iets omhoog gaat.

“THESE ARE THE DAYS” herinnert het meest aan de oude Red Hot Chili Peppers, rustige opbouw dan gaan ze los, ik vind dit het minst commerciële, minst toegankelijke nummer van het album. “WHATCU THINKIN’” is midtempo en pakkend, “BASTARDS OF LIGHT” poppy en melodieus, “WHITE BRAIDS & PILLOW CHAIR” opnieuw midtempo en, naar mijn mening, een niemendalletje, “ONE WAY TRAFFIC” is heerlijk funky en pakkend, “VERONICA” kent een paar tempowisselingen en is verder een aardig nummer, “LET ‘EM CRY” is midtempo en het gitaarspel is mooi en de solo van Frusciante is gaaf. “THE HEAVY WING” is één van de toppers van het album, spanende opbouw en een ruiger refrein gedeelte met stevig gitaarwerk en heerlijke riffs. “TANGALO” is voor mij een overbodig nummer op het album. Het voortkabbelend slotakkoord had weggelaten mogen worden.

Zoals aangegeven staan er wat mij betreft te veel nummers op “UNLIMITED LOVE”, er hadden zeker drie of vier nummers weggelaten mogen worden. Een album dat de fans van het vroegere werk van de Peppers niet echt zullen omarmen, daarvoor zijn ze te commercieel geworden. Dat ze nog steeds kwaliteit leveren is voor mij duidelijk en dat laten ze op dit album op een aantal momenten horen.

Rian is weer zo’n product uit Zweden, zij het dat je met de muziek van dit viertal niet zo hoeft te puzzelen, als het de IKEA producten…het is recht-toe-recht-aan melodieuze rock, met pakkende melodieën, op zijn tijd een lekkere solo en een zanger met een aangenaam stemgeluid.

Rian is afkomstig uit Stockholm en ze brachten in 2017 hun debuutalbum “OUT OF THE DARKNESS” uit met 11 tracks en een speelduur van ruim 48 minuten. Dat album kwam uit op het Australische label Melodicrock, het nieuwe album, “TWENTY-THREE” is op het Italiaanse label Frontiers verschenen. Opnieuw 11 tracks, maar nu ruim 53 minuten muziek.

Rian bestaat uit zanger/gitarist Richard Andermyr, lead gitarist Tobias Jakobsson, bassist Jonas Melin en drummer Jan Johansson en producer Daniel Flores, een bekende in het genre, zorgt voor een warm en helder geluid.

Het openingsnummer is “STOP” en na 5 minuten wil je het album absoluut niet stop zetten, want het nodigt je uit om verder te luisteren. Pakkend ritme, lekkere stevige riffs en mooie melodie. In “WHERE DO WE GO” gaat het tempo iets naar beneden, klinkt de gitaar van Jakobsson geweldig en het heeft een heerlijke sfeer. “MY OCEAN” is het langste nummer van “TWENTY-THREE” met iets meer dan 6 minuten. Er gebeurt ook genoeg om de aandacht erbij te houden, de opbouw is mooi, er zitten verschillende sferen in, gewoon een erg goed nummer. Met “YOUR BEAUTY” komt een einde aan het album, waar je geen ballad op zult vinden. Vreemd voor dit soort bands, maar het is wat mij betreft geen gemis.

Met dit tweede album klopt Rian op de deur van de groten op het gebied van AOR/melodic rock en het zal zijn weg vinden naar de liefhebbers, want die zullen zich geen buil vallen aan dit album. Lekker!

Rick Miller is een Canadees en een multi-instrumentalist. Hij zingt, schrijft, speelt en produceert zijn eigen muziek, met behulp van een klein groepje muzikanten. Ik heb zo'n tien albums van hem in bezit en ze zijn allemaal even sfeervol, melodisch en kwalitatief erg goed. Verder heb ik weinig over hem kunnen vinden, dus richt ik mij geheel op zijn muziek. Deze heeft raakvlakken met Pink Floyd, Alan Parsons Project, Camel en ook flarden Moody Blues is terug te vinden in zijn liedjes.

Met "ALTERED STATES" brengt hij zijn achtste album in tien jaar uit. Richard Norman Miller maakt al ruim 40 jaar muziek, bracht in 1983 zijn eerste album uit waarvan hij onverwacht veel van heeft verkocht. Sindsdien brengt hij met grote regelmaat albums uit, die, zoals al eerder aangegeven, ik erg mooi vind. "ALTERED STATES" duurt 52 minuten, er staan negen nieuwe nummers op en gaat van start met de langste track, het titelnummer. Een Floydiaans intro, hemels gitaarspel en een prachtige, typische Rick Miller melodielijn. De Canadees heeft een geheel eigen stijl ontwikkeld en daar geeft hij in de eerste tien minuten van het schijfje al een demonstratie van. Fluit leidt "NEW MOON PRELUDE" in, een passende inleiding richting het bijna tien minuten durende "WOLF MOON". Een dreigend begin, rustig tempo, ingetogen zang en subtiel gitaarspel. Er volgen tempowisselingen, waarna een prachtig laatste deel volgt met Genesis-achtig gitaarspel en af en toe enkele stevige gitaar riffs. Richting de negen minuten gaat "BORROWED TIME" dat met voorzichtig koorzang en melodieus fluitspel van start gaat. Vanaf het vocale deel is het tempo weer rustig, zijn er mooie vocale arrangementen en laat Miller de gitaar op zijn tijd heerlijk huilen.

"THE TRAP" is instrumentaal en heeft connecties met de muziek van Camel, voornamelijk door het prominente gebruik van de fluit. Ook het subtiele gitaarspel doet mij aan de band van Andy Latimer denken. Na dit wat voortkabbelende nummer, volgt er weer een vocale track, het prachtige "OLD SECRETS". De als altijd ingetogen zang van Miller vermengt met lekker drumwerk, een fijne melodie en, ook als altijd, subliem gitaarspel maken van dit zes minuten durende liedje een heerlijke luister ervaring. Deel drie in het kwartet "MOON" tracks, "HALF MOON", is ook weer instrumentaal. Het is een nummer dat in een film gebruikt kan worden, doordat er rustige delen in zitten, maar ook wat meer orkestrale stukken en een toetsensolo. De laatste vocale track is het Alan Parsons achtige "A DREAM WITHIN A DREAM", een prachtig liedje dat in betere tijden airplay zou kunnen krijgen op grote radiostations. Het gitaarspel is weer verbluffend, passend bij de melodische sfeer van het nummer. Met het korte "FULL MOON RISING" wordt het album afgesloten. Nog even laat Miller horen dat hij weet hoe hij de snaren mooi kan laten klinken.

Verwacht van Rick Miller geen stevige progrock. Ga ook niet als commentaar schrijven dat je hoopt dat Miller een keer uit de bocht schiet, dat is niet iets dat bij hem past. Vind je deze muziek te rustig, zoek dan wat anders. Houd je echter wel van sferische, soms zweverige muziek met heerlijk gitaarwerk, dan zit je bij hem goed. Hij beheerst die muziek tot in de kleinste details, geeft het geheel een filmisch karakter en weet elk liedje op een geweldige wijze op te bouwen en neer te zetten. Een dik compliment voor Rick Miller, een muzikant die dicht bij zichzelf blijft en dat op een bewonderenswaardige manier doet.

