D’Virgilio, Morse & Jennings is een gelegenheidstrio, dat zijn oorsprong in de progressieve rock heeft. Het album "TROIKA" heeft daar vrijwel niets mee te maken, want dat zou veel muziekliefhebbers op het verkeerde been zetten.

Het trio bestaat uit rasmuzikanten die de afgelopen twee jaar op persoonlijke titel, dan wel met zijn groep of bands, albums hebben uitgebracht. Samen maken ze al meer dan 75 jaar muziek en die ervaringen komen op dit pareltje samen.
Nick D’Virgilio was vanaf 1992 jarenlang drummer van Spock's Beard en nam later ook de lead zang voor zijn rekening. Solo bracht hij in 2020 het indrukwekkende album "INVISIBLE" uit en dit jaar verscheen ook al een nieuw album van zijn band Big Big Train.
Neal Morse is een muzikale duizendpoot die vanaf 1992 tien jaar de stem was van Spock's Beard en maakte sindsdien talloze solo albums, platen met zijn Neal Morse Band en met Transatlantic.
Ross Jennings is de leadzanger van de Britse metal band Haken en vorig jaar verscheen het prachtige melodieuze poprock album "A SHADOW OF MY FUTURE SELF". Een album dat ver verwijderd is van de muziek van Haken en waarbij zijn stem prachtig klinkt.

De drie staken de koppen bij elkaar en ontdekten dat de drie stemmen wonderschoon blenden en voor een Crosby, Stills & Nash (CSN) geluid zorgen. “TROIKA” is dus een gelegenheidsalbum, althans, daar lijkt het nu op, maar het zou kunnen dat het voor het drietal een opstap is naar meer albums van dit kaliber. Op het schijfje staan 11 tracks, bij elkaar ruim 51 minuten muziek en het is een feestje voor je trommelvliezen. Die worden meteen bij het openingsnummer verwend met een nummer dat het reeds genoemde CSN eind jaren zestig had kunnen maken. “EVERYTHING I AM” is opgebouwd rondom akoestische gitaar, percussie en hemelse samenzang, wat een fenomenale opener! “JULIA” was één van de nummers die eerder uitgebracht werd en waardoor ik met hoge verwachtingen uitkeek naar de officiële release van “TROIKA”. Samenzang, rustig begin en als de drums invallen krijg je een fantastisch nummer voorgeschoteld. Piano, subtiel gitaartje, een solo, maar het is vooral de melodielijn die in je kop blijft zitten, die van dit nummer één van de vele hoogtepunten maakt. D’Virgilio start met solozang in “YOU SET MY SOUL ON FIRE”, het kortste nummer van het album. Ook weer een akoestische aanpak, waardoor ook dit nummer een CSN vibe heeft. “ONE TIME LESS” klokt bijna 5 minuten en heeft een lekker ritme en heeft een country sfeertje, met een heerlijk refrein. Jennings krijgt de “spotlight” in het eerste deel van “ANOTHER TRIP AROUND THE SUN”, waarin opnieuw het pakkende ritme opvalt en de fantastische vocalen het nummer naar een hoog niveau tilt. Folky is het stempel dat ik op “A CHANGE IS GONNA COME” heeft een politiek getinte tekst, de samenzang is fantastisch, instrumentatie minimaal en opnieuw een CSN-achtig nummer. Na een rustig eerste deel, vallen de drums halverwege in en komt er een swing in het nummer. Dit herhaalt zich nog een keer, waardoor het een afwisselend nummer is geworden.

“IF I COULD” heeft een iets afwijkende stijl, vrolijk Afrikaans-achtig ritme, verrassend instrumentarium en een mooi refrein. Morse heeft de vocale hoofdrol in dit nummer. “KING FOR A DAY” is na een aantal CSN gerelateerde liedjes, misschien wel een Crosby, Stills, Nash & Young nummer. Prachtige samenzang, pakkend ritme, heavy gitaarpartijen en daarmee het stevigste nummer van “TROIKA”. In bijna 6 minuten trekt het drietal alle registers open, zonder dat het ergens ‘over the top’ gaat. Let vooral op de subtiele toetsenbijdrage van Morse en het mooie instrumentale middenstuk. Opnieuw CSNY in “SECOND HAND SONS”, licht overstuurde gitaar, lekker ritme en weer die hemelse samenzang in de stukken tussen de leadzang van Neal Morse. “MY GUARDIAN” heeft iets minder rock elementen in zich zitten, in vergelijking met de vorige twee nummers, maar het past wel in dit steviger blok van “TROIKA”. Het korte, gitaar intermezzo rond de drie minuten, maakt het nummer af. Zoals het album akoestisch begon, zo eindigt het ook met “WHAT YOU LEAVE BEHIND”. Gitaar, zang, het enige dat ontbreekt is een knisperende kampvuur. Ook hierin is de zang weer van een ongekend hoog niveau.

D’Virgilio, Morse & Jennings hebben met dit album een pareltje uitgebracht, waarin subtiel de invloeden zitten van de bands waarin de heren deel van hebben uitgemaakt, of nog van uitmaken. Het is absoluut geen slap CSN aftreksel of goedkope kopie, maar een spontaan, kwalitatief hoogstaand album, waar liefhebbers van close harmony bands als CSNY, Little River Band, Venice, Poco en de Eagles, absoluut van kunnen en zullen genieten. Top album van drie top muzikanten…en vocalisten!

Dan Fogelberg heeft prachtige albums gemaakt, singer-songwriter met mooie country en folk invloeden, maar wat hij op "EXILES" laat horen had ook door Michael Bolton of Richard Marx uitgebracht kunnen worden. Het is een vorm van power aor pop waar de Amerikaanse radiozenders in de jaren tachtig mee overspoelt werd. Zeker als je dit album vergelijkt met het 2 jaar eerder verschenen "HIGH COUNTRY SNOWS", kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat de platenmaatschappij een grote rol heeft gespeeld in de totstandkoming van "EXILES". Daar waar je op "HIGH COUNTRY SNOWS" van prachtige zuivere country kunt genieten, is die stijl op dit album absoluut niet te vinden. Jammer, want Fogelberg heeft bewezen prachtige muziek te kunnen schrijven, en als zanger is hij ook een genot om naar te luisteren. Het materiaal op dit album is dat helaas niet.

Dave Kerzner zou je kunnen kennen van Sound Of Contact (het prachtige album "DIMENSIONAUT") of tegenwoordig van In Continuum. De man is een groot talent op de toetsen, schrijft prachtige liedjes en zingt zeer behoorlijk. "NEW WORLD" is in 2 edities te verkrijgen, een enkel en een dubbelaar. Met een keur aan muzikanten en een aantal bekende namen krijg je melodieuze progressieve rock te horen, die goed gespeeld wordt en ondanks de lengte geen seconde verveeld. De opener en sluiter zijn wat mij betreft de hoogtepunten plus "CROSSING OF FATES" met wijlen Keith Emerson in een hoofdrol. Voor liefhebbers van mooie progressieve rock, melodieus, afwisselend en kwalitatief. Prachtplaat!

Het tweede album van Dave Kerzner, ex Sound Of Contact, is beduidend minder toegankelijk dan zijn voorganger, "NEW WORLD". Met bijna 75 minuten krijg je veel muziek voorgeschoteld, maar in dit geval zou ik zeggen dat overdaad schaadt. Minder aandacht voor de melodie, er wordt meer geëxperimenteerd en de songs blijven minder goed hangen. Eén van de redenen daarvan is dat er meer aandacht is voor de gitaar ten opzichte van de toetsen. Toch is er beslist wel wat te genieten, maar daar waar de voorganger over 2 schijfjes mijn aandacht bleef trekken, lukt dat bij "STATIC" niet.

David Crosby is een legende, niets meer en zeker niets minder. Begonnen bij The Byrds, daar op een onplezierige wijze vertrokken en daarna in wisselende samenstellingen prachtige muziek gemaakt met Stephen Stills, Graham Nash en Neil Young. Tegenwoordig leven de heren in onmin met elkaar en dat geeft de mogelijkheid om solo albums te maken.

De eerste van Crosby, geboren op 14 augustus 1941 en binnenkort dus 80 jaar, verscheen in 1971 en is getiteld “IF I COULD ONLY REMEMBER MY NAME” en was een succes. Zijn laatste album verscheen in 2017, “SKY TRAILS” en nu ligt dus zijn zevende solo plaat in de winkels, “FOR FREE” getiteld. De stem van David Crosby is ondanks zijn hoge leeftijd nog steeds een genot om naar te luisteren, heeft nog steeds dat kenmerkende geluid en hij leent zijn stem dan ook geregeld aan anderen, om in de backing vocals zijn kunsten te vertonen. In 1996 richtte hij C.P.R. op, een trio met Jeff Pevar en zijn zoon, James Raymond. Hij is dus een bezige bij.

Crosby werd geboren in Los Angeles en dit nieuwe album ademt één en al L.A., Westcoast in optima forma. Het openingsnummer is getiteld “RIVER RISE” en begint met de zin “It’s Light In California”, zodat je meteen weet waar jij je de bijna 38 minuten zult wanen, in het westen van Amerika dus. Met vocale hulp van ook al zo’n legendarische stem, Michael McDonald krijg je een heerlijke uptempo song voorgeschoteld, met een prachtig refrein en het is meteen genieten van de stemmen. “I THINK” is een hoogtepunt met hemelse samenzang met zanger/gitarist Steve Postell (o.a. Pure Prairie League), “THE OTHER SIDE OF MIDNIGHT” is een laidback liedje, lekker ritme, prachtige zanglijnen en mooie instrumentarium. De eerste keer dat ik het album beluisterde kreeg ik bij “RODRIQUEZ FOR A NIGHT” een Steely Dan gevoel en dat bleek te kloppen. Donald Fagen, één van de twee keymembers van deze band, schreef dit briljante liedje. Ook weer zo’n laidback feel, pure westcoast, Crosby past dit als gegoten. De zin “I’m Just A Drugstore Cowboy” is tegelijk pijnlijk als vol met zelfspot. Crosby weet natuurlijk als geen ander dat hij een leven heeft geleid vol met drank, drugs en vrouwen. “SECRET DANCER” is een mooi rustpuntje, waarin hij met zijn prachtige, soms wat breekbare stem de juiste emotie in het liedje weet te stoppen. “SHIPS IN THE NIGHT” heeft ook weer zo’n onweerstaanbare seventies westcoast feel en prachtig subtiel gitaarwerk.

Het titelnummer “FOR FREE” is een liedje dat door Joni Mitchell is geschreven en te vinden op haar album “LADIES OF THE CANYON” uit 1970. Mitchell is een onmisbare schakel in de ontstaansgeschiedenis, de muziek (denk aan “WOODSTOCK” dat door haar werd geschreven), maar zeker ook het liefdesleven van Crosby en zijn muziekvrienden eind jaren zestig en begin jaren zeventig. Deze versie is klein, jazzy en Crosby zingt het samen met Sarah Jarosz. “BOXES” is weer een uptempo song, lekkere pakkende drumpartijen, mooi gitaarwerk en een heerlijke melodie. ”SHOT AT ME” heeft een wat dreigende sfeer, het pakte mij meteen, erg mooi! De afsluiter is “I WON’T STAY FOR LONG”, dat je zou kunnen zien als een oude man die zijn testament opmaakt. “I Don’t Know If I’m Dying, Or About To Be Born”, een prachtige zin die het volgens mij allemaal wel verteld. Samen met de titel van dit jazzy liedje, vooral door het gebruik van de trompet, is dit een emotioneel en dus erg gevoelig einde van een prachtig nieuw album.

