Robert Kempe zal dit jaar 50 jaar jong worden (4 december) en is sinds 1991 bekend onder de naam Robby Valentine. In dat jaar scoorde hij een grote hit met de rockballad “OVER AND OVER AGAIN”. Hij bracht in 1992 zijn titelloze debuutalbum uit, wat in 1993 opgevolgd werd door “THE MAGIC INFINITY”. Toen was het succes al minder geworden, mede door de invloed van de grunge muziek. De muziek die Valentine maakte, werd niet gedraaid door de landelijke radiostations en langzaam verdween hij richting Japan, waar hij nog wel succesvol was. Meerdere albums volgden, sommige alleen verkrijgbaar in het verre oosten, totdat hij weer in de belangstelling kwam te staan door zijn Queen tributes. In 2014 verscheen het geweldige “BIZARRO WORLD”, dat een Robby Valentine liet horen die gedreven, geïnspireerd en nog steeds erg goed was. Het album met louter nieuw materiaal sloeg aan en sindsdien treedt hij regelmatig in ons land op. Na 4 jaar heeft hij weer tijd en inspiratie gevonden voor een nieuw album, “THE ALLIANCE”. Hij laat zich in de teksten kritisch uit over de platenindustrie, brengt een prachtige ode aan zijn dochter, laat horen dat hij zich zorgen maakt over de wereld van dit moment en natuurlijk ontbreekt ook de liefde niet. Het album opent met “THE ALLIANCE THEME”, een kort thema dat verderop op het album weer te horen is. “JUDGEMENT DAY” is een typische Valentine rocker, met prachtige koortjes en raakvlakken met Queen. In “BLACK DOG” is de andere liefde van Valentine te horen, want het is een Beatleske track. In “SONS OF AMERICA” komt Muse naar voren, maar kent ook weer een prachtige Valentine refrein en heftig tussenstuk…heerlijk!! Ook in “RUNNING ON EMPTY” zijn Muse ingrediënten te horen, erg smaakvol gedaan trouwens! “ELEANOR ROBYN” gaat over zijn dochter en is een ballad zoals maar weinig Nederlandse muzikanten ze kunnen maken, wat een schitterende song, kippenvel! “SOLDIERS OF LIGHT” was de eerste single en heeft Turkse invloeden, zoals die nog niet eerder zo prominent te horen waren in zijn songs. “THE BITTER END” is een midtempo rocker met prachtige koortjes. “MASTERS OF OUR MIND” heeft moderne invloeden, gecombineerd met Queen koortjes, heerlijke riffs en het thema van het openingsnummer dat het geheel in 4.48 compleet maakt, wonderschone song. “REMEMBER WHO YOU ARE” is met 5 en een halve minuut het op één na langste nummer van “THE ALLIANCE” en is een midtempo rockballad. Robby Valentine gebruikte deze song toen hij in de week van 21 juni werd uitgescholden en geslagen door een paar jongeren. Deze song laat alles horen waarom het zo belangrijk is om in goede harmonie met elkaar te leven. Laat elkaar in de waarde, respecteer en accepteer een ander zoals die is en ga liefdevol met elkaar om. Robby werd uitgescholden omdat hij er misschien iets anders uit ziet dat normaal, “so what!!”. Wat is normaal trouwens?? Blijf muziek maken, dit soort prachtige teksten en songs maken en blijf bij jezelf. “THE ALLIANCE” is een weergaloos mooi album geworden, mooi geproduceerd en zoals je van hem gewend bent, prachtig gezongen. Een topper!!!

