Het laatste nummer van de voorloper van het album “HOTEL CALIFORNIA”, “ONE OF THESE NIGHTS”, dat in juli 1975 verscheen, is “I WISH YOU PEACE”, de laatste bijdrage van Bernie Leadon. Mede oprichter Leadon had aangegeven de band te willen verlaten, aangezien de country invloeden met elk album minder werden. Met de tekstregel “I Wish You Peace When Times Are Hard, A Light To Guide You Through The Dark” wenste de zanger/gitarist zijn (voormalige) bandleden veel geluk en voorspoed. Hoe hard de overgebleven adelaren dit nodig zouden hebben, had niemand in 1975 kunnen voorspellen. Het echt grote internationale succes moest dan ook nog komen en dat kwam er met “HOTEL CALIFORNIA”, dat op 8 december 1976 werd uitgebracht. Een album dat de klasse en kwaliteiten van de band in zijn totaliteit liet zien en horen, maar het was vooral zanger/drummer Don Henley die de touwtjes stevig in handen genomen had. Van de 9 songs op het vijfde album van de Amerikanen schreef Henley aan 7 mee, zingt hij op 5 de lead vocals, daar waar de andere 4 slechts 1 keer in de schijnwerpers mochten staan. Behalve Don Felder, die mocht niet één keer de lead vocalen voor zijn rekening nemen. Hij wilde dat wel graag, heeft ook “VICTIM OF LOVE” ingezongen, maar Henley heeft er eigenhandig voor gezorgd niet Felder, maar hijzelf te horen is op het album. Dit zette kwaad bloed, maar werd omwille van het succes nog niet op de spits gedreven. Prijsnummer is natuurlijk de opener van het album, titelnummer en classic rock song “HOTEL CALIFORNIA”. Met de basis van Felder, die met een reggae-achtig akoestisch gitaarpartij kwam, werd het nummer door Henley en zanger/gitarist/toetsenist Glenn Frey uitgebouwd tot het 6 en een halve minuut durende monument, waarbij Frey verantwoordelijk is voor de tekst. Hoe mooi het eerste deel ook is, het hoogtepunt zijn de gitaarsolo’s van Felder en gitarist/zanger Joe Walsh, die de vervanger van Bernie Leadon was. Die gitaarsolo behoort wat mij betreft bij de meest invloedrijkste en beste solo’s allertijden. Vooral het deel als Felder en Walsh gezamenlijk hun gitaren laten gieren...verbluffend mooi! “NEW KID IN TOWN” was destijds de tweede single en top 10 in Nederland, in Amerika was het de eerste single en bereikte het, net zoals het titelnummer, de eerste plaats in de Billboard Hot 100. Prachtig midtempo nummer met geweldige zang van Frey. “LIFE IN THE FAST LANE” geeft aan waar de heren zich op dat moment in bevonden, leven met heel veel geld, vrouwen, drank en drugs. Een lekkere rocker met prachtig gitaarwerk van Walsh. “WASTED TIME” staat er in een vocale en in een korte instrumentale versie op. Een prachtig, soms zwaar aangezette ballad met de soms breekbare karakteristieke stem van Henley die het nummer naar grote hoogte brengt. “VICTIM OF LOVE” is het reeds gememoreerde nummer dat Henley zich vocaal heeft toegeëigend. Een rocksong met geweldig gitaarwerk en een heerlijk aanstekelijk ritme. “PRETTY MAIDS ALL IN A ROW” was de eerste bijdrage van Joe Walsh bij zijn nieuwe werkgever. Een weergaloos mooi liedje, een heerlijke melodie, die breekbare stem van Walsh en met prachtige slide gitaar bijdragen. Eén van mijn persoonlijke hoogtepunten van “HOTEL CALIFORNIA”. “TRY AND LOVE AGAIN” is de laatste bijdrage van oerlid en bassist Randy Meisner. Het is een prachtig nummer, schitterend gezongen door zijn wat hoge stem en met een mooie solo halverwege. Tijdens de tour die na het uitbrengen van dit album volgde, kreeg Meisner een steeds grotere hekel aan het zingen van “TAKE IT TO THE LIMIT” van het vorige album, wat ruzies veroorzaakte en uiteindelijk het vertrek uit de band betekende. Het sluitstuk is “THE LAST RESORT”, weer van Don Henley en een prachtig, bijna 7 en een halve minuut durende gospelachtige countryrock song. Het is een aanklacht tegen de mensheid die delen van de wereld kapot maakt. Met passende pedal steelgitaar, door Felder, bouwt het nummer langzaam maar zeker op tot een weergaloos mooie climax. Voor mij het hoogtepunt van het album. De betekenis van het album heeft al veel mensen hoofdbrekens bezorgd. Volgens mij kun je er een paar dingen uithalen. Allereerst hoe “wij” met het rijke leven omgaan. Decadentie, kapitalisme en de gevolgen daarvan, zoals aantasting van het milieu en de natuur. Daarnaast hebben ze ook willen aangeven hoe hun leven in het rijke westen (lees: de upperclass) eruit ziet, met alle geneugten die de mensheid, en dus ook de Eagles, tot zich nemen, zoals drank en drugs. Ze zitten als het ware vast in dat leven, getuige de zin in het titelnummer, “You Can Check Out Any Time You Like, But You Can Never Leave”. Het gebruik van verdovende middelen en groter wordende ego’s, zorgden ervoor dat het 3 jaar duurde alvorens de band een nieuw album uitbracht, met de toepasselijke titel “THE LONG RUN”. De tour die daarop volgde was er één met veel ruzies, wat uiteindelijk in het stoppen van de band resulteerde. In 1994 kwamen ze weer bij elkaar, ondanks dat ze altijd volhielden weer bij elkaar te komen “When Hell Freezes Over”. De verschillen waren aan de kant gezet en de bezetting bestond uit die van 1979, Henley, Frey, Walsh, Felder en Timothy B. Schmit, vervanger van Meisner. In 2001 werd Felder ontslagen, in 2016 overleed Frey, maar de Eagles vliegen nog steeds.

“ONE OF THESE NIGHTS” is wat mij betreft de “kantelplaat” in de geschiedenis van de Eagles. De Amerikaanse band, geformeerd in 1971 in Los Angeles, bracht zijn vierde album uit op 10 juni 1975 en scoorde daarmee zijn eerst wereldwijde commerciële succes.

Het viertal dat aan de basis stond van Eagles waren zanger/gitarist Glenn Frey, zanger/drummer Don Henley, gitarist/zanger Bernie Leadon en bassist/zanger Randy Meisner. De mannen ontmoeten elkaar in de begeleidingsband van de Amerikaanse zangeres Linda Ronstadt en gingen na een tournee verder als één band. Het debuutalbum “EAGLES” verscheen in 1972 en is een echte country-rock plaat, zoals The Byrds, Poco en de Flying Burrito Brothers die ook gemaakt hebben. “DESPERADO” uit 1973 heeft een concept en bevat iets meer rockinvloeden. Deze twee albums hebben Eagles klassiekers als “TAKE IT EASY”, “TEQUILA SUNRISE” en “DESPERADO” voortgebracht. De doorbraak in Amerika kwam met het derde album, “ON THE BORDER”. Op dit album is Don Felder voor het eerst als gitarist te horen en hij zou vast bandlid van de Eagles worden. De doorbraak van de band kwam vooral door de nummer één hit “BEST OF MY LOVE”. De door Henley gezongen ballad stond één week bovenaan de Billboard Hot 100 hitlijst.

