De Engelse band Kaiser Chiefs werd in 2000 opgericht en onder de toenmalig naam Parva brachten ze in 2003 het album “22” uit. In hetzelfde jaar werd de naam verandert in Kaiser Chiefs en in 2005 verscheen het eerste album onder de nieuwe naam, “EMPLOYMENT”. Dit album was een klapper met alleen al in het Verenigd Koninkrijk een verkoop van meer dan 2 miljoen exemplaren. De van dat album getrokken single “I PREDICT A RIOT” groeit uit tot een klassieker. De opvolger “YOURS TRULY, ANGRY MOB” komt uit in 2007 en de internationale grote hit “RUBY” en zorgen ervoor dat Kaiser Chiefs ook bij het grote publiek bekendheid krijgt. Inmiddels zijn we 12 jaar verder en heeft de in Leeds opgerichte band zijn zevende album uitgebracht, “DUCK”. De stijl is nog steeds hetzelfde. Ze maken typische Engelse indie rock, met aanstekende melodieën en soms venijnig gezongen teksten, door zanger Ricky Wilson. De ruim 40 minuten durend schijfje laat 11 tracks horen die prettig in het gehoor liggen, vooral de smaakvolle melodieuze songs zorgen voor een prettig gevoel. Kaiser Chiefs laat horen nog steeds op hoog niveau albums te kunnen maken, maar of het succes van het eerste album hiermee terugkeert, valt te bezien. Daarvoor heeft “DUCK” te weinig songs die iets extra’s toevoegen, maar het album luistert lekker weg en zal voor de fans een absolute must zijn.

Ergens in de zomer van 1995 in Kroese Nijmegen beluisterd. Ik schrok van het openingsnummer en heb niet verder geluisterd. Toch bleef dat "I CAN FLY" in mijn kop zitten. Uiteindelijk naar de plaatselijke platenboer in mijn woonplaats gegaan en het hele album fragmentarisch beluisterd en gekocht. Toch gewoon een goede plaat die echter niet kan wedijveren met de toppers uit de seventies.

Geformeerd eind jaren zestig en de naam Kansas werd in 1970 aangenomen. Niet vreemd, aangezien de band uit Topeka Kansas USA afkomstig is. Echter duurde het nog een paar jaar alvorens de band vaste vorm kreeg. Dat gebeurde pas in 1973 en een jaar later verscheen het self-titled debuutalbum.

Op de eerste albums hoor je een band die een eigen stijl aan het ontwikkelen is, die op album #3 “MASQUE” een nagenoeg definitieve vorm krijgt. Opvolger van dat album is de tot klassieker in het oeuvre van Kansas uitgegroeide “LEFTOVERTURE”. Op het album “MASQUE”, dat in 1975 verscheen, staat het geweldige “ICARUS – BORN ON THE WINGS OF STEEL”, waarbij alle kwaliteiten van de band samenkomen. Op die voet ging het zestal verder en op 21 oktober 1976 verscheen “LEFTOVERTURE”. Kansas bestond toen al een aantal jaren uit zanger en toetsenist Steve Walsh, gitarist, toetsenist en belangrijkste componist Kerry Livgren, violist en zanger Robbie Steinhardt, gitarist Rich Williams, bassist Dave Hope en drummer Phil Ehart.

Kansas maakt muziek in het progressieve rock genre, maar heeft daar invloeden van melodieuze rock aan toegevoegd. Daarbij onderscheidt de band zich door het gebruik van de viool, die prominent in de nummers te horen is én de zang van Walsh. Met zijn hoge, licht hese en karakteristieke stemgeluid geeft hij het geheel een eigen geluid.

Opener van “LEFTOVERTURE” is het klassiek geworden Kansas anthem “CARRY ON WAYWARD SON”, de samenzang van Walsh en Steinhardt is in dit nummer meteen te horen. Het nummer heeft een stuwend begin, instrumentaal tussenstuk waarna zang volgt. Het refrein is pakkend en zorgt dat je meteen gepakt wordt door het nummer én album. “THE WALL” is ook al zo’n klassieker in het oeuvre van de Amerikanen. Prachtig gitaarspel opent het nummer, zang en vioolspel volgen en nummer het typische Kansas geluid prijsgeeft. Aanstekelijk, maar toch ook een wat tegendraads ritme en instrumentale breaks. Het stevige “WHAT’S ON MY MIND” is tevens het kortste nummer op het album. De samenzang maakt van dit nummer iets speciaals, de stemmen van Walsh en Steinhardt blenden op een fraaie wijze. De volgende Kansas klassieker is “MIRACLES OUT OF NOWHERE”, een nummer dat nog steeds op de setlist staat bij live optredens van de huidige Kansas bezetting. Steinhardt heeft een prominente rol als lead zanger en hij laat in dit progressieve werkje zijn viool ook heerlijk klinken. In zes en een halve minuut komt alles voorbij wat Kansas zo goed en speciaal maakt. Toetsen, gitaarsolo, zang, fantastisch!

“OPUS INSERT” is een relatief korte rocker met toetsen als belangrijkste instrument. “QUESTIONS OF MY CHILDHOOD” begint met een heerlijke toetsensolo en het tempo is aanstekelijk in dit meer pop-rock liedje. Opnieuw toetsen die een feestje openen, dit keer “CHEYENNE ANTHEM”. Steinhardt, die 17 juli van dit jaar op 71 jarige leeftijd kwam te overlijden, begint vocaal dit nummer dat een prachtige opbouw in zich heeft. Tempowisselingen, kinderkoortje, diverse solo’s op toetsen en viool, het is één van de vele hoogtepunten op “LEFTOVERTURE”. Het langste nummer is tevens de afsluiter van het album. “MAGNUM OPUS” bestaat uit 6 delen: “FATHER PADILLA MEET THE PERFECT GNAT”, “HOWLING AT THE MOON”, “MAN OVERBOARD”, “INDUSTRY ON PARADE”, “RELEASE THE BEAVERS” en “GNAT ATTACK”. Prachtige instrumentale breaks, Walsh zingt op de toppen van zijn kunnen en de melodielijn blijft, ondanks de verschillende delen, leidend in het nummer. Kansas in topvorm.

Opvolger van dit album was “POINT OF KNOW RETURN”, ook een klassieker in het oeuvre van de band en het daarvan afkomstige “DUST IN THE WIND” was zelfs een hit in Nederland. In de jaren tachtig volgden meerdere bandwisselingen, zo vertrokken Livgren, Walsh en Steinhardt, waardoor het karakteristieke Kansas geluid verdween. In de jaren negentig kwam met het album “FREAKS OF NATURE” weer iets van dat geluid terug, maar het was wat mij betreft vooral het uit 2000 afkomstige “SOMEWHERE TO ELSEWHERE” dat Kansas qua geluid weer terug bracht naar de jaren zeventig. De 3 die begin jaren tachtig de band verlieten, werkten allemaal mee aan dat album. Uiteindelijk verliet Steinhardt in 2006 de band, Walsh trok zich in 2014 terug en Kansas maakt met een andere bezetting 2 prachtige albums, die 2016 en 2020 verschenen. Alleen drummer Erhart en gitarist Williams zijn nog van de begin bezetting actief en dus kun je de nieuwe muziek niet vergelijken met de toppers uit de jaren zeventig. Daarvoor staan ze op eenzame hoogte!

