De geweldige zanger Jeff Scott Soto, lead gitarist en toetsenist Erik Mårtensson en toetsenist en gitarist Robert Såll werken al een aantal jaren samen in de band W.E.T. en hebben met “RETANSMISSION” hun vierde album uitgebracht. Opnieuw bij het Italiaanse rock label Frontiers brengt het drietal een zeer degelijk rockalbum uit.
De naam W.E.T. komt voort uit de bands waar het drietal in actief was ten tijde van de oprichting. Robert Såll (de “W” van Work of Art), Erik Mårtensson (de “E” van Eclipse) en Jeff Scott Soto (de “T” van Talisman) brachten hun naamloze debuutalbum uit in 2009, dat werd gevolgd door “RISE UP” in 2013 en “EARTHRAGE” in 2018. Feitelijk is er niet veel veranderd qua sound ten opzichte van de eerder verschenen schijfjes. De stem van Soto, ooit nog een korte periode de leadzanger van Journey, is krachtig en herkenbaar, de songs klokken tussen de 3 en 5 minuten, uptempo wordt afgewisseld met midtempo en natuurlijk ontbreekt de ballad niet.
Het stevige “BIG BOYS DON’T CRY” laat in 3 minuten horen wat je kunt verwachten van W.E.T., een zeer aanstekelijk ritme, stevige riffs, heerlijke melodie en de stem van Soto maakt het af. “CALL OF THE WILD” is een voorbeeld van de rockers die W.E.T. ook maakt, mooie koortjes en een krachtige gitaar riff. In “BEAUTIFUL GAME” gaat het tempo flink omhoog en is één van stevigste songs van “RETRANSMISSION”, “COMING HOME” had in de jaren ’80 een kans op een hitnotering gehad, want het is een heerlijke radio rocker. “WHAT ARE WE WAITING FOR” is een geweldige ballad waarin Soto laat horen ook dit heel goed aan te kunnen. De emotie die doorklinkt in zijn stem, gecombineerd met de mooie melodie maken van deze song voor mij één van de toppers van het album. De afsluiter “ONE FINAL KISS” begint met een heavy gitaar riff en het aanstekelijke refrein zorgt voor een glimlach en een goed gevoel.
W.E.T. is één van de weinige bands op het Frontiers label die het 4 albums lang volhouden en alleen daarmee zijn ze al bijzonder en toevallig geldt dat ook voor de band van Robert Såll, Work Of Art. Een must-have voor de rockfans en zeker liefhebbers van rauwere, maar herkenbare stemmen zoals die van Jeff Scott Soto.

De Ierse band Walking On Cars verraste een paar maand geleden met de single “SPEEDING CARS”. De band werd in 2010 opgericht in Dingle Kerry Ierland en sindsdien brachten ze 2 e.p.-tjes uit en sinds eind januari ligt het eerste volledige album in de winkels. “EVERYTHING THIS WAY” is een sfeervolle plaat geworden, waarop de stem van zanger Patrick Sheehy de leidende factor is. Een stem met een randje en een warme klank. De songs zijn pakkend, sferisch en er zitten heerlijke refreinen in. Na een reeks, vooral in Ierland, succesvolle singles, is het nu tijd om te oogsten in de rest van Europa en met dit album kan het alle kanten op gaan. Hopelijk voor Walking On Cars gaan het de goede richting op, want dit soort platen verdient een groter luisterpubliek.

De nu 34 jarige Amerikaanse zangeres Weyes Blood was tot voor kort een grote onbekende voor mij. Ondanks het uitbrengen van vier albums, voorafgaand aan het nieuwe schijfje, heeft ze geen hits in Nederland kunnen scoren en zijn haar albums geen grote commerciële successen geworden. En dat is best vreemd, want ze heeft ontegenzeggelijk kwaliteit en talent.

