Begin november 2018 werd ik getriggerd door de hoes van “LIFE IS A KILLER”, een album van Finally George. Ik ben op zoek gegaan naar meer informatie en heb er natuurlijk naar geluisterd. Na een paar nummers was het voor mij duidelijk, deze plaat moest worden aangeschaft. Het album stond op nummer 6 in mijn jaarlijstje over 2018 en met spanning keek ik uit naar de opvolger. Die is er nu…en wat een geweldig album is het weer geworden.

Finally George is George Hahn, een in het midden van de jaren zestig in Hamburg geboren multi-instrumentalist, die op zijn zesde de viool leerde bespelen, op zijn 15e de basgitaar en die jarenlang als geluidsingenieur en reclamecomponist heeft gewerkt.

Vanaf 2015 ging het vizier op het maken van eigen muziek en het eerste resultaat daarvan was dus dat prachtige “LIFE IS A KILLER”. Voor dat debuutalbum werkte hij samen met Styx drummer Todd Sucherman en die zit ook dit keer weer achter de trommels. Verder maakt George gebruik van een aantal gastmuzikanten, waaronder de gitaristen John Engehausen en Martin Scheffler die op 3 nummers de gitaarsolo voor hun rekening nemen. Zoals gezegd is Finally George een multi-instrumentalist en bespeelt hij de viool, basgitaar, gitaar, toetsen en percussie.

Op “ICY SKIES” staan negen liedjes, samen klokken ze ruim 50 minuten en het is van het eerste tot de laatste toon genieten. Je kunt de muziek plaatsen in de hoek van de melodieuze rock, met progressieve invloeden met hier en daar een snufje blues en folk. Het titelnummer opent het feest en na een rustig begin is hoor je de warme, aangename stem van George. Het tempo is rustig, je hoort de viool, een mooie melodie, het is een heerlijke opener. In “BEAUTIFUL” gaat het tempo iets omhoog, laat Sucherman horen een geweldige drummer te zijn, want het drumpatroon is heerlijk complex. Toch is de melodielijn pakkend, de gitaarsolo van George fantastisch en bouwt het nummer op naar een mooie climax die halverwege wordt bereikt. Daarna gaat het tempo weer omlaag en dan wordt opnieuw opbouwt naar een climax. Geweldig nummer. Het bijna 6 minuten durende “OLD FRIEND” begint rustig, mooie vocale arrangementen, slepende gitaarsolo van Engehausen, waarna het tempo omhoog gaat. Het nummer ontwikkelt tot een progressieve rock nummer, met een paar tempowisselingen en subtiel gitaarwerk. Gitaar en drum zorgen in het begin van “WHEN THE ANGELS CRY” meteen dat je gepakt wordt door deze ballad. Toetsen solo, mooie vocale arrangementen, tempoversnelling na iets meer dan 3 minuten en uiteindelijk komt het geheel weer tot rust.

“MESSAGE” is een steviger nummer, meer rock, pakkende riffs, Police-achtige drumwerk, waarna een melodieus gitaarthema het nummer kleur geeft. Het is het stevigste nummer van “ICY SKIES”, maar ook hier is er een tempowisseling na zo’n 3 minuten, waarna een rustig stuk volgt. Het langste nummer “I ADORE YOU” klokt acht en een halve minuut en begint met een slepende gitaarsolo. Finally George zingt emotioneel, een soort wanhoop en pijn die hij goed weet weer te geven. In dit nummer kun je ook genieten van een heerlijke toetsensolo die wordt gevolgd door een gitaarsolo, waarna de 2 het samen oppakken. Geweldig gedaan! “WHEN DREAMS DON’T DIE” is er in het begin aandacht voor vocalen, de stem van George, samenzang, strijkersarrangementen die wel uit een kastje komen, verschillende sferen en een geweldige gitaarsolo volgen. Tegen het einde is er een hoornsolo te horen, waarmee George maar weer eens aangeeft een inventieve muzikant te zijn die een uitdaging niet uit de weg gaat. Het één na langste nummer is “LONG WAY HOME” dat begint met een percussie ritme, toetsensolo, waarna Sucherman met een apart ritme de het nummer een basis geeft. In het tweede deel is er weer een slepende en erg melodieuze gitaarsolo. Ook weer een waanzinnig nummer. “FATHER & SON” is een 40 seconden durend slotakkoordje dat in 1972 opgenomen is. Finally George op de viool, zijn vader op de piano, aan wie hij het album heeft opgedragen. De vader van George overleed eind vorig jaar. Het laatste wat je bij dit liedje hoort is “Schööön”, dat is de oma van hem.