Met de komst van Felder kwam er meer rock in de band en dat is op “ONE OF THESE NIGHTS” te horen. Het schijfje werd voor het eerst geheel door Bill Szymczyk geproduceerd. De nu 79 jarige Amerikaan werkte voorafgaand aan zijn dienstverband met de Eagles met onder andere Joe Walsh en zijn James Gang en ze zouden elkaar later weer tegenkomen. “ONE OF THESE NIGHTS” bevat negen nummers en klokt zo’n 43 minuten en gaat van start met het titelnummer, een pop-rock song gezongen door Don Henley. Het nummer bevestigde de status van het vijftal, want ook dit bereikte de eerste plaats in de Amerikaanse hitlijst. Dat inmiddels legendarische begin, een heerlijk basloopje, prachtige samenzang, mooie koortjes en een geweldige gitaarsolo door Felder, alles zit in dit nummer dat de Eagles definieert. Randy Meisner zingt “TOO MANY HANDS” naar grote hoogte. Zijn hoge stem klinkt soms wat geknepen, maar heeft een karakteristieke klank. Meer rock dan pop, mooi gitaarwerk en de koortjes zijn ook weer top. De Eagles zijn goed in het maken van ballads, dat hadden ze al laten horen op de voorgaande albums en daar is het door Henley gezongen “HOLLYWOOD WALTZ” weer een goed voorbeeld van. De pedalsteel gitaar, bespeelt door Bernie Leadon zorgt voor de country-feel. Het instrumentale “JOURNEY OF THE SORCERER” is een prachtig voorbeeld van country-rock. Banjo, mandoline, viool, strijkers arrangementen en een heerlijke melodie. Dit nummer is tevens het langste van het album.

“LYIN’ EYES” klokt net iets minder, maar met ruim zes minuten is het een lang nummer. Glenn Frey is voor het eerst te horen als leadzanger en hij geeft dit “overspel” nummer de juiste emotionele lading mee. In Amerika bereikte het net niet de eerste plaats, in Nederland bereikte het, net zoals het titelnummer de Top 40. De koortjes zijn prachtig, de leadgitaar door Leadon is erg mooi en de stijl kun je in de country hoek zetten. Meisner mag opdraven als zanger in de Eagles klassieker “TAKE IT TO THE LIMIT”. Hij zingt op de toppen van zijn kunnen en de live versie van het album “EAGLES LIVE” is van grote klasse. Een pure ballad met fantastische koortjes en een geweldige melodie. De arrangementen zijn prachtig en de piano wordt bespeeld door Jim Ed Norman. Don Felder zingt op “VISIONS” de lead, een pakkende rocker, waarop hij laat horen een geweldige gitarist te zijn met een eigen geluid. Eén van de hoogtepunten van het album vind ik de ballad “AFTER THE THRILL IS GONE”. Frey en Henley zijn de leadzangers, de lead gitaar wordt bespeeld door Felder en dit is een nummer waar ik nog steeds kippenvel van krijg, prachtig! Het album sluit af met het afscheidsnummer “I WISH YOU PEACE”. Bernie Leadon had aangegeven dat hij de groep zou gaan verlaten. De stijl van de Eagles was niet meer waar hij zich mee kon identificeren en dat was de reden van het vertrek. Een mooi nummer, prachtige strijkers arrangementen, koortjes en ingetogen gitaarsolo van Leadon zorgen voor een prima slotakkoord.

Het vertrek van Leadon werd opgevangen door de komst van Joe Walsh, waarmee er nog meer rock in de band kwam. Dat had succes, de opvolger van “ONE OF THESE NIGHTS” was de millionseller “HOTEL CALIFORNIA”. Twee Amerikaanse nummer 1 hits en wereldwijd meer dan 32 miljoen verkochte exemplaren. De geschiedenis van de band daarna was een grillige. “THE LONG RUN” werd nog gemaakt in de jaren zeventig, maar daarna was het gebeurd. Pas in 1994, toen "Pasen en Pinksteren" op dezelfde dag vielen, kwam de band in de “HOTEL CALIFORNIA” bezetting, onder de titel “HELL FREEZES OVER”, weer bij elkaar voor een zeer succesvolle come-back. Met een album, uitgebreide tournees, onenigheid met Felder, wat hem een ontslag opleverde en tenslotte een prachtig album met louter nieuwe songs, “LONG ROAD OUT OF EDEN”. Na het overlijden van Glenn Frey in 2016 treedt de band nog steeds op, maar of er ooit nieuw materiaal gaat verschijnen, is te betwijfelen. Er is echter genoeg te genieten, dit album is daar een goed voorbeeld van en daarom is dit ook een terechte klassieker.

Het tweede album van het Nederlandse Earth & Fire behoort tot de klassiekers in de Nederpop, maar ook bij de beste album binnen het symfonische, progressieve rock genre.
De band kende zijn oorsprong eind jaren zestig in Voorburg en bereikte met “SEASONS”, geschreven door Golden Earring gitarist George Kooymans, voor het eerst de Top 40, en het juweeltje schoot door tot nummer 2 in die lijst. Het debuut dat in hetzelfde jaar verscheen, is eveneens een prachtig, zij het een nog wat fragmentarisch album, waar nog nog 2 andere top 10 hits op te vinden zijn, “WILD AND EXCITING” en “RUBY IS THE ONE”.
Toen de groep aan de opvolger van dat succesvolle debuutalbum begon, bestond de groep uit zangeres en blikvanger Jerney Kaagman, gitarist Chris Koerts, toetsenist Gerard Koerts, drummer Ton van der Kleij en bassist Hans Ziech.
Het als “SONGS OF THE MARCHING CHILDREN” in de herfst van 1971 verschenen meesterwerkje, leunt voor het grootste deel op het titelnummer, dat de volledige kant 2 van het album vult. Het magnum opus van Earth & Fire duurt bijna 18 en een halve minuut en bestaat uit 7 delen. Na een instrumentaal gedeelte “THEME OF THE MARCHING CHILDREN”, klinkt de zang van Kaagman door de speakers in het deel “OPENING OF THE SEAL”, een prachtig progressief deel, met heerlijke drumpartijen en mooie samenzang. Daarna gaat het nummer verder met een prachtige toetsensolo en zang, waarna halverwege het nummer het tempo verandert en het er weer een prachtig gezongen deel komt en het tempo weer tot het nulpunt zakt. Subtiel gitaarwerk luidt het volgende deel van dit magistrale nummer in, via een deel met zang en dreigend arrangementen en met een marsritme, het instrumentale “THE MARCH” komt het nummer tot een einde. Daarmee dus ook kant 2, van de vroegere vinyl exemplaren, maar we mogen de eerste 4 nummers absoluut niet vergeten.
Het album gaat van start met ‘CARNIVAL OF THE ANIMALS”, met mooie mellotron en tegendraads drumwerk en mooi, kenmerkende zang van Kaagman. “EBBTIDE” is een rustig nummer. Prachtig gezongen, subtiele gitaarwerk en een hoofdrol voor de fluit. De single “STORM AND THUNDER” kent een langere album uitvoering, want het intro duurt op deze versie zo’n 2 minuten alvorens deze topper in het oeuvre van Earth & Fire pas echt begint. Met een rustig gezongen passage waarbij het tempo langzaam opgevoerd wordt tot wat we in het refrein horen, wat een track! “IN THE MOUNTAINS” is het derde korte nummer op het album en tevens een instrumentaaltje, met ook weer subtiel gitaarwerk, mooie toetsenpartijen en een heerlijke gitaarsolo.
Na dit meesterwerk bracht de band in 1973 het eveneens prachtige “ATLANTIS” uit, met onder andere de hit “MAYBE TOMORROW, MAYBE TONIGHT”, “TO THE WORLD OF THE FUTURE” uit 1975 is ook nog erg goed, daarna werd het wat mij betreft langzaam minder interessant. In 1972 scoorde de band een nummer 1 hit met de symfonische rock single “MEMORIES”, een geweldig nummer en ook in 1979 stonden ze weer bovenaan de Nederlandse Top 40. Dit keer met het huppelende niemendalletje “WEEKEND”, waarmee de band liet horen inmiddels voor een compleet ander geluid te kiezen. Langzaam viel de band dan ook uit elkaar, maar gelukkig blijft dit album tot in lengte van dagen een genot om naar te luisteren en, zoals gezegd, een klassieker in de Nederpop.