David Crosby is dan misschien in zijn bonusjaren, gezien zijn lichamelijke problemen van de laatste jaren (hartaanval, levertransplantatie, diabetes), maar op dit album klinkt hij als vanouds. Het is een erg mooi album geworden, dat voor de als David van Cortlandt Crosby in Los Angeles geboren zanger, een waardevolle aanvulling is op zijn al imposante oeuvre.

Hij werd slechts 56 jaar, David Longdon. Zaterdag 20 november 2021 was een zwarte dag voor de familie van de sympathieke Engelsman, maar ook voor zijn band Big Big Train. Longdon viel de vrijdag ervoor van de trap in zijn huis en werd in allerijl naar het Queen's Medical Centre in zijn woonplaats Nottingham gebracht. Daar overleed hij een dag later aan zijn verwondingen. Met zijn band was Longdon klaar met de opnames voor het nieuwe album, "WELCOME TO THE PLANET", dat begin dit jaar uitgebracht werd. Inmiddels heeft Big Big Train bekendgemaakt dat ze een doorstart maken en dat de Italiaanse zanger Alberto Bravin de plaats van Longdon zal innemen.

Het tweede solo album van de zanger kreeg vanaf april 2021 gestalte. Zijn eerste stamt uit 2004 en is getiteld "WILD RIVER". Nadat het Big Big Train album "COMMON GROUND" klaar was, reserveerde Longdon tijd om aan een nieuw album te werken. In de afgelopen jaren had hij voldoende ideeën verzameld om eraan te beginnen en dat deed hij in de Playpen Studios in Bristol samen met zijn co-producer en engineer Patrick Phillips. Ten tijde van het overlijden was 90% van het materiaal klaar. De levenspartner van Longdon, Sarah en alle andere betrokkenen waren ervan overtuigd dat het afgemaakt en uitgebracht moest worden.

"DOOR ONE" is daarvan het resultaat. Met vier muzikanten werkte Longdon aan het album, drummer Jeremy Stacey (King Crimson, Noel Gallagher, Sheryl Crow, The Finn Brothers), bassist Steve Vantsis die met onder andere Fish gewerkt heeft, saxofonist Theo Travis (Steven Wilson) en Davids oude vriend Gary Bromham, met wie hij in de jaren negentig in de band Gifthorse zat. Bromham verzorgd het gitaarwerk, de achtergrondzang en keyboardpartijen. In 2020 bracht de man met de prachtige warme stem een duet album uit met Judy Dyble, "BETWEEN A BREATH AND A BREATH" en het bijzondere is, is dat Dyble in datzelfde jaar overleden is en dat nu ook haar partner ook is gaan hemelen. Gelukkig kunnen we van een reeks albums genieten van Longdon, want met Big Big Train maakte hij negen albums, en "DOOR ONE" is dus zijn tweede solo album.

Bijna 42 minuten muziek verdeeld over acht nummers met eentje die boven de tien minuten klokt. Het eerbetoon aan Longdon, want zo zie ik deze release, gaat van start met het instrumentale en dreigende “INTO THE ICEHOUSE”. Er wordt naar iets toegewerkt en dat is track #2, “WATCH IT BURN”. Een uptempo nummer met een heerlijke melodielijn, pakkend gitaarwerk en de zanglijn is ook gaaf, typisch Longdon. Wat had deze man toch een geweldige stem… “THERE’S NO GHOST LIKE AN OLD GHOST” gaat in tempo iets naar beneden, veel variatie en het refrein is pakkend. De toevoeging van folky elementen en een heerlijke saxofoonsolo maken het nummer af. Een ongelofelijk pakkende melodie heeft “THE SINGER AND THE SONG”, waarin Longdon terugkijkt op zijn leven als artiest. Het gitaarspel is van hoog niveau en geeft het nummer iets extra’s.

Het sublieme “FORGIVE (But Not Forget)” begint rustig, minimale instrumentatie en emotionele zang van Longdon. Als na ruim twee minuten het tempo omhoog gaat krijg je een fantastische gitaarsolo te horen. Het laatste deel is weer gereserveerd voor een vocaal gedeelte, één van de hoogtepunten op “DOOR ONE”. Orkeststraal begin van “SANGFROID”, een apart ritme begeleid het nummer dat door dat ritme wat afwijkt van de rest van de liedjes. Dit is niet erg, want ook dit nummer is weer prachtig. Longdon drukt er een vocale stempel op, de arrangementen zijn schitterend, de gitaarsolo halverwege ook en de tempowisselingen goed geplaatst. De ruim tien minuten durende epic “LETTING GO” gaat met tegendraads drumspel van start, het heeft een licht jazzy aanpak. Het gitaarwerk is subtiel en mooi, de solo op datzelfde instrument een perfecte inleiding naar de saxofoonsolo. Hierna verandert het tempo, de variatie is groot, diverse solo’s komen voorbij en die blijven allemaal geweldig om te beluisteren. Met “LOVE IS ALL” wordt het album afgesloten. Midtempo, prachtige melodielijn, saxofoonspel en een tekst die ik alleen maar kan onderstrepen, “Love Is The Only Thing That Matters, Love Is All”.

Een prachtige afsluiter van een bijzonder album, van een bijzondere man, een geweldige zanger en een erg goede componist. David Longdon leeft niet meer, maar met “DOOR ONE” hebben ze vrienden en familie voor een passend en fantastisch slotakkoord gezorgd.

De duur van het eerste solowerkje van David Paich deed mijn wenkbrauwen fronsen, maar na de release van de eerste single kreeg ik weer goede hoop. David Paich, geboren op 25 juni 1954 in Los Angeles USA is sinds jaar en dag de grote man bij Toto, zeker wat betreft componeren. Hij is verantwoordelijk voor een groot deel van de songs die deze Amerikaanse band heeft gemaakt. Daarnaast schreef hij ook voor talloze andere artiesten, zoals Boz Scaggs, George Benson, Cher, The Jacksons en Chicago.

Tot dit jaar had de toetsenist en zanger geen tijd, of inspiratie, voor een solo album, maar daar is met "FORGOTTEN TOYS" verandering in gekomen. Zeven nummers, 29 minuten muziek, een mini album of EP. Dat gaat van start met het niemendalletje "FORWARD", waarna "WILLIBELONGTOYOU" laat horen dat Paich een geweldige componist is. Pakkende rocker met gastzanger Joseph Williams (Toto) in een hoofdrol. Steve Lukather, ook Toto, is de gitarist van dienst, maar het zijn de toetsenpartijen die de show stelen. De reeds genoemde eerste single "SPIRIT OF THE MOONRISE" is het prijsnummer van het album. Een track die op geen enkele Toto plaat zou hebben misstaan. Power riffs, geweldig ritme en een fantastische melodie. Het gitaarwerk van Lukather is ook hier niet te versmaden en de subtiele achtergrondzang van Michael McDonald is herkenbaar, misschien iets te kort. Alles klopt aan deze track.

Van deze topper gaan we naar een zeer matig nummer, wat mij betreft. "FIRST TIME" kabbelt voort, moet het hebben van de zang, niet de sterkste kant van David Paich. Het komt geen moment los, waardoor het niet blijft hangen. "QUEEN CHARADE" kwam als tweede single uit en maakte in het begin geen indruk. Vaker beluisterd en daardoor leren te waarderen. Bluesy track met mondharmonica en het herkenbare, karakteristieke gitaarspel van voormalig Eagles gitarist Don Felder. De keuze voor "ALL THE TEARS THAT SHINE" snap ik in zijn geheel. De Toto versie op het prachtige album "XIV" uit 2015 is geweldig en af, in deze wordt zeer matig gezongen en het voegt niets toe aan het origineel. Overbodig wat mij betreft. Voor een absolute non-jazz liefhebber is het luisteren naar het vier en een halve minuut durende "LUCY" een zware opgave. Er wordt goed in gemusiceerd, het trompetspel zorgt voor een extra jazzy sfeer, het toetsenwerk is briljant, maar het kan mij persoonlijk niet raken.

Feit is dat voor mij op dit album van de zeven songs, er drie een voltreffer zijn, er één aardig nummer bij zit en drie die mij niets doen. Ondanks de mindere score zal ook dit album wel door mij worden aangeschaft, als Toto fan hoort het in mijn collectie. Of ik hem er weer regelmatig uit zal halen om af te spelen, waag ik te betwijfelen. Het kan echter heel goed zijn dat door het vaak te beluisteren, de waardering zal stijgen.

Debbie Gibson was nog net 16 toen haar debuutalbum “OUT OF THE BLUE” in augustus 1987 verscheen. Ze werd namelijk geboren op 31 augustus 1970, wat betekent dat de blonde zangeres nu bijna 51 jaar jong is.

Haar debuutsingle “ONLY IN MY DREAMS” bereikte in haar thuisland Amerika de 4e plaats in de Billboard Hot 100 was daarmee het startschot voor een korte, maar wel uiterst succesvolle carrière. In 1992 bereikte de laatste single die bekende Amerikaanse hitlijst, waarna elke single die ze uitbracht, het niet redde om tot de beste 100 singles te reiken.

Gibson werd geboren in Brooklyn New York en omschrijft zichzelf als een Amerikaanse, met deels Italiaans (Siciliaans), Duits en Russisch in haar bloed en genen. Een demo van haar zelf geschreven en gezongen liedjes kwam bij het label Atlantic en ze aarzelden geen moment en boden haar een contract aan. Van haar reeds gememoreerd debuutalbum bereikten 4 nummers de top 4, waarvan de eveneens in Nederland top 10 hit “FOOLISH BEAT” de eerste plaats. Deze mooie ballad is samen met “LOST IN YOUR EYES”, afkomstig van haar tweede album, “ELECTRIC YOUTH” haar meest succesvolle liedje, want die laatste stond ook op de eerste plaats in Amerika. De eerste 2 albums bereikten daar ook ruimschoots de platina status, maar vanaf album #3 ging het naar beneden met haar populariteit.

“THE BODY REMEMBERS” is inmiddels haar negende album. Het ruim 55 minuten durende album is gedurende de corona periode geschreven en bevat 15 liedjes, waarvan ik “LEGENDARY” een erg mooi en ook wel verrassend liedje vindt. In dit nummer komt zelfs een gitaarsolo voor, iets wat je bij een album zoals deze, veelal dance invloeden, niet vaak tegenkomt. “LOST IN YOUR EYES” heeft ze opnieuw opgenomen, nu als duet met New Kids On The Block bandlid Joey McIntyre en resultaat is goed. In het openingsnummer “ONE STEP CLOSER” gaat de zang een aantal keer zo de hoogte in, dat het gebruik van auto tune op de loer ligt. Nu heb ik begrepen dat het gebruik van deze tool in studio’s gemeengoed is geworden, dus wat dat betreft geen kritiek. In een aantal liedjes op het album ligt de vergelijking met Kylie Minogue voor de hand, wat ook wel met haar stem te maken heeft, deze heeft een ietwat kinderlijke klank.

