De nu 20 jarige Cubaans/Amerikaanse zangeres Camila Cabello scoorde in Nederland haar eerste solo hit succes samen met Shawn Mendes in 2016 met “I KNOW WHAT YOU DID LAST SUMMER”. In dat jaar kondigde ze ook aan uit Fifth Harmony te stappen, waar ze sinds 2012 deel van uit maakte. Met die groep scoorde ze in de Nederlandse Top 40 3 hits, waaronder de nummer 1 hit “WORK FROM HOME”, waarbij het 5-tal ondersteuning kreeg van rapper Ty Dolla $ign. Op 12 januari verscheen het debuut solo album van Camila, dat werd voorafgegaan door de aanstekelijke single “HAVANA”, samen met Young Thug. “CAMILA” is een album zoals die de laatste jaren meer verschijnen van zangeressen, gemaakt met een keur aan songwriters en muzikanten en daardoor een palet aan diverse stijlen dat van ballad naar uptempo gaat. Cabello laat wel horen dat ze zonder haar groep kan en haar stem is prettig om naar te luisteren. Ik verwacht dat er nog een reeks singles van “CAMILA” getrokken zullen worden, maar of die net zoals “HAVANA” meer dan 20 weken in de Top 40 zullen verblijven, moeten we afwachten.

Carole Joan Klein werd op 9 februari 1942 geboren in Manhattan New York en is dus inmiddels 76 jaar. Toen ze studeerde bij Queens College ontmoette ze Gerry Goffin met wie ze jarenlang een zeer succesvol song schrijvers duo vormde. Ze trouwden toen King nog maar 17 jaar jong was en het huwelijk hield stand tot 1968. Goffin & King schreven onder andere de hits “WILL YOU STILL LOVE ME TOMORROW” van The Shirells, “TAKE GOOD CARE OF MY BABY” van Bobby Vee, “SOME KIND OF WONDERFUL” en “UP ON THE ROOF” van The Drifters, “THE LOCO-MOTION” van Little Eva, “ONE FINE DAY” van The Chiffons, “I’M INTO SOMETHING GOOG” van Herman’s Hermits, “DON’T BRING ME DOWN” van The Animals, “GOIN’ BACK” van Dusty Springfield en The Byrds, “PLEASANT VALLEY SUNDAY” van The Monkees en “(YOU MAKE ME FEEL LIKE) A NATURAL WOMAN” van Aretha Franklin. Haar tweede solo album “TAPESTRY” kwam uit op 10 februari 1971 en werd een wereldwijd succes. Enkele songs die ze voor anderen had geschreven, nam ze zelf op en verschenen op “TAPESTRY”. De eerste single “IT’S TOO LATE/I FEEL THE EARTH MOVE” stond in Amerika 5 weken op de eerste plaats van Billboard Hot 100 en laat horen wat je van de rest kunt verwachten, 12 prachtige singer-songwriter songs. Met veel klasse gespeeld door de beste sessie muzikanten die destijds in Los Angeles speelden en Carole King zingt ze met veel gevoel en emotie. Prachtig album en terecht uitgegroeid tot een klassieker van formaat.

Op 10 maart jl. werd ze 39 jaar jong, de in Muskogee, Oklahama USA geboren zangeres Carrie Underwood. Sinds 2005 is ze een vaste waarde in de Amerikaanse muziekscene, waarin ze zich begeeft in het country, pop en gospel genre. Met haar debuutsingle "INSIDE YOUR HEAVEN" bereikte ze de eerste plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100 lijst. Deze single bracht ze uit, nadat ze het vierde seizoen van American Idols had weten te winnen. De door Desmond Child geproduceerde hit bleef wekenlang bovenaan die hitlijst staan, waarmee de naam van de blondine meteen was gevestigd. Deze vliegende start kon ze wat betreft nummer één hits niet continueren, het is tot dusver bij deze ene gebleven.

Sinds 2005 bracht ze acht albums uit, die allemaal zeer succesvol waren, zij het dat de laatste albums wel beduidend minder werden verkocht dan de eerste. Zoals gezegd begeeft Underwood zich binnen het countrywereldje, maar haar albums hebben ook duidelijke pop invloeden. "CRY PRETTY", dat in 2018 werd uitgebracht, had zelfs een R&B sfeertje en "MY SAVIOR" uit 2021 was een gospelalbum. Daar tussen zat "MY GIFT", een schijfje met kerstmuziek. Daaraan vooraf gingen dus een reeks zeer succesvolle platen, "SOME HEARTS" uit 2005, "CARNIVAL RIDE" uit 2007, "PLAY ON" uit 2009 en in 2012 "BLOWN AWAY", albums die allemaal meer dan 2 miljoen keer over de toonbank gingen.

"DENIM & RHINESTONES" is dus de negende van de zangeres. Country puristen zullen vraagtekens zetten bij dit album, omdat Underwood nog steeds als country te boek staat. Dit album is dan ook geen country, maar meer poppy met Nashville invloeden. De producer van dienst is David Garcia, tevens songwriter. Hij schreef onder andere mee aan de hit “MEANT TO BE” van Bebe Rexha featuring Florida Georgia Line en produceerde ook het vorige album van Carrie Underwood. De nummers werden op één na allemaal geschreven door Underwood, zij het altijd in combinatie met meerdere songwriters, waaronder ook Garcia.

“DENIM & RHINESTONES” bevat twaalf nummers met een speelduur van 38 minuten. Het titelnummer opent het album, een prima popliedje met een lekker refrein. “VELVET HEARTBREAK” vind ik een typisch Nashville countrypop liedje, lekker ritme, goed gezongen, gewoon een goed liedje. “GHOST STORY” is een wat minder nummer, maar het heeft wel een leuk refrein, in “HATE MY HEART” zijn de gitaren prominenter in de mix gezet en rockt daarom meer, “BURN” is weer een prima popliedje waarin Underwood laat horen een goede zangeres te zijn en “CRAZY ANGELS” is weer een meer rockende track, kort en krachtig.

“FASTER” is het eerste rustpuntje, een nummer dat een R&B aanpak heeft wat betreft instrumentatie en vocale arrangementen. Met “PINK CHAMPAGNE” gaat het tempo weer omhoog, een pakkende track, “WANTED WOMAN” heeft een wat afwijkende sfeer, maar is wel een prima liedje, de gitaren zijn weer duidelijk te horen in “POOR EVERYBODY ELSE”, een ruigere rocker en één van de beste liedjes van het album. De aanpak in “SHE DON’T KNOW” is meer akoestisch en is één van de meest countryachtige nummers van het album. Met de ballad “GARDEN” komt het album rustig tot een einde, een mooi en sfeervol nummer.

“DENIM & RHINESTONES” is weer een mooi schijfje van deze Amerikaanse zangeres. Eentje die door de liefhebbers van het Nashville geluid absoluut gewaardeerd kan worden, maar zoals gezegd zullen de echte countryliefhebbers hier niet warm of koud van worden. Daarvoor zijn de popelementen te prominent aanwezig.