De Canadees Rick Miller heeft optimaal gebruik gemaakt van de corona periode. In een periode van geen optredens en isolatie heeft hij 9 liedjes geschreven voor het tweede album dat in 2020 van hem is verschenen. Zijn tweede? Ja, want hij bracht in februari van dit jaar ook al het album “BELIEF IN THE MACHINE” uit en nu, in minder dan 10 maanden tijd, is “UNSTUCK IN TIME” verschenen. Miller bracht in 1983 zijn eerste album uit, het new-age product “STARSONG” waarvan hij onverwacht veel van verkocht. Richard Norman Miller begon in dit millennium met het regelmatig uitbrengen van progressieve, pop, rock platen die het midden houden van een kruising tussen Pink Floyd, Camel en de Alan Parsons Project. Hij bespeelt zelf meerdere instrumenten, maar vooral de gitaar is zijn hoofdinstrument. Deze bespeelt hij dan ook met een Gilmour-achtige feel, waardoor de solo’s geweldig klinken en erg mooi zijn. Zijn zang is een beetje hees, zacht en rustig, maar passend bij de muziek. Voor liefhebbers van Steve Hackett, deze muziek heeft daar ook veel van weg, zeker ook de zang. “UNSTUCK IN TIME” is gemaakt gedurende de wereldwijde corona epidemie en daar zijn in de songs veel referenties naar. De opener is het bijna 12 en een halve minuut durende “THE PLAQUE”, de pest en dat is dan al meteen de eerste duidelijke verwijzing naar dat vervelende en hardnekkig virus. Het is een prachtig nummer, mooie instrumentale gedeelten, koorzang en een mooie melodie in de zang stukken. “STATE OF EMERGENCY” is een schitterende track die iets boven de 5 minuten klokt. Het begint al met mooi gitaarwerk, en het tempo gaat gedurende het nummer omhoog, de zang is prachtig, samenzang en weer die gitaar, heerlijk. Het instrumentale “COVID CONCERTO” heeft duidelijke invloeden van de Alan Parsons Project en die naam komt nog wel een paar keer voorbij. Een kort, maar prachtig nummer! In “FATEFUL APPARITIONS” bezingt Miller hoe hij ontwaakt uit nachtmerrie en het nummer heeft dan ook een beklemmende sfeer. Zware instrumentaria, koorgezang en een verbluffende gitaarsolo in het laatste deel van de song. “LA CAUSA” heeft door het gebruik van de Spaanse akoestische gitaar een meer zomerse sfeer en “LOST CONTINUUM” is weer een instrumentale track met een hoofdrol voor de viool, gitaar en fluit, een mooi, klein gehouden liedje. “IN SYNC WITH THE SYSTEM” heeft ook weer een duidelijke verwijzing van de Alan Parsons Project, vooral het begin van het nummer. De tekst gaat over de waanzin van de huidige tijd, met vingerwijzingen, de macht van de overheden en de hoop en drang naar rust en vriendschap. In dit nummer komt alles samen wat Rick Miller tot een zeer begenadigd artiest maakt. Het korte “BROKEN CLOCKS” heeft meerdere sferen, van rustig en akoestisch naar orkestraal met mooie cello, zonder dat het groots en overweldigend wordt. In de elf en een halve minuut durende afsluiter “UNSTUCK IN TIME” pakt Miller nog één keer helemaal uit. Na een sferisch eerste deel, gaat het tempo geleidelijk aan iets omhoog en volgt een deel met koorzang, toetsen en subtiele drums. Dan gaat het na ruim 4 minuten pas echt beginnen en middels een spannend tussenstuk gaat het nummer met prachtig gitaarwerk verder. Na weer een tempowisseling is het tempo dat in veel songs van Miller te horen is terug. Met zang en mooie instrumentatie gaat het nummer naar het einde van het bijna 56 minuten durende album toeAlbum Nieuw: UNSTUCK IN TIME – rick miller, door Marco van Lochem
De Canadees Rick Miller heeft optimaal gebruik gemaakt van de corona periode. In een periode van geen optredens en isolatie heeft hij 9 liedjes geschreven voor het tweede album dat in 2020 van hem is verschenen. Zijn tweede? Ja, want hij bracht in februari van dit jaar ook al het album “BELIEF IN THE MACHINE” uit en nu, in minder dan 10 maanden tijd, is “UNSTUCK IN TIME” verschenen. Miller bracht in 1983 zijn eerste album uit, het new-age product “STARSONG” waarvan hij onverwacht veel van verkocht. Richard Norman Miller begon in dit millennium met het regelmatig uitbrengen van progressieve, pop, rock platen die het midden houden van een kruising tussen Pink Floyd, Camel en de Alan Parsons Project. Hij bespeelt zelf meerdere instrumenten, maar vooral de gitaar is zijn hoofdinstrument. Deze bespeelt hij dan ook met een Gilmour-achtige feel, waardoor de solo’s geweldig klinken en erg mooi zijn. Zijn zang is een beetje hees, zacht en rustig, maar passend bij de muziek. Voor liefhebbers van Steve Hackett, deze muziek heeft daar ook veel van weg, zeker ook de zang. “UNSTUCK IN TIME” is gemaakt gedurende de wereldwijde corona epidemie en daar zijn in de songs veel referenties naar. De opener is het bijna 12 en een halve minuut durende “THE PLAQUE”, de pest en dat is dan al meteen de eerste duidelijke verwijzing naar dat vervelende en hardnekkig virus. Het is een prachtig nummer, mooie instrumentale gedeelten, koorzang en een mooie melodie in de zang stukken. “STATE OF EMERGENCY” is een schitterende track die iets boven de 5 minuten klokt. Het begint al met mooi gitaarwerk, en het tempo gaat gedurende het nummer omhoog, de zang is prachtig, samenzang en weer die gitaar, heerlijk. Het instrumentale “COVID CONCERTO” heeft duidelijke invloeden van de Alan Parsons Project en die naam komt nog wel een paar keer voorbij. Een kort, maar prachtig nummer! In “FATEFUL APPARITIONS” bezingt Miller hoe een nachtmerrie hem wakker maakt en het nummer heeft dan ook een beklemmende sfeer. Zware instrumentaria, koorgezang en een verbluffende gitaarsolo in het laatste deel van de song. “LA CAUSA” heeft door het gebruik van de Spaanse akoestische gitaar een meer zomerse sfeer en “LOST CONTINUUM” is weer een instrumentale track met een hoofdrol voor de viool, gitaar en fluit. Mooi, klein gehouden liedje. “IN SYNC WITH THE SYSTEM” heeft ook weer een duidelijke verwijzing van de Alan Parsons Project, vooral het begin van het nummer. De tekst gaat over de waanzin van de huidige tijd, met vingerwijzingen, de macht van de overheden en de hoop en drang naar rust en vriendschap. In dit nummer komt alles samen wat Rick Miller tot een zeer begenadigd artiest maakt. Het korte “BROKEN CLOCKS” heeft meerdere sferen, van rustig en akoestisch naar orkestraal met mooie cello, zonder dat het groots en overweldigend wordt. In de elf en een halve minuut durende afsluiter “UNSTUCK IN TIME” pakt Miller nog één keer helemaal uit. Na een sferisch eerste deel, gaat het tempo geleidelijk aan iets omhoog en volgt een deel met koorzang, toetsen en subtiele drums. Dan gaat het na ruim 4 minuten pas echt beginnen en middels een spannend tussenstuk gaat het nummer met prachtig gitaarwerk verder. Na weer een tempowisseling is het tempo dat in veel songs van Miller te horen is terug. Met zang en mooie instrumentatie gaat het nummer naar het einde van het bijna 56 minuten durende album toe. Natuurlijk gebeurt dat onder begeleiding van een weergaloze gitaarsolo en zang. Rick Miller heeft het gepresteerd om in dit vreemde jaar 2 werkelijk prachtige albums af te leveren. Voor fans en liefhebbers van genoemde namen is dit een absolute aanrader, je zult volgens mij niet teleurgesteld worden.

Rick Parfitt was 68 toen hij op 24 december 2016 overleed na een leven vol drank, seks, drugs en rock & roll aan de gevolgen van een bloedvergiftiging. Zijn strakke riffs waren de basis van de rock & boogie van Status Quo, waarvan hij sinds 1967 deel van uit maakte. De blonde gitarist zong ook enkele songs de hitparade in, zoals “RAIN” en “WHATEVER YOU WANT” en was gedurende de hele carrière van Quo samen met Francis Rossi het boegbeeld van de Engelse rockers. Tegen het einde van zijn leven ging Status Quo een meer akoestische kant op, iets wat tegen de zin van Parfitt was, maar mede door diverse lichamelijke ongemakken (bypass in 1997, keelkanker in 2005, hartaanval in juni 2016) gingen de andere Quo leden (lees Francis Rossi) door met de plannen die ze hadden en lijkt het er op dat de 2 boegbeelden de laatste jaren gebrouilleerd waren. Gedurende de herstelperiodes heeft Rick Parfitt niet stil gezeten en is gaan werken aan een solo album (zijn eerste!!), die hij helaas niet meer heeft kunnen afmaken. Muzikant en producer Jo Webb heeft samen met de zoon van Parfitt, Rick Parfitt Jr. het album afgemaakt. Ze hebben bevriende muzikanten gevraagd mee te werken en onder andere de bassisten van Status Quo Alan Lancaster en John “Rhino” Edwards, Queen gitarist Brian May en Muse bassist Chris Wolstenholme laten hun kunsten horen op “OVER AND OUT”. In de 10 tracks is natuurlijk Status Quo niet ver weg, maar Parfitt laat horen ook een eigen stijl te hebben en die past hem uitstekend. Ballads (“WITHOUT YOU”), rockers (“LONESOME ROAD”) en pure rock ’n roll ( “LOCK MYSELF AWAY”) komen in ruim 35 minuten in sneltreinvaart voorbij en als de laatste tonen van “HALLOWEEN” verdwenen zijn, druk je automatisch weer op play, omdat deze postume topper daarom vraagt…helaas is het letterlijk “OVER AND OUT” voor Rick Parfitt, maar gelukkig geldt dat niet voor zijn legacy!

Hij is inmiddels 66, de als Richard Lewis Springthorpe in Guilford New South Wales Australië geboren zanger Rick Springfield. Naast muziek maken is Springfield ook bekend van door zijn acteer werk, waaronder in de dagelijkse medische drama serie General Hospital. Zijn eerste album stamt uit 1972 en sindsdien maakt hij regelmatig nieuwe muziek. Zijn ‘moment of glory’ was in 1981, toen de single “JESSIE’S GIRL” de eerste plaats van de Amerikaanse hitparade bereikte. Zijn nieuwste, 18e album, “ROCKET SCIENCE” is een gevarieerde, smaakvolle en vrolijke poprock plaat, met country invloeden. Springfield is uitstekend bij stem, er wordt geweldig gemusiceerd en dat maakt van “ROCKET SCIENCE” een prachtig album en daar hoef je geen geleerde voor te zijn. Ik word in ieder geval niet ‘down’ van de nieuwe Rick Springfield!

De nu 68 jarige Australische zanger Rick Springfield, brak in de jaren ’80 door in Amerika met zijn album “WORKING CLASS DOG” en de nummer 1 hit “JESSIE’S GIRL”. In Nederland bereikte het van “TAO” afkomstige “CELEBRATE YOUTH” in 1985 de Top 40, zijn enige hitnotering in ons land. In februari 2016 verscheen het prachtige album “ROCKET SCIENE” en nu, 2 jaar later is “THE SNAKE KING” , zijn 17e album, verschenen. Een plaat met veel teksten die naar het geloof en de bijbel verwijzen, zonder dat het een gospel album is geworden. Het zijn meer verhalend en beschouwende teksten, die door prachtige, gevarieerde muziek worden ondersteund. Die muziek is gebaseerd op blues, country en een vleugje folk. Dat alles wordt ingekleurd met poppy arrangementen, zodat het een album is dat voor een groot publiek geschikt zou kunnen zijn. De hoogtijdagen van Rick Springfield zijn dan misschien voorbij en de voormalig acteur in de Amerikaanse dagelijkse ziekenhuis serie “GENERAL HOSPITAL”, maakt nog steeds goed in het gehoor liggende albums en daar is ‘THE SNAKE KING” weer een voorbeeld van.