”THE BODY REMEMBERS” is na 11 jaar weer een teken van leven van dit voorheen kindsterretje. Die status heeft ze natuurlijk al lang achter zich gelaten, maar met dit album laat ze horen nog steeds mooie liedjes te kunnen schrijven. Ik hoop voor haar dat er veel naar geluisterd gaat worden, want degene die dat doen, worden wel vrolijk van de liedjes. Dat is al heel wat in deze rare tijden.

In Engeland houdt de 18 jarige Declan McKenna de gemoederen nog al bezit. Is het wel of geen superster in de dop? Hij werd als Declan Benedict McKenna geboren op 24 december 1988 in Hertfordshire in Engeland en won in 2015 een talentenjacht waarmee hij onder andere een optreden op het prestigieuze festival Glastonbury mee won. In 2015 bracht hij ook zijn debuutsingle “BRAZIL” uit, waarin hij de toekenning van het wereld kampioenschap voetbal in 2014 aan Brazilië door de FIFA bekritiseerd. Op zijn debuutalbum, “WHAT DO YOU THINK ABOUT THE CAR” staan meer maatschappijkritische songs en teksten, waarmee de 18 jarige zich onderscheid van leeftijdsgenoten. De muziek is pop, rock en elektronica en heeft aanstekelijke momenten er tussen zitten. McKenna schreef de 11 tracks allemaal zelf en bewijst daarmee een talent te zijn, die met zijn eigen stemgeluid het geheel een eigen karakter geeft. Soms wat zeurderig, dan weer scherp, maar allemaal met een behoorlijke hoeveelheid kwaliteit, die van hem een grote ster kunnen maken. Een tieneridool is hij niet, daarvoor is hij te uitgesproken in zijn teksten. Een nieuwe ster aan het firmament.

De oude rockers van Deep Purple slagen er telkens weer in om een album te maken dat alle kanten van de band laat horen. Zo ook met “INFINITE”, dat de opvolger is van het in 2013 verschenen “NOW WHAT?!”. Dat album, net zoals de nieuwste, werd geproduceerd door Bob Ezrin en deze producer staat erom bekend dat hij het uiterste uit muzikanten kan halen. Dat was bij het geweldige “NOW WHAT?!” ook al het geval en “INFINITE” scoort net iets minder, maar is wel een geweldige plaat. Scherpe teksten, Ian Gillan die de teksten met vuur en passie zingt, geweldige toetsen solo’s van Don Airey, gitarist Steve Morse is ook weer briljant en dat alles wordt degelijk begeleid door de ritmesectie van drummer Ian Paice en bassist Roger Glover. Minpuntje is de cover van The Doors, “ROADHOUSE BLUES”, dat prima wordt neergezet, maar niets toevoegd aan het origineel. De overige 9 tracks voegen wel degelijk iets toe aan de steeds verder uitdijende catalogus van Deep Purple, dat al in 1968 begon. De heren gaan dus naar het 50 jarig jubileum toe met een nieuw schijfje, dat gewoon erg goed is!

Deep Purple is er al zolang ik leef en ondanks periodes van inactiviteit, zijn ze toch ook erg productief geweest, zeker de laatste 8 jaar, waarin 4 albums zijn uitgebracht, de laatste heel recent, vorig jaar.

Deep Purple werd opgericht in 1968 en alleen drummer Ian Paice heeft altijd deel uitgemaakt van de Engelse rockers. Na een minder succesvol eerste paar jaar, werd met de samenstelling van de beroemde MKII bezetting het grote succes behaald. Naast Paice bestond die bezetting uit zanger Ian Gillan, bassist Roger Glover, toetsenist Jon Lord en gitarist Ritchie Blackmore en werden de albums "IN ROCK", "FIREBALL" en "MACHINE HEAD" grote verkoopsuccessen en brachten ze de rockklassiekers "CHILD IN TIME" en "SMOKE ON THE WATER" uit. Ruzies, veel bandwisselingen, pauzes, reünies en een flinke hoeveelheid albums, waarna het in 2005 verschenen "RAPTURE OF THE DEEP" de band op het gebied van het maken van albums rustig aan ging doen. In 2013 werd onder productionele leiding van de legendarische producer Bob Ezrin het geweldige "NOW WHAT?!" gemaakt. Met dit album maakten de "oude" rockers duidelijk dat er nog steeds rekening met ze moest worden gehouden. "INFINITE" uit 2017 en het vorig jaar verschenen "WHOOSH!" bevestigden die status. Goede, veelal zelf gecomponeerde liedjes, perfect gemusiceerd en heerlijk gezongen. Deep Purple in topvorm.

Groot was de verrassing dan ook, dat iets meer dan een jaar na album #21, nummer 22 in de winkels ligt, "TURNING TO CRIME". Bijna 50 minuten, 12 songs en allemaal covers, maar wel met een Deep Purple aanpak. Naast de longtime members Paice, Gillan en Glover, wordt het vijftal al een aantal jaren gecompleteerd met toetsenist Don Airey en de geweldige gitarist Steve Morse. Bob Ezrin is, net zoals bij de vorige 3 albums de producer en hij heeft het weer voor elkaar gekregen om de band gedreven te laten spelen.

Het kortste nummer van het album is “7 AND 7 IS” en is van de band Love, die het in 1966 als single uitbrachten. Lekker tempo, prima gezongen nummer en een perfecte albumopener. “ROCKIN’ PNEUMONIA AND THE BOOGIEWOOGIE FLU” werd in 1957 geschreven en opgenomen door Huey “Piano” Smith en is een feestje. Smaakvol piano spel, heerlijk vrolijk sfeertje en een geweldige gitaarsolo die het afmaakt. Het door Fleetwood Mac geschreven “OH WELL” was een nummer 1 hit in Nederland in 1969 en is door Deep Purple bijna één op één gecoverd. Morse kan zijn kunnen laten horen, de ritmesectie zorgt voor een degelijke basis en Gillan zingt geweldig. Het van Mitch Rider bekende “JENNY TAKE A RIDE” is een heerlijke bluesy uptempo song met mooi orgelspel en gitaargeweld. Bob Dylan schreef en nam “WATCHING THE RIVER FLOW” op in 1971 en bracht het als single uit. De bluesy aanpak van Deep Purple past perfect bij het nummer, waarin Airey zijn kunnen op de toetsen ten volle mag laten horen. Het bigband-achtige “LET THE GOOD TIMES ROLL” werd in 1946 al opgenomen door Louis Jordan en het is op “TURNING TO CRIME” op een zeer goede en smaakvolle manier aangepakt.

Het titelnummer van het Little Feat album uit 1973 is het zevende nummer op het album. Ook op “DIXIE CHICKEN” blijft het vijftal dicht bij het origineel, net iets meer power, maar de sfeer blijft hetzelfde. The Yardbirds scoorden in 1966 een kleine hit in Nederland met “SHAPES OF THINGS” en Deep Purple maakt er een eigen versie van met veel ruimte voor Steve Morse om zijn gitaar te laten zingen. “THE BATTLE OF NEW ORLEANS” heeft een hele bekende melodie en tekst, die je zou kunnen kennen van de Les Humphries Singers hit “MEXICO”. Het origineel werd eind jaren vijftig geschreven door Jimmy Driftwood en deze nieuwe versie heeft een countryachtig geluid en een lekker tempo. Op het derde album van de uit Detroit afkomstige Bob Seger staat het nummer “LUCIFER” dat ook op single is uitgebracht. Een geweldige versie is op dit album te horen, met opnieuw een hoofdrol voor Morse, wat heeft die man toch een heerlijke en zeer persoonlijke geluid. Het alom bekende “WHITE ROOM” van Cream is misschien overbodig, maar de heren pakken het wel goed aan. Ze blijven dichtbij het origineel, wat ik wel een goede keuze vind. Vijf nummers zijn verwerkt in “CAUGHT IN THE ACT”, namelijk “GOING DOWN” van Freddie King, “GREEN ONIONS” van Booker T. & The MG’s, “HOT ‘LANTA” van de Allman Brothers Band, “DAZED AND CONFUSED” van Led Zeppelin en tenslotte “GIMME SOME LOVIN’” dat je zou kunnen kennen van de Spencer Davis Group. In bijna 8 minuten komen alle kwaliteiten van Deep Purple voorbij en wat dat betreft is het een perfect slot van een erg goed album.

Natuurlijk zullen er mensen zijn die vinden dat je dit niet kunt doen, dat het een “misdaad” is om sommige nummers te coveren, vandaar ook de humoristische titel van het album. Ze doen het echter met veel waardering en gevoel voor de originele versies, waardoor het, wat mij betreft, een waardevolle aanvulling is op het toch al indrukwekkende oeuvre van de band. Deep Purple is nog steeds “alive & kicking” en met dit prima plaatje, kunnen we weer vooruit kunnen.

In 2013 kwam een gereanimeerd Deep Purple terug met het geweldige “NOW WHAT?!”, een album waarin het heilige vuur weer aangestoken was en dat was voor een groot deel te danken aan de legendarische producer Bob Ezrin, die de band uitgedaagd had. Die uitdaging namen ze aan, ze schreven en namen 11 klassieke Purple tracks op en de fans sloten de Engelsen weer in de armen. Opvolger “INFINITE” was wat mij betreft een fractie minder en ook daar werkten ze samen met de Canadese producer, die in het verleden betrokken was bij onder andere Lou Reed, Pink Floyd, Alice Cooper en Kiss. Ook op dat album is de spelvreugde en kwaliteit in overvloed aanwezig. De vraag was of het zou lukken dit voor een derde keer te realiseren en het antwoord is daarop volmondig ja. “WHOOSH!” is weer een briljantje geworden. In 13 typische Deep Purple songs zingt zanger Ian Gillan nog steeds erg mooi en herkenbaar, laat gitarist Steve Morse horen waarom hij bij de beste gitaristen ter wereld hoort, produceert Don Airey heerlijke orgel/toetsenpartijen en zorgen bassist Roger Glover en drummer Ian Paice voor een strakke basis. Het album gaat stevig van start met “THROW MY BONES” waarin het meteen duidelijk wordt dat het wel goed zit met de kwaliteit van dit album. “NOTHING AT ALL” heeft een deinend tempo waarop in het eerste deel toetsen en gitaar elkaar subtiel afwisselend, erg gaaf! Het begin van “NO NEED TO SHOUT” is klassiek Deep Purple met een geweldige piano solo, “THE LONG WAY ROUND” en “MAN ALIVE” zijn de 2 langste tracks van “WHOOSH!” en zijn beiden van een hoog niveau. De eerste is een rocker met een mooi refrein en heerlijke orgel bijdragen, de tweede is een nummer met een lang intro en daarna komt het tot leven met smaakvolle toetsenbijdragen, een aanstekelijke gitaar riff en een deels gesproken tekst door Gillan. Het instrumentale “AND THE ADRESS” is een oudje, stond op het eerste album van de band, “SHADES OF DEEP PURPLE” dat in 1968 verscheen. Van die versie is alleen drummer Paice nog te horen op deze remake. Met dit album kan Deep Purple volgens mij weer jaren vooruit. Het is een album dat elke keer weer een genot is om naar te luisteren. Kopen, opzetten en op repeat....”WHOOSH!”!!!

