Het duo Marijn van der Meer en Jorrit Kleijnen hebben samen met producer Gordon Groothedde een prachtig sfeervolle plaat gemaakt. Het als Haevn door het leven gaande band kwam in 2015 met de eerste singles, waarvan “FINDING OUT MORE” terecht een hit werd. “EYES CLOSED” bevat 13 (met bonustrack 14) songs die je als dreampop zou kunnen kwalificeren, maar die niet alleen maar rustig en sferisch zijn. “BRIGHT LIGHTS”, “MIND GAMES”, “SINNER LOVE” en “LOVE IS A GAME” (mid) uptempo zijn en voor de broodnodige variatie zorgen. De stem van Van der Meer is prettig, de arrangementen smaakvol en de composities gewoon goed. De nieuwe single is “BACK IN THE WATER” en met genoeg airplay zou het weer een hit kunnen worden. Het album is er één om van te houden, maar er zullen genoeg muziekliefhebbers zijn die het allemaal te eentonig of te soft te vinden. Die moeten het album maar links laten liggen, er blijven er ongetwijfeld genoeg over die “EYES CLOSED” wel omarmen en zullen genieten van ruim 45 minuten kwalitatief hoogstaande popmuziek uit Nederland…groot compliment!

De Canadese rockband Harem Scarem viert zijn 30 jarig jubileum met een nieuw album, nummer 14 in carrière, “UNITED”. De band met zanger Harry Hess werd in 1987 in Toronto Canada opgericht en bracht in 1991 het titelloze debuut “HAREM SCAREM” uit. De jaren daarna had de band, net zoals veel soortgenoten, te maken met de tanende interesse in melodieuze rock, vanwege de opkomst van de grunge. De bleven echter wel albums maken, gingen op een gegeven moment uit elkaar, kwamen weer bij elkaar en nu ligt nummertje 14 dan in de winkels. “UNITED” laat in 11 songs horen hoe melodieuze rock/aor gemaakt dient te worden. Compacte songs, goed gezongen, sterkte melodieën, sterke hooks en op zijn tijd een niet te versmaden solo. Als er dan ook nog heerlijke koortjes te horen zijn, dan heb je te maken met een topalbum. “UNITED” is dat, zonder dat het een groot verkoop succes zal worden. Daarvoor is deze muziekstijl te onbekend bij het grote publiek, terwijl het wel degelijk ingrediënten heeft die voor succes zouden kunnen zorgen. Voor de liefhebbers is dit een “must-have” en met airplay bij de landelijke radiostations zou er zelfs een hit vanaf kunnen komen, maar dat zal wel niet gebeuren.

Harry Edward Styles wordt op de eerste dag van de volgende maand 26 jaar jong en heeft als bandlid van de boyband One Direction al een muziekleven achter zich. In 2010 nam hij deel aan de The X-Factor, slaagde samen met 4 anderen er niet in door te dringen tot de beslissende fase van deze Britse editie van de talentenshow, maar mocht met die 4 anderen optreden tijdens de “bootcamp” periode in de show. Dat beviel zo goed dat jurylid van beroep én Spice Girls ontdekken Simon Cowell besloot het 5-tal te contacteren. De naam die ze kregen was One Direction, de eerste hitsingle “WHAT MAKES YOU BEAUTIFUL” ging meteen in ‘één beweging’ naar de eerste plaats van de Britse hitlijst en de naam van de groep was gevestigd. De individuele leden werden idolen, ze scoorden hits met o.a. “LIVE WHILE WE’RE YOUNG”, “ONE WAY OR ANOTHER” en “STORY OF MY LIFE” en vanaf 2015 ging het langzaam minder voorspoedig met de band, toen het eerste bandlid, Zayn Malik solo verder ging. Intussen zijn alle andere bandleden ook met solo projecten bezig, zo ook Harry Styles. De in Redditch Worcestershire geboren zanger/componist bracht in mei 2017 zijn eerste solo album uit. Op dit titelloze album staat de prachtige song “SIGN OF THE TIMES”, waarmee hij bewees prachtige liedjes te kunnen schrijven. “FINE LINE” is dus album nummer 2 en kwam half december van het afgelopen jaar uit. Op dit album staan 12 tracks, bij elkaar ruim 46 minuten muziek en de stijl loopt erg uiteen. Het 6 minuten durende “SHE” is een geweldige track, spannend in opbouw, mooie gitaarsolo erin en de melodielijn is boeiend. Een zeer volwassen song die bij veel muziekliefhebbers in de smaak zou kunnen vallen. Daarentegen zijn “WATERMELON SUGAR” en “LIGHTS UP” meer een boyband songs, is de opener “GOLDEN” een heerlijke popsong, “FALLING” een beklemmende ballad en heeft “CANYON MOON” een Americana feel. De afsluiter van het album is het titelnummer, waarin Styles opnieuw laat horen in langere songs veel van zijn creativiteit kwijt te kunnen. Prachtig song van een meer dan aardig album.