Vier jaar geleden verraste de Amerikaanse band Kansas vriend en vijand met een nieuw album, dat ook nog eens erg goed was. “THE PRELUDE IMPLICIT” was het eerste album in 16 jaar, het eerste album sinds het (tweede) vertrek van Steve Walsh in 2014 en ook een album zonder de viool bijdragen van Robbie Steinhardt. Steinhardt, die naast viool ook vaak een vocale bijdrage leverde aan de Kansas songs, was een belangrijke schakel in het oeuvre van de band. Zijn stem heeft een duidelijke andere klank dan de leadzang van Steve Walsh en dat leverde altijd een mooi contrast op. Zonder deze 2 belangrijke schakels presteerde de band het dus ook een geweldig album af te leveren en gelukkig hadden ze nu geen 16 jaar nodig voor een opvolger, want binnen 4 jaar ligt “THE ABSENCE OF PRESENCE” in de winkels. En om maar meteen met een beoordeling te komen, het album is geweldig. Negen nieuwe songs worden door zanger Ronnie Platt weer heerlijk gezongen, de viool van David Ragsdale (vervanger van Reinhardt) klinkt vertrouwd, gitaristen Rich Williams (oud gediende al vanaf begin jaren ’70) en nieuwkomer sinds het vorige album Zak Rizvi zorgen voor geweldige gitaar partijen, de ritmesectie Billy Greer (bassist sinds 1985) en drummer Phil Erhart (oud gediende) zorgen voor een gedegen basis en de nieuwe toetsenist Tom Brislin levert een belangrijke bijdragen op witte en zwarte toetsen en is ook een betrokken bij het componeren. Het album gaat van start met één van de hoogtepunten, het titelnummer “THE ABSENCE OF PRESENCE” waarin alle facetten van Kansas perfect aan bod komen. Schitterende melodie, prachtige viool en gitaarbijdragen en goede vocalen, en dat allemaal in ruim 8 minuten, wat ervoor zorgt dat dit nummer ook het langste nummer van het ruim 47 minuten durende album is. “THROWING MOUNTAINS” is één van de eerste songs van dit album die uitgebracht werd en het is één van de stevigste songs die de band ooit heeft opgenomen. Heerlijke voordeinende gitaarriffs, mooie melodielijn en prachtige viool bijdragen. “JETS OVERHEAD” is een uptempo rocker, met lekkere samenzang en een aanstekelijke melodie. “PROPULSION 1” is een kort instrumentaaltje van iets meer dan 2 minuten dat wordt gevolgd door het rustige “MEMORIES DOWN THE LINE”, met een viool en gitaarsolo in één, heerlijk! “CIRCUS OF ILLUSION” is een typische Kansas rocker, met opnieuw een prachtige melodie en samenzang, “ANIMALS ON THE ROOF” is weer een stevige rocker, “NEVER” is een rockballad waarin Platt laat horen dat hij een geweldige stem heeft voor rockers, maar ook in de rustiger songs. “THE SONG THE RIVER SANG” wordt gezongen door toetsenist Tom Brislin en is weer een geweldige Kansas rocker, met een ADHD ritme, prachtige instrumentale bijdragen en een perfect slotakkoord voor een geweldig album. Enig minpuntje is misschien dan Billy Greer geen song mag zingen, want ook hij heeft een geweldige stem, zoals te horen is in zijn band Seventh Key. Dit minpuntje zorgt niet voor een mindere beoordeling, want na de topper van 2016 trekt Kansas de lijn met “THE ABSENCE OF PRESENCE” moeiteloos door...één van de toppers van 2020, met zeker!

Topeka, Kansas, USA, is de geboortestad van de rockband Kansas. In 1970 werd de band opgericht, maakte met de albums “LEFTOVERTURE” en “POINT OF KNOW RETURN” twee klassiekers in de symfonische rock en met de single “DUST IN THE WIND” een rockballad pur sang. “THE PRELUDE IMPLICIT” is het 15e studio-album van de groep en daarop is een nieuwe lead zanger te horen. Steve Walsh, jarenlang het geluid en boegbeeld van Kansas gaf in 2014 aan te willen stoppen met Kansas en stapte voor de 2e keer uit de groep. In de jaren ’80 verving John Elefante hem en Ronnie Platt mag het nu proberen. Hij evenaart het bijzondere geluid van Walsh en heeft een prachtig hoog stemgeluid, een echt Kansas geluid. Dat zit dus goed. Het songmateriaal dan? Sinds 2000 is er geen nieuwe muziek van de heren verschenen en blijkbaar hebben ze in die tijd veel inspiratie opgedaan, want “THE PRELUDE IMPLICIT” klinkt als Kansas in zijn beste jaren. Geweldige pop rock songs, een enkele langere track en het viool geluid van David Ragsdale zorgt ervoor dat de songs “af” zijn. Overigens zijn drummer Phil Ehart en gitarist Rich Williams de enige 2 die er sinds het begin bij zijn, maar met de rest zorgen zij wel voor een muzikaal zeer sterke plaat. Met dit nieuwe album kan de band weer jaren vooruit, hopelijk duurt het niet weer 16 jaar alvorens ze iets nieuws uitbrengen, dat zou jammer zijn!

De inmiddels 42 jarige Kathleen Edwards uit Ottawa Ontario Canada is voor mij een nieuwe naam, maar met “TOTAL FREEDOM” heeft ze haar vijfde album uitgebracht. Ze maakt muziek die in de singer-songwriter hoek zit, met invloeden uit de country en folk. Ze heeft een aangename stem, die wat iel is, maar met een mooie warme klank. Op het nieuwe album staan 10 songs, 11 als je de editie met een bonustrack koopt, en daarvoor krijg je zo’n 40 minuten zeer luisterbare en kwalitatieve muziek. “GLENFERN” opent het album en het is een optimistisch klinkend popliedje met mooie vocale arrangementen. Het gitaartje in dat nummer geeft het iets extra’s, prachtig nummer. “HARD ON EVERYONE” heeft een Cure-achtig basloopje, daaroverheen een uptempo ritme en een aanstekelijke melodie. Dan volgen 2 rustigere nummers en daarbij wordt het duidelijk dat Edwards ook dat prima aan kan. “OPTIONS OPEN” is een echte radioplaat, dat in een andere muziekwereld een hit zou kunnen opleveren. “WHO RESCUED WHO” is ook weer zo’n lekker uptempo song en “TAKE IT WITH YOU WHEN YOU GO” is een slepende ballade, mooi gezongen en een prima eind van een album dat een groter publiek verdient. Mooi!