Vorig jaar mei verscheen het langverwachte nieuwe solo album van voormalig Styx leadzanger en toetsenist Dennis DeYoung, “EAST 26, VOLUME 1”. Dit album werd uitgebracht met de mededeling dat er snel een deel 2 zou volgen. De kwaliteit van nummer 1 deed mij ook erg uitkijken naar volume 2 en “EAST 26, VOLUME 2” stelt absoluut niet teleur.
Het verhaal van DeYoung is voor de volgers van zijn voormalige band bekend. Hij maakt tot eind jaren negentig deel uit van de uit Chicago afkomstige progressieve poprock formatie, die hij mede heeft opgericht. Ruzies met de andere bandleden zorgden ervoor dat DeYoung niet meer welkom was en solo verder moest. De stem van hem zorgt ervoor dat het Styx geluid meteen hoorbaar is. Dat komt natuurlijk doordat hij de grote Styx hits/songs zong, zoals “COME SAIL AWAY”, BABE”, “THE BEST OF TIMES” en “SHOW ME THE WAY”. Dat stemgeluid was op het vorige album nog steeds een genot en dat geldt ook weer voor dit nieuwe album.
“EAST 26, VOLUME 2” is dus ‘gewoon’ een vervolg op volume 1 en stonden er op dat eerste deel twee á drie toppers, datzelfde geldt ook voor dit album. Op dat reeds gememoreerde eerste deel stond een Beatleske liedje dat hij samen met Julian Lennon zong en The Beatles zijn op dit album meteen prominent aanwezig. Opener “HELLO GOODBYE” zit boordevol Beatles titels, en heeft ook die typische Beatles sound, lekker opener derhalve. De van Styx bekende koortjes zitten in bijna alle songs en ook voor #2 “LAND OF THE LIVING”, een pakkende rocker met een aanstekelijk refrein. Rage Against the Machine Tom Morello is te gast op “THE LAST GUITAR HERO”, een stevige rocker, heerlijk refrein en geweldig, schurend gitaarwerk van Morello. “YOUR SAVING GRACE” is zo’n typische DeYoung ballad, met veel gospelinvloeden vanwege het aanwezige koor. De aandacht werd in 2019 weer op DeYoung gevestigd vanwege zijn deelname aan het Jim Peterik album “WINDS OF CHANGE”, waarop hij het nummer “PROOF OF HEAVEN” zong en dat nummer staat ook op “26 EAST VOLUME 2”, een schitterende track met alles wat Dennis DeYoung goed maakt! “MADE FOR EACH OTHER” is één van de nummers die wat minder zijn, een midtempo ballad, waarin het genieten is van de zang van op 18 februari 1947 geboren zanger.
Van een iets mindere track naar één van de hoogtepunten, wat mij betreft, “THERE’S NO TURNING BACK TIME”. Mooie rustige opbouw, indrukwekkend instrumentale break met synthesizer solo, tempowisselingen, briljant gedaan! “ST. QUARANTINE” is een pakkende poprocker, “LITTLE DID WE KNOW” is een wat stevigere rocker met mooi gitaarwerk en “ALWAYS TIME” is weer een ballad. De eerste track die uitgebracht werd van dit album was “THE ISLE OF MISANTHROPE”, een boeiende progressieve rock song die ook weer de hoogtepunten van de carrière van de nu 74 jarige muzikant voorbij laat komen. Al het goeds van Styx verpakt in een prachtig nummer, mooie opbouw, heerlijke arrangementen, hemelse koortjes, alleen de fade-out en het feit dat dan het laatste kleine stukje van het liedje volgt, vind ik persoonlijk iets minder goed gedaan. Dit is slechts een klein minpuntje. In “GRAND FINALE” grijpt hij in net geen 2 minuten subtiel terug op het beste Styx album, “THE GRAND ILLUSION”.
Dennis DeYoung brengt een week voordat zijn voormalige Styx vrienden dat ook zullen doen, een album uit, dat kwalitatief op hetzelfde niveau zit als volume 1 en ondanks dat hij heeft aangekondigd dat dit zijn afscheidsalbum is, hoop ik dat hij van het maken van deze albums energie en inspiratie heeft gekregen, om te gaan voor een volume 3. Wat een heerlijk album!

Dennis DeYoung werd op 18 februari jl. 73 jaar jong en op die leeftijd komt de in Chicago, Illinois, USA geboren zanger/toetsenist met de opvolger van het in 2007 verschenen “ONE HUNDRED YEARS FROM NOW”. In 1972 bracht hij samen met de broers Chuck en John Panozzo, James Young en John Curulewski het eerste Styx album uit. In deze band ontwikkelde DeYoung zich als een geweldige toetsenist, maar zeker ook als een zanger met een een bijzonder mooi stemgeluid. Vibratie, geweldig bereik en een geheel eigen geluid. Door de jaren heen werden de bijdragen van DeYoung bij Styx meer en meer de songs die hits zouden kunnen worden, zoals “BABE”, “THE BEST OF TIME” en “SHOW ME THE WAY”. Vanaf de jaren ’80 was de samenstelling van Styx aan verandering onderhevig en tegen het einde van de jaren ’90 was het definitief exit voor DeYoung bij de band die hij mede had opgericht. Een rechtszaak volgde, maar dat leidde niet tot een terugkeer. Als solo artiest was hij niet erg actief, want sinds het midden van de jaren ’80 bracht hij slechts een handje vol albums uit. Het eerste verscheen in 1985 met daarop de Nederlandse Top 40 hit “DESERT MOON”, een prachtig nummer. Daarna volgden 2 albums met pop/rock liedjes, een album met Broadway musical songs en een album met een zelfgeschreven musical, “THE HUTCHBACK OF THE NOTRE DAME”. Tenslotte verscheen dus 13 jaar geleden het reeds genoemde “ONE HUNDRED YEARS FROM NOW”, een geweldig album waar de geest van zijn voormalige band in veel songs rondwaart. Dat is ook het geval bij “EAST 26, VOLUME 1”. Samen met Jim Peterik, bekend van Ides Of March, Survivor en Pride Of Lions, heeft DeYoung 10 nieuwe songs opgenomen, die een vervolg zouden moeten krijgen, getuige het Volume 1 in de titel. Met “EAST OF MIDNIGHT” gaat het album geweldig van start, de krachtige stem van DeYoung, mooie toetsenpartijen, koortjes en een Styx-achtige melodie. “WITH ALL DUE RESPECT” begint wat vreemd, maar als het eenmaal echt start, blijkt het een echte lekkere rauwe rocksong te zijn. “A KINGDOM ABLAZE” is het langste nummer op “EAST 26, VOLUME 1”. De song bouwt langzaam op, een rustig begin, mooie vocale arrangementen en een prachtig uptempo stuk, waarna het tempo weer zakt, koorgezang en subtiel gitaarwerk volgt en daarna gaat het tempo weer ophoog. Briljante song! “YOU MY LOVE” is een mooie midtempo ballad, “RUN FOR THE ROSES” is ook een midtempo song met mooie samenzang, “DAMN THAT DREAM” is weer een rocker waarmee DeYoung prima uit de voeten kan en “UNBROKEN” is een uptempo song met een lekker swing. “THE PROMISE OF THIS LAND” begint rustig, maar ontwikkelt zich op een geweldige manier naar een krachtige rocksong met mooie toetsenbijdragen. Het één na laatste liedje is een duet met Julian Lennon, waardoor “TO THE GOOD OLD DAYS” iets Beatles-achtigs heeft. De echte afsluiter is de 2020 versie van de opener van “PARADISE THEATRE”, want dat begon met het korte “A.D. 1928”, nu is het nummer getiteld “A.D. 2020” en heeft het dezelfde melodielijn als het origineel. Wat zich vorig jaar al aandiende, toen Jim Peterik zijn solo album uitbracht, waarop Dennis DeYoung het nummer “PROOF OF HEAVEN” naar grote hoogte zong, komt op alle fronten uit op “EAST 26, VOLUME 1”: Dennis DeYoung is terug en laat zich van zijn beste kant zien. Niet alleen rustige songs en ballads, maar ook rockers komen voorbij. Overigens is de titel het huisadres waar DeYoung opgroeide in Rosewood, in het uiterste zuiden van Chicago. Op naar volume 2!!!!

De uitvinding en zeker de toevoeging van de synthesizer, heeft veel voor de ontwikkeling van de popmuziek betekend. Geleidelijk werd het instrument een vaste waarde en muzikanten ontdekten steeds meer de mogelijkheden van het apparaat. Binnen de symfonische rock was en is het bijna een musthave, bij de new wave was het een toevoeging die al snel niet meer weg te denken was.

Toen zanger Dave Gahan en de toetsenisten Martin Gore, Andy Fletcher en Vince Clark Depeche Mode begin jaren tachtig creëerden, werd het viertal binnen de synth-pop geschaard, maar wel één met new wave invloeden. Vince Clark verliet na een paar jaar de uit Basildon, Essex in Engeland afkomstige band. Hij formeerde Yazoo samen met Alison Moyet en later Erasure met Andy Bell. Zijn vervanger was Alan Wilder en met zijn vieren brachten ze een reeks albums en singles uit. Ze scoorden grote hits met "PEOPLE ARE PEOPLE", "SOMEBODY", JUST CAN'T GET ENOUGH" en "ENJOY THE SILENCE". Van de 14 albums die ze tot nu toe uitbrachten, zijn "MUSIC FOR THE MASSES" uit 1987 en het uit 1993 afkomstige "SONGS OF FAITH AND DEVOTION" publieksfavorieten. Wilder, die ook drums bespeelde, vertrok in 1995 en Fletcher, naast toetsenist ook bassist, overleed in mei 2022, waarmee abrupt een einde kwam aan zijn veertig plus dienstjaren van Depeche Mode.

Voor het vijftiende album zijn dus alleen Gahan en Gore overgebleven en zij hebben het nieuwe album samen met een aantal gastmuzikanten gemaakt. Het album is getiteld "MEMENTO MORI", dat vrij vertaald "Bedenk Dat Je Sterfelijk Bent" betekent. Het schijfje, in een Anton Corbijn hoes gestoken, herbergt twaalf nieuwe tracks en heeft een speelduur van iets meer dan vijftig minuten. "MY COSMOS IS MINE" is de start, een donkere sfeer gecombineerd met diverse geluiden en minimale instrumentatie. Dit blijft gedurende het grootste deel van het nummer intact. Een subtiele synthesizer riedel leidt "WAGGING TONGUE" dat zich ontwikkelt als een heerlijke synth-pop track. Midtempo gecombineerd met een fijne melodielijn. "GHOSTS AGAIN" vind ik een heerlijk nummer, goed gezongen, interessante variatie en de melodie is pakkend. De eerste ballad is "DON’T SAY YOU LOVE ME", compleet met galmende zang en fantastische arrangementen. Een heerlijk ritme en synth loopje zijn de basis van "MY FAVOURITE STRANGER", opgeluisterd met een gitaarsound. Net zoals de voorgaande drie nummers, is track #6, "SOUL WITH ME" verrijkt met een strijkers trio. Het geeft vooral deze ballad een extra sfeertje mee. Ook prachtig gezongen trouwens.