De 6-mans formatie Cats In Space heeft recent zijn derde album uitgebracht. Bekendste lid van deze Engelse band is de zanger. Paul Manzi is tevens lid van de progressieve rockband Arena. Met die band en de muziek van Arena heeft “DAY TRIP TO NARNIA” niets te maken. Je zou de muziek kunnen omschrijven als AOR powerpop. Je hoort er onder andere muziek van Electric Light Orchestra, Supertramp, Queen, The Sweet en Slade in terug. Een feest der herkenning of een gevoel van teleurstelling? Het eerste, want elke song op dit schijfje ademt enthousiasme en geïnspireerd uit en er wordt op hoog niveau gespeeld en gezongen. Het ruim 26 minuten durende “THE STORY OF JOHNNY ROCKET” vormt het belangrijkste deel van “DAY TRIP TO NARNIA”. Dit epos is het slotstuk van dit ruim 54 minuten durende album en daar komen genoemde inspiratiebronnen stuk voor stuk voorbij. Psychedelische rock, gevolgd door typische glamrock seventies rock, overgaand is disco uit de jaren ’70, pop met Queen-achtige koortjes, daarna hoor je een track met Electric Light Orchestra-achtige arrangementen, gevolgd door een mooie ballad met hemelse zang van Manzi en het laatste deel is een popsong met een lekker ritme. Voordat dit epos begint, ben je al in de stemming gebracht met 7 op zichzelf staande songs, die niet onder doen voor de rest. “DAY TRIP TO NARNIA” is een “trip to the seventies” zonder dat het plagiaat of een kopie wordt. Prachtig album van een band die weet wat ze doen!

Als je de Amerikaanse zanger/toetsenist met een verleden bij Chicago Bill Champlin, samen met de laatste Toto zanger Joseph Williams en de Zweedse gitarist Peter Friestedt bij elkaar zet, wat krijg je dan? Een heerlijke melodic rock/aor album en dat bewezen de 3 al met het eerste album dat onder deze naam is verschenen, “C.W.F.” uit 2015. Op dat album staat onder andere het hoogtepunt van die plaat, “ARIA” en vooraf was het afwachten of er een dergelijk nummer op “II” te vinden is. Het antwoord is ja. Persoonlijk vind ik “10 MILES” het beste nummer van de 10 tracks die op “II” staan. Echter komen we met dat nummer bij het eerste pijnpunt van dit album. Samen met “AMANDA’S DISGUISE” stond “10 MILES” ook al op de in 2018 verschenen EP met als titel “10 MILES”. Pijnpunt 2 is dat de 3 kanjers ervoor hebben gekozen om de Chicago hit “LOOK AWAY” in de live versie op dit schijfje te zetten. Dit door Diane Warren geschreven en door Bill Champlin gezongen nummer is geen meerwaarde, omdat het niets toevoegt aan het origineel, dat trouwens ook door Champlin werd gezongen. Met met hem komen we aan bij pijnpunt nummer 3, de verdeling van de lead zang. Champlin is op het merendeel te horen als zanger, Michael McDonald laat zijn fraaie stem horen op “LOVE OF THE WORLD”, de vrouw van Champlin, Tamara is als lead zangeres te horen op “PRICE OF LOVE”, waardoor de rol van Joseph Williams beperkt is. Maar ik ben absoluut niet negatief over "II". Ruim 41 minuten muziek, waarvan het overgrote deel echt wel genieten is. “LOVE IN THE WORLD” is een heerlijke laidback poprocker met prachtige vocalen, “BETWEEN THE LINES” heeft door de toevoeging van blazers een duidelijke link met Chicago, “ALL THAT I WANT” kent een heerlijk refrein en in de opener “RUNAWAY DANCER” en het slotakkoord “SOMETIMES YOU WIN” komt de klasse van de heren volledig tot zijn recht. Mooi gezongen, prima gemusiceerd en het gitaarwerk van Peter Friestedt is een genot voor het gehoor. Prima album, maar als je naar 5 jaar met maar 7 echte nieuwe songs kunt komen, is wat mager, maar doet niets af aan de kwaliteit van het schijfje.

Met dit nieuwe album kan Cheap Trick wel weer een paar jaar vooruit en dat zou dan betekenen dat ze in 2023 hun 50 jarig jubileum kunnen vieren.
De band met zanger Robin Zander, gitarist Rick Nielsen, bassist Tom Petersson en drummer Ben E. Carlos als de keymembers van deze Amerikaanse rockband en 3 van deze 4 maken nog steeds deel uit van Cheap Trick. Carlos niet langer de drummer van de band, de stokjes zijn overgenomen door Daxx Nielsen en dat gebeurde zo’n 10 jaar geleden. De zoon van Rick is sindsdien lid van de band en nam in 2016 zijn eerste album met de band op, “BANG, ZOOM, CRAZY...HELLO”.
Het debuutalbum “CHEAP TRICK” verscheen in 1977, opvolgers “IN COLOR” ook in 1977 en “HEAVEN TONIGHT” in 1978, maar een definitieve doorbraak kwam er niet. In oktober 1978 verscheen het live album “LIVE AT BUDOKAN” en na een aarzelend begin, werd het een millionseller. De single “I WANT YOU TO WANT ME” werd in de studioversie geen hit, met de live versie scoorde de band zijn eerste internationale hit, waaronder een eerste plaats in de Nederlandse Top 40 in 1979. De successen in Nederland bleven sindsdien beperkt tot enkele kleine hitjes, in Amerika scoorde de band in 1988 een nummer 1 hit met de ballad “THE FLAME”, een nummer dat niet door de band zelf geschreven werd.
Cheap Trick maakt stevige, goed in het gehoor liggende rock, waarbij zanger Zander een prominente rol heeft. Zijn rauwere stem klinkt tegenwoordig nog steeds erg goed. De andere prominente rol is er voor Rick Nielsen, deze gitarist laat zijn gitaar in elk nummer heerlijk klinken en is ook verantwoordelijk voor veel liedjes van de uit Rockford, Illinois afkomstige band.
“IN ANOTHER WORLD” is het twintigste album en de opvolger van het kerstalbum “CHRISTMAS CHRISTMAS” uit 2017 en het uit hetzelfde jaar afkomstige geweldige album “WE’RE ALL ALRIGHT!”, wat destijds voor mij het bewijs was dat Cheap Trick nog steeds een belangrijke speler is in de muziekwereld. Met het recent verschenen nieuwe album is dat niet minder het geval. Strak gespeeld, prachtige melodieën, de zang is van hoog niveau, er wordt geweldige gespeeld en dat levert ruim 45 minuten luister genot op.
Het album gaat vrolijk los met “THE SUMMER LOOKS GOOD ON YOU”, waarbij je verlangt naar een heerlijke zomervakantie, strand, zee, drankje en dan dit nummer uit de speakers! “QUIT WAKING UP” heeft een soulfeel door de toevoeging van blazers, “ANOTHER WORLD” is een midtempo rocker, waarna het tempo weer omhoog gaat met de poprocker “BOYS & GIRLS & ROCK N ROLL”, het stevige “THE PARTY”, om weer iets tot rust te komen met het zeer melodische, en langste nummer van “IN ANOTHER WORLD”, “FINAL DAYS”. Prachtig nummer overigens waarbij je kunt horen dat Zander nog steeds een geweldige zanger is.
“SO IT GOES” is één van de 2 ballads van het album, een mooi klein, goed gezongen Beatlesk popliedjes. Met “LIGHT UP THE FIRE” gaat het tempo weer omhoog, een aanstekelijk riff met een prachtig refrein, “PASSING THROUGH” is een midtempo nummer met mooi gitaarwerk, “HERE’S LOOKING AT YOU” een echte Cheap Trick rocker, heerlijk tempo, mooie melodie, prachtig gewoon. “ANOTHER WORLD (reprise)” is een vervolg op het bijna gelijknamige nummer, alleen gaat bij deze het tempo flink omhoog, waarna je weer kunt bijkomen met de tweede ballad van het album, “I’LL SEE YOU AGAIN”, opnieuw waard ook in deze de geest van de Beatles rond. En om dat de link met de Beatles helemaal rond te maken, is de afsluiter de John Lennon cover “GIMME SOME TRUTH”, waarvan het origineel op “IMAGINE” staat. Cheap Trick geeft deze versie een iets rauwer randje, maar laten het nummer wel rechtop staan, erg goed gedaan!
Wat een ongelofelijk goed album, en om er met een populaire term nog meer kracht bij te zette; wat klinkt dit album heerlijk VET!!

