De Engelse band 10cc is eigenlijk toevallig ontstaan. Zanger/gitarist/toetsenist Eric Stewart had een studio gekocht en wilde testen of alles op de juiste wijze afgesteld stond. Drie bevriende muzikanten, zanger/gitarist Lol Creme, zanger/drummer Kevin Godley en zanger/bassist Graham Gouldman, helpen Stewart mee en uiteindelijk rolt daar de single “NEANDERTHAL MAN” uit, die onder de naam Hotlegs wordt uitgebracht. Het wordt een grote hit in Engeland, maar een vervolg lijkt er niet in te zitten. Stewart en Gouldman schreven onder meer ook “WATERFALL”, maar geen enkele platenmaatschappij ziet het zitten. Ze bieden dan de eigenlijke b-kant van “WATERFALL” aan, “DONNA”. Dat wordt de doorbraak hit en met die single is de naam van 10cc, bedacht door Jonathan King, gevestigd. Eric Stewart had in de sixties succes als lid van Wayne Fontana & The Mindbenders en Graham Gouldman is een succesvol songwriter in dat decennia. Met Godley & Creme vragen ze het uiterste van elkaars vermogen om goede songs te schrijven. Het debuutalbum “10CC” is redelijk succesvol, album #2 “SHEET MUSIC” groeit uit tot een klassieker in het oeuvre van de Stockport Engeland opgerichte band. De eerste single van het album, “THE WORST BAND IN THE WORLD” wordt geen hit, maar is een typisch voorbeeld van de humor die het viertal in hun songs verwerken. De opvolger van die flop is de superhit “THE WALLSTREET SHUFFLE” en ook de opvolger “SILLY LOVE” bereikt in Nederland de Top 40. Deze 2 singles geven de diversiteit van de band goed weer. Toegankelijke radio hits worden afgewisseld met meer experimentele songs. Mede door het succes van de singles wordt het album goed ontvangen, maar het wordt pas later als een klassieker gezien. In 1976 verschijnt het laatste album van de klassieker bezetting van 10cc, “HOW DARE YOU”, maar de formule was tegen die tijd al uitgewerkt. De tegenstrijdigheden waren groter en groter geworden en de 2 componisten duo’s, Stewart & Gouldman en Godley & Creme stonden recht tegen over elkaar en konden elkaar niet meer motiveren om goede songs voor de band te schrijven. Godley & Creme vertrokken en bouwden als duo aan hun eigen carrière, die hits voortbracht als “AN ENGLISHMAN IN NEW YORK” en “UNDER YOUR THUMB”. 10cc ging verder met Eric Stewart en Graham Gouldman en ze zouden hits scoren met “GOODMORGING JUDGE”, “THE THINGS WE DO FOR LOVE”, “DREADLOCK HOLIDAY” en “FEEL THE LOVE”. Natuurlijk bleven ze ook albums maken, maar zo gevarieerd en kwalitatief hoogstaand als de eerste 3 van 10cc zouden ze niet meer worden. “SHEET MUSIC” was als nummer 2 al een topper en dat is het nog steeds.