Editors, dus zonder “the”, werd in 2002 opgericht in Birmingham en brachten hun debuutalbum “THE BLACK ROOM” uit op 25 juli 2005. Zanger Tom Smith is de man die de sound van Editors met zijn karakteristieke stem een geheel eigen geluid geeft. Hij is samen met bassist Russel Leeth de 2 leden die vanaf het begin lid zijn gebleven van het Engelse 5-tal. De stijl van Editors is Engelse, new-wave-achtige pop/rock met een grote aandacht voor de melodie. Van dit album verschenen in Engeland 4 songs op single, waarvan “MUNICH” als re-issue in 2006 het succesvolste was. Deze single bereikte de Engelse top 10. Naast de stem van Smith is ook het gitaarwerk van Chris Urbanowicz prominent aanwezig. Heerlijke riffs, prachtig geluid! Ruim 43 minuten heerlijke muziek en het succes van “THE BLACK ROOM”, platina in Engeland, werd succesvol vervolgd met album #2 ”AN END HAS A START”. Op dit album staat onder andere de Editors klassieker “SMOKERS OUTSIDE THE HOSPITAL DOORS”. Twee jaar geleden verscheen album 6, “VIOLENCE”, een album waarop minder gitaarwerk te beluisteren is. Editors heeft zich in de afgelopen 15 jaar ontwikkelt als een vaste waarde binnen de zogenaamde Britse indie-muziek, ze zijn regelmatig hoofdacts op grote festivals en treden ook dit jaar weer regelmatig op. Afgelopen week traden ze nog op in Berlijn en 6 van de 11 songs op “THE BLACK ROOM” stonden op de setlist, wat duidelijk maakt dat dit album ook voor de heren zelf een zeer belangrijke, gewaardeerde plaat is geworden en derhalve is de classificatie van “klassieker” op zijn plaats!

Op 25 juli 2005 bracht de Engelse band Editors hun eerste album uit, “THE BACK ROOM”, met geweldige melodieuze gitaar georiënteerde rock en de klagende, karakteristieke stem van zanger en frontman Tom Smith. Die stem is en blijft de rode draad in de muziek van deze band. Ze brachten sinds het succesvolle debuut 5 albums uit en deze week is nummer 6 verschenen, “VIOLENCE”. Op album 4, “THE WEIGHT OF YOUR LOVE” stond de gitaar nog op de voorgrond, album 5 “IN DREAM” was meer keyboard gericht. Op “VIOLENCE” is er een prachtig evenwicht tussen de stijlen op die 2 voorgaande albums. De 9 tracks (extra tracks op een bonus edition) zijn gevarieerd, electronic met een wat agressieve sound, en dat past de band uitstekend. Op één of andere manier slagen Editors er op elk album weer in te verrassen. Het blijft fris klinken en de stem van Smith blijft een genot om naar te luisteren. Luister maar eens naar het titelnummer dat een spannende opbouw heeft, of “DARKNESS AT THE DOOR” dat zeer dansbaar is, of het verstilde “NO SOUND BUT THE WIND”. Editors kan elke stijl aan en weet daar elke keer weer een eigen geluid aan te geven…super knap!!

“A NEW WORLD RECORD”, dat op 11 september 1976 verschijnt, is het zesde album van Electric Light Orchestra. Langzaam maar zeker bouwde E.L.O. een reputatie op, door Beatleske muziek te maken, met brede arrangementen, maar ook met een duidelijk eigen geluid. Dat kwam allemaal uit de koker van bandleider Jeff Lynne. De op 30 december 1947 in Birmingham Engeland geboren Lynne richtte de band samen met Roy Wood en Bev Bevan op, nadat ze in The Move hun orkestrale ideeën niet optimaal kwijt konden. Dat was in 1970 en na enkele bandwisselingen bestaat de band ten tijde van “A NEW WORLD RECORD” naast de reeds genoemde zanger/componist/gitarist Lynne en drummer Bevan, uit toetsenist Richard Tandy, bassist Kelly Groucutt, violist Mik Kaminski en cellisten Hugh McDowell en Melvyn Gale. Prijsnummer en hit van dit album is “LIVIN’ THING” dat de top 10 haalt in onder andere Australië, Oostenrijk, België, Canada, Nederland, Zuid Afrika en West-Duitsland. Het album gaat van start met “TIGHTROPE” en daarbij hoor je een orkestraal intro van ruim een minuut, alvorens de band invalt en er een typische ELO song volgt. “TELEPHONE LINE” en “ROCKARIA” volgen en worden beiden nog regelmatig live gespeeld door Jeff Lynne’s ELO, klassiekers van deze band dus! “MISSION (a world record)” is een midtempo zeer melodieuze track, “SO FINE” een lekkere uptempo song, het genoemde “LIVIN’ THING” in een iets langere uitvoering en daarna volgt “DO YA”, een song die ook nog steeds live gespeeld wordt. Afsluiter is de ballade “SHANGRI-LA”, waarin heerlijke koortjes, Beatleske arrangementen en mooie toetsenbijdragen langskomen. Een album waarop alle kwaliteiten van Electric Light Orchestra langskomen en Jeff Lynne zingt bij tijd en wijle hemels! Hij bewees hiermee zijn kwaliteit om goede liedjes te schrijven, iets dat hij bij de opvolger “OUT OF THE BLUE” nog maar weer eens bevestigde. Hij reist gelukkig nog steeds de wereld rond met een top band en speelt zijn liedjes, alleen mag hij dat, naar verluit, wegens naam rechten niet onder Electric Light Orchestra doen. Maar hij is wel die band, want in zijn eentje draagt hij het oeuvre van deze band volledig, Jeff Lynne's ELO.