De carrière van Van Halen begon met een hoogtepunt, want zo kun je hun debuutalbum uit 1978 bestempelen. Het is vanaf de eerste klanken van “RUNNIN’ WITH THE DEVIL” tot aan laatste seconden van “ON FIRE” een eruptie aan power, klasse en genot.
Met ‘VAN HALEN II” uit 1979, “WOMEN AND CHILDREN FIRST” ui 1980 en “FAIR WARNING” uit 1981 wist het kwartet het succes te continueren, al gingen de verkoopcijfers wel langzaam achteruit. “DIVER DOWN” uit 1982 is een album waarover de meningen verschillen. Er zijn critici die het een goed album vinden, maar niet alle fans zijn het daarmee eens.
Misschien dat de heren zelf ook hun twijfels hadden, want het duurde nu bijna 2 jaar alvorens de opvolger van dat album uitgebracht werd. Op 9 januari 1984 verscheen het met de toepasselijk titel “1984”, 9 songs en iets meer dan 33 minuten nieuwe muziek, en geen covers zoals op het vorige album. Ted Templeman was weer als producer gevraagd en de eerste nummers geven al aan dat de koers iets veranderd was ten opzichte van de voorgaande 5 albums. De toetsen kregen een prominentere rol, zonder dat ’t de essentie van de muziek van Van Halen verloren ging.
Zanger David Lee Roth, bassist en achtergrondzang Michael Anthony en de van Nederlandse afkomstige broers Alex (drums) en Eddie (gitaar en toetsen) van Halen sloegen keihard terug met “1984”.
De single “JUMP” is uitgegroeid tot een radio klassieker, “PANAMA” heeft die typische Van Halen vibe, heerlijk tempo, mooie koortjes en een aanstekelijke melodie. “TOP JIMMY” met mooi subtiel gitaarwerk van Eddie, “DROP DEAD LEGS” heeft een geweldig loom rock tempo en dat gaat behoorlijk omhoog in “HOT FOR TEACHER”, ook een Van Halen klassieker. “I’LL WAIT” heeft alles in zich om een grote hit te worden, melodieus, aanstekelijk refrein en toetsen om het geheel voor de radio geschikt te maken, zonder dat de kern van Van Halen verloren gaat. In Amerika lukte het dan ook om van dit nummer een hit te maken, maar het werd niet zo succesvol als “JUMP”, dat 5 weken boven aan de Billboard Hot 100 stond. “GIRL GONE BAD” is weer een stevige rocker met geweldig gitaarwerk en met “HOUSE OF PAIN” komt een einde aan een “trip down memory lane”, want dit is wel een klassieke Van Halen schijf!
De 4 heren laten op deze plaat horen waartoe ze in staat waren. Na dit album vertrok David Lee Roth, de overige 3 gingen met Sammy Hagar door waar ze op "1984" mee gestopt waren, goede muziek maken!
Eddie van Halen overleed vorige week op 65 jarige leeftijd en daarmee zal ongetwijfeld een einde aan het bestaan van zijn band gekomen zijn...spijtig!

Het debuutalbum "VAN HALEN" van de Amerikaans/Nederlandse rockband Van Halen was een instant klassieker. Het titelloze album verscheen op 10 februari 1978 en maakte van Eddie van Halen een voorbeeld voor vele gitaristen. Het ruim 35 minuten durende schijfje staat vol met strak gespeelde en melodieuze hardrock, waarvan er 8 door de band zelf geschreven zijn. Van Halen werd in 1972 opgericht in Pasadena California en had van 1974 tot 1985 de klassieke bezetting, met zanger David Lee Roth, gitarist Eddie van Halen, zijn broer en drummer Alex van Halen en bassist Michael Anthony. Het duurde even voordat de band een platencontract hadden, maar een optreden in 1977 was voor onder andere producer Ted Templeman van Warner Bros. de reden om met de band de studio in te gaan. Het album opent met de hitsingle “RUNNIN’ WITH THE DEVIL” dat precies dat laat horen waar de band in uitblinkt. Daarna gaat het verder met “ERUPTION”, een song waar Van Halen zijn gitaarkwaliteiten laat horen en eentje die uitgroeit tot één van de geweldigste gitaarsongs allertijden. Via “YOU REALLY GOT ME”, een oudje van The Kinks gaat het verder “AIN’T TALKIN’ ‘BOUT LOVE” en “I’M THE ONE”, songs die vooral dankzij de samenzang tussen Roth en Anthony zeer aanstekelijk zijn. “JAMIE’S CRYIN’” opent kant 2 en ook die song bevat de veel gebruikte ingrediënten: een prominente gitaar, prachtige zangpartijen en een strakke ritmesectie. “ATOMIC PUNK” is misschien wel het stevigste song op het album en bij “FEEL YOU LOVE TONIGHT” en “LITTLE DREAMER” gaat het tempo weer iets naar beneden. “ICE CREAM MAN” is een cover van John Brim en begint met een soort bigband/dixieland sfeertje (alleen gitaar en zang) en als de band invalt ontpopt het zich tot een onweerstaanbare rocker. Met het snellere “ON FIRE” eindigt een luisterervaring die je meteen weer op repeat doet drukken. Van Halen haalde met “1984” bijna het niveau van het debuut en daarna ‘stapte’ David Lee Roth uit de band. Met Sammy Hagar grossierde de band daarna in top albums en vanaf 2007 kwam Roth weer terug op het oude nest. Michael Anthony maakte op dat moment al geen deel meer uit van de band, zodat de karakteristieke samenzang van het begin achterwege bleef. Met een album en veel concerten teren ze vooral op de albums uit het begin, maar daar is en blijft “VAN HALEN” de mooiste, beste en indrukwekkendste van.