"CAROLINE'S MONKEY" heeft een donkere sfeer, is prettig gearrangeerd met niet te veel instrumenten. Het ritme dat Depeche Mode gebruikt in "BEFORE WE DROWN" vind ik aanstekelijk en pakkend. De aankleding van het midtempo nummer doet de rest. Dat tempo gaat in "PEOPLE ARE GOOD" omhoog. De aanpak is minimalistisch, zoals het bij pure synth-pop past, heerlijk nummer. "ALWAYS YOU" begint met een fijn ritme en ook in deze track wordt gebruik gemaakt van het strijkers trio. Wat ik zo gaaf van deze muziek vind, is dat de invulling soms zo heerlijk kaal is. Onder de noemer "Less Is More", je hoeft niet alles op te vullen met allerlei instrumenten en geluiden. Net iets boven de vier klokt "NEVER LET ME GO". Het heeft een iets afwijkende zanglijn, een overstuurde gitaarsound en een sombere aankleding. Met het vier en een halve minuut durende "SPEAK TO ME" wordt "MEMENTO MORI" afgesloten. Een beklemmende song die toewerkt naar een passend einde.

Depeche Mode is niet een band die ik van binnen en buiten ken. Ze gaan al wel 40 jaar met mij mee, ik heb ze op een afstandje gevolgd en af en toe wisten ze mij ongelofelijk te ontroeren, bijvoorbeeld door de single "PRECIOUS" in 2005. Op een aantal momenten op dit album is dat ook het geval. Prachtige, beklemmende melodieën, een soort somberheid die niet depressief overkomt, er gaat toch iets positiefs vanuit. Daarbij zijn enkele songs van een overweldigende schoonheid en dat maakt dat "MEMENTO MORI" een erg mooi album is geworden. Vanuit iets negatiefs, het overlijden van een bandlid, hebben Gahan en Gore dat toch maar mooi voor elkaar gebokst.

Nadat de 4 leden met elkaar gespeeld hadden bij Delaney & Bonnie and Friends en er een klik was, besloten ze om samen een band op te richten. Gitarist/zanger Eric Clapton had eind Cream achter zich gelaten (de band werd ontbonden) en vond in zanger/toetsenist Bobby Whitlock, bassist Carl Radle en drummer Jim Gordon liefhebbers voor de blues en besloten om een aan de eind jaren 50. Begin jaren 60 herinnerende naam te kiezen voor hun band en dat werd Derek & The Dominos. Op 9 november 1970 verscheen het debuut, en naar later bleek enige album “LAYLA AND OTHER ASSORTED LOVE SONGS”. Het als dubbelalbum uitgebrachte meesterwerk bevat 14 tracks, waarvan het merendeel nieuw geschreven en een aantal covers, zoals het door Jimmy Cox geschreven “NOBODY KNOWS YOU WHEN YOU’RE DOWN AND OUT”, “HAVE YOU EVER LOVED A WOMAN” van Billy Miles en “LITTLE WING” van Jimi Hendrix. Het album blinkt uit in frisheid en spelplezier. Het viertal heeft elkaar gevonden in een gezamenlijk doel, een actuele bluesplaat opnemen en daarin zijn ze op alle fronten geslaagd. De variatie in tempo, het gebruik van de instrumenten, waarvan de gitaar natuurlijk het belangrijkste is, maar ook de toetsenbijdragen van Whitlock zijn smakelijk en indrukwekkend. De single, in Nederland overigens niet verder gekomen dan de tipparade, “LAYLA” is het bekendste nummer van deze klassieker en groeit ook als losse track uit tot een klassieker. Voornamelijk door het prachtige tweede deel van de song, waarin een heerlijke slide gitaar het nummer dat extra’s geeft, waardoor het nog mooier wordt. ”BELL BOTTOM BLUES” is ook zo’n tot klassieker uitgegroeide song, geschreven door Clapton en Whitlock. Snerpende gitaren, slowblues, samenzang en een gastrol voor Allman Brothers Band gitarist Duane Allman, die overigens in 1971 overleed bij een motorongeluk. Voor liefhebbers van blues, gespeeld door rasmuzikanten, is “LAYLA AND OTHER ASSORTED LOVE SONGS” een absolute must. De echte blues is trouwens ook van toepassing op 2 van de vier leden van Derek & The Dominos. Bassist Radle overleed in 1980 aan de gevolgen van overmatig alcohol en drugsgebruik en drummer Jim Gordon stak in 1983 zijn moeder dood en werd daarvoor veroordeeld tot een gevangenisstraf van 16 jaar. Hij zit nog steeds gevangen, in een psychiatrische kliniek, vanwege de diagnose schizofrenie. Zowel Clapton als Whitlock maken nog steeds muziek en vooral Clapton leeft gezonder dan in de periode dat hij dit album maakte, maar alle ellende op het gebied van de liefde en verslavingen, zorgde wel voor een doorleefd album.

Een combinatie van componist en gitarist Mike Slamer en zanger Andrew Freeman heeft een meer dan prima rockalbum voort gebracht, onder de naam Devil’s Hand. Slamer heeft onder andere Steelhouse Lane en Seventh Key als projecten achter zijn naam staan en bracht ook een geweldig solo album uit, “SLAMER” met Terry Brock als zanger. Freeman is een zanger met een enorme strot en die laat hij dan ook regelmatig horen op het debuut van de 2. “DEVIL’S HAND” is een typisch Slamer album, want zijn composities en gitaarspel zijn voor de kenners herkenbaar, maar mede door Freeman is het allemaal wat steviger dan gebruikelijk. Melodic rock met een rauw randje, maar het blijft melodisch. Het album kwam half december vorig jaar uit en op het voor de AOR/melodic rock bekende label Frontiers. Twaalf prima, stevige songs die voor ruim 50 minuten genot zorgen…

Dire Straits had zich, voordat "LOVE OVER GOLD" op 20 september 1982 verscheen, een vaste plaats veroverd in de muziekwereld. Nederland was in 1978 het eerste land dat de kwaliteiten van het Engelse viertal herkende, "SULTANS OF SWING" kwam in augustus 1978 in de Top 40 en bereikte een tiende plaats. In oktober van dat jaar volgde het debuutalbum, "DIRE STRAITS".

Mark Knopfler als zanger en lead gitarist, zijn broer David op slaggitaar, bassist John Illsley en drummer Pick Withers lieten een nieuw geluid horen op het door Muff Winwood geproduceerde album. Een combinatie van rootsrock, blues en songs in de stijl van J.J. Cale, vermengt met new-wave elementen. De negen nummers laten een interessante diversiteit horen en zetten Knopfler als gitarist meteen op de kaart. De opvolger "COMMUNIQUE" verschijnt binnen jaar, in juni 1979 en laat een zelfde stijl horen. Van dat album wordt "LADY WRITER" een hit in Nederland. Iets meer dan een jaar later komt "MAKING MOVIES" uit. Een album dat een iets ander geluid laat horen. "TUNNEL OF LOVE" komt in een ingekorte versie op single, de albumversie klokt ruim acht minuten. Op één of andere manier klinkt het geheel gelikter, met meer pop invloeden, of moet ik commerciëler zeggen? Hoe dan ook, ook dat album is weer een succes. Het duurt twee jaar alvorens de Engelsen weer iets van zich laten horen. Er is wat betreft bezetting wel wat gebeurt. David Knopfler heeft de band in aanloop naar "MAKING MOVIES" verlaten, Hal Lindes is op dit album zijn vervanger. Om het bandgeluid completer te maken, is Alan Clark aangetrokken. De toetsenist laat zich op het vierde album meteen gelden.

Voorafgaand aan de release van "LOVE OVER GOLD", komt de single "PRIVATE INVESTIGATIONS" uit en wordt de eerste, en tot nu toe enige Nederlandse nummer 1 hit. Het album duurt net iets meer dan 41 minuten en gaat van start met het beste nummer, wat mij betreft, dat Dire Straits gemaakt heeft, “TELEGRAPH ROAD”. Het is een soort schilderij dat gedurende ruim 14 minuten geschilderd wordt, laag voor laag, emotie over emotie. Prachtige solo’s op gitaar, akoestisch, maar zeker ook elektrisch, Alan Clark heeft een prominente rol, zijn pianospel geeft het nummer precies de juiste lading mee. De opbouw is ook geweldig, die zorgt ervoor dat de spanningsboog gespannen blijft…wat een fantastisch nummer. “PRIVATE INVESTIGATIONS” is een korte speelfilm, bekeken vanuit het oogpunt van de privé detective. Rustige opbouw, waarin je de spanning voelt en in het tweede deel wordt het iets ruiger, zonder dat het over de top gaat. Klasse song, waarin Knopfler laat horen een briljante gitarist te zijn.

“INDUSTRIAL DISEASE” is een uptempo rocker, lekker gitaarwerk, mooie toetsenwerk en een pakkend ritme. In het titelnummer “LOVE OVER GOLD” komen de sferen van de eerste twee nummers op sublieme wijze samen. Pianospel, akoestische en elektrische gitaar, prominent drumwerk van Withers en een prachtige melodie. Bijna acht minuten klokt de afsluiter, “IT NEVER RAINS”, een rocker waarin Knopfler op een Bob Dylan achtige manier zingt. Het orgelspel van Clark is prachtig en ook hierin kun je weer genieten van een geweldige gitaarsolo.

“LOVE OVER GOLD” was de volgende stap in de ontwikkeling van Dire Straits, die wilden voorkomen in herhaling te vallen en dat is met dit album gelukt. Begin 1983 bracht de band de swingende rocker "TWISTING BY THE POOL" uit, top 10 in Nederland en begin 1984 kwam het prachtige live album "ALCHEMY" uit. In 1985 traden ze definitief toe tot de groten der aarde dankzij de millionseller "BROTHERS IN ARMS". Met "ON EVERY STREET" uit 1991 kwam een einde aan Dire Straits. Er volgde na dit album een uitgebreide wereldtournee, maar daarna ging Mark Knopfler solo en is er, tot op dit moment, geen nieuw Dire Straits album meer verschenen. "LOVE OVER GOLD" was volgens mij een soort opmaat tot het mega succes van de tweede helft van de jaren tachtig. Een prachtig album met enkele nog steeds glimmende juweeltjes.

Het derde album van Doe Maar, sinds de komst van zanger en bassist Henny Vrienten, verscheen in een periode dat de band de druk van de, vooral jonge fans, eigenlijk niet meer aan kon. Ze werden achtervolgd, belaagd en van een normaal leven was geen sprake meer. Dat ze met het op 11 maart 1983 verschenen “4US” een album hebben kunnen maken, dat het tot een topper in de Nederpop wist te schoppen, is een kwaliteit op zich. De populariteit van Doe Maar was sinds “SKUNK”, dat in 1981 verscheen, groter en groter geworden en bereikte met “DORIS DAY EN ANDERE STUKKEN”, uit 1982, een voorlopig hoogtepunt. Met de nummer 1 hit “DE BOM”, eind 1982, nam de aandacht alleen maar toe en ook de media aandacht en merchandising nam hysterische vormen aan. De sound van “4US” is wel Doe Maar, maar er zit ook wel een soort groei naar andere stijlen dan ska en reggae tussen. De teksten gaan over volwassen problematieken, zoals overspel, verslaving en ouder worden. Toch zingen de jonge fans van de band de teksten luidkeels mee, wat voor een maar steeds groeiende populariteit zorgt. “4US” is een zeer gevarieerde plaat geworden, met vrolijke tracks, die worden afgewisseld met meer beklemmende songs, zoals het voor voormalig drummer René van Collum geschreven “HEROÏNE”. Met “PA” scoort de band zijn tweede en tevens laatste nummer 1 hitsingle in de Nederlandse Top 40. In 1984 verscheen “MACHO”, dat eigenlijk de voorloper had moeten zijn op een nieuw album, maar de band trok de druk die het succes met zich mee bracht, niet meer en nam op 14 april van dat jaar afscheid van zijn publiek. In 2000 kwam de band weer terug, trad 16 keer op in een uitverkocht Rotterdam Ahoy, bracht een prachtig nieuw album uit, “KLAAR”, en daarmee waren ze weer terug. Op gezette tijden treedt Doe Maar op, maar een nieuw album zal er vermoedelijk niet meer verschijnen, daarmee zijn ze ‘klaar’. We moeten het dus doen met onder meer “4US” en dat is geen straf!