In Rockford, Illinois USA werd in 1973 de rockband Cheap Trick opgericht en al vrij snel na die start kwam zanger Robin Zander bij de band en daarmee kreeg het zijn klassieke samenstelling: gitarist Rick Nielsen, bassist Tom Petersson en drummer Bun E. Carlos. In 1977 verscheen het titelloze debuut en in hetzelfde jaar verscheen ook “IN COLOR”, met daarop dé Cheap Trick song, “I WANT YOU TO WANT ME”, in de studio-versie dus. Na het derde album 1978 werd het in Japan opgenomen live-album “CHEAP TRICK AT BUDOKAN” uitgebracht. Dat album zorgde voor de doorbraak in Nederland, waar de energieke live versie van “I WANT YOU TO WANT ME” een nummer 1 hit werd in 1979. Ook in hun thuisland werd het een top 10 hit. In de jaren ’80 kwamen ze steeds meer onder invloed van hun platenmaatschappij, die graag hits wilde scoren met het viertal, wat vooral tot uiting kwam op “LAP OF LUXURY” dat in 1988 verscheen. Op dat schijfje staat onder andere de Amerikaanse nummer 1 hit “THE FLAME”, wat door derden geschreven is en waar de heren zelf niet aan mee hebben geschreven. In 1997 verscheen “CHEAP TRICK”, waar ze de touwtjes weer zelf in handen hebben. Het is een zeer energieke plaat met 11 geweldige songs. “WE’RE ALL ALRIGHT”, een stukje tekst uit een andere Cheap Trick klassieker “SURRENDER”, verscheen half juni van dit jaar en laat een nog steeds zeer vitale band horen, waarbij in vergelijking met de klassieke bezetting, de zoon van Rick Nielsen Daxx de plaats achter het drumstel heeft ingenomen. Sinds het vorige album, “BANG, ZOOM, CRAZY…HELLO” uit 2016 is de originele drummer Carlos definitief gestopt. De 10 (13 bij de deluxe editie) songs zijn strak gespeeld, nagenoeg allemaal uptempo en de gitaar van Rick Nielsen en de stem van Robin Zanger klinken geweldig. De band, die volgend jaar dus 45 jaar bestaat, kan op deze manier nog jaren mee…een TOPPER!

Ze is inmiddels 72 (20 mei 1946) en brengt met deze ABBA hommage haar 26e album uit. “DANCING QUEEN” bevat 10 klassiekers van het Zweedse viertal die door de Amerikaanse redelijk vertolkt worden. Alle songs blijven dicht bij de originele uitvoeringen, waardoor de vraag opkomt wat de relevantie van dit album is. Het album gaat van start met dé ABBA song, ‘DANCING QUEEN”. Instrumentaal is het vrijwel identiek aan het origineel, de zang is behoorlijk. In “GIMME GIMME GIMME (a man after midnight)” komt helaas die vocoder (stemvervormer) weer voorbij, die we van haar nineties superhit “BELIEVE” kennen. Ik vind het totaal niet passen in dit nummer. “THE NAME OF THE GAME” is weer okay, muzikaal iets aangepast, al is het minimaal. “S.O.S.” hoort wat mij betreft in de ABBA top 10 allertijden en het is goed dat Cher voor dit nummer gekozen heeft. Ze blijft ook hier dicht bij het origineel, al komt de stemvervormer ook hier weer even terug…jammer. “WATERLOO” heeft iets ander geluid dan het origineel. Met kleine aanpassingen in het arrangement is dit tot nu toe het eerste nummer dat een eigen aanpak heeft gekregen. “MAMMA MIA” blijft weer dicht bij het origineel dat in 1975 een hit was. Wat ik hier mis is de power in de samenzang en ook hier komt de verdomde stemvervormer weer in voor. De ballad “CHIQUITITA” was voor ABBA in 1979 de vierde nummer 1 hit in de Nederlandse Top 40 en Cher probeert de sfeer van het origineel goed neer te zetten. Haar zang in vergelijking met Agnetha, die het origineel zong, zorgt ervoor dat het liedje niet die emotionele lading krijgt, daarvoor is Cher vocaal niet goed genoeg. “FERNANDO” is op dit album geproduceerd door ABBA componist en toetsenist Benny Anderson. Het nummer blijft heel dicht bij het origineel, de stem van Frida, die het origineel zong, wordt redelijk goed door Cher neergezet. “THE WINNER TAKES IT ALL”, tophit in 1980, wordt in de originele uitvoering door Agnetha gezongen. De blonde zangeres heeft een traan in haar stem, waarmee ze dat nummer naar een niveau, dat door Cher niet te halen is. Het nummer heeft ook niet het “kippenvel gevoel” dat het origineel voor mij wel heeft. Ze doet haar best, maar meer dan redelijk is het niet. “ONE OF US” staat in mijn ABBA top 10 (naast onder meer “EAGLE”, “KNOWING ME KNOWING YOU”, “THE DAY BEFORE YOU CAME”, “THE VISITORS” en “LAY ALL YOUR LOVE ON ME”) en Cher maakt van dit nummer, een geheel eigen versie. Klein gehouden, zang en toetsen, meer niet. Dit zorgt ervoor dat dit nummer, het slotakkoord, voor mij het hoogtepunt van “DANCING QUEEN” is. Al met al is het een aardig album, de echte ABBA fans zullen het waarschijnlijk links laten liggen, fans van Cher zijn blij dat er na 2013 weer nieuw werk van de zangeres/actrice verschenen is. Een voldoende, vooral voor het feit dat ze dit durft te doen en zich niet heeft laten verleiden om er een dance album van te maken. Door dicht bij de originele uitvoeringen te blijven, heeft ze daardoor een mooi eerbetoon voor ABBA gemaakt.