Adje Vandenberg is één van de grootste Nederlandse gitaristen allertijden. Met Vandenberg maakte hij in de periode 1982 – 1985 3 albums die het goed deden en waarvan de singles “BURNING HEART” en “DIFFERENT WORLDS” tot rockklassiekers uitgroeiden. De samenstelling ten tijde van deze albums was Vandenberg op gitaar, Bert Heerink (zanger), Dick Kemper (basgitaar) en drummer Jos Zoomer. Na het derde en laatste Vandenberg album “ALIBI” werd de band ontbonden en vertrok Adje naar Whitesnake en hij een aantal jaren muziek met zanger en Whitesnake oprichter David Coverdale maakte. In 1994 bracht hij met de gelegenheidsformatie Manic Eden nog een album uit, met onder andere Whitesnake drummer Tommy Aldridge en House Of Lords zanger James Christian in de gelederen. Vandenberg besteedde ook veel tijd aan zijn andere hobby, schilderen, maar de gitaar begon op een gegeven moment toch weer de eerste liefde te worden. Met Vandenberg’s Moonkings bracht hij 2 prachtige albums uit met een fenomenale Jan Hoving achter de microfoon. En nu 3 jaar na het tweede en voorlopig (?) laatste Moonking’s album “MKII”, ligt er 35 jaar na het laatste Vandenberg album, een vierde in de winkels met die legendarische naam op de hoes, “2020”. Van de bezetting is logischerwijs niets over, behalve de naamgever. Verschillende ruzies, een rechtszaak, hebben de verhoudingen geen goed gedaan en daarom heeft Vandenberg gekozen voor 3 frisse leden voor deze reïncarnatie. Zanger is brulboei Ronnie Romero, bassist Randy van den Elsen en Brian Tichy zit op de drumkit. Romero zou je kunnen kennen van Rainbow, ook al zo’n legendarische naam uit de hardrock geschiedenis én hij zingt ook bij Intelligent Music Project. Het verschil met de originele zanger van Vandenberg is dat Romero een meer schreeuwende wijze van zingen heeft en dat laat hij in nagenoeg alle uptempo songs horen. Die stem past wel bij de songs die Vandenberg voor deze come-back schreef. De ritmesectie is degelijk, waarbij ik vooral de drummer erg goed vind, strak en met mooie breaks. En dan de meester zelf: die is in topvorm, prachtige en krachtige riffs en schitterende solo’s. Deze Vandenberg is meer hardrock dan de Moonking’s, die wat mij betreft meer bluesy waren, Hoving beviel mij als zanger beter dan Romero en de, wat mij betreft, totaal overbodige remake van “BURING HEART” zorgt ervoor dat dit album wel een voldoende scoort, maar ook niet meer dan dat. Enkele hoogtepunten zijn “SKYFALL”, dat een rustige opbouw kent en dan lekker los gaat en “HELL AND HIGH WATER” dat een aanstekelijk ritme heeft. Ruim 37 minuten nieuwe muziek op “2020” en of dit album een succes gaat worden, dat is de vraag. Ik denk het wel, aangezien de meester zijn klasse keer op keer weer laat horen. Toch krijg ik het gevoel dat er iets meer in gezeten had.