Op 11 maart 1975 verscheen het derde album van de Engelse art rock band 10cc. In 1973 kwam het titelloze debuutalbum van Eric Stewart, Graham Gouldman, Kevin Godley en Lol Creme uit, waarvan “DONNA” een Top 40 hit werd. Eric Stewart maakte in de jaren ’60 deel uit van The Mindbenders en scoorde met die band twee grote internationale hits, “GAME OF LOVE” als Wayne Fontana & The Mindbenders en “A GROOVY KIND OF LOVE”, zonder Fontana en met Stewart als lead zanger. Graham Gouldman was een songwriter en schreef onder andere “FOR YOUR LOVE” en “HEART FULL OF SOUL” voor The Yardbirds, “LOOK THROUGH ANY WINDOW” en “BUSSTOP” voor The Hollies en “NO MILK TODAY” voor Herman’s Hermits. De samenwerking van Stewart en Gouldman met Godley & Creme voor Neil Sedaka (“SOLITAIRE” in 1972 en “THE TRA-LA DAYS ARE OVER” in 1973) beviel zo goed, dat ze besloten een band op te richten. Dat werd 10cc, naar een idee van Jonathan King. Overigens hadden de heren onder de naam Hotlegs ook al een hitsucces met “NEANDERTHAL MAN”, dat was ontstaan nadat ze apparatuur in de studio van Eric Stewart wilden uitproberen. Na het debuutalbum volgde in 1974 het geweldige en zeer gevarieerde “SHEET MUSIC”, waarmee ze ook zeer succesvol waren en waarvan de single “THE WALLSTREET SHUFFLE” een Nederlandse nummer 1 werd. Van “THE ORIGINAL SOUNDTRACK” verschenen “I’M NOT IN LOVE” en “LIFE IS A MINESTRONE” op single en werden beiden in Nederland hits, waarbij de eerste de top 5 van de Top 40 wist te bereiken. Het album heeft 8 songs die allemaal zeer gevarieerd zijn. Het begint al met bijna 9 minuten durende “UNE NUIT A PARIS”, dat alle stijlen in zich heeft die 10cc zich eigen heeft gemaakt. “BLACKMAIL” en “THE FILM OF MY LOVE” zijn wat toegankelijker, net zoals de singles, de rest heeft meerdere luisterbeurten nodig. Doe je dat, dan wordt de kracht van die tracks je vanzelf duidelijk. Na “THE ORIGINAL SOUNDTRACK” kwam nog “HOW DARE YOU”, maar de klasse van de eerste 3 platen werd daarop niet gehaald. Godley & Creme verlieten daarna de band en Gouldman en Stewart gingen samen verder als 10cc. Ze scoorden hits met onder andere “GOODMORNING JUDGE”, “DREADLOCK HOLIDAY” en “FEEL THE LOVE”, maar nergens, ook niet op de 7 albums die ze samen maakten, benaderden ze de kwaliteit van die eerste 3 albums. Een absolute klassieker!!

In februari 1988 verscheen uit de restanten van Emerson, Lake & Palmer een album van de formatie Three. Three bestond uit ELP toetsenist Keith Emerson en drummer Carl Palmer, aangevuld met gitarist/bassist en zanger Robert Berry. “TO THE POWER OF THREE” werd niet het succes dat ze ervan verwacht hadden en dus bleef het bij dit ene album. Robert Berry, ook actief in onder andere Hush en Alliance, bracht in 1992 een solo album uit, getiteld “PILGRIMAGE TO A POINT”, een prachtig album met veel Emerson toetsenpartijen en gitaarsounds a la Yes gitarist Steve Howe. De door Berry gespeelde partijen zijn zo goed, dat het lijkt of genoemde namen meegespeeld hebben. De vriendschap van Berry met Keith Emerson is altijd gebleven en een aantal jaar geleden vonden beiden het tijd om een vervolg te maken op het 30 jaar verschenen album van de band Three. Ze begonnen met componeren, Emerson speelde een aantal partijen in, maar de zelfmoord van de legendarische toetsenist op 11 maart 2016 gooide roet in het eten. Na een periode van verdriet en verwerking ging Robert Berry verder met het reeds gemaakte materiaal. Hij vroeg aan de familie van Emerson of hij de opgenomen toetsenpartijen mocht gebruiken, maar daar gaven ze geen toestemming voor. Hij mocht wel de uitgeschreven partijen gebruiken en dat was de basis voor 3.2. Berry besloot alles zelf in te spelen en het resultaat is verbluffend. De geest van Keith Emerson waart rond in de 8 nieuwe tracks (9 op de Japanse versie). De zo typerende keyboard sound is bewust gekozen, zodat het een ode aan de legendarische muzikant is geworden. Ook de drums klinken geweldig, alsof Carl Palmer mee doet. “THE RULES HAVE CHANGED” is een werkelijk briljante plaat geworden, voor de liefhebbers van Emerson, Lake & Palmer en waarop Robert Berry laat horen wat een fenomenale vakman hij is, die het hart ook op de goede plaats heeft zitten. Als je vanuit verdriet dit kunt maken, dan ben je een grootheid!