Zangeres Katie Melua werd geboren op 16 september 1984 in het Georgische Kutaisi en vierde onlangs haar 36e verjaardag. De brunette brak in 2003/2004 door met haar debuutalbum “CALL OFF THE SEARCH” en de single “THE CLOSEST THING TO CRAZY” werd in Nederland vooral door Radio 2 opgepikt en, wat mij betreft, tot vervelends toe vaak gedraaid. Met het van “PIECE BY PIECE” afkomstige “NINE MILLION BICYCLES’ scoorde ze haar eerste super hit en het is tot aan de dag van vandaag een geweldige song. Werd ze in het begin van haar carrière nog begeleid door Mike Batt, die je zou kennen van de Top 40 “LADY OF THE DAWN” uit 1979, tegenwoordig staat ze op eigen benen en dat gaat haar heel goed af. Album #8 is toepasselijk getiteld “ALBUM NO. 8” en laat het van Melua bekende geluid horen. Haar zoetgevooisde stem heeft een karakteristiek geluid en een aangename warmte en die draagt de 10 nieuwe liedjes op dit album, bij elkaar iets meer dan 37 minuten muziek. Het album kwam tot stand in een periode waarin de zangeres scheidde van haar man, James Toseland. Het paar was sinds september 2012 getrouwd en zijn dit jaar gescheiden. In de songs zit een bepaalde emotie die terug te voeren is naar de mindere periode die Melua achter de rug heeft. “ALOVE LIKE THAT” heeft mooie strijkers arrangementen, “ENGLISH MANNER” subtiele gitaarpartijen, “LEAVING THE MOUNTAIN” is heel klein en subtiel gehouden, “JOY” is een sfeervol liedje en ‘VOICES IN THE SKY” is het meest jazzy nummer van het album. “MAYBE I DREAMT IT” is weer een sferische ballad, “HEADING HOME” heeft weer prachtige arrangementen en er zit een mooie opbouw in, “YOUR LONGING IS GONE” is het meest uptempo liedje, zij het dat het nog steeds niet swingend is. Het is een prachtig popliedje, dat gehoord mag worden. “AIRTIME” is ook weer typisch Melua, midtempo en mooi gezongen en met “REMIND ME TO FORGET” komt het album rustig en ook melancholisch tot een einde. Je kunt uit de teksten halen wat je er zelf in ziet, maar door de wijze waarop het gearrangeerd is en hoe Katie Melua het zingt, kun je niet anders concluderen dan dat het een gevoelig album geworden is met een 10 tal mooie liedjes. Melua kan hier weer jaren mee vooruit.

Het overlijden van medeoprichter en drummer Pim Koopman zorgde ervoor dat de tour n.a.v. het verschijnen van "LETTERS FROM UTOPIA" ruw werd verstoord. Het was ook even onduidelijk of de band door zou gaan, maar het verschijnen van "ANYWHERE BUT HERE" maakte duidelijk dat de band een doorstart wilde maken. Met topdrummer Hans Eijkenaar die de plek van de slechts 56 jaar oud geworden Koopman ging overnemen. De stijl op het nieuwe album borduurt voort op de voorgaande albums, met alleen maar goed in het gehoorliggende popliedjes, zonder dat slechts af en toe een topper te horen is. De ode aan Koopman in "NOVEMBER MORNING" is namelijk schitterend. De tekst en de manier van zingen tilt dit nummer naar een hemels niveau. Verder is het een prima mix van ballad en uptempo, met het grappige, door Rob Vunderink gezongen "MOST UNDERRATED BAND IN THE WORLD" en qua stijl het buitenbeentje "BANG" als aparte uitzonderingen. Als geheel pakte het album mij toen niet en dat is nog steeds het geval. Aardig, maar een "Dedicated to Pim Koopman" album had iets avontuurlijker gekund...volgens mij!

De aankondiging dat Kayak weer met een concept album zou komen, verdeeld over 2 schijfjes, maakte mij niet enthousiast. De ervaring met "NOSTRADAMUS - THE FATE OF MAN" zorgde daarvoor. Dat album is na 12 jaar nog steeds niet ingedaald. De eerste proeve van bekwaamheid was een single van "CLEOPATRA - THE CROWN OF ISIS" en daar werd ik erg blij van. En dat is ook gebleven toen het album in mijn cd-speler lag. Minder songs en veel meer een geheel dan "NOSTRADAMUS", veel avontuurlijker en symfonischer. Geweldige songs die goed worden gespeeld en waar ruimte is voor een gitaar of keyboard solo. De zangpartijen worden weer door verschillende vocalisten gedaan, maar nu vind ik ze een prettige afwisseling. Ik ben fan van "CLEOPATRA - THE CROWN OF ISIS" en vind het een geweldig album. Ton Scherpenzeel heeft zich wat mij betreft overtroffen...maar muziek is nu eenmaal persoonlijk, dit pakt mij wel!

Het come-back album waar heel veel Kayak fans op gewacht hebben, is er één die het wachten meer dan waard was. "By far" het beste Kayak album, wat mij betreft. Schitterende prog-achtige songs, popliedjes die beklemmend en emotioneel zijn, geweldig gezongen door de als zanger teruggekeerde Max Werner en de band is eveneens in topvorm. Gitarist Rob Winter, bekend van zijn werk met Marco Borsato, maar ook van Robby Valentine, laat horen wat een begenadigde gitarist hij is. Pim Koopman keerde ook weer terug op het oude nest en laat zijn trommels trillen. En componist en toetsenist Ton Scherpenzeel laat in de 12 songs horen waarom hij in Nederland bij de absolute top van componisten behoort. Hoogtepunten zijn wat mij betreft het titelnummer, "FROZEN FLAME", "CRUSADER" en "ANYBODY'S CHILD". "Gast bijdrage van de van Camel bekende zanger/gitarist Andrew Latimer in "FULL CIRCLE" is de wel bekende kers op de taart.

"COMING UP FOR AIR" was het vijfde album sinds de come-back van Kayak en betekende tevens de terugkeer van Edward Reekers. In de eerste periode was hij op 3 albums te horen en op dit 13e overall album van Kayak mocht hij de lead vocalen delen met Cindy Oudshoorn, die sinds "MERLIN - BARD OF THE UNSEEN" deel van de band uitmaakt. In tegenstelling tot het vorige album is dit schijfje een terugkeer naar een regulier album, zonder concept dus. Er staan een aantal prachtige tracks op "COMING UP FOR AIR", waaronder het titelnummer, het stuwende "ALIENATION", het proggy "THE MASK AND THE MIRROR" en het door Oudshoorn fel gezongen "SELFMADE CASTLE". Een aantal rustige, midtempo en uptempo songs zorgen voor een gevarieerd album, dat wat mij betreft een flink stuk beter is dan "NOSTRADAMUS - THE FATE OF MAN", het minste album dat Kayak in zijn carriére gemaakt heeft...gelukkig, ze kunnen het dus nog!

Ik kende de hits al toen begin 1982 de LP "EYEWITNESS" uit onze winkel meenam en op de pick-up legde. Mijn eerste kennismaking met album tracks van Kayak. Ik vond en vind het nog steeds een geweldige plaat, maar was later weg verrast toen ik de cd-versie kocht. Het gejuich was verdwenen en gelukkig gaf het meegestuurde boekje uitkomst. Het was geen officieel live-album. De tracks waren opnieuw ingespeeld en het gejuich kwam van fans en dat was dan weer opgenomen en tussen de songs gemixed. De versies van de bekende singles zijn goed, de 3 nieuwe tracks zeer de moeite waard en het hoogtepunt vind ik "NO MAN'S LAND", waarin zowel Max Werner als Edward Reekers te horen zijn, inclusief een prachtige keyboard solo van Ton Scherpenzeel. Door de herinneringen een voor mij onvergetelijk schijfje.

De tweede van Kayak doet nauwelijks onder voor het debuut van een jaar eerder. "WINTERTIME" werd een hitje en is weer een voorbeeld van Nedersymfo, iets waar componist en toetsenist Ton Scherpenzeel zich langzaam in bekwaamde. Met de 2 lange tracks "THEY GET TO KNOW ME" en "TRUST IN THE MACHINE" bewezen ze naast kortere, toegankelijkere songs, ook echte symfo songs te kunnen maken, die kunnen wedijveren met buitenlandse acts. Een goede, vaak moeilijkere tweede plaat van Kayak met een in goede vorm verkerende zanger Max Werner, die met zijn stem de band een eigen geluid geeft.