Componist en zanger op twee albums uit 2012, namelijk het gelegenheids project The Producers met producer Trevor Horn en Lol Creme van 10cc en het duo-album met Asia en Yes toetsenist Geoff Downes D.B.A.. Deze introductie heeft Chris Braide wel verdient, want als man die voornamelijk achter de schermen opereert, zullen veel mensen hem niet kennen. Hij schreef de afgelopen jaren liedjes voor Afrojack, “TEN FEET TALL”, Britney Spears, de hit “SHE WOLF” van David Guetta featuring Sia, Lana Del Rey, Christina Aguilera en Olly Murs. Op zijn solo-album staan een 11-tal gevarieerde liedjes, gezongen door een man met een mooi en herkenbaar stemgeluid. Die liedjes zijn van grote kwaliteit, want nu heeft hij ze eens zelf gebruikt, in plaats van ze aan anderen te geven. Dat heeft ervoor gezorgd dat het album “FIFTY DOLLAR PLANETS AND TWENTY CENT STARS” een heerlijk poppy album is, vol met kwalitatief goede liedjes.

Cindy Blackman Santana is de inmiddels 60 jarige vrouw van gitaar legende Carlos Santana, in december van dit jaar zijn ze 10 jaar getrouwd. Blackman werd op 18 november 1959 geboren in Yellow Springs, Ohio en komt uit een muzikale familie. Al op jonge leeftijd werd ze besmet met het muziekvirus en zat op 7 jarige leeftijd voor het eerst achter een drumstel. Ze kreeg uiteindelijk een drumstel van haar ouders, ging naar de Hartt School Of Music in Hartford, Connecticut en ze werd daar met de week beter. Door de jaren heen heeft ze met veel muzikanten gewerkt, waaronder met Lenny Kravitz tijdens diverse tournees en op het debuutalbum van Joss Stone, “THE SOUL SESSIONS”. Vorige week is haar solo album “GIVE THE DRUMMER SOME”, die samen met producer Narada Michael Walden gemaakt heeft. En naast deze beroemde muzikant zijn ook onder andere haar echtgenoot Carlos Santana, gitaarlegende John McLaughlin, Kirk Hammett (Metallica) en Vernon Reid (Living Colour) op het album te horen. Zeventien tracks, bijna 80 minuten muziek, het is een uitgebreide muzikale trip die op je afkomt op het moment dat je op “play” drukt. Met de John Lennon cover “IMAGINE” gaat het album heftig van start en in die muzikale reis krijg je een breed pallet aan stijlen te horen. Rock (“SUPERBAD”), fusion (“WE CAME TO PLAY” met McLaughlin, “DANCE PARTY”, “TWILIGHT MASK”), jazz (“MILES AWAY”, “VELOCITY”), pop (“SHE’S GOT IT GOIN’ ON”, “FUN PARTY SPLASH”), Latin (“EVERYBODY’S DANCIN’” met Santana op gitaar), ballads (“YOUDON’T WANNA BREAKA MY HEART”, “BLACK PEARL”), jazzrock (“EVOLUTION REVOLUTION”) en rap/rock (“SOCIAL JUSTICE”). De zang van Blackman is erg goed, maar ze blinkt natuurlijk het meest uit achter haar drumstel. Wat kan deze vrouw spelen zeg, alle stijlen beheerst ze tot in de puntjes en het is een genot om naar haar te luisteren. “GIVE THE DRUMMER SOME” is voor avontuurlijke muziekliefhebber, omdat het alle kanten op gaat en je daar doorheen moet luisteren. Doe je dat, dan word je niet teleurgesteld!

Sir Cliff Richard werd 14 oktober jl. 80 en heeft recent zijn, naar verluid, 45e studio album uitgebracht. Dat laatste is al indrukwekkend, maar als je dat als 80 jarige doet, mag je daar, ongeacht de kwaliteit van dat nieuwe schijfje, een diepe buiging voor maken.
De debuutsingle “MOVE IT” verscheen eind augustus 1958 en zijn debuutalbum, “CLIFF SINGS” verscheen ruim een jaar later, in november 1959. “MOVE IT” was een groot succes in Engeland, waar het net niet de nummer 1 positie wist te halen. Cliff groeide uit tot een tieneridool en de hits “LIVING DOLL”, “PLEASE DON’T TEASE”, “I LOVE YOU”, “THE YOUNG ONES”, “SUMMER HOLIDAY” en “LUCKY LIPS” droegen bij aan dat succes. Hij acteerde ook in een aantal films, maar in de tweede helft van de jaren ’60 nam het succes af, maar ook toen bracht hij enkele toppers uit, zoals “THE DAY I MET MARIE” en “CONGRATULATIONS”, waarmee hij in 1968 deel nam aan het Eurovisie Songfestival.
Dat deed hij in 1973 nog een keer met “POWER TO ALL MY FRIENDS”, maar beide keren wist hij het festival niet te winnen. Een paar mooie hits die hij in de jaren zeventig scoorde zijn “MISS YOU NIGHTS”, “DEVIL WOMAN” en “WE DON’T TALK ANYMORE”.
De jaren tachtig waren hem ook nog goed gezind met hits als “CARRIE”, “DREAMIN’”, “DADDY’S HOME”, “THE ONLY WAY OUT”, “LIVING DOLL” met The Young Ones en “SOME PEOPLE” in 1987.
Dat nummer was lange tijd de laatste Top 40 hit voor in 1995 tot “Sir” benoemde zanger. In 1999 stond hij nog één keer in de Nederlandse Top 40 met “THE MILLENNIUM PRAYER” en daarna liet het Nederlandse publiek de sympathieke zanger links leggen, maar gelukkig was dat niet het geval in zijn thuisland.
Hij bleef derhalve ook albums maken en 2 weken geleden, op 30 oktober, verscheen dus “MUSIC...THE AIR THAT I BREATHE”, een album waarop 12 songs staan, waarvan 5 eerder verschenen duetten, echter niet op een album van Cliff. De rest zijn nieuwe songs, waarvan er 2 speciaal voor hem geschreven zijn en de 5 covers. Van die covers vallen “HERE COMES THE SUN” van The Beatles en “TOO MUCH HEAVEN” mij in positieve zin op, leuke nummers. De twee nieuwe songs zijn de opener “FALLING FOR YOU”, een lekkere midtempo liedje met een mooie melodielijn en “PS PLEASE”, een liefelijke ballad.
Natuurlijk hoor je aan de stem van Cliff Richard dat hij 80 jaar is, want er is wel degelijk slijtage te horen, zonder dat zijn klank verloren is gegaan.
De titel van het album zegt volgens mij alles over hoe Cliff in het leven staat en in leven blijft, want zolang hij muziek blijft ademen, kunnen we nog jaren van blijven genieten.