Blood werd op 11 juni 1988 geboren in Santa Monica, Californië, Amerika als Natalie Laura Mering in een streng gelovig gezin. Ze heeft twee muzikale broers en ook haar ouders zijn muzikanten, Blood heeft de muziek dus met de spreekwoordelijke paplepel ingegeven gekregen. Ze bespeelt zelf de gitaar, basgitaar en keyboards, is componist én zangeres. In 2011 bracht de zangeres, die de artiestennaam Weyes Blood draagt, haar debuutalbum uit, "THE OUTSIDE ROOM". Daarna volgden "THE INNOCENTS" in 2014 en twee jaar later "FRONT ROW SEAT TO EARTH". Met het in 2019 verschenen "TITANIC RISING" begint zij een trilogie met albums waarin zij heel kritisch, en misschien wel met een depressieve blik, naar onze wereld, onze aarde kijkt. Het leven op dit moment is volgens de zangeres een "volledige functionele shitshow". De liedjes op haar vorige album gingen over het naderende onheil dat onze wereld stond te wachten, met het nieuwe album zitten we daar middenin.

De titel van dat nieuwe album is "AND IN THE DARKNESS, HEARTS AGLOW". Een titel waar wat mij betreft ook hoop vanuit gaat. De vraag is dan of de muziek hoopvol is, omdat het thema best wel zwaar en somber is, en ik zou dat bevestigend willen beantwoorden. Tien zelfgeschreven nummers die bij elkaar bijna 46 en een halve minuut klokken. Het gaat van start met "IT’S NOT JUST ME, IT’S EVERYBODY", een mooi melodisch liedje in een midtempo ritme. Meteen valt de prachtige stem van Blood op, ze heeft een lief geluid, heeft volume en kan op een indrukwekkende manier gevoel in de nummers leggen. In dit eerste nummer wordt ook duidelijk dat ze met haar team veel aandacht heeft besteed aan de arrangementen, die zijn rijkelijk vertegenwoordigd en prachtig. In "CHILDREN OF THE EMPIRE" is het tempo iets hoger en het nummer heeft een Motown sfeertje. Het is één van de vier tracks die zes minuten of langer klokken en ook in dit nummer is er veel aandacht besteed aan de arrangementen, die door Drew Erickson verzorgt zijn. In "GRAPEVINE" zingt Blood ingetogen, zonder dat ze aan zeggenschap inboet. Een prachtig nummer, heerlijk ritme en mooie toetsenpartijen. Het vierde nummer is weer een zes minuten plus track en heeft de prachtige titel "GOD TURN ME INTO A FLOWER". De beklemmende ballad wordt ook op een beklemmende en pakkende wijze gezongen. Over het algemeen zachtjes, maar op bepaalde momenten zingt ze voluit en weet ze je als luisteraar te betoveren.

"HEARTS AGLOW" klokt net geen zes minuten, maar is dus weer een nummer waarin Blood de tijd neemt om een liedje op te bouwen. Na een rustig intro, ontwikkelt het nummer zich op een prachtige manier. Lekker ritme, subtiel gebruik van instrumenten, prachtig gearrangeerd en weer zorgt die stem voor het indrukwekkendste deel van het nummer. De korte gitaarsolo is mooi en goed geplaatst. Het ultra korte "AND IN THE DARKNESS", nog geen 15 seconden, leidt "TWIN FLAME" in. Het ruim vier minuten durende heeft een ritme dat erg smaakvol is. Ze zingt in het eerste deel rustig, ingetogen, het tweede deel pakt ze iets meer uit met een track die je onder synth-pop kunt scharen. "IN HOLY FLUX" is een rustig instrumentaal liedje van nog geen twee minuten, waarna het tempo omhoog gaat in het zes minuten durende "THE WORST IS DONE". Een fijn ritme, heerlijke melodie en Blood zingt ongelofelijk goed. Ze weet precies wanneer ze meer moeten geven en wanneer ze het ingetogen moet houden. Ook in dit nummer zijn de arrangementen prachtig, dit keer verzorgt door Ben Babbitt. Het tempo is pakkend, waardoor het één van de aanstekelijkste liedjes van het album is. “A GIVEN THING” is weer een prachtige ballad, met subtiele arrangementen en de stem van Blood die het nummer draagt, van de eerste tot de laatste seconde.

"AND IN THE DARKNESS, HEARTS AGLOW" is een modern klinkend album, vol met elektronica, maar de strijkers arrangementen geven het geheel een opmerkelijke schoonheid. Nergens over the top, maar ook nergens een moment waarin de aandacht verdwijnt. Weyes Blood heeft dan ook een prachtige stem, die het album draagt en die de liedjes een gevoel en emotie meegeeft, waardoor ik elke keer bij het beluisteren van het album, geraakt werd.
Mijn hart werd er warm van, ondanks de donkere tijd waarin we nu leven.