Kayak verraste niet met "LETTERS FROM UTOPIA". Het in een prachtige hoes gestoken dubbelalbum laat in ruim 1 uur en 20 minuten horen hoe de band klinkt sinds de come-back album "CLOSE TO THE FIRE". Echter is het avontuurlijke, experimentele componeren zo goed als verdwenen en krijg je in 19 tracks prachtige pop, rock liedjes voorgeschoteld, die van ballad naar midtempo en dan weer uptempo gaan. De songs die iets avontuurlijker zijn, zijn altijd weer mijn favorieten, zoals "BEFORE THE ANGELS FELL" waar vocalisten Edward Reekers en Cindy Oudshoorn een geweldige prestatie neerzetten. Verder zijn "RHEA", "NOBODY WINS", "BROTHERS IN RHYME" (met prachtig gitaarwerk van Joost Vergoossen) en "WHEN THE LOVE HAS GONE" prachtige componisties en meer dan de moeite waard. Met een strengere selectie was een enkel album overgebleven, dat tot de toppers in het Kayak oeuvre had kunnen behoren. Nu is het een zeer behoorlijke plaat, niet meer, maar zeker niet minder.

Na het toch wel tegenvallende "PERISCOPE LIFE" kwam Kayak in 1981 terug met het veel betere "MERLIN". Kant 1 van het album is een soort concept kant geworden over de tovenaar Merlin. Ton Scherpenzeel heeft zich overtroffen met 5 schitterende tracks, waarvan het titelnummer en "NINIANE (lady of the lake)" er bovenuitsteken. De 3 tussenliggende songs zijn overigens ook geweldig, wat voor kant 2 niet geldt. Daar staan 5 popliedjes op die wel de moeite waard zijn, zeker "NOW THAT WE'VE COME THIS FAR", maar het zijn toppers in het oeuvre van Kayak. Bijzonder is het door Scherpenzeel zelf gezongen "LOVE'S AGLOW", waarin hij laat horen een zeer aardige stem te hebben. "MERLIN" is voor mij een halve Kayak klassieker...gelukkig maakten ze het in de zero's helemaal goed.

De aankondiging dat Ton Scherpenzeel van het 1981 "MERLIN" album, waarvan de helft een concept plaat is, een compleet album zou gaan maken, maakte mij al erg nieuwsgierig. Mijn verwachtingen waren hoog en ze werden allemaal ingelost. Wat een briljant album is "MERLIN - BARD OF THE UNSEEN" geworden. Alles past goed in- en bijelkaar en dat zorgt ervoor dat een concept album geslaagd is of niet. Deze dus wel, met als leidraad de 5 songs die op het eerste "MERLIN" stonden. Het gaat van start met 1 van de beste songs die Kayak ooit heeft opgenomen, "MERLIN". Het is even vreemd, deze door Bert Heerink gezongen versie, maar dat duurt maar even. Om het verhaal goed weer te geven is Cindy Oudshoorn aangetrokken als extra vocalist...en wat voor één! Ze heeft een geweldige stem en dito volume en zorgt voor de nodige afwisseling. Het album gaat als een sneltreinvaart aan je voorbij en je wordt mee gesleurd in het middeleeuwse verhaal en als je "THE LAST BATTLE" en "AVALON", de sluitstukken van het album, hebt beluisterd, druk je vanzelf weer op repeat om het geheel weer een keer te beleven. Kayak heeft zich met "MERLIN - BARD OF THE UNSEEN" overtroffen, Joost Vergoossen is een perfecte vervanger van Rob Winter, de ritmesectie is gedegen, de orkestrale toevoegingen erg smaakvol en de band liet dat destijds ook live horen. Wat een plaat!!

"NIGHT VISION" was het 2e album na de reünie 1999 en helaas had Max Werner besloten er mee te stoppen...of besloten de anderen niet met hem verder te gaan. Bert Heerink nam zijn plaats in, samen met Rob Vunderink, ex-gitarist van Diesel, die ook regelmatig te horen is als (achtergrond) zanger. Op dit album staan 14 songs en zoals wel vaker in het cd tijdperk is dat, wat mij betreft te veel. Misschien met 2 á 3 songs minder had deze plaat hoger gescoord. Het gaat geweldig van start met "ICARUS" en "MIRACLE MAN" waarop Heerink laat horen een prima zanger te zijn. Verder vind ik het door drummer Pim Koopman geschreven "TRADITION" een geweldige track. Verder staan er te veel vullertjes op deze plaat, waarvan vooral het slome "CASSANDRA" mij absoluut niet kan boeien. "NIGHT VISION" was de laatste plaat met Rob Winter als gitarist. Hij koos voor Marco Borsato. Overigens is Diesel anno 2017 weer bij elkaar en het Vunderink.

De opvolger van "MERLIN - BARD OF THE UNSEEN" werd weer een concept album, nu rondom Nostradamus, een Franse apotheker met grote interesse in astrologie. Ton Scherpenzeel en zijn vrouw Irene Linders waren verantwoordelijk voor de teksten en Scherpenzeel en drummer Pim Koopman schreven de muziek voor de 36 songs. Met extra vocalisten, zoals oud Kayak zanger Edward Reekers en De Kast zanger Syb van der Ploeg werd niets aan het toeval overgelaten. Eén uur en 50 minuten muziek verspreid over 2 cd's/l.p.'s is heel veel Kayak. Voor mij te veel. Nog steeds pakt het album mij helemaal niet. Het is voor mij te veel, vind er geen geheel in en kan met moeite de 2 schijfjes achter elkaar beluisteren. Destijds, 2005, heb ik de live uitvoering gezien en die vond ik prachtig. Met beelden pakte het mij wel en dat is eigenlijk best jammer. Voor mij het minste Kayak uit de gehele carrière...terwijl mijn verwachtingen hoog gespannen waren...te hoog dus!