De inmiddels 71 jarige Donald William Felder heeft recent zijn derde solo album uitgebracht. In 1974 trad de in Gainsville Florida USA geboren gitarist toe tot The Eagles, nadat hij op de song “GOOD DAY IN HELL” de slide gitaar partijen had toegevoegd. Op “ONE OF THESE NIGHTS” was hij volledig lid en is hij op elke track te horen, waarbij hij zelfs als lead vocalist op “VISIONS” te bewonderen is. Hij wilde zelf vaker de lead vocals op Eagles songs voor zijn rekening nemen, maar vooral Glen Frey en Don Henley zagen dit niet zitten. Langzaam kwam er meer en meer onenigheid in de zeer succesvolle Amerikaanse band, wat in 1980 resulteerde dat de band er mee stopte. In zijn Eagles jaren was hij onder meer als sessie gitarist te horen op albums van Andy Gibb, J.D. Souther en Bob Seger & The Silverbullet Band. In 1983 bracht Felder zijn eerste solo album uit, “AIRBORNE”. Een prachtig rockalbum met 8 door hemzelf geschreven én gezongen songs. Daarna was hij tot aan de reünie van The Eagles vooral werkzaam als sessiemuzikant. Hij is te horen op albums van Stevie Nicks, Barbra Streisand, Diana Ross en Joe Walsh. Na het zeer succesvolle Eagles album “HELL FREEZES OVER” ging hij met deze band op wereldtournee, maar oud zeer kwam snel weer bovendrijven wat in een ontslag resulteerde in februari 2001. Daarna bleef het lang stil rondom de gitarist, maar gelukkig was er in 2012 een prachtig teken van leven, de release van zijn tweede album, “ROAD TO FOREVER”. Een opnieuw prachtige plaat met een keur aan gastmuzikanten, zoals Crosby, Stills & Nash, Steve Lukather, David Paich, Steve Porcaro (alle 3 Toto) en Tommy Shaw (Styx). Nu, 7 jaar na de release van dat album, ligt “AMERICAN ROCK ‘N’ ROLL” in de winkels en opnieuw krijgt Don Felder een grote groep bevriende muzikanten op de been, om hem te helpen. Onder andere zijn Slash, Alex Lifeson (Rush), Richie Sambora (ex-Bon Jovi), Sammy Hagar, Joe Satriani en Peter Frampton te horen op de 11 songs van dit prachtige album. Pure stevige melodic rock als het titelnummer en “ROCK YOU”, ballads als “FALLING IN LOVE” en “THE WAY THINGS HAVE TO BE”, poprockers als “HEARTS ON FIRE”, “LIMELIGHT” en “SHE DOESN’T GET IT”, latinpop in “LITTLE LATIN LOVER” en Eagles-achtige pop in “SUN”. Een zeer gevarieerde en goed gemaakte plaat, waarbij Don Felder in alle songs de lead vocalen voor zijn rekening neemt. Zijn stem is wat beperkt in bereik, maar heeft een licht hees, rauw randje, waarmee hij de songs iets extra’s meegeeft. “AMERICAN ROCK ‘N’ ROLL” bewijst nog maar eens dat Don Felder niet onder doet voor zijn voormalige Eagles maatjes en zijn zeer herkenbare gitaarwerk doet de rest…wat een prachtplaat!

In 1981 gingen Donald Fagen en Walter Becker uit elkaar en kwam er een einde aan 10 succesvolle Steely Dan jaren, met enkele hits en 7 prachtige albums. Donald Fagen begon met zijn solo album, dat op 1 oktober 1982 werd uitgebracht. “THE NIGHTFLY” groeide vrijwel meteen uit tot een klassieker, waarop Fagen zijn grote talent liet horen op 8 prachtige gecomponeerde, ingespeelde en geproduceerde songs. De inmiddels 70 jarige zanger, toetsenist en componist liet het album produceren door Gary Katz, die ook alle Steely Dan albums produceerde. Het naar jazz neigende geluid geeft het album een heerlijke laid-back sfeer, maar ook westcoast is niet ver weg. Met de single “I.G.Y.” gaat het album fantastisch van start en geeft meteen aan wat je van de rest kunt verwachten. Heerlijke “feel” in dit nummer, dat zelfs in Nederland in de Top 40 wist te komen. De 2e single was “NEW FRONTIER”, dat bleef steken in de tipparade. Ook dit nummer heeft een lekkere beat en dito “feel”. Door die “feel” heeft het hele album een positief geluid en draagt het bij aan een goed humeur. Het zit allemaal knap in elkaar, soms wat bijzondere arrangementen, maar het is van de eerste tot de laatste minuut een uitermate knap staaltje pop/rock/jazz en Donald Fagen liet ook meteen horen, zonder zijn vaste maatje Walter Becker te kunnen. In 2000 kwamen zij echter weer als Steely Dan terug met “TWO AGAINST NATURE” en vanaf dat moment wisselde Fagen zijn solo carrière af met Steely Dan. Dat is nu echter voorbij, aangezien Becker in september 2017 overleed. “THE NIGHTFLY” zal waarschijnlijk zijn grootste solo succes blijven…geen schande overigens!

Geoffrey Downes zou je kunnen kennen als toetsenist bij onder andere The Buggles, Yes en Asia en zanger/gitarist Chris Braide als songwriter voor Britney Spears en Beyoncé. Samen hebben ze als Downes Braide Association (D.B.A.) vorige week hun vierde album uitgebracht, getiteld “HALCYON HYMNS”, opnieuw met een prachtige hoes die getekend is door Roger Dean, bekend van hoezen van onder andere Yes, Asia, Uriah Heep en Focus.
Op de eerste drie albums hebben ze een eigen stijl gecreëerd, die het midden houdt tussen progressieve rock en electropop. Dat is op “HALCYON HYMNS” niet anders. In ruim een uur komen 12 tracks aan je voorbij, waarbij de geest van de bands waar Downes deel van heeft uitgemaakt (of nog steeds doet) in rond waart. Zo hoor je typische Yes koortjes in “BEACHCOMBERS”, in meerdere songs de toegankelijke melodieën die bij Asia ook te vinden zijn, maar vooral zijn het zeer luisterbare songs. De stem van Braide vind ik geweldig. Ik leerde hem kennen op het album van The Producers uit 2012, waarna hij opdook met Downes in dit project en hij in 2014 een prachtig solo album uitgebracht heeft. Hij heeft een stem die flink de hoogte in kan, waarmee ik de vergelijking met The Buggles verklaar. De muziek is meer pop, met soms lange songs, waaronder het bijna 12 minuten durende “REMEMBRANCE”, 5 songs die boven de 5 minuten klokken en één ultra korte, het 35 seconden durende “EPILOGUE”.
“LOVE AMONG THE RUINS” opent met een statement van Barney Ashton Bullock waarna het nummer pas echt begint. Een mooi popliedje, prachtig gezongen door Braide en dat geldt voor alle songs op dit album. Wat ook in meer liedjes voorkomt, zijn de koortjes, die allemaal passend zijn en goed klinken. De gitaarsolo is kort, maar smaakvol, waarna hij even later in volle hevigheid terugkeert voor een langere periode, mooi! “KING OF THE SUNSET” is rustiger van tempo en Braide krijgt vocale ondersteuning van Big Big Train zanger Dave Longdon, die ook al op het vorige album van D.B.A. te horen was, “SKYSCRAPER SOULS”. De mandoline tegen het einde van het nummer is goed gevonden en geeft een folkachtige sfeer aan dat deel. ”YOUR HEART WILL FIND A WAY” is een prima voorbeeld hoe je een goed liedje maakt, zang en instrumentarium is in perfecte balans en de toetsentapijtjes van Downes zijn voor de Asia kenners zeer herkenbaar. “HOLDING THE HEAVENS” is met bijna 8 minuten het één na langste nummer en heeft een lang, rustig intro waarna Braide met een geweldige zanglijn komt, waarbij hij op de toppen van kunnen zingt. “BEACHCOMBERS” is een poppy liedje met mooi gitaarwerk en dus een Yes link door de koortjes, in het rustige “WARM SUMMER SUN” horen we Marc Almond in een mooie vocale bijdrage, het 7 minuten durende “TODAY” heeft weer een aanstekelijke melodie, wat het tot een progressief popliedje maakt. Het prachtige Beatleske gitaarwerk stuwen het liedje tot grotere hoogte, waarna een prachtige, lange gitaarsolo volgt.
“HYMN TO DARKNESS” is kort, maar wel mooi, “SHE’LL BE RIDING HORSES” is een pop/rock liedje met een lekker ritme en prachtige melodie en gelaagde zangpartijen, “LATE SUMMER” is met 2 en een halve minuut kort en heeft een serene sfeer en daarna is het tijd voor de langste track op “HALCYON HYMNS”, “REMEMBRANCE” begint met een gesproken deel, waarna de song zich tot een topper op het album ontwikkelt, geweldig gezongen, veel gesproken stukken, mooie melodie, kleine tempowisselingen en interessante instrumentale delen. “EPILOGUE” is ultrakort, 2 gezongen regels en dat was het dan.
Het album groeit met elke luistersessie, maar bereikt net niet het niveau van album #3, “SKYSCRAPER SOULS”, maar het kan de concurrentie met “PICTURES OF YOU” (2012) en “SURBURBAN GHOSTS” (2015) goed aan en is weer een topper in het steeds groter wordende oeuvre  van D.B.A.!