Het 19e studio-album van de drummer die in The Beatles altijd een zeer bescheiden rol toe bedeelt kreeg als het ging om eigen composities en de lead vocalen. Dat heeft hij sinds het stoppen van The Fab Four en zijn eerste solo album in 1970, “SENTIMENTAL JOURNEY”, helemaal goed gemaakt. Niet dat Starr een begenadigd zanger is, verre van dat, maar zijn karakteristieke en zeer herkenbare stem zorgt voor velen dat het luisteren naar zijn albums een “sentimental journey” is. Ondanks zijn beperkte kwaliteiten als zanger en componist scoorde Ringo in de eerste helft van de jaren 70 een reeks hits, waaronder in 1973 twee Amerikaanse nummer 1 hits, “PHOTOGRAPH” en “YOU’RE SIXTEEN”, en worden zijn albums altijd nog goed verkocht. Natuurlijk niet meer in de aantallen zoals dat in de seventies gebeurde, maar dat geldt voor elke popartiest. In 2015 verscheen zijn laatste album, “POSTCARDS DROM PARADISE” en volgens hetzelfde recept als die plaat is eind vorige maand “GIVE MORE LOVE” verschenen. Ringo Starr kreeg hulp bij het componeren van onder andere Toto gitarist Steve Lukather, Peter Frampton, Richard Marx en Van Dyke Parks. Tussen de gasten zitten bevriende muzikanten als Joe Walsh, Dave Stewart, Jeff Lynne, Don Was en Paul McCartney. Ook Lukather en Frampton zijn prominent aanwezig en dat zorgt voor een aangename luistersessie en de 10 nieuwe tracks laten verschillende stijlen horen, zoals rock, rockabilly, country en pop. Tracks 11 t/m 14 zijn re-makes van oude hitsuccessen uit de jaren ’70 en dat had voor mij niet gehoeven. “GIVE MORE LOVE” is geen topper, maar een lekker plaatje waarop de inmiddels 77 jarige Ringo Starr tekstueel af en toe terugblikt naar de tijd van en voor The Beatles en dat doet hij met gevoel voor humor. Aanrader voor fans van zijn vroegere bandje en Ringo Starr zelf natuurlijk.

Sir Richard Starkey is de Beatle die het minste solo succes heeft gehad, maar die vrolijk doorgaat met het maken en uitbrengen van leuke albums. “WHAT’S MY NAME” is de vijfde in de afgelopen 10 jaar en dat is een tegenwoordig ongebruikelijke aantal. Starr krijgt het al een aantal jaren voor elkaar dat de beste muzikanten met hem willen samenwerken, dan wel op albums dan wel in zijn Ringo Starr & His All-Star Band. Daarvan is op “WHAT’S MY NAME”, zijn 20e solo album, ook weer het geval. Zwager en Eagles gitarist Joe Walsh is prominent te horen in de opener, “GOTTA GET UP TO GET DOWN” dat Ringo samen schreef met Walsh. Een heerlijke rocker met een hilarische tekst, waarbij beiden hun ‘ouderdom’ afzetten tegen alle digitale nieuwigheden. Verder komen Steve Lukather (Toto), Paul McCartney, Richard Page (Mr. Mister), Benmont Tench (voorheen Tom Petty & The Heartbreakers) en Edgar Winter. Dave Stewart (Eurythmics) schreef met Ringo “IT’S NOT LOVE THAT YOU WANT”, een lekkere rocker met aanstekelijk pianowerk, “GROW OLD WITH ME” is een John Lennon cover en de klassieker “MONEY” wordt door Ringo prima vertolkt. “MAGIC” is een song met een Toto feel, niet vreemd als je weet dat Lukather meegeschreven heeft en mee speelt op dit nummer. De song met de titel “THANK GOD FOR MUSIC” spreekt voor zich, een soort “reminiscing” song. Met “SEND LOVE SPREAD PEACE” komt de activist in Ringo naar boven en dit nummer krijgt een extraatje door het geweldige orgelspel en met de door Men At Work zanger Colin Hay geschreven “WHAT’S MY NAME”, de titelsong komt een einde aan het 34 minuten durende prima nieuwe album van drummer en zanger Ringo Starr. Natuurlijk is hij niet de beste zanger, maar het past allemaal perfect bij elkaar en hij wordt omringt door geweldige muzikanten en daarin gedijt hij prima. Dat was ook al het geval op “POSTCARDS FROM PARADISE” in 2015 en “GIVE MORE LOVE” uit 2017. “What’s Your Name?, RINGO!!!”

Binnen het progressieve rock genre zijn er verschillende stijlen. Van traditionele symphonische rock tot meer metalachtige progressieve rock. Het progressieve staat voor verandering, jezelf uitdagen en nieuwe wegen bewandelen. Er zijn volop bands die dat doen, anderen houden het bij datgene waar ze het beste in zijn. Het project Riversea valt onder die laatste groep. Zes jaar geleden verscheen het goed ontvangen “OUT OF AN ANCIENT WORLD”, melodieuze symphonische rock met Pink Floyd achtige gitaarpartijen. De groep bestaat uit zanger Marc Atkinson en toetsenist/gitarist/percussionist Brendan Eyre. Zoals wel meer voor komt in de symphonische rock wereld hebben beiden ook nog andere projecten en gelukkig vonden ze de tijd om een opvolger voor het debuutalbum te maken. Dat album is getiteld “THE TIDE” en heeft de sterke punten van het debuut, maar de 12 tracks vertonen ook een groei qua composities en het inspelen. Er is ruimte voor de intro’s, de gitaarpartijen, gespeeld door een keur aan gitaristen, zijn een lust voor je oren en de teksten zijn ook de moeite meer dan waard. De onrust in de wereld vormt de rode draad en gaat van terrorisme naar politiek, maar ook persoonlijk leed is verwerkt in de prachtige songs. Een briljantje uit de sympho hoek en voor liefhebbers van Pink Floyd en aanverwante bands een must. Heerlijke rustige muziek met geweldige gitaarpartijen, wat wil je nog meer? Niets, op repeat en nog een keer luisteren.

“Zolang Er Woorden Zijn, Zal Ik Ze Zingen”, aldus Robert de Nijs, die werd geboren op tweede Kerstdag 1942 in Amsterdam, op “’T IS MOOI GEWEEST”, wat zijn laatste album moet gaan worden.
Als Rob de Nijs scoorde hij in 1963 zijn eerste grote hit met “RITME VAN DE REGEN”, maar zijn carrière verliep de eerste 10 jaar grillig. Grote hits bleven uit, maar als acteur maakte hij indruk in “OEBELE” in 1969 en “KUNT U MIJ DE WEG NAAR HAMELEN VERTELLEN, MIJNHEER?” in 1971. De muziek bleek toch zijn grootste liefde te zijn en dankzij Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh kwam hij weer terug in de hitlijsten met hits als “JAN KLAASSEN DE TROMPETTER” en “DAG ZUSTER URSULA” in 1973. Hij wist het succes te continueren met prachtige songs als “MALLE BABBE” (ook geschreven door De Groot & Nijgh), “ZET EEN KAARS VOOR JE RAAM” en het, wat mij betreft, hoogtepunt uit de eerste periode van zijn carrière, “HET WERD ZOMER” in 1977.
In 1980 scoorde een nummer 1 hitalbum met “MET JE OGEN DICHT”, waarvan “ZONDAG” een Top 40 hit werd en “FOTO VAN VROEGER” tot een klassieker in oeuvre van De Nijs uitgroeide. Bijna jaarlijks bracht hij nieuwe albums uit, vaak met teksten van zijn levenspartner Belinda Meuldijk en scoorde hij een enkele hit, waaronder grootste tot dat moment, “ALLES WAT ADEMT” dat in 1985 de tweede plaats in de Top 40 wist te bereiken. Hoogtepunten wat betreft singles zijn voor mij “OPEN EINDE”, “HUIS IN DE ZON” en het geweldig gevoelige “ZO ZAL HET ZIJN”. In 1996 scoorde Rob de Nijs zijn eerste nummer 1 hit met het vrolijke “BANGER HART” en vanaf 2000 verschijnt af en toe een nieuw album, waarvan ik persoonlijk “VANAF VANDAAG” uit 2004 erg mooi vind.
Privé speelde er ook veel in zijn leven, maar vanaf zijn huwelijk met derde vrouw in 2008 lijkt het rustiger te zijn geworden in zijn leven, totdat hij in 2019 te horen kreeg te lijden aan de ziekte van Parkinson.
Om zijn indrukwekkende carrière een passend slot te geven, is “’T IS MOOI GEWEEST” uitgebracht als album & een boek. Schrijver en popjournalist Robert Haagsma heeft voor dit prachtige product meerdere personen gesproken die een aandeel hebben gehad in het muzikale leven van de sympathieke zanger, zoals Belinda Meuldijk, Frits Spits, Rob Bolland en Jan Rot. Ook vertellen de schrijvers van de 12 liedjes wat de achterliggende gedachten zijn geweest, om de desbetreffende songs voor de Nijs te schrijven. Door zijn ziekte en misschien ook gewoon omdat hij 77 jaar jong is, klinkt zijn stem wat breekbaar, maar de warmte en de klank zijn ontegenzeggelijk Rob de Nijs, erg mooi en gevoelig!
Het album gaat van start met “WAT ALS LATER NU IS”, een prachtig nummer dat door de Zeeuwen Paskal Jakobsen (Bløf) en Danny Vera is gecomponeerd. Dit melancholische liedje geeft de sfeer van het album goed weer en ook wat betreft de teksten. “DE STILTE”, tekst van Belinda Meuldijk, zou je op het leven van dit moment van Rob kunnen plaatsen. Een prachtige zin, “Stilte Is Een Plek Waar Ik Nooit Kom”, je kunt op een gegeven moment verlangen naar stilte en rust. De muziek, van Han Kooreneef, past perfect bij de tekst. “TOEVAL” is een nummer met iets meer tempo, mooie melodie en prachtige arrangementen. Voor mij het hoogtepunt van het album, is het door Christian Grotenbreg geschreven “NOOIT MEER STIL”. De tekst is op de huidige situatie van Rob geschreven en en de gitaarsolo is prachtig. “MIJN MOOI” is een uptempo song met mooie blazers arrangementen, “ZOALS DE ZEE” is een ode aan Lennaert Nijgh, die dus heel belangrijk is geweest voor de come-back van Rob de Nijs in het begin van de jaren ’70. Mooi liedje met een prachtige melodie, “EITJE” is een beetje een niemendalletje, maar wel een lekker nummer en het door Daniel Lohues geschreven “VERDER” is weer een passend melancholisch liedje. “Niet Blijven Hangen In Zompig Verdriet”, mooi gevonden en typisch Lohues. “LIEFDESLIEDJES” is een mooi popliedje, “WITTE DUIF” een met sfeervolle strijkers arrangementen opgesierde ballad, “HET EINDE VAN MISSCHIEN” een uptempo poppy liedje met muziek van Boudewijn de Groot. Het slotakkoord “NOG NIET VOORBIJ” heeft een mooie en positieve zin, “Nee, Het Mooiste Is Nog Niet Achter De Rug” en als dat de instelling van Rob is, dan hoop ik dat hij nog jaren mag genieten van zijn gezin en van zijn carrière.
Hoe dan ook, dit album is een waardig afscheid als platenmaker, maar bij hem zal de liefde van de muziek nooit stoppen. De laatste regel in “NOOIT MEER STIL” geeft dat duidelijk weer: “In Mij Valt De Muziek Nooit Stil”. Daar word ik dan weer stil van!