Drie jaar na de, voor mij toch wel verrassende en zeker ook geweldige comeback van één van Neerlands beste rockbands, ligt de opvolger in de winkels. "SEVENTEEN" markeerde de start van een reïncarnatie van Kayak, waarvan alleen maestro Ton Scherpenzeel betrokken was bij alle voorgaande albums. De toetsenist en componist vond na het "CLEOPATRA" project uit 2014, zeker na het vertrek van enkele belangrijke leden, niet meer de inspiratie om door te gaan. Alle toenmalige werden bedankt voor bewezen diensten en als Kayak ooit een doorstart zou maken, dan zou Scherpenzeel per project bekijken met wie hij dat zou gaan doen.
Toen bekend werd dat Kayak weer zou gaan "varen", werden zanger Bart Schwertmann en gitarist Marcel Singor gevraagd toe te treden. "SEVENTEEN" verraste en overtuigde wat mij betreft op alle fronten en met de uitbreiding van nog 2 vaste leden, bassist Kristoffer Gildenlöw en drummer Hans Eijkenaar was het de vraag of een nieuw album het vorige kon overtreffen. En laat ik daar maar meteen het antwoord op geven, volmondig ja. "OUT OF THIS WORLD" is een geweldig album geworden, dat de Kayak fans alles geeft wat ze willen en meer.
Het bijna 71 minuten durende album trapt af met het titelnummer en hierin hoor je in 6 minuten alles voorbij komen waar Kayak anno 2021 nog steeds voor staat. Variatie, mooie koortjes, wervelde solo’s op gitaar en toetsen, wat een begin! Marcel Singor is de leadzanger op “WAITING”, een poppy nummer met prachtig gitaarwerk. Zijn stem heeft wel weg van Alides Hidding (Time Bandits) en hij geeft dit nummer extra glans. Met zes en een halve minuut scoort “UNDER A SCAR” bovengemiddeld qua tijd. Dit nummer laat in het eerste deel horen dat Bart Schwertmann een geweldige zanger is, Scherpenzeel een briljante componist is en alles klopt. Mooi ingetogen alvorens het na zo’n anderhalve minuut losbarst en het typerende Kayak geluid en tempowisselingen de overhand nemen. Waanzinnige track! Singor mag in het instrumentale “KAJA” andermaal laten horen waartoe hij in staat is…veel! “MYSTERTY” was de eerste track die vrijgegeven werd en deze poprock song is een prachtig nummer, “CRITICAL MASS” is met iets meer dan 7 minuten de één na langste song op “OUT OIF THIS WORLD”. Ook in dit nummer blinkt Schwertmann uit. Zijn stem past perfect bij de Kayak muziek. Veel koortjes, stevige basis door Eijkenaar en Gildenlöw, solo’s, het is genieten van de eerste tot de laatste seconde. Het tempo gaat iets naar beneden met het poppy “AS THE CROW FLIES” en Singor als zanger, “THE WAY SHE SAID GOODBYE” is een mooie ingetogen ballad met een prachtige solo op de akoestische gitaar, “TRAITOR’S GATE” is mede geschreven door Eijkenaar en zijn drums zijn leidend in deze heerlijke uptempo rocker en “DISTANCE TO YOUR HEART” is weer een midtempo song met een mooie melodie. “RED RAG TO A BULL” begint met een toetsensolo van Scherpenzeel en daar kun je verderop in de track nog weer van genieten en daarna is het tijd dat de spotlight op Kristoffer Gildenlöw gericht wordt. Met zijn warme stem geeft hij “ONE BY ONE” precies datgene dat ervoor zorgt dat het een zeer smaakvolle ballad is geworden. Het is de opmaak tot met langste nummer van dit album, “A WINTER’S TALE”. Negen en een halve minuut genieten van fantastische nederprog van de bovenste plank. Een mooi instrumentaal deel, daarna een rustig deel met zang van Schwertmann waarna het thema van het eerste deel terugkomt. Tempo omhoog, briljante vocale arrangementen en samenzang, toewerken naar een climax, orkestraal tussenstuk, waarna tegen het einde het thema van het eerste deel terugkomt. Wat mij betreft de absolute topper van het album. “CARY” kun je weer onder poppy plaatsen en hier is opnieuw Singor de leadzanger waarna het album afsluit met het gedragen “SHIP OF THESEUS”, gezongen door de maestro zelf, Ton Scherpenzeel.
In 2019 werd hij getroffen door een hartaanval, maar gelukkig heeft hij dit overleeft. Met een band die als een hecht geheel klinkt heeft hij dit achttiende album van zijn band gemaakt en daar kan hij trots op zijn. Nu maar hopen dat de poppodia weer snel open gaan en we live van ze kunnen genieten. Dit zal waarschijnlijk pas in 2022 gaan gebeuren en van Scherpenzeel zelf kunnen we eerst nog een solo album verwachten. Tot die tijd zal “OUT OF THIS WORLD” zijn rondjes in mijn cd-speler maken, wat het een is wereldalbum!!

Na het commerciële succes van "PHANTOM OF THE NIGHT" ging Kayak naar Amerika, Los Angeles, om de opvolger op te nemen. Het avontuurlijke was op de voorganger al grotendeels verdwenen, op "PERISCOPE LIFE" is het helemaal verdwenen. Er staan 11 "niets aan de hand" liedjes op dit album, die goed ingespeeld zijn en opnieuw prachtig worden gezongen door Edward Reekers. Maar de songs overstijgen nauwelijks het predikaat "leuk", en dat is wel een gemis. De single "ANNE" is liefelijk, "ASTRAL ALIENS" en "LOST BLUE OF CHARTRES" steken er bovenuit en het titelnummer is een lekker uptempo song. Op "PERISCOPE LIFE" wordt op veilig gemusiceerd en dat is eigenlijk Kayak onwaardig. Het zorgt voor een leuk album...niet meer, maar zeker ook niet minder!

Met het vertrek van de wat breekbare knijpende stem van Max Werner en de komst van de geweldige zanger Edward Reekers, wiens stem mooi en geschoold klinkt, is ook de stijl van Kayak meer pop geworden, in vergelijking met voorgaande albums. Werner verruilde overigens de microfoonstandaard voor de drumkruk, maar af en toe hoor je hem wel zingen. Het album gaan met 2 mooie popliedjes van start om bij het derde nummer, de grootste hit van Kayak, te komen. Persoonlijk kan ik "RUTHLESS QUEEN" niet meer horen, maar het is natuurlijk wel een mooi liedje. Hoogtepunten zijn voor mij het meest symfonische liedje "DAPHNE", het stevige, met Max Werner in een hoofdrol "NO MAN'S LAND" en het prachtige titelnummer. Het debuut van Reekers is er 1 om in te lijsten, je hoort meteen waar hij toe in staat is. Het meest commerciële succes, is voor mij echter niet het grootste artistieke succes...daar is het net te veel pop voor.

Kayak is een band met een roerige geschiedenis. Opgericht begin jaren zeventig, gestopt in 1982, comeback eind jaren negentig, daarna volgde nog een korte inactieve periode, waarna de band in 2018 weer volledig tot leven kwam en er tenslotte dit jaar definitief een einde kwam aan het bestaan van Kayak.

Toetsenist Ton Scherpenzeel en drummer Pim Koopman hebben de band opgericht en zanger Max Werner, gitarist Johan Slager en bassist Cees van Leeuwen maakten de line-up compleet, waarmee het vijftal ook de eerste twee albums opnam. Daarna was het een komen en gaan van bemanningsleden, maar kapitein Scherpenzeel was de enige constante factor bij Kayak. De muziek kun je scharen onder symfonische rock, vermengt met pop, folk en jazz invloeden. De songs zijn toegankelijk met hier en daar een experimenteel deel. Het eerste album, "SEE SEE THE SUN", verscheen in 1973 en de tracks "LYRICS" en "MAMMOTH" bereikten de Nederlandse Top 40. "REASON FOR IT ALL" is een goed voorbeeld van de stijl die Kayak zich eigen heeft gemaakt. Op het in 1974 verschenen "KAYAK" staat de hit "WINTERTIME" en het symfonische "THEY GET TO KNOW ME".

Eind september, begin oktober 1975 verscheen "ROYAL RED BOUNCER", waarop bassist Van Leeuwen is vervangen door Bert Veldkamp. De speelduur is 38 minuten, je krijgt tien tracks te horen en op één na zijn ze allemaal geschreven door Scherpenzeel. Met het titelnummer begint het album met een vliegende start, uptempo, even een rustpuntje, maar daarna blijft het op een Kayak manier swingend. Werner zingt heerlijk scherp en Scherpenzeel laat de piano prettig klinken. Eén van de hoogtepunten vind ik het rustige “LIFE OF GOLD”, een werkelijk prachtige melodie die de zang begeleid. Een korte gitaarsolo maakt het nummer af en hiermee laat Scherpenzeel én zijn band niet voor het eerst, en zeker niet voor het laatst, horen dat hij een symfonisch popliedje van vier minuten kan maken. “(You’re So) BIZARRE” heeft een tegendraads ritme, de instrumentale solo’s zorgen ervoor dat het een bijzonder, maar ook prachtig nummer is. Slager leidt “BURY THE WORLD” in en Werner zingt ingetogen. De gitaar en toetsen in combinatie met de stem en de variatie geven het nummer een donkere sfeer. “CHANCE FOR A LIFETIME” werd op single uitgebracht en bereikte de Top 40. Tempowisselingen en een heerlijke melodie geven het een toegankelijk karakter. De zang, die gelaagd is, is prominent aanwezig en juist die gelaagdheid geeft het nummer een eigen geluid.