Ze bestaan inmiddels 15 jaar, de uit Palestine Texas USA afkomstige country en southern rock band Whiskey Myers. Tot dit jaar bracht het zestal zes albums uit, waarvan het laatste, "WHISKEY MYERS" het qua verkoopcijfers goed deed. Dat album verscheen in september 2019 en de band heeft er dus bijna drie jaar over gedaan om met een opvolger te komen.

Whiskey Myers was voor mij een onbekende groep, maar al luisterend naar het nieuwe album, "TORNILLO", werd ik steeds enthousiaster. Southern rock is, zoals uit de naam wel blijkt, ontstaan in de zuidelijke Amerikaanse staten en combineert bluesrock, rock & roll en country tot een heerlijke, op gitaar gebaseerde cocktail, vaak met rauwe, stevige zang. Whiskey Myers bestaat zoals gezegd uit zes muzikanten, te weten zanger en akoestisch gitarist Cody Cannon, John Jeffers op leadgitaar, slidegitaar, lap steel gitaar en zang, Cody Tate leadgitaar, ritmegitaar en zang, drummer Jeff Hogg, Tony Kent op percussie en drums en tenslotte bassist Jamey Gleaves.

De band nam het nieuwe album op in de Sonic Ranch studio in Tornillo, een plaatsje in Texas ten zuiden van El Paso. Het feit dat ze daar de opnames hebben gemaakt, heeft dan ook voor de titel gezorgd. Twaalf nummers, 51 en een halve minuut kwalitatief hoogstaande muziek staat er op "TORNILLO", niets meer, maar ook niets minder. Het korte titelnummer opent het album, Mexicaanse blazers, de sfeer wordt meteen goed neergezet. “JOHN WAYNE” geeft alle mogelijkheden van de band meteen prijs, mondharmonica, blazers, orgel, dameskoortjes en die prachtige en krachtige stem van Cody Cannon, een fantastisch nummer. “ANTIOCH” komt langzaam op gang, maar als de blazers en de koortjes invallen, weet je meteen dat ook dit nummer je gaat pakken. Subtiel gitaarwerk, lekkere melodielijn en een ronkend orgeltje zorgen ervoor dat ook dit nummer weer genieten is. Het tempo gaat iets omhoog in “FEET’S”, pakkend ritme en één waarbij je niet stil kunt blijven zitten/staan. Het refrein in “WHOLE WORLD’S GONE CRAZY” is kort, maar krachtig en kortste nummer van “TORNILLO” blijft dankzij een mooie melodie hangen. “FOR THE KIDS” is een soort rustpuntje, de blazers zijn prominent en de soulvolle koortjes geven het geheel iets extra’s, heerlijk nummer. De gitaarsolo in deze ruim 5 en een halve minuut durende topper is ingetogen en prachtig.

In “THE WOLF” gaat het tempo weer omhoog, pakkende riff, blazers en geweldige vocalen. Er zit een lekker country-feel in “MISSION TO MARS”, en soul in het geweldige “BAD MEDICINE”, waarmee Whisney Myers bewijst veelzijdig te zijn, zonder dat het de basis uit het oog verliest. Midtempo in “HEAVY ON ME”, dat je als een ballad zou kunnen bestempelen, een versnelling hoger gaat het in “OTHER SIDE” dat een aanstekelijk ritme en melodie heeft en als je bij het laatste nummer aanbeland bent, word je verrast door een geweldig mooie ballad. “HEART OF STONE” wordt door de akoestische gitaar gedragen, de stem van Cannon doet de rest.

Whiskey Myers is een band voor de liefhebbers van Lynyrd Skynyrd, The Allman Brothers Band en The Outlaws en iedereen die een avontuurlijke muzieksmaak heeft. “TORNILLO” heeft mij zeer aangenaam verrast en misschien gebeurt dat bij meer muziekliefhebbers!

Ze noemden zich ooit Fear Of Flying, maar braken door als White Lies. Harry McVeigh als leadzanger, gitarist en toetsen, Charles Cave op basgitaar en toetsen en Jack Lawrence op slagwerker. Dat is sinds 2007 de vaste line-up van deze Engelse band.