Het derde album van de samenwerking tussen Asia/Yes/Buggles toetsenist Geoff Downes en zanger Chris Braide verscheen eind november 2017. “SKYSCRAPER SOULS” verschilt behoorlijk in vergelijking met de eerste 2 albums die onder de naam Downes Braide Association verschenen, “PICTURES OF YOU” in 2012 en “SUBURBAN GHOSTS” in 2015. Waar die eerste 2 voornamelijk met synthesiser en drumcomputer waren gemaakt en veel overeenkomsten hadden met The Buggles, hebben de heren op dit nieuwe album gebruik gemaakt van muzikanten als drummer Ash Sloan en gitarist Dave Colquhoun. Daarnaast is er in elk nummer een gastvocalist te horen, zoals Kate Pierson (van de B’52’s, Andy Partridge (XTC), Marc Almond en David Longdon van Big Big Train. Dit alles zorgt ervoor dat het album meer variatie laat horen dan de vorige albums, maar wel als één geheel klinkt. De smaakvolle toetsen bijdragen van Geoff Downes geven de nummers een bepaalde sfeer en de stem van Chris Braide voegt emotie en power toe. Deze man schreef songs voor onder andere Christina Aguilera, Britney Spears, Selena Gomez, David Guetta en Beyoncé, maar maakte ook onder de naam This Oceanic Feeling een progressieve popplaat, die een andere kant van Braide laat horen. De term “progressieve popplaat” kun je ook op “SKYSCRAPER SOULS” plakken, want het geheel heeft wel een symphonische, progressieve feel, maar de songs zijn melodieus en aanstekelijk. Op de valreep van 2017 een album dat in mijn persoonlijke top 10 van 2017 is gekomen en de komende maanden zijn rondjes in mijn cd-speler zal blijven maken.

"Album Releases", door Marco van Lochem
Album: SURBURBAN GHOSTS – downes braide association
Op 10 juli jl. recenseerde in het album “UNIVERSAL MIND” van de band The Oceanic Feeling, met daarin zanger en componist Chris Braide. In de afgelopen 3 en een half jaar dat ons programma bestaat, zijn albums met hem erbij vaker gerecenseerd. In 2012 als onderdeel van The Producers en met Asia en Yes toetsenist Geoff Downes als D.B.A. en vorig jaar toen Braide een solo album uitbracht. Nu is er dan een tweede album als D.B.A, alleen noemen ze zich nu voluit Downes Braide Association. Downes zorgt op “SURBURBAN GHOSTS” voor de prachtige keyboard partijen en Braide zingt zoals we dat inmiddels van hem gewend zijn, geweldig! Wat een stem heeft die man…de muziek heeft absoluut raakvlakken met een vroeger project van Geoff Downes, The Buggles, toen sames met Trevor Horn. Synthesiser pop, met veel progressieve invloeden…Braide heeft weer een prachtige plaat uitgebracht, wat een talent!

Duff McKagan is de bassist van de Amerikaanse rockers Guns N’ Roses en maakt al jarenlang deel uit van de band, de succesvolle eerste periode en ook nu is hij weer lid van GNR. Op 5 februari 1964 werd hij als Michael Andrew McKagan geboren in Seattle USA en maakte al op jonge leeftijd deel uit van bandjes, zoals enkele punkbandjes en vanaf 1985 dus in de succesvolle band Guns N’ Roses. Met die band scoorde hij met de albums “APPETITE FOR DESTRUCTION”, “G N’ R LIES” en de 2 “USE YOUR ILLUSION” albums uit 1991. De hits van de GNR waren stevige rockers, maar ook rustige ballads of rockballads. Op zijn nieuwe solo album is het vooral de sfeer die bepalend is. Rustige liedjes in de beste Americana stijl. Teksten die gaan over de wereldse problemen, zoals schietpartijen op scholen en mishandeling van vrouwen. De problemen die in Amerika aan de orde van de dag zijn, getuige de recente schietpartij in Virginia op 1 juni jl. Blazers, koortjes, steelguitar, viool, alles komt voorbij en de titel van het album, “TENDERNESS” dekt de lading volledig. Dit is niet de drugs gebruikende hardrocker Duff McKagan, maar de een inmiddels 55 jaar oude man die vader is van 2 dochters, die zich zorgen maakt over de wereld anno 2019. Het is overigens geen Klaagmuur of een album vol negativiteit, dat heeft McKagan voorkomen door prachtige muziek te componeren bij die teksten. Erg mooie en verrassend album.

De rockband The Dukes Of The Orient is ontstaan uit de restanten van Asia Featuring John Payne en G.P.S., 2 bands waarin zanger en bassist John Payne deel van uit maakte. Payne werd begin jaren ’90 de vervanger van John Wetton in Asia en maakte met die band 5 studio-albums in de periode 1992 tot en met 2004. Toen kwam de originele line-up van Asia weer bij elkaar en moest Payne het veld ruimen. Hij bleef muziek maken en met album “WINDOW TO THE SOUL”, dat hij maakte onder de naam G.P.S., nam hij op met onder andere gitarist Guthrie Govan. Nu ligt het gelijknamige album van de band The Dukes Of The Orient in de winkels en John Payne neemt alle lead vocalen voor zijn rekening, en natuurlijk ook de basgitaar. Prominente rol heeft ook toetsenist Erik Norlander, die met zijn key solo’s regelmatig laat horen dat hij een geweldige toetsenist is. Op drums is Jay Schellen te horen en 4 verschillende gitaristen verdelen de partijen op de 8 tracks van dit ruim 52 minuten durende schijfje. De stijl is melodieuze rock, met progressieve elementen. De stem van Payne is een genot om naar te luisteren en net zoals in zijn Asia tijd weet hij de songs te voorzien van prachtige melodieën, die zich als muzikale oorwurmpjes in je geheugen nestelen. Dit is één van de toppers op het gebied van de melodieuze rock en zal bij menigeen in het jaarlijstje van 2018 staan.

Dukes Of The Orient is een band rond zanger en bassist John Payne, van 29 september 1958, en keyboard wizzard Erik Norlander, geboren op 26 juli 1967. De 2 zaten ook onder andere in de band G.P.S., die helaas maar 1 studio-album uitgebracht heeft. “FREAKSHOW” is het tweede album van het duo, dat aangevuld wordt met een 3 tal muzikanten, drummer Frank Klepacki, gitarist Alex Garcia en saxofonist Eric Tewalt. De heren gaan op de opvolger van het titelloze debuutalbum uit 2018 verder waar ze toen gestopt zijn, met het produceren van 10 krachtige melodische rock songs, die bijna allemaal een progressief karakter hebben. De zang van Payne is opnieuw krachtig en zorgt ervoor dat de songs ook wel aan de Asia tijd doen denken, toen Payne daar de leadvocalen van John Wetton overnam. Norlander is verantwoordelijk voor zeer smaakvolle toetsen bijdrage, en dat is aan de Amerikaan wel toevertrouwd. Op “FREAKSHOW” is ook voor de saxofoon een belangrijke rol weggelegd, in tegenstelling tot het debuut. Het album gaat van start met een klassieke rocksong, “THE DUKES RETURN” met een aanstekelijke melodie en een mooie saxofoonsolo. “THE ICE IS THIN” is een mooi rocksong met een iets rustiger tempo en een solo de talkbox, “FREAKSHOW” begint een kenmerkende Norlander toetsensolo die later nog een keer terug komt is dit heerlijke rocknummer met ook weer een saxofoon solo. “THE MONITORS” is een typische John Payne rocksong, stuwende bas, heerlijke melodielijn en geweldig gezongen, “MAN OF MACHINE” is het op één na langste nummer van het album en gaat rustig van start waarna het zich ontwikkelt tot een heerlijke proggy rocksong met saxofoon en gitaarsolo, “THE LAST TIME TRAVELLER” klokt ook bijna 7 minuten en is een song die een prachtige opbouw heeft met halverwege een werkelijk schitterend instrumentaal deel. “A QUEST FOR KNOWLEDGE” is een rocksong met een paar goed geplaatste tempowisselingen, mooie samenzang en een gitaar-, saxofoon- en toetsensolo, “THE GREAT BRASS STEAM ENGINE” is een instrumentale rocksong met alles wat de band zo interessant maakt. “WHEN RAVEN CRY” is een zeer melodieuze rock song met poppy invloeden, tempowisselingen en mooi pianowerk. “UNTIL THEN” is met zijn bijna 8 minuten het langste nummer van “FREAKSHOW”. Rustige opbouw met emotionele zang van Payne en louter piano begeleiding, na bijna 2 minuten vallen de drums in en krijg je een prachtige toetsensolo voorgeschoteld, langzaam ontwikkelt het nummer zich en werkt het zich naar een climax toe. Na een mooi middenstuk met zang en gitaarsolo lijkt het erop alsof het tempo opgeschroefd wordt, maar dat gebeurt niet. Het tempo blijft op hetzelfde niveau en met zang en toetsensolo’s gaat het nummer naar het einde toe. Misschien is dit het enige, hele kleine minpuntje van “FREAKSHOW”, dat verder op alle fronten overtuigd. De Dukes Of The Orient hebben een flinke stap voorwaarts gemaakt, door het instrumentarium uit te breiden en de songs veel emotie en karakter mee te geven. Geweldig album!

De Engelse band Duran Duran vierde dit jaar het 40 jarig jubileum van hun debuutalbum, “DURAN DURAN”. Op dat album staan 2 klassiekers in hun oeuvre, “GIRLS ON FILM” en “PLANET EARTH”. In Engeland waren ze meteen succesvol en ook Australië omarmde de poppy new-wave sound van het vijftal. Op het tweede album “RIO” uit 1982 is het geluid iets meer uitgekristalliseerd en is het titelnummer geweldig en laten ze met “SAVE A PRAYER” horen dat ze ook prachtige, emotionele ballads kunnen maken.

Zanger Simon Le Bon, toetsenist Nick Rhodes, bassist John, gitarist Andy en drummer Roger Taylor vormden in die tijd line-up van Duran Duran. In Nederland hadden ze het eerste single succes met “IS THERE SOMETHING I SHOULD KNOW” in 1983 en een jaar later stonden ze met “THE REFLEX”, van het derde album “SEVEN AND THE RAGGED TIGER”, op de eerste plaats van de Top 40. Opvolger van die single was het voor hun atypische “THE WILD BOYS”, een werkelijk geweldig nummer, heavy drums, pakkend ritme en een bijzondere videoclip. Na het James Bond thema “A VIEW TO A KILL” viel de band uit elkaar en gaan Le Bon, Rhodes en John Taylor door en brachten in 1986 “NOTORIOUS” uit. Hierna werd het succes minder, maar in 1993 was daar plotseling, misschien wel hun beste single ooit, “ORDINARY WORLD” van het album dat de titel “THE WEDDING ALBUM” opgeplakt kreeg. Een weergaloze mooie rockballad. In 2004 verscheen het album “ASTRONAUT” met daarop de heerlijke, echte Duran Duran single “(reach up fort he ) SUNRISE”. Het bijzondere aan dit album was dat de line-up weer die was van de eerste succesvolle jaren. Sindsdien heeft Andy Taylor de band voor een tweede keer verlaten en brachten ze regelmatig albums uit.

Ik wil hier een speciale vermelding maken voor het werkelijk prachtige album “ALL YOU NEED IS NOW” uit 2011, waarop de band hun bandgeluid uit de jaren tachtig ingenieus weet te vermengen met de moderne sound. “FUTURE PAST” is het vijftiende album, opvolger van het, voor mij zeer teleurstellende “PAPER GODS” uit 2015. Te veel elektronica, waardoor de ziel uit de muziek was gehaald.