Het één na langste nummer “IF THIS IS YOUR WELCOME” is een symfonische track, met geweldige instrumentale delen, een heerlijke melodielijn en de tempowisselingen zijn perfect geplaatst, top track en weer een hoogtepunt, naar mijn bescheiden mening. Klassiek pianospel, jazzy invloeden en een fijne melodie zijn de ingrediënten van “MOMENTS OF JOY”, een prachtig midtempo nummer waarvan het instrumentale laatste deel tot één van de hoogtepunten op dit album behoort. Het door Pim Koopman geschreven, korte “PATRICIA ANGLAIA” wordt gezongen door Patricia Paay. Persoonlijk vind ik het één van de mindere nummers van het album, eentje die niet echt op gang komt. Dat is bij “SAID NO WORD” wel het geval, meteen bij de eerste tonen ben je weer bij de les. Heerlijk tempo, dat af en toe wisselt van ritme en snelheid en de knijpende stem van Werner die het een eigen geluid geeft. De solo’s in dit langste nummer van “ROYAL RED BOUNCER” zijn van grote klasse, bas, toetsen en gitaar in perfecte harmonie. De drums doen de rest en zorgen voor een degelijke basis. Het korte “MY HEART NEVER CHANGED” is het rustpuntje van het album en tevens de afsluiter. Mooie melodie en Werner laat maar weer eens horen dat hij, voor mij, de ultieme Kayak zanger is.

Na dit album volgde het, voor mij, wat mindere “THE LAST ENCORE”, waarna Koopman de band verliet en ze het voor mij hoogtepunt uit hun carrière uitbrachten, “STARLIGHT DANCER”. Kayak is en blijft een bijzondere band in de Nederlandse muziekwereld. Eén die een brug probeerde te slaan van symfonische en complexere songs naar toegankelijke popliedjes. Daar zijn ze heel vaak in geslaagd en “ROYAL RED BOUNCER” is daar een perfect voorbeeld van.

Kayaks eerste album blinkt uit op het gebied van experiment en "gewoon je eigen gang gaan". Met een stijl die een beetje doet denken aan Genesis in die tijd (vooral de stem) en Yes, maar vooral de wijze waarop ze op dit album, "SEE SEE THE SUN" al een eigen stijl hebben, die je Nedersymfo zou kunnen noemen. Met 2 hitjes, "LYRICS" en "MAMMOTH" bewezen ze ook voor het 'grote' publiek interessant te zijn. Persoonlijk vind ik "REASON FOR IT ALL" en het titelnummer geweldige tracks, maar het album is een eenheid en dat is knap voor een debuutalbum.

Twaalf nieuwe tracks op het zeventiende album dat deze Nederlandse progressieve toppers deze maand heeft uitgebracht. Begin jaren ’70 ontstond het idee om de band op te richten en toetsenist en componist Ton Scherpenzeel is in de afgelopen 45 jaar de enige constante factor in Kayak geweest. Het was een komen en gaan van zangers en muzikanten, maar Scherpenzeel zorgde ervoor dat het geluid altijd vertrouwd was en de band bleef bestaan. Daar leek een paar jaar geleden een einde aan gekomen, toen toenmalige vocalisten Edward Reekers en Cindy Oudshoorn de band vaarwel zeiden. Scherpenzeel laste een rustpauze in, maar het Kayak gevoel bleef en in 2017 verzamelde hij een aantal muzikanten om zich heen, die het geluid van Kayak moesten verzorgen. Voor de zang kwam hij uit bij de Groninger Bart Schwertmann, die met zijn prachtige stem een geluid produceert dat tussen oud Kayak zangers Max Werner en Bert Heerink zit, maar ook een eigen warm geluid heeft. De 12 tracks leveren een uur muziek op, waarbij vanaf het eerste nummer “SOMEBODY” duidelijk wordt, dat je met Kayak te maken hebt. Scherpenzeel heeft een eigen Kayak geluid gecreëerd en dat komt in de meeste songs duidelijk naar voren. Van de 12 songs zijn 3 lange, meer progressievere songs. “LA PELIGRINA” is met bijna 12 minuten de langste en meest progressief. “WALK THROUGH THE FIRE”, ruim 10 minuten heeft een weergaloze solo van gitarist Marcel Singor en kent meerdere tempowisselingen en “CRACKS”, bijna 9 minuten, is rustiger en kent ook prachtige instrumentale stukken. Met de nieuwe muzikanten gaat Kayak de komende tijd op tournee en daarbij zal de ritmesectie, bestaande uit drummer Collin Leijenaar en bassist Kristoffer Gildenlöw voor een degelijk basis zorgen, waarop de band de fans kan en zal trakteren op 45 jaar Kayak, waarbij de nieuwe songs prima tussen de oudere te plaatsen zijn. Met “SEVENTEEN” voegt Kayak een schitterend nieuw hoofdstuk toe aan de al zo indrukwekkende en roerige geschiedenis…petje af!!

Eind 1977 verscheen “STARLIGHT DANCER”, het vijfde studio-album van de Nederlandse band Kayak. Het was het eerste kantelpunt in de geschiedenis van de band. Vrienden Ton Scherpenzeel (toetsen) en Pim Koopman (drum) hadden de band opgericht, het eerste album “SEE SEE THE SUN” was een topper, alleen viel de verkoop tegen. Dit ondanks de Top 40 noteringen van “LYRICS” en “MAMMOTH”, die respectievelijk de twintigste en achttiende plaats in die Vaderlandse hitparade wisten te bereiken. Opvolgers van dat debuutalbum waren “KAYAK” (1974), “ROYAL RED BOUNCER” (1975) en “THE LAST ENCORE” dat in 1976 uitgebracht werd. “WINTERTIME” in 1974 en “CHANGE FOR A LIFETIME” in 1975 wisten de Top 40 nog te bereiken, maar het grote succes bleef uit. Koopman trok na “THE LAST ENCORE” zijn conclusie en ging als componist en producer aan de slag en was daar succesvol mee.

Scherpenzeel bleef de kapitein van Kayak en was vanaf dat moment de belangrijkste componist binnen de band. Op deze klassieker, die begin 1978 in de albumlijsten kwam, is er naast een andere drummer, ook een andere bassist te horen in vergelijking met het vorige album. Charles Schouten was de nieuwe slagwerker, Theo de Jong de vervanger van Bert Veldkamp. Max Werner was nog steeds de zanger, Johan Slager de geweldige gitarist en Scherpenzeel op toetsen, die maakten de line-up op “STARLIGHT DANCER” compleet. Het titelnummer was in oktober 1977 al een hit geworden, het succesvolste tot dan toe.