“ICY SKIES” is zoals ik al aangaf een erg goede plaat geworden, die met elke luisterbeurt meer geheimen prijsgeeft. Een album dat weleens in mijn jaarlijstje zou kunnen eindigen, al heeft het dit jaar wel erg veel concurrentie, want het is een ongelofelijk productief muziekjaar.

Johanna en Klara Söderberg zijn sinds hun geboorte in respectievelijk 1990 en 1993 een familie duo, maar vormen ook al een aantal jaren een muzikaal duo, genaamd First Aid Kit. Beiden zingen en spelen op de keyboards, daarnaast bespeeld Johanna de basgitaar en Klara de gitaar.

In 2010 verscheen hun debuutalbum “THE BIG BLACK AND THE BLUE”, dat vooral in hun thuisland Zweden redelijk succesvol was. De zangeressen, geboren in Svedmyra, een wijk in de Zweedse hoofdstad Stockholm, brachten voorafgaand aan dat debuutalbum, de EP “DRUNKEN TREES” uit. Dit schijfje liet al duidelijk laat horen welke stijl de beide dames omarmden, de folk. Sinds het genoemde album uit 2010, brachten ze drie albums uit. “THE LION’S ROAR” in 2012, “STAY GOLD” in 2014 en het uit 2018 stammende “RUINS”. Van het derde album, “STAY GOLD”, kwam de single “MY SILVER LINING” in de Nederlandse Top 40. Het nummer kreeg extra airplay dankzij het gebruik in de radio en televisie reclames voor de Renault Kadjar. Het werd geen grote hit, maar toch is het nummer bij velen in het hoofd gaan zitten, doordat het een aanstekelijke en prachtige melodielijn heeft.

Met een drietal muzikanten vormen ze een voltalige band en werd recent “PALOMINO” uitgebracht. De grootste kwaliteit van Johanna en Klara is dat hun stemmen fantastisch blenden, ze vullen elkaar aan en het geeft hun muziek een melancholische sfeer, die dan ook weer perfect past bij de folk-pop die op het nieuwe album te horen is. Elf tracks, 39 minuten muziek op een album dat in Stockholm is opgenomen met producer Daniel Bengtson achter de knoppen. De krachtige opener “OUT OF MY HEAD” maakt meteen duidelijk dat de kwaliteit ook op dit album weer aanwezig is, een heerlijk refrein! “ANGEL” is iets kleiner en ingetogen, maar vooral de samenzang is prachtig. “FALLEN SNOW” is een sferisch liedje, dat je in een sneeuwlandschap brengt en waarbij je warm gehouden wordt met de liefelijke klanken van First Aid Kit. In “WILD HORSES II” vind ik vooral de arrangementen erg mooi en subtiel. “THE LAST ONE” is pakkend, heeft een lekker ritme en een melodielijn die mij meteen pakte. De “29 PALMS HIGHWAY” is ten noorden van Joshua Tree National Park te vinden, ik heb daar zelf gereden in 2009 en met dit nummer in de auto was het helemaal een prachtige combinatie geweest. Het is een iets moderner nummer, met subtiele toetsen bijdrage, maar vooral de stemmen zorgen voor ultiem genieten.

De productie van “PALOMINO” is warm, erg goed gedaan en het geeft het geheel een geluid dat niet aan 2022 is gebonden. Het is een erg mooi album geworden en ik ben benieuwd of de zusjes hier internationaal mee gaan scoren, ze verdienen het, wat mij betreft!