Mike Oldfield is een Multi-instrumentalist die in de jaren ’70 albums gemaakt heeft waarop hij 1 thema uitwerkte, vaak in 2 delen, over de LP kanten verdeeld. Dat doet de nu 63 jarige Engelsman niet zo vaak meer, maar de albums waarop hij het “TUBULAR BELLS” uitgewerkt heeft, zijn prachtige plaatjes geworden. Aan Oldfield en de tubular moet je denken als je deel 2 van “SANCTUARY” van de, ook, Engelsman Robert Reed. Binnen de progressieve en symfonische rock is Reed bekend van zijn deelname aan de band Magenta, maar in 2014 debuteerde hij met “SANCTUARY”, een instrumentaal album met een grote Mike Oldfield saus erover heen. Voor deel 2 neemt Reed opnieuw alle instrumenten voor zijn rekening, behalve de drums. Daarvoor heeft hij Simon Phillips uitgenodigd. De van Toto bekende drummer, heeft ook veel gewerkt met…Mike Oldfield. De muziek is prachtig. Schitterende gitaarpartijen, mooie koor zangen, Keltische invloeden en dat allemaal met zoveel liefde en kwaliteit gemaakt, dat je er naar blijft luisteren. Reed is absoluut geen na-aper van Oldfield, hij brengt zijn stijl van musiceren naar een nieuw level. Topper!!

Het derde solo album van voormalig Pink Floyd frontman/bassist en zanger Roger Waters verscheen op 1 september 1992 en bracht de eigenzinnige muzikant veel positieve reacties en mooie verkoopcijfers. Je zou “AMUSED TO DEATH” kunnen omschrijven als het beste Pink Floyd album dat na 1983 gemaakt is, zonder dat het als Pink Floyd verschenen is. Waters, op 6 september 75 jaar jong geworden, revancheerde zich met dit album voor het matig ontvangen “RADIO KAOS” uit 1987. Toen Waters na “THE FINAL CUT” uit de Britse topband stapte, in 1984 zijn eerste solo album “PROS AND CONS OF HITCH HIKING” uitbracht, stond hij bekend als een mopperige en maatschappijkritische muzikant. Op “AMUSED TO DEATH” is dat mopperige verdwenen, maar gelukkig is het kritische wel gebleven. Waters neemt de rol van de televisie op ons leven onder de loep en het is natuurlijk geen verrassing, dat hij hier kritisch over is. “Wij” zijn te veel bezig om onszelf te vermaken met met amusement dat gebracht wordt, dat veel rampen, conflicten en andere zaken die verkeerd gaan, daar uit voort komen. Dat alles wordt gebracht in 14 weergaloze songs, waarin de geest van Pink Floyd in elke track rondzweeft. Het begint instrumentaal met “THE BALLAD OF BILL HUBBARD”, waarin het gitaarspel van Jeff Beck leidend is. Die komt trouwens op het hele album prominent naar voren, zodat je het gevoel krijgt dat Roger Waters zijn oude Pink Floyd maatje en stergitarist David Gilmour mist. De band bestaat uit geweldige muzikanten, Waters zingt op zijn bekende klagende en zeurende wijze, zodat de songs een extra emotionele lading krijgen. “WHAT GOD WANTS PART 1” kwam in de tipparade van de Nederlandse Top 40, maar wist niet door te stoten naar de hitlijst, het album bereikte daarentegen wel de top 10 van de albumlijst. Terecht, want het is een enerverende reis door het brein van Waters, met als persoonlijke hoogtepunten “TOO MUCH ROPE”, “WHATCHING T.V.”, “IT’S A MIRACLE” en met titelnummer. Waanzinnig album!!

De kunst van het maken van een cover én een remake van een klassieker is om iets toe te voegen. Het afbreken van een dergelijk nummer kan iedereen, iets extra’s toevoegen weinigen. Waarom zou je ook iets dat goed is, dat geweldig is, wat mij betreft perfect is, opnieuw opnemen? Ik zie daar geen meerwaarde in.
Roger Waters heeft het wel gedaan en is wat mij betreft er niet in geslaagd om het al perfecte, klassieke album te verbeteren. Dat was op voorhand al vrijwel onmogelijk. Het is een slap, voortkabbelend album geworden, dat in niets lijkt op het 50 jaar geleden verschenen schijfje. Een mompelende oude man, flauwe muzikale begeleiding, ontdaan van elke opwinding, dus voor mij geen aanschaffer. "THE LOCKDOWN SESSIONS" deden het ergste vermoeden en die vermoedens zijn realiteit geworden...jammer.
Overigens geef ik nooit lager dan een 2.

George Roger Waters werd op 9 september 1943 geboren, midden in de Tweede Wereldoorlog. Zijn vader werd in februari 1944 gedood tijdens de Landing bij Anzio en dat heeft op Waters een grote invloed gehad. In zijn Pink Floyd tijd wordt regelmatig gememoreerd aan dat gemis. Bij Pink Floyd was zijn invloed groot en werd naar mate het succes groeide, ook groter. Hij kreeg dictatoriale trekjes en tekende daarmee eigenlijk het vonnis over de band, nadat hij zelf opstapte na “THE FINAL CUT”. Dat album is opgedragen aan de vader van Waters, die op dat album alle touwtjes in handen had. Na Floyd bracht hij in 1984 zijn eerste solo album uit, “THE PROS AND CONS OF HITCHHICKING”, een typisch Roger Waters album waarop Eric Clapton de gitaarpartijen voor zijn rekening neemt. In 1987 verschijnt “RADIO KAOS” en zijn beste post-Floyd plaat verschijnt op 1 september 1992, “AMUSED TO DEATH”, een geweldige plaat met beklemmende toon en sfeer en schitterende songs. Nu 25 jaar later, verschijnt de opvolger, “IS THIS THE LIFE WE REALLY WANT?”. In de tussentijd heeft hij veel opgetreden, onder andere jarenlang met “THE WALL” en was er een eenmalige reünie van Pink Floyd op 2 juli 2005. Op “IS THIS THE LIFE WE REALLY WANT?” is de sfeer somber, sober en bij tijd en wijle ook weer beklemmend. Het is een soort protest album, zoals we ze maar weinig tegenkomen. Het past ook bij Waters, die zijn luisteraars altijd al graag een spiegel voor houdt en dat doet hij nu dus weer. Hij geeft zijn commentaar op de wereld anno 2017, de moderne wereld en de gevaren die daarmee gepaard gaan. Van consumentenmaatschappij tot autoriteiten, hij benoemd ze allemaal. De songs worden opgeluisterd door toepasselijke samples van oorlogsgeluiden, krijsende meeuwen en radio-uitzendingen. Ze hebben stuk voor stuk ook een Pink Floyd gevoel en als dan de stem van de inmiddels 73 jarige Waters nog steeds goed klinkt en zijn typerende uithalen door merg en been gaan, dan weet je dat je met een geweldig album te maken hebt. Het is geen plaatje om als achtergrondmuziekje op te zetten, maar als een luisterervaring, waarbij je geprikkeld wordt om na te denken over de genoemde thema’s. Verwacht ook geen Gilmouriaanse gitaarsolo’s, de gitaar heeft een bescheiden rol op dit plaatje. Roger Waters is terug van nooit weggeweest….gelukkig! Wat een indrukwekkende plaat!