De uit Ealing Londen afkomstige band wordt wel onder de post-punk geschaard, ik zou ze meer in de richting van new-wave willen schuiven. In 2009 verscheen het eerste White Lies album, “TO LOSE MY LIFE…” dat vooral in hun thuisland succesvol was. Opvolger “RITUAL” komt uit in 2011 en was voor mij de eerste kennismaking met het drietal. Vooral de songs “BIGGER THAN US” en “HOLY GHOST” behoren tot mijn favorieten en laten horen waartoe de band in staat is, namelijk het schrijven van pakkende jaren tachtig synthesizer popliedjes. In 2013 verschijnt album #3, “BIG T.V.”. De stijl is hetzelfde, waarvan ik “THERE GOES OUR LOVE AGAIN” en “GETTING EVEN” erg goed vind. “FRIENDS” verschijnt in 2016 en vind ik persoonlijk een wat mindere plaat. “FIVE”, dat in 2019 uitgebracht werd, is weer een erg goed album. Vooral het geweldige, ruim zeven minuten durende “TIME TO GIVE” is één van de beste nummers die White Lies ooit gemaakt heeft.

“AS I TRY NOT TO FALL APART” werd in oktober voorafgegaan door de eerste single van het album, het titelnummer. Het zesde album duurt 47 en een halve minuut, er staan tien nummers op en de songs werden geproduceerd door Claudius Mittendorfer, die gewerkt heeft met Panic! At The Disco, Weezer, Fall Out Boy en de Goo Goo Dolls en ook door Ed Butler. Het album komt langzaam op gang met het openingsnummer “AM I REALLY GOING TO DIE”. Als na ongeveer een minuut de drums invallen, krijg je een swingend liedje voorgeschoteld, subtiele toetsen, mooie zanglijn en een krachtig ritme. Bijna 5 minuten duurt “AS I TRY NOT TO FALL APART”, White Lies zoals je ze mag verwachten. Pakkend liedje, heerlijke melodie en een mooie opbouw naar het refrein. “BREATHE” begint met een smakelijk intro, bouwt ook weer prachtig op naar een voller laatste deel. Eén van de toppers van het album is het uitermate pakkende “I DON’T WANT TO GO TO MARS”, met een bombastisch en aanstekelijk refrein. ”STEP OUTSIDE” is het meest commerciële nummer van het album. Lekker ritme, fijne melodie en mooie, maar ook subtiele toetsenbijdrage.

Het langste nummer, richting de zeven minuten, is “ROLL DECEMBER”. Typisch White Lies, zoals ze op hun best zijn. Lang intro, prominente rol voor de toetsen, heerlijke basloopjes, stevige “industrial” drums, opnieuw een hoogtepunt op “AS I TRY NOT TO FALL APART”. Minder bombast in “RAGWORM”, smaakvol gitaarwerk en mooie zanglijnen. Ook in “BLUE DRIFT” hoor je prominente toetsenspel, funky gitaar, pakkend ritme, in vijf minuten laat White Lies opnieuw een muzikaal oorwurmpje op je los. Het tempo gaat naar beneden in “THE END”, wat niet de afsluiter van het album is. Een mooi new-wave synth-pop liedje, dat niet boven de vier minuten klokt en daarmee het kortste nummer van het album is. Met “THERE IS NO CURE FOR IT” wordt het album wel afgesloten. Herhalend begin, opnieuw een soort hypnotiserend ritme, wat voor de band een soort signatuur is geworden.

Met dit zesde album heeft White Lies een prima plaat aan het oeuvre toegevoegd. Of het album beter is dan “FIVE” waag ik te betwijfelen, maar de band bewijst wel dat ze met dit genre nog lang niet uit klaar is. De nummers zijn stuk voor stuk goed, er wordt prima gemusiceerd en je krijgt ruim drie kwartier kwaliteitsmuziek te horen.
Prima album dus!