Het Zweedse folk duo First Aid Kit bestaat uit de zussen Klara en Johanna Söderberg en vanaf 2007 zijn de songs van de dames te horen op MySpace. In 2010 verscheen het debuutalbum “THE BIG BLACK AND THE BLUE” dat voornamelijk in Zweden een redelijk succes was. Met “THE LION’S ROAR” uit 2012 en vooral “STAY GOLD” uit 2014 werkte First Aid Kit aan een groeiende naamsbekendheid. Het van “STAY GOLD” afkomstige “MY SILVER LINING” was een grote radiohit in veel Europese landen, waaronder ook Nederland. Dit succes werd vergroot toen in 2015 het nummer gebruikt werd voor de reclame van Renault Kadjar. De 10 nieuwe liedjes op “RUINS” zweven rond folk, country en pop en zijn zeer smaakvol gespeeld en mooi gezongen. Opener “REBEL HEART” zet wat dat betreft de toon, met een prachtige tempoversnelling in het tweede deel van dit ruim 5 en een halve minuut durende meesterwerkje. “POSTCARD” is country in zijn meest originele vorm en had in door een Amerikaanse countryband in Nashville gemaakt kunnen worden. Met “RUINS” breidt First Aid Kit zijn naam verder uit en met dit album zou dat moeten lukken.

Eind jaren ’80 stapte Fish niet geheel vrijwillig uit de band Marillion, de progressieve rockgroep die hij mede vorm had gegeven. De in Dalkeith, Midlothian Schotland geboren Derek William Dick kreeg al op jonge leeftijd de naam Fish aangemeten, omdat hij naar eigen zeggen lang in een bad kon zitten.
Met de Engelse band maakte de lange Schot 4 geweldige prog albums, waarvan zeker het in 1985 verschenen “MISPLACED CHILDHOOD” nog steeds als een klassieker gezien kan en mag worden. Onder de noemer “muzikale en persoonlijke meningsverschillen” scheiden de wegen van de charismatische zanger en ‘zijn’ band na de tour voor het album “CLUTCHING AT STAWS”, dat in 1987 verscheen. Hij bracht in 1990 het geweldige solo debuutalbum “VIRGIL IN THE WILDERNESS OF MIRRORS” uit, waarvan ik het titelnummer, “VIRGIL” een juweeltje vind. Daarna bracht hij op gezette tijden nieuwe albums uit, ging op uitgebreide tournees, scheidde van het Duitse model Tamara Nowy waarmee hij één dochter heeft, kreeg een relatie met zangeres Heather Findlay, die op een voor Fish vervelende manier eindigde en daarbovenop kreeg hij ook lichamelijke ongemakken. Zijn gezondheid en de veranderende muziekwereld heeft hem doen besluiten afscheid te nemen van de muziek en zich te gaan toeleggen op het schrijven van verhalen.
Daar heeft hij op zijn elfde studio-album al een voorschot op genomen, want ook op dit album zijn de teksten weer van een hoog niveau. Fish heeft altijd veel aandacht voor teksten gehad en dat is op “WELTSCHMERZ” niet anders. Letterlijk vertaald betekent het wereldpijn en is bedacht door de Duitse schrijver Jean Paul Richter en “het verwoord het gevoel van diepe droefheid en als pijnlijk ervaren melancholie ten gevolge van verdriet, ontstaan door de onvolmaaktheid van de wereld”. Hoe actueel kun je in deze coronatijd zijn wat betreft de betekenis van je albumtitel? Is het album dan ook een melancholische trip door het brein van de zanger, ja en nee. Het is een geweldige, zeer gevarieerde reis door het muzikale verleden van Fish en het levert bijna anderhalf uur, verdeeld over 2 schijfjes, weergaloos mooie muziek op.
Tien songs die je van de ene in de andere sfeer brengen, dreigend en zeer sferisch in de opener “GRACE OF GOD”, ritmisch in “MAN WITH A STICK” inclusief een prachtige synthesizer solo, vrolijk in “WALKING ON EGGSHELLS”, Schots folk in “THIS PARTY’S OVER” (is dit autobiografisch of niet, met de zin “Where Did It All Go Wrong, This Party Is Over”?) en overweldigend in het langste nummer van “WELTSCHMERZ”, “ROSE OF DAMASCUS”. In dit nummer hoor je verschillende tempowisselingen, gesproken tekst en een zeer mooi gearrangeerd tussenstuk.
Schijf #2 begint met het beklemmende “GARDEN OF REMEMBRANCE”, dat vergeleken wordt met “A GENTLEMAN’S EXCUSE ME”. Het is inderdaad vergelijkbaar, omdat het net zo rustig en klein gehouden is. “C SONG (the trondheim waltz)” is wat de titel al prijsgeeft, een wals. Een mooi en vrolijk kort liedje dat Fish ook weer past als gegoten. “LITTLE MAN WHAT NOW?” klokt ruim over de 10 minuten en is een zeer sferische track geworden. Prachtige saxofoonbijdrage die het nummer iets extra’s geven. Het nummer bouwt op naar een fantastische climax met dito gitaar solo. “WAVERLY STEPS (end of the line)” is het op één na langste nummer van “WELTSCHMERZ” en is tevens één van mijn favoriete songs van het album. Mooi rustig intro, prachtige melodielijnen, schitterend gearrangeerd en wat mij betreft niet te lang. Afsluiter is “WELTSCHMERZ” waarin Fish nog een keer alles uit de kast haalt, tekstueel is hij zeer beschouwend, zowel naar zichzelf als naar de wereld waarin wij leven. Het is de moeite waard om deze tekst erbij te houden als het nummer uit je luidsprekers schalt. Wat een waardig slot van dit album.
Normaal gesproken vind ik dubbelalbums vaak te lang, maar daar heb ik bij “WELTSCHMERZ” geen last van, want het is elke keer weer een aangename luistersessie. Met het muzikale pensioen in het vooruitzicht, lijkt het erop alsof Fish zich tijdens het maken van dit album, als een vis in het water voelde...wat een geweldig afscheid.