Op vrijdag 2 september 2016 trad de band Silhouette samen met Erik Krikke, op in de studio van Aladna FM in Aalten. Het was het startschot van een reis die resulteerde in vele theatervoorstellingen en vandaag een tweede album. Om het verhaal van Krikke goed uit te kunnen voeren, waren er een aantal aanpassingen nodig. Allereerst de naam van het zevental, dat werd 7even Bridges. Ze willen bruggen bouwen naar mensen met dezelfde problematieken als die van Krikke, die de gevolgen van zijn uitzending als operatie assistent naar Afghanistan nog dagelijks ondervindt. Daarnaast wilden ze het verhaal op passende muziek zetten, waardoor de covers plaats maakten voor eigen werk.

De beloning voor het harde werken aan die liedjes, kreeg in 2018 gestalte met de release van hun debuutalbum, “#BREAKTHESILENCE”. Een album dat mijn verwachtingen niet overtrof, maar waar ik wel van kon genieten. Het vrij korte album, ruim 33 minuten, is pakkend, maar telkens heb ik het gevoel dat ik iets mis. Met grote verwachtingen keek ik dan ook uit naar de opvolger en dat is “MILLION VOICES” geworden. In de tussentijd hebben ze al een aantal singles uitgebracht, die bijna allemaal op het album zijn gekomen. Het speciaal voor de AFM Hulp Week 2020 geschreven anthem “MAKE A CHANCE” ontbreekt, maar de andere liedjes staan er ‘gewoon’ op. Het ruim een durende album borduurt qua thema verder op het debuut. Hoe ga je om met tegenslagen, met mindere dagen, hoe kom je er dan weer bovenop en voel je je dan onverslaanbaar.

De kunst is om als band te groeien en met elke song en elk album beter te worden, en daar zijn de heren van 7even Bridges volledig in geslaagd. Met de line-up Danny Rysavy (zang), Bas Rysavy (gitaar, zang), Erik Krikke (zang), Marcel Peters (bas, zang), Fondy Hartman (gitaar, zang), Marijn Meijer (toetsen, zang) en Gijs Pelgrom op drums en zang is het dezelfde groep die het eerste album gemaakt hebben. Het vele optreden heeft ervoor gezorgd dat de band als één geheel klinkt. In de studio van producer George Konings werd lang en hard gewerkt aan het album.

Het resultaat levert 14 prachtige, uiteenlopende liedjes op, dat samen toch een geheel vormt. Onoverwinbaar, dat wil het album uitstralen en dat geeft het 7-tal met het in 3 delen opgesplitste “INVINCIBLE” duidelijk aan. “INVINCIBLE PART 1” opent het album, een rustig intro waarin je een thema hoort dat meerdere keren terug komt op “MILLION VOICES”. Als de zang invalt doet het nummer mij denken aan “THROUGH THE BARRICADES” van Spandau Ballet, ook zo’n prachtig nummer. De eerste zin die gezongen wordt geeft de lijn van het verhaal weer: “Mammy What Is Wrong With Daddy, He Doesn’t Look The Same To Me”. Het nummer is en blijft een ballad, waarbij de samenzang tegen het einde niet onvermeld mag blijven, een belangrijk kenmerk van 7even Bridges. Het nummer gaat over in “SKY IS SO BEAUTIFUL”, opnieuw met mooie samenzang en de opbouw is erg goed gedaan. De positiviteit van de titel van dit nummer krijgt een vervolg in het tweeluik, “NEW DAY PART 1” en “NEW DAY PART 2”. Het eerste deel is een pakkende rocker, geweldig gezongen en heerlijke drumpartijen en de overgang naar deel 2 gaat gepaard met mooi gitaarspel dat veelvuldig terugkomt in deze ballad. Het nummer werkt naar een geweldige climax toe.