In 2007 werd de band White Lies opgericht in Ealing, Londen en ze brachten recent hun vijfde album, toepasselijk getiteld “FIVE”. White Lies bestaat al sinds het begin uit Harry McVeigh, Charles Cave en Jack Lawrence-Brown en brachten hun debuutalbum “TO LOSE MY LIFE…” uit in 2009. De muziek van het trio beweegt zich tussen new-wave, pop, indie en zogenaamde post-punk. Bands als Ultravox, New Order, Joy Division en misschien Depeche Mode kunnen als inspiratiebronnen genoemd worden, maar de band heeft inmiddels wel een eigen geluid ontwikkelt. Het debuutalbum deed het goed, wat ook gezegd kan worden van album #2, “RITUAL”. In 2013 verscheen “BIG T.V.”, wat meer van hetzelfde liet horen, zonder dat het een slecht album was. “FRIENDS” uit 2016 had meer tekenen van creatieve armoede, een wat minder geïnspireerde plaat, die mij persoonlijk minder pakte. “FIVE” daarentegen deed dat wel en al meteen vanaf de eerste draaibeurt. Heerlijke melodieuze songs met melodieën die in je hoofd gaan zitten. De songs klinken af, zijn pittig, er wordt door McVeigh weer heerlijk gezongen en de productie is erg goed. Het geheel is niet dicht geproduceerd, zodat de muziek ruimte heeft om te ‘ademen’. Bij muziek, zoals White Lies die maakt, is dat een pre. De songs zijn daardoor beter en het luistert prettiger. Wat mij betreft is White Lies weer terug op het niveau van de eerste 2 albums en dat is mooi…

Het uit Hamilton, Canada afkomstige getrouwde paar Luke Doucet en Melissa McClelland maakt al ruim tien jaar muziek als Whitehorse. De countrymuziek weten ze te combineren met folk, blues, indie, zelfs een beetje rockabilly.

"I'M NOT CRYING, YOU'RE CRYING" is het achtste album van Whitehorse. Hun eerste, "WHITEHORSE" getiteld, verscheen in 2011, waarop de Bruce Springsteen klassieker "I'M ON FIRE" te vinden is. "THE FATE OF THIS WORLD DEPENDS ON THIS KISS" uit 2012 en "LEAVE NO BRIDGE UNBURNED" uit 2015 vielen in de prijzen bij muziekawards uitreikingen. Dat geeft aan dat het tweetal kwalitatief goede muziek maakt en dat weten ze op het nieuwe album door te trekken.

"I'M NOT CRYING, YOU'RE CRYING" is de opvolger van het in 2021 verschenen "STRIKE ME DOWN", dat in hetzelfde jaar de opvolger was van "MODERN LOVE". Twaalf tracks in bijna 45 minuten en het gaat van start met het uitermate vrolijke "IF THE LONELINESS DON’T KILL ME". Fijne melodie, lekker gezongen en een echte country begeleiding, lekker begin. Iets rustiger is "I MIGHT GET OVER THIS (But I Won't Stop Loving You)", waarin Luke als leadzanger te horen is. De steelgitaar klinkt zoals die zou moeten klinken in deze muziek, dan weer subtiel, dan weer prominent. Het tempo blijft in de midtempo range in "THE ROAD", waarin Melissa prachtig en emotioneel zingt. De samenzang is ook in dit langste nummer van het album prima verzorgd. "DIVISION 5" is een wat afwijkend nummer, minimale instrumentatie, klein gehouden en weer mooi gezongen. Het tempo gaat flink omhoog in "MANITOBA BOUND", een pakkende country track waarin de stemmen van Luke en Melissa elkaar perfect aanvullen. Een countryrock nummer, zo zou ik "BET THE FARM" bestempelen. Lekker ritme en Melissa zingt prachtig.

Dat doet ze ook in de aangrijpende ballad "LEAVE ME AS YOU FOUND ME", waarin de steelgitaar ook weer een hoofdrol heeft. Een fijne melodielijn in "6 FEET AWAY", een nummer dat opvalt omdat het een wat afwijkende stijl heeft, voornamelijk door de wijze van drummen. Die drums leiden "I MISS THE CITY" in, een lekkere country rocker. Pure country in "SANITY, TN", een gevoelige ballad, heerlijk gezongen en gespeeld. "LOCK IT DOWN" is een midtempo liedje, fijne melodie, prima zang, gewoon een lekker nummer. Het begin van "SCARED OF EACH OTHER" belooft veel, omdat het het ritme mij meteen pakte. De zang deed de rest, versterkt door de mooie, rustige melodie.

Een prachtige einde van een mooi album. Country liefhebbers zullen Whitehorse ongetwijfeld al kennen, voor mij was het de eerste kennismaking en die smaakt naar meer. Luke Doucet en Melissa McClelland hebben gewoon een twaalf prima tracks afgeleverd, waarbij ze met hun stemmen de juiste stempel op weten te drukken. Lekker plaatje!