Fish On Friday is een van oorsprong Belgische band, opgericht door toetsenisten William Beckers en Frank van Bogaert. Op de 4 albums die vanaf 2010 verschenen laat Fish On Friday een zeer melodieuze vorm van progressieve pop te horen, die je zou kunnen vergelijken met Alan Parsons Project, Pink Floyd en de popkant van Camel. Na het vorige album, “QUIET LIFE” dat in 2017 verscheen, heeft Beckers de band verlaten. Overigens vind ik dat album hun beste tot nu toe, omdat ze daar iets meer buiten de lijntjes proberen te musiceren en de songs een grotere spanningsboog hebben. Oud Kajagoogoo bassist en zanger Nick Beggs maakt overigens ook al jaren deel uit van F.O.F. en dat geeft de ritmesectie een extra impuls. “BLACK RAIN” is dus het vijfde album en Van Bogaert gaat verder met het componeren van zeer aanstekelijke en luisterbare liedjes. Elf nieuwe songs en ruim 55 minuten kwaliteitsmuziek staan er op dit album, dat als een soort concept album gezien kan worden. De gemene deler in de teksten is de zorg van de band voor de veranderende wereld. Het milieu, de vluchtelingen en de wereldpolitiek zijn in de teksten terug te vinden. Fish On Friday is daar niet positief over, maar dat zorgt geenszins voor een somber album. Met “LIFE IN TOWNS” gaat het album sfeervol van start, mooie gitaarpartijen en dito zang geven je meteen een duidelijk beeld wat je kunt verwachten op “BLACK RAIN”. “MURDEROUS HIGHLAND HIGHWAY” is het langste nummer op het album en heeft meerdere tempowisselingen in zich. Een prachtig nummer. “BLACK RAIN” heeft een aanstekelijk refrein en in “LETTING GO OF YOU” horen we de dochter van Nick Beggs, Lula, als leadzangeres. Ze zong ook al op het vorige album, maar krijgt op dit schijfje bij 4 songs de mogelijkheid om te laten horen dat ze een mooie stem heeft. “WE’VE COME UNDONE” is een lekker uptempo nummer met een een paar prachtige tempowisselingen. “WE CHOOSE TO BE HAPPY” zouden ze op single uit kunnen brengen, een zeer aanstekelijk mooi liedje. Met het ingetogen “DIAMONDS” komt er een einde aan een prachtig album, want Fish On Friday heeft met “BLACK RAIN” misschien wel het beste album in zijn 10 jarig bestaan uitgebracht.