Met het album “TIME” stapte de Electric Light Orchestra (E.L.O.) ook muzikaal de jaren tachtig binnen. De theatrale, orkestrale en symfonische poprock van het laatste decennium had de band (voor een deel) achter zich gelaten en het op 2 juli 1981 verschenen album groeide terecht uit tot een klassieker in de oeuvre van E.L.O..
Jeff Lynne en zijn mannen trapten de jaren tachtig af met de soundtrack voor de geflopte dansfilm “XANADU”, waarvan het titelnummer met Olivia Newton-John overigens wel een grote hit werd en de single “ALL OVER THE WORLD” en “I’M ALIVE” wel airplay kregen en de eerste bijna de top 10 van de Nederlandse Top 40 wist te behalen. De stijl op “TIME” was anders dan op “XANADU” en zeker anders dan het succesvolle album “DISCOVERY” uit 1979. Dat album had meer disco invloeden en was daarom ook al afwijkend van de albums die E.L.O. uitbracht tot aan 1979.
De eerste single van het album “TIME” was de rock and roll hit “HOLD ON TIGHT” dat een vijfde plaats in de Top 40 wist te behalen. Het album kwam in dezelfde periode uit en gaat van start met het science fiction achtige “PROLOQUE”, dat wordt gevolgd door de tweede single, het aanstekelijke en uptempo “TWILIGHT”. Voor mij is dit nummer een soort overgangssong van het “oude” naar het “nieuwe” E.L.O., heerlijk nummer overigens! “YOURS TRULY, 2095” is het nieuwe E.L.O., stemvervormer en een tekst die handelt over de (verre) toekomst. “TICKET TO THE MOON” handelt qua tekst ook vanuit de toekomst. Wat in 1981 nog onmogelijk leek, is anno nu niet vreemd meer. Je kunt, als je veel geld hebt, ruimtereizen maken. “TICKET TO THE MOON” is een typische E.L.O. midtempo ballad, prachtig gezongen en geweldige arrangementen. “WAY LIFE’S MEANT TO BE” begint met een strijkersintro, de akoestische gitaar die invalt klinkt helder en mooi, en wat volgt is een ongelofelijk pakkende song. Het (bijna volledig) instrumentale “ANOTHER HEART BREAKS” is een erg melodieuze song, waarin de synthesizers een prominente rol hebben.
“RAIN IS FALLING” is weer een midtempo popsong met een prachtig refrein en mooie toetsen bijdragen. Het met een pakkend ritme opgetuigde “FROM THE END OF THE WORLD” is een dansbare E.L.O. song, waarvan Lynne er later nog meer zal maken. In “THE LIGHTS GO DOWN” hebben de toetsen opnieuw een hoofdrol en zijn de heerlijke E.L.O. koortjes ook volop te horen, “HERE IS THE NEWS” is uitgegroeid tot een veelgehoorde track op de Nederlandse televisie, want het werd jarenlang gebruikt door de VPRO als tune. Ook in dit nummer zijn weer de “nieuwe” elementen te horen, toetsen, vervormde stem, maar wel weer met de pakkende en typische E.L.O. sound. Strijkers arrangementen gevolgd door toetsen en vervormde stem zijn het begin van “21ST CENTURY MAN”, een prachtige ballad. Het reeds genoemde “HOLD ON TIGHT” heeft een iets afwijkende sound, maar past toch wel prima binnen het album. Het is tot op de dag van vandaag één van mijn favoriete Electric Light Orchestra songs. Met “EPILOQUE” komt het bijna 44 minuten durende album tot een einde, met dezelfde ingrediënten als de opener.
In veel landen werd het album een succes, “HOLD ON TIGHT” werd in veel landen een top 10 hit en Jeff Lynne (zang/componist/gitaar/toesten), drummer Bev Bevan, toetsenist Richard Tandy en bassist Kelly Groucutt konden tevreden zijn met de stap “into the eighties”. Opvolger “SECRET MESSAGES” uit 1983 is wat mij betreft een album van bijna hetzelfde kaliber en met “BALANCE OF POWER” kwam er een einde aan de Electric Light Orchestra. Min of meer solo maakte Jeff Lynne onder de vlag van zijn band in 2001 het album “ZOOM” dat geen vergelijk is met de eerste twee albums uit de jaren ’80, meer met “BALANCE OF POWER”, Traveling Wilburys (waar hij deel van uit maakte) en zijn prachtige solo album “ARMCHAIR THEATRE uit 1990. Tegenwoordig reist hij de wereld rond, in ieder geval voor corona de wereld op slot gooide, met Jeff Lynne’s E.L.O. en heeft hij twee mooie albums onder die naam uitgebracht.
Met “A NEW WORLD RECORD” en “OUT OF THE BLUE” is dit wat mij betreft de derde klassieker die Electric Light Orchestra heeft gemaakt…genieten en “tijd”loos.

De Amerikaanse zangeres Elle King werd als Tanner Elle Schneider geboren op 3 juli 1989 in Los Angeles. Haar vader is acteur en stand-up komediant Rob Schneider en een leven in de schijnwerpers was dus nooit ver weg. De rondborstige blondine koos voor de muziek en wel de countrymuziek, vermengt met de blues.

Elf jaar geleden bracht ze "THE ELLE KING EP" uit, waarin ze in vier liedjes liet horen waartoe ze in staat was. Haar platenlabel RCA was tevreden en ze mocht een volwaardig album maken. Dat verscheen in 2015 en kreeg "LOVE STUFF" als titel mee. Het was een verkoopsucces en bereikte in Canada de platina-status. Het album werd gemixt in de Electric Lady Studio van wijlen Jimi Hendrix en werd opgevolgd in 2018 door album #2, "SHAKE THE SPIRIT". De problemen waarmee King tijdens haar korte huwelijk te maken kreeg, plus het succes van haar debuutalbum, komen terug in de teksten op dat tweede album. Scheiding, twijfel aan jezelf, stevig drinken, huiselijk geweld en de PTSS als gevolg daarvan, lopen als een rode draad door de dertien nummers. Het heeft vijf jaar geduurd alvorens de opvolger in de winkels ligt, getiteld "COME GET YOUR WIFE". King lijkt het privé stabiel te hebben. Sinds september 2021 is ze moeder van een zoon en ze is al langer de vriendin van een tattoo artiest, Dan Tooker.

Het album bevat dertien liedjes, bijna 45 minuten lekkere countrymuziek en het gaat van start met “OHIO”, dat een mooie opbouw heeft. Pakkend ritme, heerlijk gitaarwerk in “BEFORE YOU MET ME”, een liedje waarop ze op indrukwekkende manier terug kijkt op haar leven, voordat ze “hem” heeft ontmoet, de ware. Country vermengt met gospel in “TRY JESUS”, waarbij het orgelgeluid en het koor het nummer een geweldige kracht geeft. Het refrein is pakkend en fantastisch gecomponeerd! “DRUNK (And I Don’t Wanna Go Home)” lijkt ook weer een autobiografisch nummer te zijn, met een moderne aanpak wat betreft de productie, maar ook weer met duidelijke country invloeden.

“LUCKY” is een uptempo countrypop liedje, “WORTH A SHOT” begint rustig, het refrein is pakkend en modern, “TULSA” een typisch countryliedje met opnieuw een pakkend refrein en de drank staat ook weer centraal in het vrolijke en uptempo “CRAWLIN’ MOOD”. Puur country intro geeft het drie minuten durende “BONAFIDE” een authentieke sfeertje, het tempo gaat weer omhoog in “BLACKED OUT”, dat een pakkend ritme heeft en “OUT YONDER” heeft een wat afwijkend ritme, waardoor het mijn aandacht meteen pakte. Het refrein is geweldig, het gitaarspel top en wat mijn betreft één van de beste nummers van “COME GET YOUR WIFE”.

“JERSEY GIANT” gaat met gitaren van start, langzaam volgen meer instrumenten, waaronder de viool, in dit prachtige midtempo met een heerlijke melodie. Subtiel gitaarspel in het eerste deel van “LOVE GO BY”, waarin Elle King opnieuw duidelijk maakt een geweldige zangeres te zijn, die de juiste emotie aan de liedjes weet te geven. Een mooi slot van een mooi album van een zangeres die tot voor kort een onbekende was voor mij. Liefhebbers van dit genre moeten dit album een kans geven, ze zulle, volgens mij, niet teleurgesteld worden.