Harry Styles werd op 1 februari 1994 geboren Redditch Worchestershire Engeland, midden in de populairste periode van één van de populairste boybands allertijden, Take That. Of Styles in zijn eerste levensjaren daarmee besmet is geraakt is mij niet bekend, maar toen hij in 2010 toe trad tot One Direction, hoopten hij en zijn bandmaatjes dat ze net zo populair zouden worden als Take That. Dat is wel gelukt, want vanaf het eerste 1D album “UP ALL NIGHT” uit 2011 is het (toen) vijftal zeer populair, vooral bij tienermeisjes. Het eerste solo album van Harry Styles is een zogenaamd self-titled album en laat niet typische boyband geluid horen, maar volwassen popliedjes, waarvan “SIGN OF THE TIMES” al een goede graadmeter was. “HARRY STYLES” is een zeer aardig album geworden, waarop hij meerdere stijlen uitprobeerd, waardoor het wat onsamenhangend over kan komen. Dat is het echter niet, omdat hij met zijn stem voor het bindende element zorgt. Zeer positief is dat Styles aan alle 10 liedjes heeft meegeschreven en dat hij daarmee een duidelijk signaal af wil geven: “ik kan het ook zonder de band”. Daarmee is er dan weer een overeenkomst met Take That, want diens eerste solo avontuur was van Robbie Williams en met hem heeft Harry Styles wel wat overeenkomsten. Als hij het succes van Williams zou kunnen evenaren, dan zou dat een geweldige prestatie zijn, zijn eerste album is een goede aanzet.

De Utrechtse band Het Goede Doel bestond ten tijde van het debuutalbum “BELGIË” uit 7 leden, maar de kernleden waren toch wel Henk Temming, Henk Westbroek en Sander van Herk. Het zang duo Henk & Henk zijn nog steeds actief onder de naam Het Goede Doel en brachten in 2015 het prachtige album “OVERWERK” uit. In 1982 kwam “BELGIË” uit in een periode dat de Nederlandstalige popmuziek erg populair was en Het Goede Doel lifte daarop mee. De eerste single “IN ’T LEVEN” bleef in de tipparade steken en opvolger “GIJZELAAR” was maar een kleine top 40 hit. Die kleine populariteit veranderde toen het titelnummer “BELGIË (is er leven op Pluto)” uitgebracht werd en een top 5 hit werd. Dat gold ook voor “VRIENDSCHAP” en intussen was het album ook al tot de eerste plaats in de albumhitlijsten doorgestoten. “BELGIË” laat Het Goede Doel horen zoals de band de jaren daarna bleef klinken. Frisse, intelligente popmuziek met schitterende teksten. Die teksten zijn soms scherp, controversieel en politiek getint, maar dat past ook bij de heren Temming en Westbroek. “Met Een Slok Op De Auto In, Je Denkt Alleen Maar Aan Je Vriendin” uit “ALLEEN”, “Hij Spoot Soms Heroïne, Heel Stil in Het Geheim” uit “IETS VAN GEVOEL”, “Je Kunt Best Vinden Dat God Bestaat” en “Je Kunt Best Vinden Dat Negers Stinken En Als ze Dat Niet Doen: Dat Ze Drinken” uit “VECHTEN” zijn voorbeelden van tekstdelen waarin in 1982 van werd opgekeken. Tegenwoordig zijn we veel meer en veel harder en directer gewend, maar dat heeft dus met de tijdsgeest van nu te maken. “BELGIË” was het startschot van een succesvolle carrière in de jaren ’80. Daarna gingen Henk & Henk met ruzie uit elkaar om het uiteindelijk 10 jaar later weer goed te maken. Sindsdien kwamen er al 3 albums van ze uit en die smaken nog steeds naar meer. “BELGIË’ is een nederpop klassieker met 5 singles en 4 albumtracks die allemaal de moeite meer dan waard zijn…TOPPER!

Eind 2015 verscheen het derde album van Henk Temming en Henk Westbroek sinds het tweede leven van hun band Het Goede Doel. Na “GEKKENWERK” in 2008 en “LIEFDEWERK” in 2011 is het nu tijd voor “OVERWERK”. Er is veel tijd en liefde in die album gaan zitten en voordat het officieel werd uitgebracht, zijn er rond de 10.000 exemplaren van het album verkocht, fysiek dan wel als download. Het album laat een meer poppy geluid horen in vergelijking met de voorgaande twee, meer een jaren ’80 sfeer. De teksten zijn sterk en nog steeds actueel en worden gezongen door twee verschillende stemmen die samen ook een heerlijke klank hebben. Extra compliment gaat uit naar gitarist Joost Vergoossen, die werkelijk prachtige gitaarpartijen heeft toegevoegd aan de 12 tracks op “OVERWERK”. Temming en Westbroek kunnen trots zijn op dit album en hopelijk gaan ze snel de studio om te werken aan een volgend ‘meesterwerk’, want het zou toch zonde zijn als het na zoveel ‘overwerk’ afgelopen zou zijn met deze meesters van de Nederlandstalige popmuziek.