Het uit het Engelse Bristol afkomstige Coasts werd in 2011 opgericht en de 5 heren hebben recent hun debuutalbum uitgebracht. De afgelopen jaren hebben ze 4 keer een EP uitgebracht, waarop de sound van Coasts langzaam gestalte kreeg. Op het ‘self-titled’ album staan 10 liedjes (16 als je de deluxe editie koopt) waarop muziek te horen is dat raakvlakken heeft met onder andere Imagine Dragons, White Lies en Bastille. Erg origineel is het allemaal niet, maar het wordt wel op een enthousiaste manier gemaakt. De arena pop/rock zal het goed doen op festivals en het is te hopen dat Coasts daarvoor gevraagd zullen worden, sfeerverhogend is namelijk zeker.

Coldplay werd in 1996 opgericht en bestaat sindsdien uit Chris Martin, Guy Berryman, Jonny Buckland en Will Champion. Het debuutalbum “PARACHUTES” verscheen in 2000 en is een prachtig album. Met de opvolger “A RUSH OF BLOOD TO THE HEAD” zette Coldplay een volgende stap naar wereldfaam. De single “CLOCKS” droeg daaraan een positief steentje bij. Met “X & Y”, dat in 2005 verscheen, maakte de Engelse band definitief de stap van zalen naar stadions. “VIVA LA VIDA OR DEATH AND ALL HIS FRIENDS” klonk afwijkend, vergeleken met de voorgaande albums. Producer Brian Eno had daar een groot aandeel in. Het zorgde niet voor verminderde aandacht, de populariteit bleef onverminderd groot. De hit “VIVA LA VIDA” is zelfs uitgegroeid tot een klassieker in de popmuziek. De drie albums die daarna volgden hadden allemaal een andere sfeer. “MYLO XYLOTO” in 2011 was dansbaar, “GHOST STORIES” uit 2014 was donker en somber, mede door de scheiding van zanger Chris Martin en en actrice Gwyneth Paltrow en “A HEAD FULL OF DREAMS” uit 2015 liet weer een poppy geluid horen, overigens zonder veel hoogtepunten. De EP “KALEIDOSCOPE” uit 2017 is een aanrader, gezien een paar erg goede tracks, waaronder de opener “ALL I CAN THINK ABOUT IS YOU”.
Nu ligt het achtste studioalbum van Coldplay in de winkels en wat mij betreft is het een terugkeer naar de topplaten uit de begin van hun carrière. In 53 minuten komen 16 tracks voorbij die je vaker beluisteren moet, om de kracht ervan te voelen. Er zitten diverse verwijzingen naar oudere albums in de songs, maar het geheel voelt als een compleet album. Het past op één of andere manier allemaal bij elkaar. “SUNRISE” is een rustige opener, waarna het tempo omhoog gaat met “CHURCH”, een prachtige melodieuze song met subtiel gitaarwerk. Daarna is het genieten van elke track, want er zit geen slecht nummer bij.
Hoogtepunten zijn wat mij betreft het beklemmende “DADDY”, het heerlijke opgewekte “ARABESQUE” met medewerking van Stromae, “GUNS” dat terug gaat naar het geluid van het debuutalbum, de single “ORPHANS” dat herinnert aan het dansbare album “MYLO XYLOTO”, “CRY CRY CRY” dan ook weer klein gehouden is, het prachtige “CHAMPIONS OF THE WORLD” had op het tweede album kunnen staan, een heerlijke poprock song en het album sluit af met de werkelijk prachtige ballad “EVERYDAY LIFE”. Coldplay flikt het opnieuw en dat had ik eigenlijk niet meer verwacht na de laatste albums. Deze plaat pakt mij van het eerste tot het laatste nummer, geweldig!!

"EVERYDAY LIFE" vond ik een geweldig album. Afwisselend, geïnspireerd en niet die voor de hand liggende, simpele poppy deuntjes. Het was voor mij een verrassing, nadat de daaraan voorgaande albums mij niet wisten te boeien.

Coldplay is een band die veel liefhebbers heeft, maar ook veel "haters". Toen ik over "EVERYDAY LIFE", uit 2019 trouwens, een positieve recensie schreef op Musicmeter, werd ik door een lezer meteen beticht van banden te hebben met de platenmaatschappij, kortzichtig als je het mij vraagt. Ook toen was ik kritisch ten aanzien van de albums die vanaf 2011 verschenen en was het geen louter lofzang. Wel over dat album en dat mag toch ook?

De eerste single van "MUSIC OF THE SPHERES", "HIGHER POWER" maakte mij niet erg enthousiast, dat deed de opvolger "COLORATURA" wel. Een geweldig nummer dat mijn verlangen naar het negende Coldplay album deed stijgen. De meest recente single "MY UNIVERSE" met de Koreaanse boyband BTS, temperde mijn verwachtingen danig en de eerste beluistering van het album was een zware opgave. Simpele, erg poppy deuntjes. Een aantal stompzinnige titels, geen enkel nummer waarbij ik uit mijn teleurstelling gehaald werd, al was het maar voor even. Het slotakkoord, het reeds genoemde "COLORATURA" is het enige hoogtepunt van het bijna 42 minuten durende plaatje. Gelukkig duurt dat nummer ruim 10 minuten, waardoor ik zou kunnen zeggen dat een kwart van dit album positief is, maar dat is voor een band met de in het verleden bewezen kwaliteiten als Coldplay toch echt veel te weinig.

De eerste 4 albums blijven op eenzame hoogte staan, aangevuld met "EVERYDAY LIFE", deze zal onderaan de lijst van Coldplay albums komen te staan. Ik vind dit verreweg het zwakste album van het viertal en een grote teleurstelling. Dat heeft natuurlijk ook met verwachtingen te maken en die zal bij mij in de toekomst veel lager liggen dan voorheen. Gemiste kans en terug naar de tekentafel.