“CAPTAIN FANTASTIC AND THE BRONW DIRT COWBOY” was het negende album van Reginald Kenneth Dwight, die sinds het eerste album “EMPTY SKY” in 1969 bekend was als Elton John. Negen albums in 6 jaar tijd, waarvan “GOODBYE YELLOW BRICK ROAD” ook nog een dubbelalbum was. Het geeft de ongekende creativiteit van de Engelsman aan, die in deze periode geen slecht album heeft uitgebracht. Misschien mag je het genoemde debuutalbum en “CARIBOU”, dat voorafging aan “CAPTAIN FANTASTIC AND THE BROWN DIRT COWBOY”, als de minste albums beoordelen, maar ook op deze twee albums staan prachtige liedjes. De creatieve output van Elton was zo groot, dat ook een geweldige nummer als “PHILADELPHIA FREEDOM”, alleen op single werd uitgebracht.

Elton John werd op 25 maart 1947 geboren en hoopt binnenkort 75 jaar te worden. De carrière van hem kwam langzaam op gang, maar toen het publiek eenmaal de klasse van hem had ontdekt, was het hek van de dam. Uitverkochte tournees, gigantische verkoopcijfers van albums het scoren van grote hits. Vooral in Amerika omarmden ze de zanger/pianist. Op het moment dat het “CAPTAIN FANTASTIC” album verscheen, had hij daar al vier nummer 1 hits gescoord. “CROCODILE ROCK” in 1972, “BENNIE AND THE JETS” en “LUCY IN THE SKY WITH DIAMONDS” in 1974 en “PHILADELPHIA FREEDOM” in 1975. Persoonlijk vind ik “MADMAN ACROSS THE RIVER” uit 1971 en “GOODBYE YELLOW BRICK ROAD” uit 1973 toppers en daar hoort dit album absoluut bij.

“CAPTAIN FANTASTIC AND THE BROWN DIRT COWBOY” verscheen op 19 mei 1975, duurt iets meer dan 47 minuten en er staan 10 liedjes op. Natuurlijk zijn alle nummer geschreven voor Elton John en zijn tekstdichter Bernie Taupin, waarmee hij al sinds 1967 samenwerkt. Het openingsnummer is één van de drie nummers die dik boven de 5 minuten klokt en tevens het titelnummer. Rustige opbouw, na bijna 2 minuten vallen de drums in en komt het nummer helemaal tot leven. Bij veel vroege Elton John albums vind ik het geweldig dat de drums vaak voorin de mix gezet zijn, het geeft de muziek extra dynamiek. Dat geldt ook voor dit nummer, swingend, heerlijk pianospel en de stem van Elton maakt het geheel af, een hoogtepunt. Dat gaat wat mij betreft ook op voor “TOWER OF BABEL”, met opnieuw een rustig intro. Als de drums invallen komt het als een heerlijke melodieuze golf over je heen, geweldig nummer. “BITTER FINGERS” begint met een repeterende melodielijn, heeft een country-feel, maar als het tempo omhoog gaat is het een pakkende rock and roll-achtig nummer. Sfeervol en een prachtige melodie, daaruit is “TELL ME WHEN THE WHISTLE BLOWS” opgebouwd. Davey Johnstone laat horen dat hij een begenadigd gitarist is met heerlijke riffs en korte, maar krachtige solo’s. De ballad “SOMEONE SAVED MY LIFE TONIGHT” was een kleine hit in Nederland, is het langste nummer van het album en zoals op voorgaande albums lukt het Elton John om ook bij de lange nummers iets extra’s toe te voegen. Er zit een opbouw in, de piano is leidend, de drums krachtig, er is een geweldige bridge, het nummer heeft alles van Elton tot een briljante artiest maakt.

“(gotta get a) MEAL TICKET” is een pakkende rocker, “BETTER OFF DEAD”, het kortste nummer, heeft een iets afwijkende stijl, waarin opnieuw de drums indrukwekkend zijn. Nigel Olsson is de slagwerker van dienst en maakte in 1975 ook al een tijdje deel uit van de vaste begeleidingsband van Elton John. In “WRITING” kun je genieten van subtiel gitaarwerk en van de vrolijke sfeer, waarna de beklemmende ballad “WE ALL FALL IN LOVE SOMETIMES” volgt. Het maken van zo’n ballad is iets dat Elton past, hij heeft het veel vaker gedaan en ook de kwaliteit van dit nummer is weer hoog. Het slotakkoord is “CURTAINS”, een nummer met een geweldige opbouw, een fantastische melodie en mooie vocale arrangementen.

Opvolger van dit album was “ROCK OF THE WESTIES”, dat een half jaar later uitgebracht werd. De kwaliteit was minder, maar in de jaren zeventig ging Elton pas onderuit op “VICTIM OF LOVE”, aan het einde van 1979. Hij revancheerde zich in de jaren tachtig met een aantal prima albums, zoals ‘THO FOX” en ”TOO LOW FOR ZERO”. Als single wil ik “CRY FOR HEAVEN” uit 1986 er uitlichten, Elton John is absolute topvorm. Die topvorm had hij dus ook in de eerste 6, 7 jaar van zijn carrière en daarvan is “CAPTAIN FANTASTIC AND THE BROWN DIRT COWBOY” een geweldig voorbeeld.

"MADMAN ACROSS THE RIVER" was Elton John's vierde album en zijn derde klassieker in de jaren zeventig. In 1969 verscheen het redelijke "EMPTY SKY", maar met de in 1970 verschenen schijfjes "ELTON JOHN" en "TUMBLEWEED CONNECTION" wist hij een onuitwisbare indruk achter te laten. Het hoge niveau wist de als Reginald Kenneth Dwight geboren zanger en pianist met het op 5 november 1971 verschenen "MADMAN ACROSS THE RIVER" moeiteloos vast te houden.

Elton John werd geboren in Pinner Middlesex in Engeland op 25 maart 1947 en zal binnenkort de respectabele leeftijd van 75 aantikken. Van jongs af aan heeft Elton een grote interesse in muziek, leert het bespelen van de piano en neemt in 1967 de artiestennaam Elton John aan. Niet veel later wordt hij gekoppeld aan tekstschrijver Bernie Taupin en samen ontwikkelen ze een eigen stijl. De prachtige teksten van Taupin passen perfect bij de muziek die Elton schrijft. Het duurt even voordat het grote publiek de kwaliteiten herkent, maar als dat eenmaal zo ver is, is het niet meer te stuiten. "BORDER SONG" en "YOUR SONG" zijn de eerste twee Nederlandse Top 40 hits en "MADMAN ACROSS THE RIVER" is ook weer een zeer succesvol en kwalitatief hoogstaand album.

Acht tracks en ruim 40 minuten geweldige muziek dat van start gaat met de klassieker "TINY DANCER". Een heerlijke melodielijn, fantastisch pianospel en de orkestrale arrangementen geven het nummer het monumentale karakter. "LEVON" heeft ook weer die indrukwekkende orkestrale arrangementen, het ritme is hoger dan de opener en het refrein is beklijvend. In het pakkende "RAZOR FACE" kun je genieten van heerlijk gitaarspel van Caleb Quaye en is Rick Wakeman te horen op het Hammond orgel. Het titelnummer "MADMAN ACROSS THE RIVER" vind ik één van de hoogtepunten van het album. Een boeiende opbouw, Elton zingt geweldig en er wordt subtiel toegewerkt naar een indrukwekkend laatste deel, wat een nummer!