Roger Waters is een eigengereide en volgens mij ook wel een beetje (?) gefrustreerde ouwe man aan het worden. Hij heeft zich met zijn politieke voorkeuren al meerdere keren in zijn eigen voeten geschoten, met zijn "THE LOVKDOWN SESSIONS" doet hij dat voor een deel ook. Voor mij is "MOTHER" nog wel te verteren, de rest blinkt niet uit in creativiteit en zeker niet in originaliteit. Het nadeel is wat mij betreft dat 'zijn' bandje verantwoordelijk was voor de versies die af waren, waar niets meer aan toe te voegen hoefde te worden. Toch heeft hij gemeend dat te moeten doen en dat maakt van deze release er één die wat mij betreft volkomen overbodig is. Met als dieptepunt de beschamende oersaaie versie van "COMFORTABLY NUMB".

Waters maakt het binnenkort, naar het schijnt, nog erger, met een Waters-versie van "THE DARK SIDE OF THE MOON". Je kunt het je bijna niet voorstellen...en liever doe ik dat ook niet. Was hij, wat mij betreft, nog relevant met zijn in 2017 prachtige album "IS THIS THE LIFE WE REALLY WANT", met dit album en wat nog gaat komen, is hij die relevantie én geloofwaardigheid volledig kwijtgeraakt.

Ik geef nooit lager dan een 2, dus geldt dat ook voor deze Roger Waters release.

Een voor mij compleet nieuw bandje, die echter 2 jaar geleden al zijn debuutalbum “HOPE DOWNS” uitbracht, dat positief ontvangen werd. Deze in de Australische stad Melbourne opgerichte band heeft de bijzondere naam Rolling Blackouts Coastal Fever en maakt gitaar gedragen pop/rock met veel aandacht voor samenzang. Van de vijfkoppige formatie zijn 3 leden ook als zangers te horen en dat klinkt erg goed. De muziek op het nieuwe album “SIDEWAYS TO NEW ITALY” zou je onder Indie kunnen scharen, melodieus met af en toe een scherp randje. Het album gaat van start met “THE SECOND OF THE FIRST”, eerst een akoestische gitaar waarna het typerende Rolling Blackouts Coastal Fever gitaartje invalt. Je weet na het horen van dit nummer ook precies wat je van de rest van de songs kunt verwachten. Over het algemeen uptempo songs, lekkere hooks en aanstekelijke melodieën. “SHE’S THERE” heeft hitpotentie, wat een lekkere song is dat! Het langste track van het album is “CARS IN SPACE” dat een new-wave achtige drive heeft, heerlijke gitaarriffjes, strak baslijntje en een aanstekelijk uptempo ritme. “CAMEO” kent een rustiger, licht dreigende opbouw waarna het na ruim een minuut los gaat. “SUNGLASSES AT THE WEDDING” is het rustigste nummer van het album. Mooie akoestische gitaar partijen, subtiel elektrisch gitaartje en die wat lijzige hoge zangstem. Met tien tracks en bijna 40 minuten muziek is het album wat mij betreft lang genoeg. Ik kan mij aandacht er perfect bij houden en na het laatste nummer, begint die weer van voren af aan. Heerlijk!

Op 6 december 1968 verscheen het revanche album van de Rolling Stones, “BEGGARS BANQUET”. Voorganger “THEIR SATANIC MAJESTIES REQUEST” was een goedbedoelde poging om een eigen “SGT. PEPPER” te maken, maar de Stones zijn het beste als ze dicht bij zichzelf blijven. Overigens vind ik het genoemde album prettig te beluisteren, maar niet iedereen deelt die mening. In de voorzomer van 1968 scoorden ze een grote internationale hit met het geweldige “JUMPIN’ JACK FLASH” en eigenlijk was dat het bewijs dat het vijftal nog steeds in staat was nummers te componeren en op te nemen die een typische Stones sound hebben.

Met producer Jimmy Miller werkten ze vanaf maart 1968 aan de nummers die op het album zouden komen te staan. Mick Jagger als leadzanger en op de harmonica, Keith Richards op gitaar en zang, Brian Jones op onder andere gitaar, harmonica, sitar en mellotron, Bill Wyman op bas en natuurlijk drummer Charlie Watts. Ze kregen ondersteuning van een aantal gastmusici, waaronder Nicky Hopkins (piano) en Dave Mason op de shehnai, een Indiaas blaasinstrument.

In bijna 40 minuten en met tien tracks heeft het album een voor die tijd klassieke speelduur en het is ook uitgegroeid tot één van de klassieke albums van de Rolling Stones, “BEGGARS BANQUET”. “SYMPATHY FOR THE DEVIL” trapt het album af. Deze klassieke Stones song is tevens het langste nummer van het album. Een track die in verschillende uitvoeringen uitgeprobeerd is alvorens deze een definitieve vorm kreeg. Heerlijke zang, gitaarwerk dat door merg en been gaat en het hypnotiserende ritme, dat leidend is in het hele nummer. “NO EXPECTATIONS” is het eerste rustpunt. Een bluesy ballad met smaakvol slide gitaarspel van Jones, wat mij betreft één van de mooiste ballads van de band. Country en blues ontmoeten elkaar in ”DEAR DOCTOR”, mondharmonica, minimale begeleiding, samenzang, een nummer dat bij een kampvuur niet zou misstaan. De Stones op hun best! “PARACHUTE WOMAN” voert de band weer terug naar de eerste helft van de jaren zestig. Blues voert de boventoon en in nog geen twee en een halve minuut weten ze de boodschap over te brengen. Een track waar je heerlijk op kunt mee wiegen. Iets meer dan zes minuten klokt “JIG-SAW PUZZLE”, de zang klinkt eerst niet echt als Jagger, maar weet mij wel te pakken. De slide gitaar wordt bespeelt door Keith Richards en Nicky Hopkins is te horen op de piano. Het is wat mij betreft een typische Stones song, blues invloeden vermengd met pop en dat allemaal perfect uitgewerkt.

“STREET FIGHTING MAN” was de single van het album, controversieel vanwege de tekst waarin de band lijkt op te roepen tot een niet straat protest. In 1968 waren er ook meerdere demonstraties in de wereld, anti Vietnamoorlog, studentenprotesten, de wereld was onrustig en met dit nummer gaven de heren een muzikaal geluid aan die protesten. Een klassieke Stones track! “PRODIGAL SON” is het enige nummer dat niet door Mick Jagger en Keith Richards geschreven is. De Amerikaanse blues zanger en gitarist Robert Wilkins schreef het en de Stones maken er een prachtige akoestische track van. “STRAY CAT BLUES” is een qua ritme iets afwijkend nummer, het hi-hat spel van Watts is prominent, Hopkins is in vorm op de piano en subtiel heeft de mellotron ook een rol op het nummer, dat blues met pop laat samensmelten. De zang van Jagger is het andere dat ook wat afwijkend is, het is een meer pratende manier van zingen dat hij in grote delen laat horen. Net iets meer dan twee minuten duurt “FACTORY GIRL”, akoestische gitaar, de fiddle, viool, mandoline en een percussie instrument geven het nummer een soort folky sfeer. Richards zingt het eerste deel van “SALT OF THE EARTH” lead, Jagger neemt het over en het nummer ontwikkelt zich tot een grootse track. Koorzang, geweldige melodielijn en gitaarspel, een fantastisch nummer.

“BEGGARS BANQUET” is één van de topalbums van de uit Londen afkomstige rockband. Met een perfecte afwisseling in tempo, stijl en sfeer weten ze de aandacht met gemak vast te houden. Het lijkt erop dat de heren dit jaar met een nieuw album gaan komen, vermoedelijk allemaal nieuwe songs. Tot die tijd heeft het oeuvre van de Rolling Stones genoeg schijfjes die je kunt draaien en deze hoort wat mij betreft bij de toppers uit dat enorme oeuvre!

Het 23e studio-album (25e in USA) van The Rolling Stones is er eentje die terug gaat naar de stijl en inhoud van het debuutalbum van The Stones, “THE ROLLING STONES” uit 1964. Daarop stonden 12 tracks, waarvan 11 covers. Het enige eigen geschreven, en het eerste Jagger/Richards compositie die op plaat verscheen, was “TELL ME”. Op hun nieuwste plaat, “BLUE & LONESOME” staan ook 12 songs, maar dit keer zijn het allemaal covers. Blues en rhythm & blues covers wel te verstaan. Dit is de stijl die de Stones het liefst speelt en dat merk je ook al de het album beluisterd hebt. Het is wat rommelig af en toe en beslist niet strak gespeeld. Het klinkt zoals het zou moeten klinken, authentiek! Nummers van Howlin’ Wolf en Willie Dixon en gitarist Eric Clapton speelt op 2 tracks mee en dat past natuurlijk ook weer geweldig. Mick Jagger zingt geweldig en laat zijn mondharmonica regelmatig indringend klinken, Charlie Watts en Darryl Jones zorgen voor een solide basis en Keith Richards en Ronnie Wood soleren heerlijk en laten degelijke riffs horen. Vernieuwend is het natuurlijk niet, maar dat bewaren ze misschien wel voor album nummer 24, die weer gevuld zal staan met eigen composities. Als dat album er snel komt, dan is dit een smakelijk tussendoortje!