Fleetwood Mac begon als een Britse bluesband, opgericht in 1967 door gitarist Peter Green, drummer Mick Fleetwood en gitarist Jeremy Spencer. Bassist John McVie zorgt ervoor dat de band zijn vast vorm krijgt en het viertal brengt in februari 1968 het selftitled debuutalbum uit. Met singles zoals “BLACK MAGIC WOMAN”, “NEED YOUR LOVE SO BAD” en “ALBATROSS” scoort de band hits, maar het blijft onrustig in de samenstelling van Fleetwood Mac. Het voert te ver om alle bandwisselingen te benoemen, maar enkele zijn van belang voor de ontwikkeling van de groep. Peter Green verlaat de band in 1970 en Christine Perfect treedt in datzelfde jaar toe tot de band, als zangeres en toetsenist. In de periode 1970 – 1974 brengt de band 6 albums uit, maar het grote succes wordt maar niet behaald. In die jaren is Bob Welch zanger en gitarist, maar erg gelukkig is hij niet. Hij besluit de band te verlaten, vermoeit van het touren en neven zaken. Christine en John McVie (inmiddels getrouwd) en Mick Fleetwood blijven achter en laatst genoemde krijgt een song te horen, “FROZEN LOVE” van het duo Buckingham/Nicks. Hij is zo enthousiast dat hij Lindsey Buckingham een aanbod doet om tot Fleetwood Mac toe te treden. Deze wil wel, maar alleen als zijn vriendin Stevie Nicks ook lid mag worden. Het mag duidelijk zijn dat Fleetwood die eis accepteert en het vijftal gaat begin 1975 meteen de studio in om te werken aan wat uiteindelijk zou verschijnen als “FLEETWOOD MAC”, hun tweede selftitled album dus. Dit “White Album” ligt vanaf 11 juli 1975 in de winkels en betekent de grote internationale doorbraak voor Fleetwood Mac. De komst van Buckingham en Nicks zorgen voor een creatieve impuls van jewelste. De verdeling van de liedjes die door de 3 vocalisten worden aangebracht is perfect, de productie door de band samen Keith Olsen is geweldig en er wordt gedreven en geïnspireerd gemusiceerd. Het door Steve Nicks gezongen en geschreven “RHIANNON” wordt een grote internationale hit, het door Christine McVie gezongen en geschreven “OVER MY HEAD” is zo’n typische Fleetwood Mac midtempo song en het ook door haar gezongen en geschreven “SAY YOU LOVE ME” heeft het bekende ritme, dat in vele songs van de band te horen is. Het is een bepaalde manier van drummen, waarmee Mick Fleetwood zich heeft onderscheiden van andere drummers. De beklemmende ballad “LANDSLIDE” is uitgegroeid tot een klassieker en de hoogtepunten van het album, althans wat mij betreft, zijn “WORLD TURNING” (zang McVie en Buckingham) en het slotakkoord, door Buckingham geschreven en gezongen “I’M SO AFRAID”. In beide songs zit een bepaalde dreiging, schitterende opbouw en er wordt geweldig gezongen. Met “FLEETWOOD MAC” vestigde de band zich in de top van de muziekbusiness en daar gingen ze met de opvolger nog weer overheen, want “RUMOURS” dat in februari 1977 verscheen, verbrak alle records. Met deze samenstelling maakten ze daarna nog 3 albums, “TUSK”, “MIRAGE” en “TANGO IN THE NIGHT” en daarna ging de geschiedenis verder waar het in zijn eerste periode ook in uitblonk, het komen en gaan van bandleden. Tegenwoordig is Lindsey Buckingham niet meer welkom in de groep, misschien had hij in 1975 al een vooruitziende blik toen hij “I’M SO AFRAID” schreef. Maar een Fleetwood Mac zonder Buckingham, is wat mij betreft geen Fleetwood Mac…daar was in 1975 gelukkig nog geen sprake van!