In 2000 scoorde Craig David zijn eerste Nederlandse Top 40 hit, samen met The Artful Dodger in de top 5 hit “RE-REWIND (the crowd say bo selecta)” en dat was het startschot voor een succesvolle periode voor de op 5 mei 1981 in Southhampton geboren Engelsman. Met de top 10 single “FILL ME IN”, “7 DAYS”, “WALKING AWAY” en “RISE & FALL” (samen met Sting) was David een grote naam in de popwereld. ”BORN TO DO IT“ was in 2000 zijn eerste album, met een wereldwijde verkoop van meer dan 3 miljoen exemplaren. Opvolger “SLICKER THAN YOUR AVERAGE” was ook nog zeer succesvol, maar vanaf 2005 ging het bergafwaarts met het succes van Craig David. Met “THE TIME IS NOW” hoopt hij weer het succes van weleer te evenaren. Het zevende album voor David staat vol met aanstekelijke r&b muziek, die dan weer zwoel is, dan weer dan dansbaar. Met vocale hulp van onder andere J.P. Cooper en de band Bastille hoopt hij meer mensen geïnteresseerd te krijgen voor zijn muziek. Het album wijkt niet veel af van zijn eerdere werkjes, zijn stem is nog steeds prettig om naar te luisteren, dus met wat airplay en één of meer hits, moet “THE TIME IS NOW” een succes kunnen worden.

Een legendarische band die nog geen 2 en een half jaar heeft bestaan, maar een onuitwisbare indruk heeft achtergelaten. Zo zou je de carrière van Cream kunnen omschrijven, want het trio Jack Bruce, Ginger Baker en Eric Clapton kwam, zag en overwon. Met name de live optredens waren een ervaring die velen toen als iets ongelofelijks hebben ervaren. Op plaat klonk het misschien allemaal net iets minder, maar wat mij betreft nog steeds erg goed.
In de zomer van 1966 ontstond de band, in december van dat jaar verscheen “FRESH CREAM” en 11 maanden later verscheen “DISRAELI GEARS”, namelijk op 2 november 1967. In iets meer dan 33 minuten komen 11 weergaloos mooie liedjes aan je voorbij. Met het psychedelische “STRANGE BREW” trapt het trio af, een wat vreemd klinkend nummer en een aanstekelijk sloom ritme. “SUNSHINE OF YOUR LOVE” is een regelrechte Cream klassieker, geschreven door Bruce, Clapton en Pete Brown. Het intro is al legendarisch, het stuwende ritme briljant bedacht en de melodische invulling geniaal, wat een geweldig nummer. “WORLD OF PAIN” is een meer poppy liedje, wah wah gitaar en mooie samenzang van Bruce en Clapton. “DANCE THE NIGHT AWAY” is een lekker bluesy swingend uptempo nummer met mooie gitaarbijdragen van Clapton, “BLUE CONDITION”, geschreven en gezongen door Ginger Baker, is bluesy en een wat minder nummer, wat mij betreft, op “DISRAELE GEARS”. “TALES OF BRAVE ULYSSES” is weer een geweldig nummer, met briljant gitaarwerk, stuwend ritme en een heerlijke melodie, “SWLABR” een uptempo rocker, “WE’RE GOING WRONG” is weer een wat rustiger nummer, na 2 uptempo rockers een rustpuntje. Het drumwerk van Baker is ingenieus en daar is het hele nummer op gebouwd, briljant. “OUTSIDE WOMAN BLUES” is een oudje van Arthur Reynolds die door Clapton werd gearrangeerd en gezongen, pure blues wat mij betreft, waar Clapton in excelleert. Voor “TAKE IT BACK” geldt dat eigenlijk ook, blues, en mondharmonica (Jack Bruce), gewoon een lekker nummer. “MOTHER’S LAMENT” is het slokakkoord. Deze traditional wordt door het drietal in mooie harmonie gezongen. Daarmee komt een einde aan het tweede album van Cream en net zoals het debuut is dit album een klassieker.
Na dit album verscheen in 1968 “WHEELS OF FIRE” met het geweldige “WHITE ROOM” en daarna ging de band uit elkaar. In 1969 verscheen “GOODBYE” met een paar studio opnames, maar op een een kleine reeks concerten in 2005 bleef Cream de band die aan de basis heeft gestaan van veel power trio’s. Een unieke superband!

Jimi Hendrix Experience, ZZ Top, Rush, The Police, power trio’s die de wereld verovert hebben, ieder op eigen kracht. Je zou kunnen zeggen dat Cream de weg vrijgemaakt heeft voor dit soort bands, want zij worden gezien als één van de eerste, en zeker één van de belangrijkste power rock trio’s uit de popgeschiedenis.
Jack Bruce (bas & zang), Eric Clapton (gitaar & zang) en Ginger Baker (drums & zang) begonnen de band in de zomer van 1966. Clapton had bekendheid verworven bij The Yardbirds, maar zeker bij John Mayall’s Bluesbreakers, Baker en Bruce kenden elkaar van de Graham Bond Organisation en Bruce had bij John Mayall samen met Clapton gespeeld. Op initiatief van Baker kwamen de 3 samen en dat mag gezien worden als een mijlpaal in de popgeschiedenis.
De 3 mannen op het podium, dat was voor elke bezoeker een unieke ervaring. De muzikaliteit en saamhorigheid waren op het podium geweldig. De vonken vlogen ervan af en met spanning werd dan ook uitgekeken naar het debuutalbum van het trio.
“FRESH CREAM” kwam uit op 9 december 1966 en zal dit jaar zijn 55e verjaardag vieren. De eerste reacties waren gematigd. De kracht van de live optredens, de solo’s die leidend waren voor een concert, ontbraken bij de meer songmatige aanpak van “FRESH CREAM”. Je zou nu kunnen zeggen dat de verwachtingen te hoog gespannen waren, of misschien waren die verwachtingen niet juist. Het maken van een album dat verkocht moet worden, is altijd weer anders als een live concert. Geleidelijk aan heeft het album aan kracht en waardering datgene gekregen dat het mijns inziens verdiend. In 41 minuten komen alle kwaliteiten aan bod waarin Cream uitblinkt. Geweldige lekkere rockers, bluesy songs en meer pop georiënteerde liedjes.
“I FEEL FREE” is een prachtige song met een vreemd, maar aanstekelijk opbouw en de gitaarsolo van Clapton is heerlijk. “N.S.U.” heeft een bluesy, punky feel, “SLEEPY TIME TIME” is een pure blues waarin Clapton excelleert, “DREAMING” is een meer pop liedje waarin in 2 minuten mooie zang arrangementen te horen zijn. In “SWEET WINE”, geschreven door Ginger Baker met Janet Godfrey, zijn de drums leidend met opnieuw prachtig gitaarwerk van Eric Clapton. Het door bluesman Willie Dixon geschreven “SPOONFUL” is een heerlijke slepende blues met mooie mondharmonica spel van Jack Bruce. “CAT’S SQUIRREL” is een instrumentaal nummer, opnieuw zeer blues georiënteerd, “FOUR UNTIL LATE” is het enige nummer dat door Clapton gezongen wordt en is één van de vele odes van Clapton aan zijn grote voorbeeld, Robert Johnson. In “ROLLIN’ AND TUMBLIN’” heeft opnieuw de mondharmonica een belangrijke rol, waardoor het een bluesrocker wordt, prachtig, beetje vreemd gezongen door Bruce, geweldige song. “I’M SO GLAD” is een swingende bluesy poprocker en “TOAD”, weer een instrumentaal nummer, sluit het album af. In 5 minuten komt alles waar Cream goed in is aan je voorbij. Baker laat briljant drumwerk horen, Clapton is “God” op de gitaar en Bruce laat zijn bas heerlijk brommen.
“FRESH CREAM” was de eerste van uiteindelijk 3 studio-albums die deze legendarische band op de wereld losliet. Opvolger “DISRAELI GEARS” is misschien net een tikkeltje beter, maar dat is persoonlijk. “WHEELS OF FIRE” uit 1968 was een dubbellaar met één album studio opnames en één album live. Daarna viel het doek en kwamen ze in 2005 nog één keer samen.
Intussen is Jack Bruce overleden in 2014 en Ginger Baker in 2019 en is alleen Eric Clapton nog over. Wat overblijft zijn een aantal prachtige albums, waarvan deze het begin was en het is elke keer weer genieten!