De Engelsman Howard Jones brak door met het in 1984 uitgebracht elektro album “HUMAN’S LIB” en de geweldige kleine Top 40 hit “HIDE AND SEEK”. Dit album heeft de in Southampton Engeland geboren 64 jarige Jones nooit kunnen overtreffen. Opvolger “DREAM INTO ACTION” uit 1985 werd ook nog wel goed ontvangen én goed verkocht, maar daarna ging het bergafwaarts met de populariteit van de sympathieke Brit. De stem van Jones is nog steeds goed en één van de herkenbare elementen in zijn muziek. Daarnaast zorgt hij er ook voor dat zijn songs vrolijk klinken en dansbaar zijn. Dat geldt ook voor een deel van de tracks op “TRANSFORM”, zijn eerste album sinds 2015. De sfeer van de jaren ’80 elektropop is ook terug te vinden in de 10 songs, bijna 3 kwartier luisterplezier. Hij krijgt vocale ondersteuning van BT, Brian Wayne Transeau, een in 1971 in Maryland geboren zanger/muzikant. De Howard Jones sound is daarmee niet minder aanwezig, want hij tovert prachtige melodieën, sounds en ritmes uit zijn synthesizers en als je bekend bent met zijn muziek en houdt van albums als “HUMAN’S LIB”, dan kun je “TRANSFORM” gerust beluisteren. In het jaar van het 35 jarig jubileum van genoemd Jones klassieker is hij ook weer terug met nieuwe muziek en dat is prettig. Leuk en vrolijk plaatje!

Andrew Hozier-Byrne werd geboren op 17 maart 1990 in Bray County Wicklow Ierland en brak bij het grote publiek door in 2014 met het gospelachtige “TAKE ME TO CHURCH”. Zijn debuutalbum verscheen ook dat jaar en laat een typische Ierse artiest horen, eentje die zijn ziel en zaligheid in de songs stopt en niet bang is om te experimenteren met klanken en stijlen. Van zijn selftitled debuut werden wereldwijd meer dan 1 miljoen exemplaren verkocht en met spanning werd uitgekeken naar de opvolger. Daar heeft Hozier ruim 4 jaar over gedaan, want begin deze maand verscheen “WASTELAND, BABY!”. Het album opent met een ode aan Nina Simone, “NINA CRIED POWER”. Deze song pleit voor de protestsong, iets dat Simone vaak opnam. De vocale hulp die Hozier krijgt van Mavis Staples, geeft het nummer nog meer klasse, want gospel/swing track is het hoogtepunt van het ruim 57 minuten durende album. De 13 songs die volgen zijn erg goed, maar kunnen niet tippen aan de opener. De rest is ook te plaatsen onder gospelpop, waarbij het tempo dan weer omhoog gaat, dan weer zakt naar ballad niveau. Ik verwacht dat de fans van Hozier aan “WASTELAND, BABY!” veel plezier zullen beleven. Hij zal een hit nodig hebben om meer muziekliefhebbers te overtuigen, maar als je de moeite neemt om hier naar te luisteren, zul je ongetwijfeld overtuigd worden. Ierland kan trots zijn op Hozier!

Met Hurts heb ik een soort “haat-liefde” verhouding, al gaat “haat” veel te ver. De eerste 2 albums van dit Engelse duo vond ik geweldig. Album #3, “SURRENDER” uit 2015, vond ik iets minder en diens opvolger “DESIRE” uit 2017 deed mij niet naar meerdere luisterbeurten verlangen. Ik vond dat album inspiratieloos en oninteressant klinken. Met enige terughoudendheid begon ik met de eerste luisterbeurten van het vijfde album van het duo Theo Hutchcraft (zang) en multi-instrumentalist Adam Anderson en dat was geen verkeerde keuze. Opener “VOICES” en het geweldige “SUFFER” zijn erg goede synthesizer songs met die mooie stem van Hutchcraft. “FRACTURED” is dan weer een teleurstelling, een raar, onsamenhangend liedje, dat eigenlijk een vreemde eend op dit album is. “SLAVE TO YOUR LOVE” krikt het niveau weer op en dat niveau wordt met de ballad “ALL I HAVE TO GIVE” doorgetrokken. “LIAR” is een rustig nummer met duidelijke verwijzingen naar de synth groepen uit de jaren ’80, zoals O.M.D., Ultravox en Depeche Mode. “SOMEBODY” heeft wel wat van een Imagine Dragons nummer weg, “NUMB” klinkt erg modern en vind ik niet erg goed, waarna ze met drie nummers weer op een hoog niveau naar het einde van “FAITH” toe gaan. Het erg sfeervolle “REDEMPTION” is een erg melodisch nummer en is erg mooi, bij “WHITE HORSES” gaat het tempo weer iets omhoog en ook dit is weer een prachtig nummer en met “THE DARKEST HOUR”, een typisch Hurts liedje, komt er een einde aan een album die ervoor zorgt dat ik wel weer geloof in dit duo. “FAITH” is een mooi album, dat echter niet het niveau van de eerste 2 haalt, omdat ze soms te veel op 2 gedachten hinken. Populaire hitparade muziek maken, of constant die muziek maken, die ze succes in 2010 het succes brachten? Ik zou gaan voor het laatste, maar natuurlijk heb ik dat niet voor het zeggen.