Elf tracks, 43 minuten muziek en er zit geen zwak liedje tussen. Opener is “DAUGHTER AND SON”, een pakkende rocksong met symfonische invloeden en mooi gitaarwerk. “STARLIGHT DANCER” is een mini-symfo epos en er zit alles in dat het genre zo aantrekkelijk maakt. Vooral het emotionele gitaarspel in het laatste deel. “WANT YOU TO BE MINE” is een meer swingend popliedje, opnieuw met mooi gitaarwerk en pakkende zanglijnen, in het prachtige “LETDOWN” laat Scherpenzeel horen dat hij in staat is om een kort liedje te componeren, dat alles laat horen wat Kayak zo aantrekkelijk maakt. “IRENE” is het instrumentale liefdesliedje voor de liefde van zijn leven, want Irene en Ton Scherpenzeel zijn al jaren samen. Als je dat op deze wijze, dus zonder woorden, duidelijk kunt maken, dan is dat iets om jaloers op te worden. Werkelijk een prachtig liedje.

Max Werner schreef “GOLDDUST”, stevige drums, heerlijke aanstekelijk ritme en een mooie melodie, “MAY” begint als een ballad, een goed getimede tempowisseling, toetsensolo en een gitaarsolo volgen en die plaatsen dit nummer daardoor bij de toppers van het album. “TURN THE TIDE” heeft altijd tot mijn favoriete nummers van het behoord. Pakkend, lekker scherp gezongen, toetsen die centraal staan waardoor de melodie als een soort oorwurmpje in je “kop” gaat zitten en de tempowisselingen maken het af. Het klassieke begin van “DEAD BIRDS FLIES FOREVER” geven aan dat Scherpenzeel een begenadigd componist is. Het nummer blijft rustig, goed gezongen door Werner en de basis van piano en synthesizer maken van dit af. In “SWEET REVENGE” laat Max Werner opnieuw horen waardoor hij voor mij de beste Kayak leadzanger is. Die bijtende wijze van zingen in liedjes die daarom vragen, geweldig. Uptempo, stevige riffs, mooie zanglijnen en hier en daar een korte solo, symfonische pop/rock in optima forma. Het beste en één na langste liedje in het slotakkoord, “WHERE DO WE GO FROM HERE”. Nog steeds krijg ik kippenvel van mijn nek tot aan mijn tenen van deze weergaloze ballad. Beklemmend gezongen, emotionele melodie en dan die solo net iets voordat de 3 minuten voorbij zijn…wauw!

Wat een einde van een geweldig album, waarover Scherpenzeel in eerste instantie niet zo enthousiast was. Misschien wist hij wat hem te wachten stond en was de titel van het laatste nummer een vraag die boven de groep hing. Werner wilde niet verder als zanger, Edward Reekers verving hem, Schouten verliet de groep en Werner nam de drumstokjes in handen en ook De Jong verliet na slechts één album Kayak. Hij werd vervangen door het jongere broertje van Ton, Peter Scherpenzeel. Tevens werd de band uitgebreid met 2 zangeressen en uiteindelijk bracht die nieuwe bezetting de band het grote succes. “RUTHLESS QUEEN” werd hun grootste hit, het album “PHANTOM OF THE NIGHT” zou uitgroeien tot het best verkochte Kayak album. Er gebeurde nog een heleboel na de release van “PHANTOM OF THE NIGHT”, ze maakten nog 2 albums, gingen daarna zo’n 18 jaar op non-actief en sinds de reünie in 2000 bracht de band 10 albums uit, de laatste verscheen dit jaar en is weer een topper in het oeuvre.

Kayak vaart nog steeds, Scherpenzeel is nog steeds de kapitein, maar de rest van de bemanning zorgen ervoor dat Kayak nog steeds bij de beste bands hoort die ons land rijk is.

Keane werd al in 1995 opgericht, maar brachten pas in 2004 hun debuutalbum uit, “HOPES AND FEARS”. Dat album bracht ze groot succes, want de singles “SOMEWHERE ONLY WE KNOW”, “EVERYBODY’S CHANGING”, “THIS IS THE LAST TIME” en “BEDSHAPED” werden (grote) hits. Het uit zanger Tom Chaplin, toetsenist Time Rice-Oxley en drummer Richard Hughes bestaande trio toerde daarna de wereld rond en het succes kon niet op. De altijd moeilijke tweede plaat verscheen in 2006, toen het prachtige “UNDER THE IRON SKY” verscheen. Dit album heeft een veel donkere sound en sfeer dan het debuut, de weerslag van veel succes was in de band te voelen. Zanger Chaplin genoot van alles wat het succes (lees drank en drugs) met zich mee bracht. In 2008 verscheen “PERFECT SYMMETRY”, waar Jesse Quin gepresenteerd werd als de vaste gitarist/bassist van Keane. De songs op dit derde album zijn een stuk vrolijker dan op het voorgaande schijfje, wel klinkt het allemaal een stuk voller, mede door de toevoeging van de gitaar. Het duurt daarna 4 jaar alvorens het volgens mij geweldige “STRANGELAND” verschijnt. Tussendoor brengen ze nog een EP, “NIGHT TRAIN”, uit met een paar goed geslaagde uitstapjes, bijvoorbeeld de 2 tracks met rapper K’naan. “STRANGELAND” gaat terug naar het geluid van het debuut. Minder lagen, meer organisch en een meer open geluid. Prachtige tracks als “SOUVEIGN LIGHT CAFÉ”, “DISCONNECTED” en “THE STARTING LINE”. Daarna wordt het stil rondom het Engelse kwartet. In 2013 verschijnt nog een uitgebreide verzamelplaat, maar bij het verschijnen wordt vermeld dat de band “on hold” gezet wordt. Tom Chaplin brengt 2 albums uit en hersteld van een zware drugsverslaving die hem bijna fataal wordt en Rice-Oxley maakt een tweede album met zijn hobbyproject Mt. Desolation. Op 6 juni van dit jaar verscheen de eerste single “THE WAY I FEEL” van nieuwe, vijfde studioalbum van Keane. Dat album, “CAUSE AND EFFECT”, grijpt terug naar de sound van het debuut, maar zeker ook het vorige album, “STRANGELAND”. Mooie songs, een optimistisch geluid, ondanks dat het thema in enkele songs "scheiding" is. De songs worden stuk voor stuk zuiver en prachtig gezongen door Tom Chaplin. Opener “YOU’RE NOT HOME” is het langste nummer van het album en komt langzaam op gang. De twee singles “LOVE TOO MUCH” en het reeds genoemde “THE WAY I FEEL” volgen en laten het bekende Keane geluid horen, vrolijke muziek met een lekkere beat. “PUT THE RADIO ON” is een meer sferisch nummer dat aan het tweede album doet denken en behoort tot de toppers van “CAUSE AND EFFECT”. Daarna volgt de ballad “STRANGE ROOM”, de uptempo songs “STUPID THINGS” met een lekkere melodielijn, “PHASES” dat een mooie opbouw kent en een wat tegendraadse manier van drummen in zich heeft, “I’M NOT LEAVING” met een kopstem zingende Chaplin en “THREAD” dat een dreigende opbouw heeft en tot de besten van dit album behoort. Zowel “CHASE THE NIGHT AWAY” als “I NEED YOUR LOVE” zijn midtempo songs die tot de typische Keane songs behoren. Niets nieuws onder de zon, zou je als cynische criticaster kunnen zeggen. Ik, die al 15 jaar lang geniet van de muziek van de uit Battle, East Sussex afkomstige band, ben blij dat ze klinken zoals ze volgens mij op hun best zijn. Melodieus, optimistisch en kwalitatief erg goed. De “gevolgen” van het beluisteren naar dit album, hebben bij mij als “effect”, een goed humeur! Heerlijk!