“INDIAN SUNSET” is ook weer zo’n monumentale track. De opbouw is fenomenaal, spannend en krachtig. Elton weet met zijn muzikanten de spanning vast te houden, door een variatie in tempo en instrumentarium in het nummer te verwerken. Ook in dit nummer zit weer een briljant orkestraal arrangement, gemaakt door Paul Buckmaster. Gitarist Davey Johnstone zorgt met zijn mandoline spel voor een smaakvolle toevoeging bij “HOLIDAY INN”, een erg fijn liedje. Rick Wakeman mag in “ROTTEN PEACHES” zijn kunnen weer laten horen op het Hammond orgel. Koortjes, prominent pianospel, een typisch Elton John nummer uit deze zeer creatieve periode van de Engelsman. In “ALL THE NASTIES” is er een hoofdrol weggelegd voor het Cantores Em Ecclesia Choir, die het nummer een gospel-feel geven. Een indrukwekkend nummer met dito orkestrale arrangementen. De afsluiter van “MADMAN ACROSS THE RIVER” is het toepasselijk getiteld “GOODBYE”. Een klein gehouden ballad waarin Elton mooi en emotioneel zingt.

Deze vierde van de levende legende is er één van grote klasse, met een aantal hoogtepunten in zijn oeuvre. In deze meest creatieve periode van Elton John heeft hij een reeks albums gemaakt, die elke weer het beluisteren meer dan waard maakt en daar hoort deze absoluut bij.

Embrace is een Engelse (alternatieve) rock band, die in de jaren ’90 opgericht werd en in 1998 zijn eerste album uitbracht, “THE GOOD WILL OUT”. De stijl is Britpop, die langzaam in de richting Coldplay/Keane/Snow Patrol achtige muziek ging. Vooral in Engeland waren de singles succesvol, vooral van het vijfde album “THIS NEW DAY” uit 2006, met 2 top 3 hits. Daarna ging de stekker eruit bij de band uit Bailiff Bridge West Yorkshire. In 2014 verscheen het come-back album “EMBRACE”, waarop de band voortborduurde op de stijl die ze op hun laatste albums hadden laten horen. Nu is er dan na bijna 4 jaar weer een nieuwe Embrace, getiteld “LOVE IS A BASIC NEED”. De sfeer op het ruim 43 minuten durende schijfje en 10 tracks is wat soberder dan voorheen, zijn weer geschreven voor de broers Danny en Richard McNamara. De stem van Danny past goed bij de songs en voegt een extra sfeertje toe, dat het geheel boven de middelmaat uit laat stijgen. Het album gaat van start met “THE FINISH LINE” en dat kent een opbouw die bij meer track terugkeert. Opbouwend en soms wat dreigend. De Schotse singer songwriter Kerri Watt zingt mee op de song ‘NEVER”, “WAKE UP CALL” kent ook een prachtige gevarieerd verloop en dat houden ze tot aan het einde vol. Het titelnummer, “LOVE IS A BASIC NEED” is met zes en een halve minuut de langste track van het album en een prachtig instrumentaal intro, tempowisselingen, bouwt op naar een climax, om na 6 minuten rustig naar het einde te gaan. Prachtig album van deze Engelse band die weer een mooi album aan hun oeuvre heeft toegevoegd!!

Emma Lukassen is 21 jaar jong, heeft een muzikale vader (Ben Lukassen) en heeft het talent dus niet van een vreemde. Samen met haar vriend Wies Knipping heeft de in Lengel geboren en tegenwoordig in Doetinchem woonachtige zangeres een prachtig album gemaakt, “HOME”.
Op het schijfje staan 9 liedjes die door Luca samen met Knipping zijn geschreven en die een heel palet aan stijlen laat horen en allemaal met een eigen verhaal. Ze geeft zelf aan dat “HOME” staat voor alle kleine dingetjes in je leven die je ergens thuis laten voelen, ook als het even minder met je gaat. Voor haar is dat familie, muziek en vrienden.
In 35 minuten komen dromerige, sferische nummers zoals “LOVE YOU HARDER”, “NEVER ENDING” (dat trouwens prachtig opbouwt en waarin mooi gitaarspel zit) en “WITH ME”. In de categorie midtempo vallen het titelnummer en opener van het album “HOME”, “TAKE ME TO THE WATER” (prachtig liedje met mooie zangpartijen en subtiel gitaarwerk) en “STARS”, waarin een schitterende gitaarsolo zit. Echt een gaaf nummer! Dan blijven de uptempo songs “OUR HEARTS” (dat door de arrangementen een erg moderne feel heeft), “BACK TO YOU” en “LION”, dat ik één van de hoogtepunten van het album vindt. Emma zingt hierin geweldig, de opbouw van het nummer is prachtig en het heeft een jazzy sfeertje, goed gedaan!
“HOME” is gewoon een goed album geworden, dat gelukkig voor de liefhebbers ook fysiek zal worden uitgebracht. Emma Luca hoort wat mij betreft bij de grote groep grote talenten die de Achterhoek rijk is. Ze kan erg mooie liedjes schrijven, heeft een zeer aangename stem, die een bepaalde kracht in zich heeft, waardoor ze een eigen geluid heeft en is ook gewoon een prachtige verschijning. Dit alles, in combinatie met de talenten van haar vriend, die meerdere instrumenten kan bespelen en dat op hoog niveau doet, kan haast niet anders, dan dat ze een succesvolle carrière tegemoet gaat. Of ze door Hilversum wordt opgepikt is een vraag die volgens mij snel beantwoord moet gaan worden, want ze heeft er het talent voor. Zo niet, dan blijft ze gewoon in de Achterhoek, want uiteindelijk is dat wel haar “thuis”!

De titel van dit album geeft al aan in welk jaar het verschenen is, 1990, en wel op 10 december van dat jaar. Enigma is het project van de Roemeen Michael Cretu, geboren op 18 mei 1957 in Boekarest. In 1988 trouwt hij met de Duitse zangeres Sandra, die in 1985 een nummer 1 hit in Nederland had met “(i’ll never be) MARIA MAGDALENA”. Het album laat een cross-over van verschillende stijlen horen, allemaal begeleid door een aanstekelijke beat. Verder komen Gregoriaanse gezangen voorbij, een hijgende Sandra en mooie zangpartijen, door Cretu zelf. De eerste single, “SADENESS PART 1”, wordt nummer 1 in Nederland, ondanks de controverse die ontstaat, door kerkgezang en sensueel gehijg in 1 liedje. In Duitsland behaalt het album de dubbele platinastatus, eveneens in Australië en Zwitserland, in Engeland behaalt het 3 keer platinum, in Amerika zelfs 4 keer, wat neer komt op meer dan 4 miljoen verkochte exemplaren. In 1993 verschijnt de opvolger “THE CROSS OF CHANGES” en daarmee verlengt Cretu het succes dat met het debuut is ingezet. Vorig jaar november verscheen het voorlopig laatste album van Enigma, met nog steeds Michael Cretu als “leading person”, echter zonder Sandra, waarvan hij in 2007 scheidde. “MCMXCa.D.” is een klassieker in het door Enigma min of meer zelf gemaakte genre.

Het werd tijd dat ENorm met een nieuw album zou komen. Dertien jaar geleden verscheen "Finding My Way" en daarna bracht de groep af en toe een single uit. Daar zaten briljantjes tussen, zoals "Strange World" (2021), "Up" (2021) en "Waterfront" uit 2023. Maakte de band in de jaren negentig onder de naam Marathon nog progressieve rock met invloeden van Marillion en Saga, bij de genoemde single druipt het geluid van de jaren tachtig ervan af. En op een natuurlijke en aanstekelijke manier. Met producer Edwin van Hoevelaken ging het viertal Eric en Ronald ten Bos, Martin Platenkamp en Ferry Bult de studio in en 24 oktober jl. werd "It’s Time" officieel ten doop gehouden. De drie genoemde singles zijn niet te vinden op het nieuwe album, iets dat mij enigszins verbaast en ook wel jammer vind. Het trio verdient een fysieke release.