In 2014 verscheen het debuutalbum van Adrian (in de volksmond Adje) Vandenberg zijn nieuwe band, Vandenberg’s Moonkings. Het album was een logische stap in de carrière van de in Den Haag geboren gitarist. Na grote successen geboekt te hebben met Vandenberg in de eerste helft van de jaren’80 en Whitesnake in de periode vanaf 1987 heeft hij jarenlang geen nieuwe muziek meer uitgebracht. Gelukkig kwam daar met “VANDENBERG’S MOONKINGS” verandering in. Een jonge groep muzikanten liet hij toen een vitale rockplaat los op de wereld. Die groep is gelukkig in tact gebleven en met ritmesectie bassist Sem Christoffel en drummer Mart Nijen Es en de geweldige zanger Jan Hoving heeft Vandenberg de juiste gasten om zich heen verzameld. “MKII” is derhalve een logisch vervolg op het debuutalbum en laat in 12 tracks horen waarom ze bij de toppers op het gebied van de rock thuishoren. Stevige, op de blues gebaseerde songs die door Hoving naar grote hoogte worden gezongen. Een song als “THE FIRE” laat met zijn ruim 7 minuten alles horen waar fans van het melodieuze rock genre warm voor lopen. Een rustige opbouw, prachtige stevig middenstuk en met een briljante solo als de bekende “kers op de taart”, is het een nieuwe klassieker in het oeuvre van Adrian Vandenberg. De wat mij betreft overbodige cover van OneRepublics “LOVE RUNS OUT” had weg gelaten mogen worden, maar doet geen afbreuk aan de waardering van “MKII”. Met ruim 47 minuten toprock, scoort het schijfje ook een dikke voldoende, want het is genieten geblazen!

De in Texas USA geboren Vanessa Peters was een grote onbekende voor mij. De zangeres die dit jaar 41 jaar jong zal worden, bracht al een reeks albums uit, die je in de singer/songwriter hoek kunt plaatsen. Al ruim 20 jaar zit ze in het vak, maakte met de band Ice Cream On Mondays een aantal albums, alvorens ze weer onder haar eigen naam albums uit ging brengen. In 2003 bracht ze namelijk al haar debuut album uit, “SPARKLER”.
Haar nieuwste album “MODERN AGE” laat een rauwer geluid horen, dat je meteen bij het openingsnummer, de titelsong, pakt en dwingt om door te gaan met luisteren. Dat overkwam mij in ieder geval en ik werd niet teleurgesteld. Tijdens het luisteren moest ik weleens denken aan Amy McDonald, absoluut niet qua stem, maar meer de stijl van de muziek. Zeer prettig in het gehoor liggende en afwisselende muziek.
“MODERN AGE”, de opener dus, is een pakkende midtempo rocker, waarin ook meteen duidelijk wordt dat Vanessa Peters een aangename stem heeft. Ook in “MAKE UP MY MIND” is het tempo rustig, lekker slepend en krachtig. Prachtig nummer! “CRAZYMAKER” is uptempo, in “VALLEY OF ASHES” gaat het tempo weer iets naar beneden, maar ook dit is een geweldig lekker nummer, alsof Peters soms achter de muziek aan zingt. “HOOD ORNAMENT”, “AND THE BAND PLAYED ON” en “NEVER REALLY GONE” zijn zeer smaakvolle uptempo liedjes, “THE WEIGHT OF THIS” is weer midtempo en ook in dit nummer zit een bepaalde spanningsboog, die het nummer tot één van de toppers van “MODERN AGE” maakt.
“YES” heeft een lekker ritme, “THE TRY” klinkt op een bepaalde manier modern en met “STILL GOT TIME” komt een einde aan het 11 tracks lange en bijna 40 minuten durende album.
Ik heb met veel plezier naar deze plaat geluisterd en ben nieuwsgierig geworden naar wat Vanessa Peters tot nu gedaan heeft in de muziek. Voor liefhebbers van folk, rock, pop, misschien een beetje new country, maar vooral van krachtige en zelfstandige zangeressen die ook iets te zeggen hebben, is dit een aanrader. De teksten van Peters zijn alleen al een genot om naar te luisteren, wat ervoor zorgt dat deze zangeres niet alleen mooie muziek maakt, maar ook daadwerkelijk iets te zeggen heeft. Heerlijk!