Kelly Clarkson was in de periode 2003 tot en met 2009 een regelmatige bezoeker van de Nederlandse Top 40 en scoorde met “MISS INDEPENDENT”, “SINCE U BEEN GONE”, “BEHIND THESE HAZEL EYES”, “BREAKAWAY” en “MY LIFE WOULD SUCK WITHOUT YOU” top 10 hits en zelfs met “BECAUSE OF YOU” in 2005 een nummer 1 hit. Sinds 2010 scoort ze een reeks tipsingles, maar grote hits behoren tot het verleden. Kelly Brianne Clarkson, van 24 april 1982, werd geboren in Forth Worth Texas en won in 2002 American Idol en heeft sindsdien een carrière die in haar geboorteland nog steeds bloeit, maar wereldwijd dus iets is afgenomen. Met “MEANING OF LIFE” brengt ze haar 8e studio-album uit en de plaat laat het geluid horen dat ook op haar vorige albums te horen was. Goed gecomponeerde popliedjes, met invloeden van pop, dance en zelfs gospel (in “MOVE YOU”). In totaal 14 tracks in iets meer dan 44 minuten geeft al aan dat de liedjes kort zijn, maar ook bondig. In de songs zit alles wat je mag verwachten en ze worden gezongen door een zangeres die steeds beter wordt. Zeker in de songs die iets meer van haar stem vragen, zoals het soul/funk-achtige “WHOLE LOTTA WOMAN”, waarin haar stem een aantrekkelijk randje vertoond. De verkoopcijfers van het verleden zal “MEANING OF LIFE” niet gaan evenaren, want haar 2e album, “BREAKAWAY”, is met ruim 6 miljoen verkochte exemplaren een absolute millionseller in haar discografie. Maar het album laat de diversiteit van Kelly Clarkson goed horen en is een prima aanvulling op de voorgaande 7 platen. Niets mis mee!

Het vijfde album van deze rockers uit Utrecht is mijns inziens hun beste. Gestaag werkten ze aan het vergroten van hun populariteit, die met "HOME AGAIN" de eerste duw in de goede richting kreeg. Met het derde album, "RIVALS" werden ze van club band een groep die de Ziggo Dome kon uitverkopen. Album #4 "CONTROL" was een wat minder geslaagde poging om het geluid iets te veranderen. Het resultaat was een reeks songs die minder pakkend waren, naar mijn mening. "TIME" daarentegen is geweldig en zeer geslaagd. "BATS" liet al een iets ander geluid horen toen het als eerste single verscheen. Luister ook maar eens naar de mooie opbouw in "UNCHARTED", het uit 2 delen bestaande "CHRONOS", met een mooi bombastisch tweede deel. Hoogtepunt is het 6 minuten durende "NO ME". Ook hier weer een mooie opbouw en de climax is echt Kensington. Het album klopt, alles past goed bij elkaar en het luistert ook als een geheel. Natuurlijk vallen de Kensington haters over elkaar heen om maar duidelijk te maken dat dit echt slecht is, niet vernieuwend en nog veel meer persoonlijke meningen. Maar feit is dat alles gerelateerd is aan smaak en dit album smaakt mij prima.

Kesha Rose Sebert kwam op 1 maart 1987 ter wereld in L.A. California USA en brengt met “RAINBOW” haar derde album uit. In 2009 brak ze door dankzij de single “TIK TOK” dat in Nederland de 2e plaats in de top 40 behaalde. Daarvoor had ze al een dikke hit gescoord door haar stem uit te lenen aan Flo Rida en zijn 2009 hit “RIGHT ROUND”. In 2010 verscheen haar debuut album “ANIMAL”. De opvolger “WARRIOR” bracht niet de gewenste continuïteit in het succes, maar toen ze gevraagd werd en medewerking verleende aan de superhit “TIMBER” van Pitbull in 2013, stond ze weer volop in de schijnwerpers. Toch duurde het weer bijna 4 jaar voordat we weer iets van haar te horen kregen en dat is “RAINBOW” geworden. In de periode van stilte heeft ze onder andere in een kliniek gezeten vanwege een eetstoornis en heeft ze een rechtszaak gevoerd tegen televisiezender ABC. De teksten op haar nieuwe album verwijzen af en toe terug naar die zware en zwarte periode en ook de taal die ze daarbij gebruikt, zorgt ervoor dat er een sticker “Parental Advisory Explicit Content” op de hoes van het album afgedrukt staat. Die taal zorgt er wel voor dat het duidelijk is wat Kesha wil vertellen en dat doet ze in 14 zeer gevarieerde tracks die het beluisteren meer dan waard zijn. Met hulp van The Eagles Of Death Metal en Dolly Parton staan er tussen het ruim 48 minuten durende schijfje ook nog enkele verrassende songs. Of het grote succes terug komt weet ik niet, maar ze verdient een groot compliment voor de openheid en de lekkere muziek op “RAINBOW”.

In 1989 leverde de band King Of Hearts hun debuutalbum aan bij het label waarbij ze onder contract stonden. Het label zag echter geen heil in de release van het album en het belande op de plank. King Of Hearts bestond toentertijd uit zanger Tommy Funderburk, drummer Kelly Keagy, bassist George Hawkins Jr. en gitarist Bruce Gaitsch. Funderburk is op veel albums te horen als achtergrondzanger, Gaitsch schreef muziek voor onder andere Madonna, Richard Marx, Barbra Streisand, Roger Waters, Chicago en Elton John én Kelly Keagy was lid van Night Ranger. Grote namen dus in de pop/rock wereld, maar voor het label dus niet voldoende. Jaren later verscheen als nog dat album en het kreeg de titel “1989” mee met mooie, goed in gehoorliggende pop/melodic rock/aor. Midden jaren ’90 verscheen meer materiaal van de band, maar dat ging met weinig promotie gepaard. Het Australische label MelodicRock Records maakte eerder dit jaar bekend dat King Of Hearts een gloednieuw album zal uitbrengen en het selftitled schijfje is eind november verschenen. Funderburk en Gaitsch zijn er nog steeds en ze krijgen muzikale hulp van John Patitucci op basgitaar, drummer Keith Carlock (o.a. gespeeld met Toto) en toetsenist/producer CJ Vanston (o.a. Celine Dion, Ringo Starr, Bob Seger en Toto). In iets meer dan 41 minuten komt “KING OF HEARTS” aan je voorbij en het klinkt allemaal geweldig. Songs met een pop, westcoast, rock signatuur en mede door de variatie verveelt het geen moment. Dit is AOR zoals die gemaakt dient te worden. Funderburk zingt met een licht hese stem, er is een strakke ritmesectie en op zijn tijd een prachtige gitaar of keyboard solo. Hoogtepunten zijn wat mij betreft “DON’T WAIT” met een mooie opbouw, “CALIFORNIA” met een aanstekelijk refrein, de prachtige ballad “I DON’T WANT YOUR LOVE”, “ROSE MARIE” dat een Eagles sfeertje heeft en de lekkere rocker “WHAT HAVE THEY LIED”. In dit jaar waarin al ongelofelijk veel goede muziek is verschenen, is dit album bij mij op dat lijstje gekomen. Heerlijke plaat!