“WILLY AND THE POOR BOYS” is het vierde album van de band rond de broers John en Tom Fogerty, bassist Stu Cook en drummer Doug Clifford. De band bracht dit album op 2 november 1969 uit en dat betekende hun vierde album in 16 maanden tijd. In die periode scoorden ze hits met “PROUD MARY”, “BAD MOON RISING” en “GREEN RIVER” en met elk album werd C.C.R. bekender en beroemder. “WILLY AND THE POOR BOYS” opent met “DOWN ON THE CORNER” waarin de titel van het album enkele malen genoemd wordt. Het is de aanzet tot een zeer constant album, waarop alleen maar toppers staan, waarvan 2 covers zijn. Daaronder ook het door Huddie Ledbetter geschreven “COTTON FIELDS” waarmee de Beach Boys in dezelfde periode een hit scoorden in Nederland. De eigen songs zijn stuk voor stuk geweldig. Het heerlijke swingende “IT CAME OUT OF THE SKY”, de slowblues in “FEELIN’ BLUE”, het pittige “FORTUNATE SON” of het uitgesponnen “EFFIGY”, het klopt allemaal. Met de opvolger “COSMO’S FACTORY” benaderden ze de kwaliteit en het succes van “WILLY AND THE POOR BOYS”, daarna werd het langzaam minder. Het vele optreden en de wil van de minder goede songwriters Cook en Clifford zorgden voor een onsamenhangend slotakkoord, “MARDI GRAS”. Het succes van C.C.R. kwam voor het grootste deel van zanger/gitarist/componist John Fogerty, die met zijn onmiskenbare stem en gitaarspel een onuitwisbare stempel op de songs wist te leggen. Bijna 35 minuten topkwaliteit!

Het is niet altijd het geval dat het bij elkaar zetten van muzikale toppers, een muzikaal topproduct oplevert. En als dat wel het geval is, dan blijft het meestal beperkt tot één, hooguit twee albums. Dat botsen de individuele ego’s en gaan ze met ruzie uit elkaar. Hoe anders was het toen David Crosby, Stephen Stills en Graham Nash elkaar in Los Angeles voor het eerst zagen en met elkaar zongen. De chemie tussen de 3 stemmen zorgde voor blije gezichten en er werden plannen gemaakt om meer samen te werken. Die blije gezichten kwamen bij alle 3 leden na een mindere periode op het muzikale vlak. Crosby was verzocht om The Byrds te verlaten, Stills zijn band Buffalo Springfield was uit elkaar gegaan na een paar geweldige albums en Nash kreeg bij The Hollies steeds meer het gevoel dat zijn composities niet gewaardeerd werden. In het eerste kwartaal van 1969 gingen de 3 zangers de studio in en namen “CROSBY, STILLS & NASH” op, ruim 40 minuten fantastische muziek en briljante vocalen! Het album, dat uitgebracht werd op 29 mei 1969, opent met de tot een klassieker uitgegroeide song, “SUITE: JUDY BLUE EYES”. Stills zijn ode aan Judy Collins,zijn toenmalige vriendin. In bijna 7 en een halve minuut krijg je alles te horen waar het trio bekend om zou worden. ”MARRAKESH EXPRESS” is een song van Nash, die door zijn voormalige werkgever (The Hollies) afgewezen was. Misschien paste het niet binnen het repertoire van de Engelsen, op dit album is het één van de hoogtepunten. Op nummer drie van het debuutalbum staat de schijnwerper op David Crosby, “GUINNEVERE”. Dit klein gehouden liedje, met hemelse samenzang tussen Crosby en Nash, is een weergaloos mooie song. Een ander hoogtepunt is wat mij betreft “WOODEN SHIPS”, met prachtig gitaarwerk van Stephen Stills, en gedeelde lead vocalen tussen Crosby en Stills. Dit nummer begint rustig, bouwt naar een geweldig mooi refrein en opnieuw is ook de harmonieuze samenzang weer van een een ongekend hoog niveau. “HELPLESSLY HOPING” is ook gebouwd op die samenzang van de drie, “LONG TIME GONE” is meer een rocker en met het uptempo “49 BYE-BYES” wordt het album afgesloten. Crosby, Stills en Nash bewezen met dit album dat hetgeen ze hiervoor gedaan hadden, voorspel was en een opmaat was naar het formeren van deze groep en het maken van dit album. Een jaar later gingen ze met Neil Young in de gelederen nog een stapje verder op “DÉJÀ VU”, dat ook tot een klassieker uitgegroeid is. Ongekend goede plaat dit, kippenvel!