Ze werden in 1962 in Londen opgericht door gitarist Brian Jones, die zanger Mick Jagger, gitarist Keith Richards,bassist Bill Wyman, drummer Charlie Watts en pianist Ian Stewart wist te binden aan wat als de Rolling Stones de wereld zou gaan veroveren. Sinds het album “THEIR SATANIC MAJESTIES REQUEST” verschenen hun albums niet meer in verschillende uitgaven. Tot dat moment was er bij elk album een verschil in de release in Engeland en die van Amerika. “EXILE IN MAIN ST.” was het vijfde album sinds het genoemde album uit 1967 en verscheen op 12 mei 1972 en was het eerste dubbelalbum van de tot een 5 tal gereduceerd groep. Ian Stewart moest al snel het veld ruimen, volgens hun manager was een groep met 6 leden niet te verkopen, één te veel en dus werd Stewart verzocht te vertrekken. In 1969 overleed “founding member” Brian Jones en zijn vervanger werd Mick Taylor, die ook op dit album te horen is. Het overgrote deel van de tijd die de band stak in de opnames van dit album werd gedaan in het onderkomen van Keith Richards, villa Nellcôte in de Côte d’Azur in zuid Frankrijk. De 18 tracks klokken gezamenlijk 67 minuten muziek en nagenoeg elke track is van grote klasse. Ondanks, of misschien wel door het gebruik van verdovende middelen, was de creativiteit van de heren op een ongekend hoog niveau en ook de medewerking van gasten zoals Nicky Hopkins, Billy Preston en Ian Stewart op piano en Bobby Keys op saxofoon is een waardevolle toevoeging aan de toch al klasse songs. Van dit album bereikte in Nederland alleen de single “TUMBLING DICE” de Top 40, voor de rest deden de andere singles niets. Daarentegen is het album uitgegroeid tot een regelrechte klassieker. Opener “ROCKS OFF” geeft meteen een visitekaartje af. De typische Stones ritmes, blazers, zeer aanstekelijke melodie, geweldig nummer. “RIP THAT JOINT” is een rauwe uptempo rhythm & blues track waarbij je niet stil kunt blijven zitten/staan. “SWEET VIRGINIA” is een ballad waarvan de heren er in hun carrière wel meer gemaakt hebben, deze is ook weer onweerstaanbaar, vooral door het heerlijke refrein. “SWEET BLACK ANGEL” is een bijna 3 minuten akoestisch liedje waarbij de stemmen van Jagger en Richards mooi samen smelten, de akoestische gitaar van Mick Taylor prominent aanwezig is en Jagger laat horen een uitstekende harmonica speler te zijn. “HAPPY” wordt door Richards gezongen en is een traditionele Stones kraker, “VENTILATOR BLUES” is zoals de titel al aangeeft, een lekker mid tempo bluesy song, het slepende “LET IT LOOSE” is met zijn ruim 5 minuten het langste nummer van “EXILE ON MAIN ST.” en “SHINE A LIGHT” is ook weer een mid tempo bluesy rocker, waarin Jagger heerlijk zingt. Wat mij betreft scoort dit album samen met “AFTERMATH”, “LET IT BLEED”, “STICKY FINGERS” en “STEEL WHEELS” het maximum, omdat er geen zwakke song bij zit en het van nummer 1 tot aan einde van “SOUL SURVIVOR” allemaal erg goed gespeeld, gezongen en geschreven is. Top plaat!

Het achtste officiële Rolling Stones (nummer 10 in Amerika) is een regelrechte klassieker. “LET IT BLEED” verscheen op 5 december 1969, vlak voor het einde van de jaren ’60 en aan het begin van de seventies. Dit kantelpunt is te horen in de 9 tracks die in iets meer dan 42 minuten aan je voorbij komt. Het jaar 1969 was voor de Stones een jaar van uitersten. In juni was oprichter Brian Jones vriendelijk doch dringend verzocht de band te verlaten wat opgevolgd werd door de dood van Jones, eentje die nog steeds in nevelen gehuld is. Zijn opvolger was Mick Taylor die op tracks te horen is. Net na de release van “LET IT BLEED” traden ze op tijdens het Altamont Free Concert op de Altamont Sppedway, waar een bezoeker door een Hell’s Angel, die voor de beveiliging waren aangesteld, gedood werd. In al dit geweld en de veranderende tijden (de bloemetjes van de jaren ’60 maakten plaats voor de drugs in de jaren ’70) wist de band een prachtig, zeer gevarieerde plaat op te nemen. Het gaat van start met een Stones klassieker pur sang, “GIMME SHELTER” , waar Jagger “WAR, CHILDREN, IT’S JUST A SHOT AWAY!” zingt en dat wordt beantwoord door de stem van Merry Clayton, die het nog iets erger maakt met “RAPE, MURDER, IT’S JUST A SHOT AWAY”. De toon is gezet en met de blues in “LOVE IN VAIN”, heerlijke country van “COUNTRY HONK”, de typische Stones rock ’n roll van “LIVE WITH ME” is het titelnummer een midtempo afsluiter. “MIDNIGHT RAMBLER” is een regelrechte Stones blues met heerlijke mondharmonica spel van Jagger en weergaloos gitaarspel van Keith Richards. “YOU GOT THE SILVER” is een prachtige ballad, “MONKEY MAN” een uptempo satirisch lied over de populariteit van de band in de sixties terwijl de afsluiter, “YOU CAN’T ALWAYS GET WHAT YOU WANT” ook weer een Stones klassieker pur sang is… De song start rustig en eindigt in een eruptie aan instrumenten en koorgezangen…geweldig. Na “AFTERMATH” is “LET IT BLEED” voor mij de 2e Rolling Stones klassieker en er zouden er nog een paar volgen en wie weet wat er nog gaat komen, want ze zijn er nog steeds. De titel van een boek dat dit jaar over de band is verschenen, is voor mij en vele andere leeftijdgenoten van toepassing. Zij zijn er altijd geweest, “DE ZON EN DE MAAN EN DE ROLLING STONES”!

The Rolling Stones, legendarisch, onverwoestbaar en geweldig! Dit jaar bestaan ze 60 jaar, ze werden in 1962 opgericht door Brian Jones, de man die verantwoordelijk was voor het formeren van de Stones. In de eerste jaren waren ze op zoek naar een eigen stijl, ze maakten toen blues, maar ze vermengden die steeds meer met pop en rock invloeden.

Op het officiële eerste album “THE ROLLING STONES”, er zat in die tijd verschil tussen de Engelse en Amerikaanse releases, staat één nummer dat origineel is, geschreven is door Jagger & Richards, namelijk “TELL ME”. Dat duo, zanger Mick Jagger en gitarist Keith Richards, ontwikkelden zich steeds meer tot dé songwriters van de Engelse band. Per album kwamen er meer songs van hun hand en verdwenen de covers langzaam van het toneel. “AFTERMATH” uit 1966 is het eerste album met louter eigen werk. De albums die volgden waren succesvol, de één meer dan de ander.

Persoonlijk ben ik groot liefhebber van “LET IT BLEED” uit 1969, “STICKY FINGERS” uit 1971 en “BLACK AND BLUE” uit 1976. Bij dat rijtje hoort ook het op 24 augustus 1981 verschenen “TATTOO YOU”. Jagger en Richards waren ten tijde van dit album niet meer de grootste vrienden en de songs zijn dan ook “rest materiaal”, outtakes van oudere albums. Dat ze daar een compact album van hebben kunnen maken, dat eenheid uitstraalt, van grote klasse is, geeft aan dat de liedjes van top kwaliteit zijn. Ruim 44 minuten, elf geweldige nummers en de openingstrack is een klassieker in het oeuvre van The Stones. “START ME UP” stamt al uit de opnamesessies voor “BLACK AND BLUE”, en tijdens het werken aan “SOME GIRLS”, dat in 1978 verscheen, is het er opnieuw bij gepakt. In de definitieve versie staat het nummer als een huis, geweldige riff, pakkend en een terechte hit. “HANG FIRE” is met 2.20 met kortste nummer van het album, een lekker rock & roll track dat ook al stamt uit de sessies voor “SOME GIRLS”.

Eén van mijn favoriete tracks is “SLAVE”, heerlijk loom ritme, kopstem van Jagger en een geweldige Billy Preston op toetsen. Het nummer heeft zijn oorsprong bij de “BLACK AND BLUE” sessies, tijdens opnames in Rotterdam. De saxofoon wordt bespeeld door Sonny Rollins en die zorgt voor de “kers op de taart”. “LITTLE T & A” werd opgenomen in oktober 1977 voor “SOME GIRLS”, maar bleef op de plank liggen. Ook werd het opgenomen in de lijst voor het album “EMOTIONAL RESCUE”, maar ook daarvoor viel het buit de boot. Richards zingt dit wat simpele, maar wel prettig liedje op zijn bekende, achteloze en rauwe manier. De blues is duidelijk te horen in “BLACK LIMOUSINE”, mondharmonica, samenzang, lekkere riff, een geweldig nummer. In 1973 werd hier al mee begonnen, het werd weer van de plank gehaald tijdens de sessies voor ‘SOME GIRLS”, maar uiteindelijk staat het in de definitieve en geweldige versie op “TATTOO YOU”.