Het Engelse duo Andy Nixon en Pete Riley gaan als Freedom To Glide door hun muzikale leven. In 2012 brachten ze hun eerste EP-tje uit en in 2013 volgde het eerste volledige album, “RAIN”. Nu, 3 jaar later, is album 2 een feit en de geweldige kwaliteit van het debuutschijfje trekken ze door op “FALL”. Opnieuw is oorlog het bindende thema en dat zorgt af en toe voor beklemmende momenten. Iets dat de muziek ook wel met zich mee brengt. Het geheel valt onder progressieve rock, maar er zitten ook beslist pop invloeden in. Liefhebbers van Pink Floyd zullen met de albums van Freedom To Glide hun hart op kunnen halen, zonder dat het een kopie van de beroemde Engelse band is. Daarvoor hebben de 14 tracks te veel een eigen karakter. Weergaloos mooie gitaarpartijen, sfeervolle instrumentale delen, wat een schitterend album is “FALL” geworden!

De trilogie is voltooid! Freedom To Glide begon in 2012 aan een muzikale trilogie over de Wereld Oorlogen in de vorige eeuw en na een drietal E.P.’s en de albums “RAIN” uit 2013 en “FALL” in 2016, komt er met “SEED” dus een einde aan de muzikale herdenking van die verschrikkelijke periodes 1914 – 1918 en 1940 – 1945. Freedom To Glide bestaat uit het Engelse duo Andy Nixon en Pete Riley en de beide heren kennen elkaar uit de Pink Floyd tribute band Dark Side Of The Wall en kunnen hun inspiratie en kunde om prachtige muziek te maken kwijt in deze band. De geest van Pink Floyd dwaalt wel rond in de songs op alle albums en dus ook op “SEED”, maar F.T.G. heeft in de afgelopen jaren een eigen herkenbare stijl weten te ontwikkelen. De zang is prachtig en vooral als de beide heren samen zingen is het genieten. De gitaarpartijen zijn van grote klasse en leveren keer op keer kippenvel op. De overige instrumentale invulling is ook geweldig gedaan, allemaal door de twee zelf ingespeeld. Niet overdadig en vol geproduceerd, maar ruimte voor stiltes en subtiele toevoegingen. De melodie is leidend bij elke track en dat zorgt ervoor dat de liedjes zich makkelijk en snel in je geheugen nestelen. De teksten gaan dus over de Eerste en Tweede Wereldoorlogen en de plaat leent zich ervoor om deze teksten in je op te nemen. Luisteren en genieten van een prachtalbum die perfect aansluit bij de vorige plaat, die ook al een topper was en in mijn Top 10 van 2016 stond. Daar komt deze zeker ook voor in aanmerking!

Oorlogen hebben in de muziek al vaker voor inspiratie gezorgd en dat zal in de toekomst ook wel zo blijven. De Eerste en Tweede Wereldoorlog zijn voor een Engels duo de bouwstenen geweest om een vierde album te maken. Waren de eerste drie albums opgebouwd rondom de verschrikkingen van de periode 1914 - 1918 en leek daarmee een voltooiing van de trilogie een feit te zijn, op "THE CHRONICLE OF STOLEN SOULS" waart opnieuw de geest van WO-I rond. Dit Engelse duo heeft als naam Freedom To Glide en bestaat uit het Andy Nixon (zang, gitaar, basgitaar en keyboards) en Pete Riley (piano, synthesizer en orgel) en de beide heren kennen elkaar uit de Pink Floyd tribute band Dark Side Of The Wall. Daarmee komen we ook meteen bij de stijl van de twee mannen, die is onmiskenbaar Floydiaans.

Rondom de albums "RAIN" (2013), "FALL" (2016) en "SEED" (2019) verschenen ook enkele E.P.'s en geheel in lijn met de cyclus van drie jaar, verscheen album #4 net voor het verstrijken van 2022. Opnieuw is dus de Eerste Wereldoorlog leidend geweest voor het concept van "THE CHRONICLE OF STOLEN SOULS" en Freedom To Glide heeft opnieuw een werkelijk prachtig schijfje afgeleverd. Nixon en Riley gaven in een persbericht meer inzicht in de release van het album. "De huidige politieke taal doet denken aan wat we dachten dat een vervlogen tijdperk van machtspolitiek was en dient als een beangstigende herinnering aan de ergste situaties van de vorige eeuw", aldus het duo. Sinds 2014 brachten ze vlak voor de kerst een nieuwe track in demoversie uit en die tracks vormen de basis van het nu verschenen album.