Crowded House werd opgericht uit de resten van Split Enz. Deze geweldige Nieuw Zeelandse band was de groep van onder andere de broers Neil en Tim Finn. Ze scoorden in Nederland 2 Top 40 hits, de prachtige beklemmende ballad “I HOPE I NEVER” in 1981 en de klassieker “MESSAGE TO MY GIRL” in 1984.
Dat was ook ongeveer het jaar van het einde van de band. Neil Finn en Paul Hester, die de laatste jaren bij Split Enz de drummer was, richtten in 1985 Crowded House op, samen met bassist Nick Seymour. Met het debuutalbum “CROWDED HOUSE”, dat in 1986 verscheen, maakte het trio duidelijk waar ze voor stonden: ambachtelijk Beatleske popliedjes met af en toe een puntige rocker. De klassieker “DON’T DREAM IT’S OVER” van dat debuutalbum werd in Nederland een top 10 hit en zorgde ervoor dat de naam van de band gevestigd werd. “TEMPLE OF LOW MEN” in 1988, het weergaloze “WOODFACE” (met Tim Finn tijdelijk in de band) uit 1991 en “TOGETHER ALONE” uit 1993 maakten het eerste deel van de carrière van Crowded House vol.
Een hiaat van 14 jaar volgde, maar in 2007 verscheen het mooie come-back album “TIME ON EARTH”. “INTRIGUER” was de opvolger in 2010, waarna het opnieuw stil werd. In de periode richting hun come-back pleegde Paul Hester in 2005 zelfmoord. Hij was al als drummer vervangen na “TOGETHER AGAIN” door Peter Jones, die in 2012 overleed. Groot was mijn verbazing toen begin dit jaar bekend werd gemaakt dat Crowded House met een zevende album zou komen.
De line-up is tegenwoordig Neil Finn als zanger, gitarist en toetsenist, Nick Seymour nog steeds als bassist, Mitchell Froom, ook bekend producer als toetsenist en de 2 zoons van Neil, Liam (gitaar, toetsen en zang) en Elroy (drums en gitaar). “DREAMERS ARE WAITING” is een typische Crowded House plaat geworden, waar weer heel veel aandacht is besteedt aan de samenzang, die bijtijds hemels klinkt. In bijna 42 minuten komen 12 prachtige liedjes aan je voorbij, die laten horen dat de stem van Neil, ondanks zijn 63 jaar en jarenlang zingen nog steeds van grote schoonheid is en nog steeds de klank en kracht heeft als bij het debuut van Crowded House.
“BAD TIMES GOOD” opent het album en in dit nummer wordt meteen duidelijk dat samenzang weer een prominente plaats inneemt op “DREAMERS ARE WAITING”. Prachtige zang dus, rustige melodie, prima start. Met “PLAYING WITH FIRE” gaat het tempo omhoog met een pakkend ritme, “TO THE ISLAND” is opnieuw een uptempo nummer met ingetogen zang in de coupletten, “SWEET TOOTH” vind ik één van de meest pakkende liedjes op het album. Mooie melodie en een aanstekelijk refrein, een wat vreemd tussenstuk gevolgd door een solo. “WHATEVER YOU WANT” is ook weer uptempo en een fijn liedje, “SHOW ME THE WAY” is een ballad met mooie vocale arrangementen, “GOODNIGHT EVERYONE” heeft een lekker ritme, is op een bepaalde manier spannend van opbouw en is één van de hoogtepunten van het album. Met het jazzy “TOO GOOD FOR THIS WORLD” gaat het tempo weer iets naar beneden, “START OF SOMETHING” is een weer een vocaal hoogtepuntje. Midtempo en zeer melodisch. “REAL LIFE WOMAN” is ook weer midtempo met mooi gitaarwerk, “LOVE ISN’T HARD AT ALL” is een puntige rocker met prachtige samenzang en met “DEEPER DOWN” komt het album met een midtempo track tot stilstand.
Na 11 jaar is het wat mij betreft weer genieten van een prachtig Crowded House album. De zang is het hoogtepunt, de productie prima en de songs zijn ook van een hoog niveau. Hopelijk hoeven niet weer 11 jaar te wachten op een vervolg, want dit smaakt naar meer.

Hemelse samenzang, Beatleske popliedjes en soms puntige, punky rockers, zo zou ik het oeuvre van het Nieuw Zeelandse Crowded House omschrijven.
De groep wordt in het midden van de jaren tachtig opgericht en komt voor een deel voort uit de resten van Split Enz. Zanger/gitarist/componist Neil Finn en drummer Paul Hester waren leden van die band en samen met bassist Nick Seymour vormden zij Crowded House.
Het debuutalbum is van grote schoonheid en met de eerste grote internationale hit “DON’T DREAM IT’S OVER” lieten ze er geen twijfel over, welke kwaliteiten het trio had. Het debuutalbum, simpelweg getiteld “CROWDED HOUSE” verschijnt in 1986, opvolger “TEMPLE OF LOW MEN” komt in 1988 in de winkels te liggen.
Voor album #3 roept de band de hulp in van de broer van Neil, Tim Finn. Tim was ook lid van Split Enz en scoorde in 1984 een hit in de Nederlandse Top 40 met “FRACTION TOO MUCH FRICTION”. De broers, die ook bij Split Enz de belangrijkste componisten waren, schrijven het grootste deel van de 14 tracks. De samenzang van de broertjes Finn is zeer herkenbaar, zuiver en van grote schoonheid. Deze is dan ook in veel liedjes prominent te horen.
De eerste drie songs van het op 1 juli 1991 verschenen “WOODFACE” zijn op single verschenen, het heerlijke uptempo “CHOCOLATE CAKE” en “IT’S ONLY NATURAL”, “FALL AT YOUR FEET” is meer midtempo, zeer melodisch en je kunt genieten van prachtige samenzang. “TALL TREES” is een puntiger uptempo liedje, het aanstekelijke “WEATHER WITH YOU” was in Nederland de grootste hit van de singles die van dit album verschenen, “WHISPERS AND MOANS” heeft mooie basspel en is heeft ook weer iets spannends in zich.
“FOUR SEASONS IN ONE DAY” is een ballad, “THERE GOES GOD” is meer rock, het heeft iets punkigs, vooral door het gitaarspel, geweldig nummer. “FAME IS” is uptempo, “ALL I ASK” is een Beatleske ballad met zwierende strijkersarrangementen, “AS SURE AS I AM” is ook weer een rustig nummer met een mooi refrein, “ITALIAN PLASTIC” gaat ook weer richting een ballad al zit hier iets meer in, waardoor je het zou kunnen plaatsen bij midtempo.
“SHE GOES ON” is een prachtige, meer akoestische ballad met mooie samenzang en met het midtempo “HOW WILL YOU GO” wordt het album in stijl afgesloten. Ook in dit nummer kun je genieten van de vocale harmonieën van de gebroeders Finn.
Het door Mitchell Froom geproduceerde is een must voor elke fan van mooie, vakkundige popliedjes, want die zijn er in overvloed. Tim Finn vertrok na dit album weer uit Crowded House en met “TOGETHER ALONE” uit 1993 kwam er een (voorlopig) einde aan het bestaan van Crowded House.
Zowel Neil als Tim brachten solo albums uit, maar ook de albums die de broers samen uitbrachten zijn van grote schoonheid. In 2005 pleegde Paul Hester zelfmoord en in 2007 verscheen het come-back album “TIME ON EARTH”, waarop de band verder ging waar ze midden jaren ’90 gestopt waren, het maken van ambachtelijke en zeer melodieuze popliedjes. In 2010 verscheen “INTRIGUER” en begin juni van dit jaar zal het zevende album van de band verschijnen, “DREAMERS ARE WAITING”. Mijn verwachtingen zijn hooggespannen, maar het kan bijna niet anders dan dat het weer genieten zal worden. Crowded House hoort bij de lijst topbands en dit album is een absolute klassieker.