Ik kan mij herinneren dat ik de videoclip van “NEIGHBOURS” ergens in 1982 op televisie gezien heb. Het werd geen hit, maar dat doet niets af aan de pakkende melodie van het nummer. Het werd tijdens de opnamesessies voor “EMOTIONAL RESCUE” opgenomen, met als titel “STRANGERS” en verandert in “NEIGHBOURS”, omdat Richards last van zijn buren had in New York City. Opnieuw het mooie saxofoonspel van Rollins, die wat extra’s aan het nummer geeft. Eén van de hoogtepunten vind ik de (semi) ballad “WORRIED ABOUT YOU”, afkomstig uit de “BLACK AND BLUE” sessies. Jagger met kopstem, rustige opbouw, een geweldige melodielijn en een fantastische gitaarsolo die het geheel afmaakt.

Eén van de oudste ‘probeerseltjes’, want deze stamt al uit 1972, van de “GOATS HEAD SOUP” sessies, is “TOPS”. Het is een echte Stones song, samenzang, prachtig pianospel van Nicky Hopkins, en de regel “I Take You To The Top”, dat lukt wel met dit nummer. Het komt steeds meer tot leven en wordt afgemaakt met een mooie gitaarsolo. Overigens is Mick Taylor, gitarist bij de Stones van 1969 tot 1974, ook te horen in dit nummer. Uit de sessies voor “EMOTIONAL RESCUE”, dat in 1980 verscheen, komt het spannende en beklemmende “HEAVEN”. Het gitaarspel maakt dit nummer, het subtiele drumwerk van Charlie Watts en het bas-spel van Bill Wyman zorgen voor een mooie basis, pracht nummer!

“NO USE IN CRYING” is een bluesballad uit de “EMOTIONAL RESCUE” sessies, Hopkins op piano en orgel, prachtige samenzang in het refrein en gitarist Ron Wood die naast twee andere nummers, ook credits kreeg voor het schrijven van dit prachtige nummer. Eén van mijn all-time favoriete Stones nummers is het werkelijk prachtige, sublieme “WAITING ON A FRIEND”. De opvolger van de single “START ME UP” werd het een terechte top 10 hit in Nederland. Ook dit is een outtake van het album “GOATS HEAD SOUP”, waardoor Mick Taylor ook hierin te horen is. De saxofoon van Rollins, die prachtige melodie, Jagger in topvorm, wat een fenomenaal mooi liedje!

“TATTOO YOU” was in 1981 zowel een artistiek als een commercieel succes, waarmee de heren op een lange en uitputtende wereldtournee gingen. Die bracht ze ook voor drie concerten naar de Rotterdamse Kuip op 2, 4 en 5 juni 1982. Vorige jaar verscheen een prachtige “deluxe edition” met een extra cd met nog meer outtakes. Het geeft dit album nog meer status, al is dat eigenlijk niet nodig. Voor mij blijft “TATTOO YOU” één van de toppers in het gigantische oeuvre van deze legendarische band, de Rolling Stones.

Rosemary's Sons werden eind jaren negentig geformeerd in Breda. Een paar jaar later verscheen hun debuutsingle, gevolgd door het eerste album en scoorden ze een hit met "SHINE". Ilse Delange zong op dat nummer mee, wat misschien voor extra aandacht zorgde. Het album "ALL IN HAND" laat de band op zijn best horen, rock met blues, roots en Americana invloeden. Er volgden nog een paar albums, maar ruim tien jaar geleden kwam er een einde aan het bestaan van de band.

Medio 2022 verscheen er een comeback single die de fans van het eerste uur positief wist te verrassen. Het geluid van de band was intact gebleven en met spanning werd dan ook uitgekeken naar het vervolg. Begin dit jaar kwam "THE RIDE" uit en dat nummer pakte mij meteen. De bezetting anno 2023 is Martijn Hagens op zang en gitaar, Ad van Halteren als bassist en drummer Bart Herber en gedrieën zijn ze verantwoordelijk voor alle nummers op het nieuwe album. Dat album is getiteld "TAKE THE DAY, OWN THE NIGHT" en is een heerlijke luisterervaring. De muziek van de Brabanders kun je scharen onder rock, met invloeden van Americana, country, blues en pop. Regelmatig moet ik ook aan de muziek van The Boss, Bruce Springsteen denken. De "feel", de opzet van de liedjes van deze Amerikaan zitten in een aantal van de twaalf tracks en dat geeft het geheel, wat mij betreft, nog meer kwaliteit.

Bijna 47 minuten met één erg kort nummer, dat is wat je op dit schijfje voorgeschoteld krijgt. Lekker ritme, fijn riffje, “THE RIDE” zet meteen de toon. Het refrein is aanstekelijk en van dit soort momenten zullen er nog veel meer volgen. “COME AS THE RAIN” klokt iets meer dan drie minuten, is midtempo en vooral het ritme is heerlijk. Zanger Martijn Hagens zorgt met zijn licht hese stem voor de juiste sfeer in dit nummer, de korte maar fijne gitaarsolo maakt het geheel af. Americana, daar zou je “ONE TRICK PONY” onder kunnen scharen. Ik vind de melodie erg prettig en ook in dit nummer waakt Rosemary’s Sons ervoor om alles vol te stoppen met instrumenten, “less is more”. “BLUE FOR YOU” is een prachtige ballad, de arrangementen zijn passend en de gitaarsolo is van grote schoonheid. Springsteen hoor ik duidelijk terug in het uptempo “NATIVE TONGUE”. Het tempo is pakkend en dat zeker ook voor het refrein, een erg goed liedje! “GENERATION LOVE SONG” klokt bijna vijf minuten, is qua tempo duidelijk lager dan het voorgaande nummer. Het gitaarspel is weer des Springsteens, maar de rest is op en top Rosemary’s Sons.

“BROTHER JOHN” duurt slechts een halve minuut en is een mooie inleiding voor “FEELS SO GOOD”. Wat een ongelofelijk lekker nummer is dat! Tempo aanstekelijk, de melodielijn erg fijn, heerlijke samenzang, eigenlijk klopt alles aan dit nummer. Het titelnummer, “TAKE THE DAY, OWN THE NIGHT”, begint met pakkende “hey hey’s” en die komen op gezette tijden weer terug. Smaakvol toetsenspel en Hagens zingt weer fantastisch. De gitaarsolo die stevig is past perfect bij het nummer. De toevoeging van de trompet in “MR. & MRS. MILLER” is erg goed gevonden. Deze ballad krijgt hierdoor iets extra’s, meer diepgang en iets gospelachtig. Het nummer hoort wat mij betreft bij de beste tracks van het album, vooral door die trompet, maar zeker ook door de prachtige melodielijn. “TWO TICKETS TO HEAVEN” begint rustig, het refrein is er weer één waar de band patent op heeft, pakkend en aanstekelijk. Het album eindigt met het uptempo “ON & ON”, waarbij de gitaarriff die het nummer draagt, geweldig is. Het “On & On & On & On” vliegt je om de oren en zorgt voor een perfect einde van een prachtig album.

“TAKE THE DAY, OWN THE NIGHT” is een comeback album waar de heren trots op kunnen zijn. Met gastmuzikanten als Joost van den Broek op toetsen en Maarten van Damme als solo gitarist heeft deze band een album gemaakt dat nog regelmatig in mijn cd-speler zijn rondjes zal draaien. Complimenten!!

De opvallende album cover van het titelloze debuutalbum, met model Kari-Ann Muller in glamour stijl, gefotografeerd door fotograaf Karl Stoecker, zette Roxy Music meteen in de etalage. Het door Pete Sinfield geproduceerde schijfje zorgde voor een redelijke doorbraak, die met het op 23 maart 1973 verschenen "FOR YOUR PLEASURE" verder vergroot werd.

De Engelse band bestond ten tijde van het debuut uit het gezicht van de band Bryan Ferry (zanger, toetsenist en componist), toetsenist Brian Eno, saxofonist Andy Mackay, gitarist Phil Manzanera, Paul Thompson op de drums en bassist Graham Simpson. Rik Kenton bespeelde de basgitaar op "VIRGINIA PLAIN", de single die in eerste instantie niet op het album stond. Simpson vertrok als bassist en werd vervangen door John Porter, die niet als officieel lid genoemd werd.

Net zoals op het debuutalbum, schreef Ferry alle tracks voor album #2, acht nummers in ruim 42 minuten. Een paar liedjes van iets minder dan vier minuten, maar ook één van ruim negen. "DO THE STRAND" is de opener, pakkend, heerlijk saxofoonspel en een Top 40 hit in Nederland. "BEAUTY QUEEN" is minder bombastisch dan zijn voorganger. Bryan Ferry zingt ingetogen, gevoelig en geeft het nummer precies datgene mee waardoor het geweldig is. Het instrumentale tussenstuk is typerend voor Roxy Music anno eerste helft jaren zeventig. Het tempo zakt nog meer in "STRICTLY CONFIDENTIAL", een nummer dat is opgeluisterd met overstuurde geluiden, waardoor je het, volgens mij, niet als een ballad kunt bestempelen. Lekker toetsenspel leidt "EDITIONS OF YOU" in, een bombastische track met een heerlijk ritme en aankleding. Ook hier weer een instrumentaal deel, met overstuurde instrumenten. "IN EVERY DREAM A HEARTACHE" is een ballad in het eerste deel, een powerpop track in het laatste stuk.

Het langste nummer is "THE BOGUS MAN", waarin het ritme strak is, maar de aankleding experimenteel. Dit Roxy Music is ver verwijderd van die van de jaren tachtig, persoonlijk vind ik dit een te lang nummer, te eentonig. Anders is het gesteld met "GREY LAGOONS", heerlijke melodielijn, fijn gitaarspel, gewoon een prachtig nummer. De saxofoonsolo is prachtig en krachtig, waarna er nog een aantal solo’s op andere instrumenten volgen. Voor mij één van de beste liedjes van het album. Daarna volgt het bijna zeven minuten titelnummer, "FOR YOUR PLEASURE". Het tempo is weer wat teruggeschroefd, de opbouw spannend met subtiele solo’s, fijn drumwerk, Ferry zingt hemels, het vervolg is boeiend en afwisselend. Een mooi slot van een bijzonder album.