Whitesnake is de band van zanger David Coverdale. In 1978 richtte hij de hardrock band op nadat hij uit Deep Purple gestapt was. Ontelbare gitaristen, bassisten, drummers en toetsenisten hebben sindsdien deel uitgemaakt van Whitesnake, zoals Ad Vandenberg, Bernie Marsden, Steve Vai, Ian Paice, Cozy Powell, Jon Lord en Don Airey. Het eerste album van de Engelse band verscheen in 1978 en is getiteld “TROUBLE”, het eerste platina album was “SLIDE IT IN” in 1984 en de grote internationale doorbraak kwam met “WHITESNAKE” in 1987. Op dat album staan ook de hits “HERE I GO AGAIN ‘87” en “IS THIS LOVE”, die ook in Nederland in de Top 40 hebben gestaan. “SLIP OF THE TONGUE” (1989) was ook nog een redelijk succes, maar sinds dat album ligt de band meer stil dan dat het actief is. “RESTLESS HEART” verschijnt in 1997 en daarop werkt Coverdale intensief samen met Ad Vandenberg. Sinds 2008 verschijnt er weer regelmatig nieuw werk van Whitesnake, “FLESH & BLOOD” is de vierde sinds dat jaar en de 13e in totaal. De line-up op dit heerlijke rockalbum bestaat uit de gitaristen Reb Beach en Joel Hoekstra, bassist Michael Devin, drummer Tommy Aldridge en toetsenist Michele Luppi. Natuurlijk zorgt de inmiddels 67 jarige frontman David Coverdale voor de vocalen. “FLESH & BLOOD” staat vol met stevige rockers, een paar midtempo ballad achtige songs en samen duren de 13 tracks bijna een uur. Eén van mijn hoogtepunten is het bijna 7 minuten durende “HEART OF STONE”, een geweldige rocksong met een spannende opbouw. Whitesnake bewijst met dit album dat ze nog steeds “alive & kicking” zijn en ook de stem van Coverdale klinkt geweldig. De laatste jaren verschenen wel eens berichten in de pers/social media dat zijn stem aan slijtage onderhevig zou zijn. Daar is op dit album niets van te merken, maar wat ze daar in de studio aan hebben gedaan is mij niet duidelijk. Doet overigens niets af aan het feit dat dit weer een goed Whitesnake album is en ze de komende periode weer “on the road” kunnen om ze live ten gehore te brengen.

Inmiddels heeft de Zweedse melodic rock/aor band Work Of Art 4 albums uitgebracht, met het recent verschenen "EXHIBITS" als laatste. Ze verschenen allemaal op het Italiaanse label Frontiers en hun eerste album, “WORK OF ART” verscheen in 2008. Het trio bestaat uit zanger Lars Säfsund, gitarist Robert Säll en drummer Herman Furin en worden keyboard en basgitaar bijgestaan door verschillende muzikanten. De muziek die de heren maken is zeer melodieus, over het algemeen uptempo en valt onder de noemer “rock”. Dat is een muziekstijl die in Zweden veel gemaakt wordt en heel vaak zit die erg goed in elkaar. Beter dan een kast van de IKEA! Zo ook de muziek van Work Of Art. De stem van Säfsund is hoog en helder en af en toe is er een klein randje te horen. De gitaarpartijen zijn smaakvol, melodieus en af en toe rauw. De 11 songs, die bij elkaar ruim 46 minuten klokken, zijn voornamelijk geschreven door Säll, waarbij hij op enkele tracks hulp kreeg van Jim Peterik, een grootheid in de melodic rock scene (o.a. Survivor en Pride Of Lions) en Jeff Scott Soto. Hoogtepunten zijn het stuwende “ANOTHER NIGHT”, “THIS ISN’T LOVE” met een prog-achtig middenstuk met toetsen solo, “IF I COULD FLY” met een aanstekelijk refrein, het krachtige “DESTINED TO SURVIVE” met mooie toetsenbijdragen en lekker vet gitaariffs en “LET ME DREAM”, een midtempo rocksong. Work Of Art heeft ook met zijn 4e album een prachtig album afgeleverd, dat zeker bij fans van Toto, Journey, Survivor en Foreigner in de smaak zal vallen.