Negen tracks, ruim 51 minuten en een plaat met een kop en een staart. Bij de eerste tonen van het titelnummer, "THE CHRONICLE OF STOLEN SOULS (prologue)" is het voor degene die bekend zijn met Freedom To Glide een feest der herkenning. Het prachtige pianospel leidt het nummer in naar een pakkende melodie en fantastische zang. Het is een korte track die gevolgd wordt door het ruim zes minuten durende "STOLEN SOULS". Een rustig intro, de stem van Nixon die meteen een emotie aan het nummer geeft, waarna het langzaam uitgebouwd wordt. Subtiel drumwerk, het toetsenspel is dienend en zoals het nummer begon, eindigd het ook weer, rustig. "STOLEN SOULS" stamt uit 2014 en concentreert zich op de Eerste Kerstdag van WO-I 1914 en het nu beroemde kerstbestand, waar soldaten hun wapens neerlegden in een spontaan verzet tegen de oorlog. "SEIZE THE DAY" gaat in hetzelfde tempo verder totdat de drums het tempo verhogen en er een boeiende track volgt. Mooie melodielijn, geweldig gezongen en de instrumentale intermezzo’s zijn fantastisch. De gitaarsolo is zeer smaakvol en is een perfecte toevoeging aan het nummer. Het gaat verder "THE WAR CANNOT BE WON", lekker ritme en melodielijn in de beste Freedom To Glide stijl. Er wordt naar iets toegewerkt en dat doen de heren door de spanning vast te houden. Via een bas solo komt er een solo op de akoestische gitaar en tegen het einde volgt er dan nog een hemelse gitaarsolo in Floydiaanse stijl, de climax waar naar toe gewerkt werd.

"PEACE WITHOUT VICTORY" begint ook weer met zang, akoestische gitaar en prachtig pianospel. Het cello geluid zorgt voor een donkere sfeer. Als het tempo omhoog gaat wordt het nummer alleen maar beter, met schitterende instrumentale delen en een gitaarsolo die het geheel afmaakt. "SILENT LAND" gaat over de nasleep in 1919 van de oorlog, over de wens om alle oorlogen te beëindigen. Een rustig nummer, met een hoofdrol voor de piano, de zang en een verbluffend mooie gitaarsolo. Nixon weet ook als hij voluit zingt de juiste emotie in de nummers te leggen, in "SILENT LAND" laat hij dat ook horen. De instrumentale intermezzo’s zijn ook weer van grote klasse. De linkerkant van onze hersenen is heel belangrijk voor taal, spraak en complexe bewegingen en wordt prachtig bezongen in "LEFT SIDE OF THE BRAIN". Het tempo is rustig en de slepende, soms wat overstuurde gitaarsolo is de welbekende kers op de taart. "THE CHRONICLE OF STOLEN SOULS (epilogue)" is niet het slotakkoord van het album, wel een prachtig vervolg van het eerste deel. Viool spel is het intro van het ruim zes minuten durende nummer. Een prachtige opnieuw zeer melodisch nummer, dat hetzelfde thema heeft als de prologue, dit keer met een gitaarsolo, waarna het tempo daalt en er een rustige, kabbelend laatste deel volgt. Dat gaat over in "THIS IS HOW IT ENDS". Een fijn ritme, de tekst is kort, de titel komt vaak voorbij en in het laatste deel rijdt het album langzaam naar zijn einde.

Freedom To Glide heeft met "THE CHRONICLE OF STOLEN SOULS" een fantastisch vierde album afgeleverd. De teksten gaan ergens over, de muziek staat bol van de prachtige melodieën en er wordt geweldig gemusiceerd en gezongen. Ondanks het late tijdstip van release, zal dit schijfje bij mij meedingen naar een plekje in mijn jaarlijstje...en misschien wel naar een hoge positie.