Er staan 2 nummers op het album die richting de 8 minuten gaan, waaronder het titelnummer. “My Sleep Is Restless, Shaking In Bed, Hundreds Of Voices They Cry In My Head”, de onrust die zo belangrijk is bij mensen die lijden aan PTSS is de basis van het nummer. Na een rustig begin neemt een pakkend ritme het over, hoor je veelvuldig samenzang en bouwt het nummer op naar een climax waarbij je ‘miljoenen’ stemmen hoort…prachtig! “RUNNING MAN” klokt op 4 seconden na 8 minuten en is daarbij het magnum-opus van “MILLION VOICES”. Een soort electro begin, drums en gitaar nemen het dan over, pakkend ritme, proclamatie van Erik Krikke over het wegrennen van de problemen die hij ondervond, onderbroken door geweldige instrumentale breaks die richting progressieve rock gaan. Tegen het einde aandacht voor een heerlijke gitaarsolo van Fondy waarover Erik het laatste deel van de tekst voordraagt, waarna de gitarist nog even alleen in de schijnwerpers mag staan met een ruige, soms wat oversturende solo. Het poppy en in oktober 2020 verschenen “LOOK AT ME” is een liedje met een refrein dat zich als een muzikaal oorwurmpje in je zal nestelen en daar ook heerlijk blijft rondzingen. Deze single werd toen opgevolgd door “NEVER STOP DREAMING” dat een positieve boodschap in zich heeft. Ook hierin kun je weer genieten van de samenzang, waarin 7even Bridges zich heeft gespecialiseerd en fantastisch heeft ontwikkelt. Ook een speciale vermelding voor de subtiele toetsenbijdragen van Marijn…smaakvol!

Deel 2 van het drieluik “INVINCIBLE” is een lekkere rocker, mooi drumwerk en samenzang, waarna “BEST SIDE” het tempo weer naar beneden brengt. Er volgt een intens gezongen eerste deel en deze rustige pop-rock song heeft ook weer die samenzang, waarbij de fans van close harmony hun hart kunnen ophalen. “BEDTIME STORY” is een ballad met zeer smaakvolle arrangementen, subtiel gitaarwerk en de zang en samenzang staan hier ook weer op eenzame hoogte, een erg gaaf liedje. Het intens gezongen “BABY COME HOME” heeft een pakkend refrein en wordt gevolgd door de eerste single van het album, “INVINCIBLE PART 3”, dat al in oktober 2019 uit gebracht werd. Dit nummer zou gebruikt worden als lijflied voor het Nederlands Invictus Games Team. Dit ging vorig jaar echter vanwege corona niet door, maar het heeft wel een erg aanstekelijk nummer opgeleverd met waarbij je na 4 minuten het woord “Invincible” niet meer uit je hoofd krijgt. “TURN THE PAGE” is het orkestrale slotakkoord van “MILLION VOICES” en met de wijze woorden “Embrase The Past, Enjoy The Present And Live For The Future” krijgt dit album een positieve boodschap mee.

Met de nieuwe leden Ton-Herman Melis op toetsen, die in plaats van Marijn Meijer is gekomen en bassist Paul Verberne die Marcel Peters heeft vervangen, hoop ik dat de band snel de planken weer op kan om “MILLION VOICES”, verwerkt in het verhaal van Erik Krikke, uit te voeren. Met dit tweede album heeft 7even Bridges, met succes, het moeilijke proces van omgaan met PTSS, muzikaal en woordelijk vorm gegeven. Waar het begon met bruggen bouwen en de stilte doorbreken, proberen ze met dit meesterwerkje duidelijk te maken dat er ondanks alle narigheid in je leven, altijd weer een nieuwe dag komt, een dag met nieuwe kansen. Chapeau!

De band Árstíðir komt uit IJsland en de naam betekent “seizoenen”. “NIVALIS”, wat sneeuw betekent in het IJslands is het 4e album van de heren, het album “VERLOREN VERLEDEN”, een samenwerking met de Nederlandse zangeres Anneke van Giersbergen niet meegerekend. Árstíðir bestaat uit 3 leden, Gunnar Már Jakobsson, Ragnar Ólafsson en Daniel Auðunsson, komen uit Reykjavik en werd in 2008 opgericht. De heren maken sferische popmuziek, gecombineerd met folk, rock en kamermuziek. Het is allemaal erg smaakvol en met veel samenzang. Het titelloze debuutalbum was in het thuisland een groot succes met een nummer 1 hit en dit nieuwe album verdient een groter luisterpubliek. Fans van rustige en kwalitatief hoogstaande muziek, moeten “NIVALIS” absoluut beluisteren, want grote kans dat je wordt betoverd door de hemelse klanken van “WHILE THIS WAY”, “ENTANGLED” of “CIRCUS”. Ook het in het IJslands gezongen “PAR SEM ENGINN FER (sjálfviljugur)” (“stel dat er niemand vertrekt, vrijwillig”) is prachtig en laat de klasse van dit trio horen.