Lenna Kuurmaa, Katrin Siska en Piret Järvis vormen sinds 2005 de basis voor de line-up van de Estse vrouwen band Vanilla Ninja. In 2002 werden ze opgericht, toen nog met Maarja Kivi als zangeres en bassiste. Zij verliet de band vanwege een zwangerschap en werd in 2005 vervangen door Triinu Kivilaan. Triinu bleef niet lang in Vanilla Ninja, want in hetzelfde jaar vertrok ze alweer. Tegenwoordig bestaat de line-up uit de genoemde basis, weer aangevuld met Kivilaan.

In 2003 verscheen het self-titled debuutalbum, dat in Estland de platina status wist te behalen. Met de opvolger, “TRACES OF SADNESS” wisten ze het succes uit te breiden. In eigen land bereikten de singles “TOUGH ENOUGH”, “DON’T GO TOO FAST” en “WHEN THE INDIANS CRY” de eerste plaats in de Estse hitparade en het album weer platina status. De genoemde singles waren ook hits in Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, Polen en Finland, waardoor de band haar bekendheid goed wist te vergroten. In maart 2005 verscheen het derde album “BLUE TATTOO”, nemen ze in mei van hetzelfde jaar deel aan het Eurovisie Songfestival voor Zwitserland met het stevige “COOL VIBES” en brengen ze een jaar later, in mei 2006, hun vierde album uit, “LOVE IS WAR”. Hierna verschijnen nog enkele singles, waaronder het door Per Gessle van Roxette geschreven “CRASHING THROUGH THE DOORS”, dat alleen in Estland een grote hit wordt.

Het blijft hierna een hele tijd stil rondom de dames, maar in november 2020 kondigen ze een nieuw album aan en die ligt nu in de winkels. “ENCORE” is een goed in het gehoor liggend popalbum, bijna 43 minuten nieuwe muziek verdeeld over 12 liedjes. De samenzang is goed, de diversiteit maakt het album aantrekkelijk en de wijze waarop de liedjes geschreven, gespeeld en gezongen worden, is prima. “GOTTA GET IT RIGHT” lijkt in aanzet wel wat op “ALL THE THINGS SHE SAID” van het Russische duo TaTu, lekkere riff en pakkend refrein. Beste nummer was ook mijn kennismaking, toen het deze zomer als single uitgebracht werd. Mooie samenzang, folky sfeertje, heerlijke melodie, erg goed liedje. “THE REASON IS YOU” is een pakkend pop-rock nummer, in het kortste nummer “DRIVING THROUGH THE NIGHT” gaat het tempo naar beneden, “FAITH” klokt net geen 3 minuten en is weer een lekker popliedje en in “I MISS YOU LIKE HELL” is het opnieuw de samenzang die prominent aanwezig is. Het langste nummer, 5 minuten, “WATERFALLS” is een meer gothic-achtig nummer, zonder dat het hard en stevig wordt, Eurodance is de stijl van “ENCORE”, “INCREDIBLE” is ook kort en heeft een folky sfeertje, “THE LOOK IN YOUR EYES” is weer pop, “SAY IT LOUD” pop met een klein rockrandje door de riffjes en het rustige en ballad “IT AIN’T YOU” sluit het album in stijl af.

Voor deze zomer kende in Vanilla Ninja nog niet en dat geldt misschien wel voor meer Nederlanders. Dat is een gemis, luister naar dit leuke album, dat geen topper is, maar een meer dan prettige, kleine 3 kwartier luisterervaring.