Ken je Roxy Music van de sferische liedjes uit de jaren tachtig, dan is de experimentele Roxy Music wennen. Je moet er wel voor gaan zitten en de songs goed in je opnemen. Ze hebben stuk voor stuk hun eigen identiteit en kwaliteit. Hier zal ongetwijfeld Brian Eno aan hebben bijgedragen. "FOR YOUR PLEASURE", met zangeres Amanda Lear op de cover, is een album voor de fans en de meer avontuurlijk ingestelde muziekliefhebbers en hoort bij de top in het oeuvre van Roxy Music.

De oorsprong van de bandnaam RPWL ligt in de jaren negentig. Toen bestond het uit het Duitse Freising, in de deelstaat Beieren, afkomstige kwartet uit drummer Phil Paul Rissettio, bassist Chris Postl, gitarist Kalle Wallner en zanger en toetsenist Yogi Lang. De eerste letters van hun achternamen vormen de bandnaam. Ondanks dat de eerste twee al jaren geen deel uitmaken van RPWL, hebben Wallner en Lang de naam gehouden. Wallner en Postl kwamen uit de band Violet District, Lang was als gastmuzikant en producer betrokken bij het enige album dat die band maakte, "TERMINAL BREATH". Niet lang nadat dat album uitgebracht was, werd RPWL opgericht.

Ze begonnen als een Pink Floyd cover/tribute band en in 2000 verscheen het eerste album met zelfgeschreven nummers, "GOD HAD FAILED". Dertien prachtige tracks, met een duidelijke Floydiaanse link, maar ook al een eigen identiteit. Twee jaar later verscheen het eveneens mooie "TRYING TO KISS THE SUN" met daarop het erg gave "HOME AGAIN". "STOCK" uit 2003, "WORLD THROUGH MY EYES" met de RPWL klassieker "ROSES" uit 2005 en "THE RPWL EXPERIENCE" uit 2008 volgden. Op die laatste staat een fenomenale cover van de Bob Dylan klassieker "MASTERS OF WAR". In 2012 verscheen één van de beste RPWL albums "BEYOND MAN AND TIME", twee jaar later gevolgd door het wat mindere "WANTED". Vier jaar geleden verscheen mijn absoluut favoriete album van de Duitsers, "TALES FROM OUTTA SPACE". Geen zwak moment, weergaloze solo’s en ook live stond het album als een huis, getuige de twee optredens die ik van ze in Oberhausen heb gezien.

De lat lag dus hoog en na een paar jaar stilte hebben ze "CRIME SCENE" uitgebracht, zes tracks en 45 minuten muziek. Net zoals het vorige album is dit negende studioalbum een conceptalbum. De teksten gaan over vraag hoe het slechte in ons, in de mensheid, ontstaat. Komt het door onze omgeving of is het genetisch bepaald. Als input hebben ze gebruik gemaakt van de daden van de seriemoordenaar en kannibaal Karl Denke en de radioloog Carl Tanzler. Het krankzinnige verhaal van die laatste is dat hij zo verliefd was op Maria Elena Milagro de Hoyos, dat toen deze Amerikaanse-Cubaanse op jonge leeftijd overleed, hij haar dusdanig prepareerde, dat zij zeven jaar in zijn bed heeft gelegen. Al deze gegevens leveren geen depressief of donker album op, want RPWL zorgt er altijd voor dat de melodie en positiviteit overheerst.

"VICTIM OF LOVE" was het eerste nummer dat werd vrij gegeven, compleet met een prachtige videoclip. Het gitaarspel is hemels, Wallner laat het thema dat hij vrijwel aan het begin inzet, elke keer terug komen, waardoor je elke keer weer getrakteerd wordt op die prachtige melodie. Verder is het opgebouwd uit tempowisselingen en is ook de zanglijn pakkend, al met al een weergaloos begin. Het vijf en een halve minuut durende sfeervolle en zeer melodieuze "RED ROSE" is een typisch RPWL track. De band heeft in zijn oeuvre meer van dit soort toegankelijke nummers zitten, die keer op keer van geweldige kwaliteit zijn en dat geldt ook voor "RED ROSE". Natuurlijk ontbreekt een korte, maar smaakvolle gitaarsolo niet. Het poppy "A COLD SPRING DAY IN 22" is ook weer zo'n nummer, ongelofelijk pakkend, melodisch, lekker gezongen en een refrein dat in je kop blijft zitten, het bekende oorwurmpje.

"LIFE IN A CAGE" begint dreigend, elektrische drums, subtiel gitaarspel en je voelt dat ze naar iets toewerken...en dat doen ze ook. Als halverwege de boel open breekt, zorgt Wallner met heerlijke gitaarsolo ervoor dat de zon gaat schijnen. Hierna volgt het langste nummer van "CRIME SCENE", het bijna dertien minuten durende "KING OF THE WORLD". Toetsen en gitaar wisselen elkaar af in het eerste deel, waarna het tempo teruggeschroefd wordt. Een afwisselend stuk volgt met zang, heerlijk ritme en smaakvol gitaarspel. Lang produceert een heerlijke toetsensolo waarna Wallner eens te meer duidelijk maakt dat hij tot de beste progressieve rock gitaristen behoort. Ondanks de lengte blijft het nummer boeien, want ook in het laatste deel is er veel te genieten en laat Lang horen dat hij over een stem beschikt die perfect past bij de muziek van RPWL. "ANOTHER LIFE BEYOND CONTROL" begint met een modern toetsen geluid. Het tempo is heerlijk, de melodielijn pakkend en je kunt genieten van een toetsensolo. Lang zingt al vanaf het eerste album met dezelfde klank, warmte, maar ook met een accent. Dit vind ik geen moment hinderlijk en dat bewijst hij keer op keer, ook weer in dit nummer. Een waardig slot van het album, waarna ik de play knop elke keer weer indruk.

Yogi Lang en Kalle Wallner hebben met drummer Marc Turiaux en nieuwkomer Markus Grützner op basgitaar het hoge niveau van "TALES FROM OUTTA SPACE" weten te evenaren. Op enkele momenten had een extra gitaarsolo niet misstaan of zou een toevoeging van een paar minuten aan een reeds geplande solo het album naar een nog hoger niveau hebben gebracht. Maar dit is slechts een klein minpuntje van een album dat ik van wereldklasse vind en dat in mijn jaarlijstje ongetwijfeld in de top 5 zal staan en misschien zelfs bij de beste drie van 2023. Het jaar is nog jong, maar wat heeft RPWL mij omver geblazen met "CRIME SCENE"...moorddadig goed!

De Duitse progressieve rockband RPWL komt voort uit Violet District en was een Pink Floyd tribute band. De helft van de oprichters van de uit Beieren afkomstige band maakt nog deel uit van RPWL, namelijk de laatste 2 letters, gitarist Kalle Wallner en zanger/toetsenist Yogi Lang. Tevens zijn dit de belangrijkste leden van de band, ze schrijven alle songs, produceren en mixen het in hun eigen studio, de Gentle Art Of Music studio. Het eerste album van RPWL verschijnt in 2000 en het vorige 5 jaar geleden. “TALES FROM OUTER SPACE” is het achtste studio album en is in tegenstelling tot de 2 voorgaande albums, geen conceptalbum. De geest van Pink Floyd zweeft door de muziek van het 4-tal, maar ze hebben wel een eigen geluid gecreëerd. Dat komt voornamelijk door de stem van Lang, die een geheel eigen warme klank heeft en ook een niet storend licht accent. De gitaarpartijen van Wallner zijn een genot om naar te luisteren, sferisch, soms iets agressief, maar altijd melodieus. De 7 songs zijn van een enorm hoog niveau en gezamenlijk klinken ze als een geheel. Opener “A NEW DAWN” heeft een heerlijke toetsensolo die het nummer iets extra’s geeft, “WELCOME TO THE FREAK SHOW” klinkt als Pink Floyd in het begin van de jaren ’70, maar ook hier weer met een eigen inbreng, want RPWL is absoluut geen Floyd kloon. “LIGHT OF THE WORLD” is het hoogtepunt met prachtige melodieën en gitaarpartijen. “NOT OUT PLACE TO BE” begint met opwindend, wat volgt is een mooie song met een psychedelisch/oosters einde. Bassist bij de live concerten van Pink Floyd in de eind jaren ’80 en eerste helft van de jaren ’90 Guy Pratt zorgt voor de baspartijen bij dit nummer. “WHAT I REALLY NEED” heeft hetzelfde ritme/sfeer als Pink Floyds album “THE DIVISION BELL” uit 1994 met ook hier weer smakelijke gitaarwerk. Het mooie gebruik van de Moog Roque synthesizer in “GIVE BIRTH TO THE SONG” zorgt ervoor dat deze track het 2e hoogtepunt van “TALES FROM OUTER SPACE” is. Slotakkoord is het kortste nummer van de plaat, “FAR AWAY FROM THE SUN”. Een mooie popsong. Met dit nieuwe album heeft RPWL zijn al indrukwekkende oeuvre uitgebreid met één van de beste platen uit hun carrière, een album die ongetwijfeld in veel jaarlijstjes over 2019 zal staan, bij mij in ieder geval…wereldplaat!!!