Met vijftien tracks en een speeltijd van 51 minuten krijgt de ENorm fan met “It’s Time” een geweldig album voorgeschoteld. Het gaat van start met het door synthesizers gedragen “The Game”, pakkend, melodieus en uptempo. “Halo” heeft ook weer een pakkend ritme, smaakvolle gitaarpartijen en toetsen geven het een moderner sfeertje. Met elektrische drums gaat “Bridges” van start. Bruggen bouwen en dat wordt in het aanstekelijke refrein duidelijk bezongen "It’s Time Right Now, Bridges Gotta Be Build Somehow Right Now". Een (digitaal) strijkersorkestje trapt “Together Forever” af. Lekker basloopje en de positiviteit straalt van het uptempo poprocker uit. Eric ten Bos laat horen dat hij de juiste doses emotie in een liedje kan leggen. Die emotie zit volop in de refreinen van “Life Hurts” waarin Ten Bos op de toppen van zijn kunnen zingt. Het Simple Minds-achtige nummer is pakkend en heeft een aanstekelijke instrumentale invulling.

“The Picture” is klein en intiem gehouden met een orkestrale aankleding. De toetsenpartijen doen mij denken aan Vangelis en zijn erg smaakvol. De eerste van de twee liedjes met de Amerikaanse gevangenis Alcatraz in de titel is “Alcatraz II”. Uptempo, pakkend en opnieuw een aanstekelijk refrein. ENorm is erin geslaagd om een reeks oorwurmpjes te componeren en deze hoort daar zeker bij. Met “A Forest” van The Cure als basis gaat “Alcatraz I” van start. Ook hierin zijn de jaren tachtig toetsen aanwezig en passen perfect in het geheel. Eén van de hoogtepunten voor mij is “Don’t Leave Me”, waarin de zang van Ten Bos mij raakt. Een ballad met een aanstekelijk refrein en de prachtige regel “Take Me To The Center Of Your Love”. De gitaarsolo van Ronald ten Bos is de spreekwoordelijke kers op de taart. “Living A Long Life” heeft een herkenbaar begin, het lekker basloopje, de smaakvolle gitaartoevoegingen en een fijne solo gingen meteen in mijn systeem zitten.

Terug naar de jaren tachtig met “Don’t Stop”. Toetsen, fel gitaarspel en een uptempo begin. Tempo zakt daarna iets waarna het gaspedaal weer wordt ingetrapt. Pakkend en melodieus. Op de hoes van “It’s Time” zijn twee kinderen te zien die in Gaza op een begraafplaats zitten. De één geeft de ander iets te eten, ik vind het een hoopvolle foto, maar tegelijk is het ook een beeld hoe zorgwekkend het in bepaalde plekken op de wereld is. “Two Kids At Sunrise” beschrijft deze foto in een mid-tempo en emotionele rocker. "Hannover Autobahn" is uptempo, dansbaar en ongelofelijk catchy. Het "Hold Me Tight Don’t Ever Let Me Go" wordt met veel passie en overtuiging gezongen, heerlijk! Het titelnummer "It’s Time" begint met louter koorzang en ontpopt zich als een pakkende rocker. Tijdens recente optredens van ENorm is het al uitgroeit tot een favoriet, en terecht.
In "Time's Fading" zijn luidende kerkklokken leidend en geven een sfeer die mij vanaf de eerste luisterbeurt raakt. Een geweldige melodielijn, opnieuw fantastisch gezongen en een fantastische gitaarsolo waarna de kerkklokken het nummer uitgeleide doen.

ENorm heeft met "It’s Time" een album uitgebracht waarvan ik een positief en hoopvol gevoel van krijg. Iets dat in de huidige samenleving weleens ver weg is. Muziek kan dat gelukkig wel realiseren en het Twente kwartet heeft dat op dit schijfje van de eerste tot de laatste seconde voor elkaar weten te krijgen. Voor mij een album dat hoog in mijn jaarlijstje over 2025 komt te staan. Geweldige plaat!

Het tweede studio-album van Eric Clapton verscheen op een moment dat de zanger/gitarist al een heel muziekleven achter had. Na lid te zijn geweest van de Yardbirds, John Mayall & The Bluesbreakers, Cream, Blind Faith en Derek & The Dominos verscheen in juli 1974 het album “461 OCEAN BOULEVARD”. Na het succes van zijn debuut solo album “ERIC CLAPTON”, dat in augustus 1970 verscheen en redelijk succesvol was geweest, ging de in Ripley Surrey Engeland op 30 maart 1945 geboren Clapton bijna ten onder aan een heroïne verslaving. Toen hij daarvan was afgekickt, waren er een aantal jaren verstreken waarin hij geen nieuwe muziek had gemaakt. Hij vertrok naar Golden Beach Florida in Amerika en vertoefde een tijd op 461 Ocean Boulevard, alwaar hij aan nieuwe muziek werkte. In de maanden april en mei werden 10 songs opgenomen, 3 zelfgeschreven songs en 6 covers en één die werd geschreven door gitarist George Terry, die ook te horen op de het album. In de opener “MOTHERLESS CHILDREN” klinkt de gitaar van Clapton als vanouds, geweldige solo in de uptempo bluesy rocker. “GIVE ME STRENGHT” is een ballad zoals hij er in zijn verdere loopbaan nog verschillende van zou schrijven en opnemen. Het door Johnny Otis geschreven “WILLIE AND THE HAND JIVE” en het de klassieker “I SHOT THE SHERIFF”, natuurlijk origineel van Bob Marley, werden op single uitgebracht en in ons land bereikten beide songs de Top 40. In het door Elmore James geschreven “I CAN’T HOLD ON” is er een zeer mooie slide gitaar solo te horen en vind ik de subtiele toetsen bijdragen smaakvol. Het door Clapton zelf geschreven “LET IT GROW” is uitgegroeid tot een Clapton klassieker en in de prachtige achtergrondvocalen is onder andere Yvonne Elliman te horen. Elliman, die onder haar eigen naam ook platen uitbracht, is op meerdere Eric Clapton albums te horen. Het album sluit af met de heerlijke bluesrocker “MAINLINE FLORIDA” waarmee er een eind komt bijna 40 minuten kwaliteitsmuziek. Met dit album was Clapton definitief terug in de muziekwereld en ondanks grote problemen met alcohol in de jaren die zouden volgen (hij zou pas in het begin van de jaren ’90 definitief stoppen met stimulerende middelen), verscheen in 2016 zijn 20e studio album “I STILL DO” en een paar jaar later het kerstalbum “HAPPY X-MAS”. De planning is dat hij in juni van dit jaar een concert in de Ziggo Dome geeft, maar in deze coronaheersende tijden is het de vraag of de bijna 75 jarige muzikant dan op het podium in de Amsterdamse popzaal zal staan. In ieder geval hebben we de muziek nog…en dat is elke keer weer genieten!

Eric Patrick Clapton werd op 30 maart 1945 geboren in het Engelse Ripley Surrey en behoort tot de groten der aarde in de muziekwereld. Besmet met de blues in de jaren vijftig, groot geworden bij de Yardbirds en John Mayall & The Bluesbreakers en een superster in Cream in de jaren zestig. "Clapton Is God", zo werd hij door zijn fans gezien, maar de gitarist kon nergens zijn draai echt vinden, want elk dienstverband was relatief kort.