“FUTURE PAST” is een terugkeer naar het geluid van het genoemde “ALL YOU NEED IS NOW”, typisch Duran Duran met een duidelijke link naar deze tijd. “INVISIBLE” opent het album, dat 12 tracks heeft en ruim 51 minuten duurt. Als je gaat voor de deluxe versie, krijg je 15 liedjes voorgeschoteld. “INVISIBLE” is een modern klinkende pop song met een lekkere melodie, een goed begin. “ALL OF YOU” is een nummer met een heerlijke ‘drive’, pakkende melodie, één van de toppers van het album. Het niveau wordt vastgehouden met het 5 minuten durende “GIVE IT ALL UP”, een duet samen met de Zweedse zangeres Tove Lo. Mooie opbouw en Le Bon laat zich hierin vocaal gelden, hij kan zo mooi galmen en dat doet hij regelmatig, topsong! Opnieuw een 5 minuten song, “ANNIVERSARY”, dat ze samen, net zoals een aantal andere nummers, schreven met de Engelse DJ Alkan. Opnieuw een mooie opbouw en het refrein is typisch Duran Duran, je hebt het als een muzikaal oorwurmpje meteen in je ‘kop’ zitten. Het titelnummer is ook een topper, een ballad, schitterend gezongen, mooie baspartijen van John Taylor. Het tempo gaat flink omhoog met “BEAUTIFUL LIES”, dat een duidelijke link heeft met de Duran Duran hits uit de eerste helft van de jaren tachtig. Een pakkend en goed liedje. Toetsenist Nick Rhodes leidt “TONIGHT UNITED” in, het kortste nummer van "FUTURE PAST”. Opnieuw erg pakkend, uptempo en net zoals het voorgaande “BEAUTIFUL LIES” geschreven met de Italiaanse componist en producer Giorgio Moroder.

Gitarist van dienst op “FUTURE PAST” is Graham Coxon, die je zou kunnen kennen van Blur. Hij leidt het prachtige “WING” in. Dit zijn de nummers waardoor Duran Duran al jarenlang één van mijn favoriete “eighties” bandjes is. Le Bon mag weer galmen en de melodielijn is prachtig. Het tempo blijft hetzelfde in “NOTHING LESS”, Coxon mag even soleren en zangeres Barli heeft een kleine, maar toch wel duidelijke rol in dit mooie nummer. “HAMMERHEAD” is opnieuw een nummer met een midtempo, lekkere instrumentatie, mooie melodie, maar het gaat mis als de Engelse rapper Ivoriamn Doll met haar aandeel begint. Dit zorgt ervoor dat het voor mij het minst interessantste nummer op het album is. Gelukkig duurt de rap maar 22 seconden, waardoor er genoeg te genieten overblijft. Een bijzondere samenwerking is met de Japanse “all women” band Chai in “MORE JOY”. Het tempo gaat in dit electro-pop nummer weer flink omhoog, de drums zijn voorin de mix gezet en het aandeel van Chai blijft beperkt tot achtergrond zang en wat geschreeuw, maar het is wel goed gedaan. Het langste nummer is tevens het slotakkoord. Piano, bespeelt door pianist Mike Garson, die heeft samengespeeld met onder andere David Bowie, opent dit prachtige nummer. Prachtige melodielijn, drumcomputer begeleiding, ingetogen zang in het begin en het blijft een boeiend nummer waarin de piano leidend is.

Duran Duran heeft zich wat mij betreft volledig gerevancheerd voor het slappe voorgaande album. “FUTURE PAST” is een top album, waarbij de drie nummers op de deluxe versie ook zeker de moeite waard zijn. “VELVET NEWTON” is een synthpop liedje, “LAUGHING BOY” een new-wave -achtig nummer met een mooi refrein en “INVOCATION” is een kort, pakkende popsong.

Met “FUTURE PAST” kijkt Duran Duran terug op hun 40 jarige carrière, maar zeker ook naar de toekomst is wat dat betreft de titel perfect gevonden. De kwaliteit van het album is ook van dien aard, dat ze klaar zijn voor die toekomst!

De Engelse zangeres Mary Isobel Catherine Bernadette O'Brien is beter bekend onder haar artiestennaam, Dusty Springfield. Ze werd geboren op 16 april 1939 in West Hampstead Londen Engeland en groeide uit tot één van de grootste zangeressen uit de Engelse popmuziekgeschiedenis. Haar fenomenale stem, haar vermogen om het verhaal van de liedjes over te brengen en haar invloed op zangeressen zoals Duffy, Amy Winehouse en Adele maakt haar belangrijk. Ze gaf geluid aan de zogenaamde “white soul”, of “blue-eyed soul” en dat deed ze op een geweldige wijze.

Nadat ze was gestopt met het trio The Springfields, onder andere met haar broer Tom, ging ze voor een solo carrière. In 1963 kreeg die gestalte door de release van haar debuut single, “I ONLY WANT TO BE WITH YOU”, dat uitgegroeid is tot een klassieker en door menig artiest is gecoverd, zoals de Bay City Rollers, The Tourists (voorloper van de Eurythmics) en Samantha Fox. Veel singles en albums verschenen en ze scoorde grote hits met “I JUST DON’T KNOW WHAT TO DO WITH MYSELF” (1964), “LOSING YOU” (1964), “YOU DON’T HAVE TO SAY YOU LOVE ME” (1966) en “I CLOSE MY EYES AND COUNT TO TEN” in 1968.

Een jaar later verschijnt “DUSTY IN MEMPHIS”, haar vijfde studio-album dat terecht zal uitgroeien tot een klassieker in haar oeuvre. Het was de opvolger van “DUSTY…DEFINITELY”. In totaal staan er 11 liedjes op het album en klokt het 33 en een halve minuut. Dusty kreeg de 11 songs van verschillende songwriters, waaronder het duo Carole King & Gerry Goffin, Randy Newman en Burt Bacharach & Hal David. “JUST A LITTLE LOVIN’” opent het album, mooie orkestrale arrangementen en een voorbeeld van een nummer dat op het lijf van Dusty geschreven is, de emotie druipt ervan af. In “SO MUCH LOVE” gaat het tempo iets omhoog en de melodie in pakkend, waarna het lijflied van Dusty volgt, de internationale grote hit “SON OF A PREACHER MAN”. “I DON’T WANT TO HEAR ANYMORE” is weer een tranentrekker, prachtig gezongen, je voelt de pijn. Het tempo gaat weer iets omhoog in “DON’T FORGET ABOUT ME” waarin je kunt genieten van mooie blazerspartijen, gevolgd door het rustige “BREAKFAST IN BED”. Ik snap dat UB40 en Chrissie Hynde hier in 1988 een reggae versie van gemaakt hebben, daar leent het zich wel voor. Echter zal deze versie het origineel van Dusty nooit overtreffen. De opbouw, de blazers en de stem van haar zorgen daar wel voor. “JUST ONE SMILE” is weer zo’n liedje met een mooie opbouw, ze weet het vocaal spannend te houden, waarmee ze maar weer eens bewees een fenomeen te zijn. “THE WINDMILLS OF YOUR MIND” past haar ook weer als gegoten. Dit prachtige liedje was een jaar voordat dit album verscheen, te horen in de film “THE THOMAS CROWN AFFAIR”, gezongen door Noel Harrison. Dat is ook een mooie versie, maar ik prefereer deze van Dusty. Overigens won die filmversie een Oscar voor “Beste Originele Lied”. De Bacharach & David compositie “IN THE LAND OF MAKE BELIEVE” begint met minimale instrumentarium, conga’s bespeelt door Bobby Emmons zijn leidend en geeft het liedje een Caraïbische sfeer. “NO EASY WAY OUT” heeft door de arrangementen weer een sombere sfeer, wat ook wel geldt voor de albumsluiter “I CAN’T MAKE IT ALONE”, prachtig liedje trouwens.

De kunst bij artiesten zoals Dusty Springfield is om haar stem te koppelen aan geweldige songs, die zij dan naar nog grotere hoogte kunnen zingen. Dat is op “DUSTY IN MEMPHIS” optimaal gelukt. De opnames vonden in eerste instantie plaats in de American Sound Studio’s in Memphis, maar werden elders afgemaakt. Het album scoorde in het begin maar matig, ondanks het succes van “SON OF A PREACHER MAN”. Later groeide het uit tot een terechte klassieker. In 1987 maakte ze een opmerkelijke come-back aan de hand van de Pet Shop Boys, “WHAT HAVE I DONE TO DESERVE THIS” werd een grote hit. In 1990 stond ze voor het laatst in de Nederlandse Top 40 met de prachtige hit “IN PRIVATE”.

Ze stierf op 59 jarige leeftijd op 2 maart 1999 aan de gevolgen van borstkanker. Haar liedjes en dit album zullen ervoor zorgen dat de herinneringen aan Dusty Springfield altijd levend zullen blijven.

Judy Dyble is van 13 februari 1949 en was één van de oprichters van Fairport Convention en zong op het debuutalbum van deze Britse folk band. Dit vond allemaal in de tweede helft van de jaren ’60 plaats. Een vriendschap met Ian McDonald leverde voor haar ook niet de gewenste band op en nadat haar relatie met McDonald verbroken werd, veranderde de band waar ze op dat moment samen in zaten, langzaam in King Crimson. Ze bleef muziek maken, trok zich op een gegeven moment terug uit de muziek, maar in 2003 kwam ze terug en bracht meerdere albums uit. In november 2019 maakte ze bekend dat ze leed aan longkanker.
In 2015 zag ze de progressieve rock band Big Big Train aan het werk. Deze band maakt al jarenlang geweldige albums, die soms ook wel folky invloeden hebben. Ze hierna één ding zeker, ze wilde met hun frontman David Longdon samenwerken.
Gelukkig is dat ervan gekomen, anders hadden we niet kunnen genieten van een prachtige kruisbestuiving van pure folk naar progressieve rock. Dat is wat je voorgeschoteld krijgt op “BETWEEN A BREATH AND A BREATH” dat onder de naam Dyble Longdon is uitgebracht.
“ASTROLOGERS’ is het eerste nummer en het is een licht swingende song met een wals achtig ritme. Prachtig gezongen door Dyble en de samenzang tussen de twee is ook hemels. “OBEDIENCE” is voor mij één van de hoogtepunten, ook weer rock met duidelijke folkinvloeden, heerlijk uptempo en het werkt naar een hoogtepunt toe, geweldig! “TIDYING AWAY THE PIECES” is een softer nummer, met een prachtige trompetdeel. Het titelnummer is een relatief kort nummer met een mooie opbouw. Het langste nummer is getiteld “FRANCE” en in dit elf en een halve minuut durende pareltje vind je alles terug waar deze twee artiesten in uitblinken. Gecombineerd met voor pop/rock muziek bijzondere instrumenten als accordeon, viool, fluit, glockenspiel en nog veel meer, dit alles maakt van dit nummer een geweldige song, tempowisselingen en mooie melodieën doen de rest. “WHISPER” is ook weer zo’n nummer waar je voor moet gaan zitten, want het is een sfeervolle song met heerlijke ingrediënten, zoals een prachtige gitaarsolo en goed geplaatste tempowisselingen. Het korte : HEARTWASHING” sluit “BETWEEN A BREATH AND A BREATH” af met gesproken tekst van Dyble.
In 42 minuten krijg je dus 7 prachtige nummers te horen en dit doet je verlangen naar een volgende samenwerking tussen Judy Dyble en David Longdon. Die gaat er echter niet komen, omdat de longkanker Dyble op 12 juli fataal werd. Ze stierf op 71 jarige leeftijd en dit album is een waardige en mooie nalatenschap van een prachtige zangeres.