Nadat hij met Steve Winwood Blind Faith was gestart, en één album mee had gemaakt, vond hij het tijd voor een eerste solo plaat. Was de stijl op genoemde bands vaak blues gerelateerd, op zijn debuutalbum probeert hij meerdere stijlen uit, iets dat hij zou blijven doen. Overigens is de blues nooit ver weg, want dat is wel zijn basis. Een maand na het verschijnen van zijn album, verschijnt het album van Derek & The Dominos, weer een project dat helaas geen lang leven had.

"ERIC CLAPTON" verschijnt op 12 augustus 1970, bevat elf nummers en klokt ruim 36 minuten. Bijna alle nummers zijn van zijn hand, soms in samenwerking met collega muzikanten en dat gaat vast start met “SLUNKY”. Een instrumentaal uptempo bluesy nummer waarin saxofonist Bobby Keys een hoofdrol in het eerste deel heeft, waarna de maestro het overneemt in het tweede deel met een gitaarsolo. Het tempo gaat een tandje lager in “BAD BOY”. Fijne melodielijn, Clapton zingt het met veel gevoel en de instrumentatie is zoals je verwacht bij een bluesrocker, prominente gitaar en orgel. “LONESOME AND A LONG WAY FROM HOME” begint swingend, een blazers arrangement die het nummer een vrolijk karakter meegeeft, het tempo en koortjes doen de rest. Natuurlijk ontbreekt een prettige gitaarsolo niet. J.J. Cale schreef “AFTER MIDNIGHT”, bracht het zelf uit in 1966 en het staat ook op zijn album ‘NATURALLY”. Clapton maakte er een swingende versie van, inclusief koortjes, ingetogen gitaarsolo en scoorde er zijn eerste Nederlandse hit mee. Het tempo daalt aanzienlijk in “EASY NOW”, een door Clapton alleen geschreven ballad. Mooi gezongen en een erg mooie melodie maken van dit nog geen drie minuten durende nummer een topper.

“BLUES POWER” is in iets meer dan drie minuten precies wat de titel aangeeft. Na een rustig intro gaat het los, pakkend ritme, gave arrangementen, subtiele blazers bijdragen en de gitaar die samen met de zang leidend is. Acht van de elf tracks klokken tussen de drie en vier minuten en dat geldt ook voor “BOTTLE OF RED WINE” en ook dit nummer bewijst dat je niet meer nodig hebt om een song te maken met een kop en een staart. Heerlijke melodie, gitaarspel is grotendeels subtiel, behalve als EC begint met soleren. Een prachtig nummer. Clapton schreef een aantal songs van het album samen met Delaney Bramlett van Delaney & Bonnie And Friends, zo ook “LOVIN’ YOU, LOVIN’ ME”. Een nummer met een mooie melodie, subtiel gitaarwerk, maar geen topper. Het blijft een beetje voortkabbelen. Dat geldt wat mij betreft ook voor “TOLD YOU FOR THE LAST TIME”, het kortste nummer van het album. De koortjes zijn niet te versmaden, maar er gebeurt net iets te weinig om er een topper van te maken. Het tempo zakt iets in “DON’T KNOW WHY”, waarin het gitaargeluid prominenter in de mix zit. Opnieuw zijn de koortjes mooi, de blazers geven het nummer een swingend sfeertje, waardoor ik het één van de toppers van het album vind. Het langste nummer is het vijf minuten durende “LET IT RAIN”, dat Clapton opnieuw schreef met Bramlett. Lekkere melodie, pakkende ritme, Stephen Stills die de basgitaar bespeelt en een gitaarsolo die steeds prominenter te horen is. Een waardige afsluiter van een album waarmee de zanger en gitarist zichzelf weer op de muzikale kaart wist te zetten, dit keer als solo artiest.

Eric Clapton heeft sinds dit debuut een veelvoud aan albums uitgebracht. Daar zitten hele sterke bij, maar ook wel een aantal zeer matige platen, naar mijn bescheiden mening. Het zijn meer songs gerelateerde albums, de gitaar gedreven tracks, zoals je zou verwachten bij deze gitaarheld, komen slechts beperkt voorbij. "ERIC CLAPTON" is "the best of both worlds" en juist die prachtige balans, maakt dat dit één van de beste platen van EC is.

De nu 71 jarige mister Eric “Slowhand” Clapton brengt 3 jaar na “OLD SOCK” zijn 23e solo album uit, getiteld “I STILL DO”. Clapton brak door in de jaren ’60 en werd een superster in The Cream. In de jaren ’70 begon hij een solo carrière die ups en downs kende. Het lijkt erop alsof hij met “I STILL DO” duidelijk wil maken dat hij nog steeds geweldig gitaar kan spelen. De 12 tracks laten dat ook regelmatig horen. Waar zijn voorgaande albums af en toe heel gezapig waren en hij zijn gitaar slechts heel sporadisch liet janken, op de nieuwe is er genoeg te genieten. Het tempo blijft wel mid of slow, en natuurlijk staan er de nodige covers op, zoals van J.J. Cale en zijn grote voorbeeld Robert Johnson, het geheel klinkt gedreven en goed. Lekker sompige southern rock, blues en prikkelende ballades, Clapton heeft er weer zin in en ja hoor, “hij kan het nog steeds”!

Het vijfde studio album van Eric Clapton verscheen op 25 november 1977 en was de opvolger van “NO REASON TO CRY” uit 1976. In 1970 bracht de gitarist die furore gemaakt had met The Yardbirds, John Mayall’s Bluesbreakers, Cream en Blind Faith zijn eerste solo album uit, “ERIC CLAPTON” met daarop onder meer “AFTER MIDNIGHT” en “LET IT RAIN”. Het duurde daarna een aantal jaren alvorens er een nieuw schijfje van hem verscheen, doordat hij met Derek & The Dominos een prachtig album uitbracht en met diverse verslavingen kampte. “461 OCEAN BOULEVARD” is een klassieker in het oeuvre van Clapton, met onder meer het prachtige “MOTHERLESS CHILDREN” en de hit “I SHOT THE SHERIFF” erop. “THERE’S ONE IN EVERY CROWD” verscheen in 1975, gevolgd door het reeds gememoreerde “NO REASON TO CRY”.
“SLOWHAND” mag gezien worden als een album waarop de kwaliteit van de songs en het gitaarspel weer op topniveau is. De negen songs klokken bij elkaar 39 minuten en het is elke minuut genieten. Opener is de JJ Cale klassieker “COCAINE” die Clapton volledig eigen maakt, heerlijke laidback Southern blues. ”WONDERFUL TONIGHT” kwam in 1988 opnieuw uit n.a.v. het feit dat Clapton het speelde op het concert ter ere van de 70e verjaardag van Nelson Mandela. Deze sfeer- en smaakvolle ballad schreef Clapton voor zijn toenmalige vriendin, Patty Boyd, de ex van Beatle George Harrison. “LAY DOWN SALLY” heeft een heerlijk ritme, subtiel gitaarwerk en een mooi refrein. “NEXT TIME YOU SEE HER” begint met het herkenbare gitaarwerk van EC en het nummer ontwikkelt zich als een heerlijke midtempo bluesy popsong.
“WE’RE ALL THE WAY” is kort, rustig en de opmaat voor het ruim 8 en een halve minuut durende “THE CORE”. Marcy Levy zingt dit nummer in duet met de zanger/gitarist en in dit nummer zit alles van de muziek van Clapton interessant maakt. Prachtig gitaarwerk, heerlijke saxofoonsolo door Mel Collins, subtiel toetsenwerk en een voortstuwend ritme. Eén van de hoogtepunten van het album. Dit wordt gevolgd door het poppy/bluesy door John Martyn geschreven “MAY YOU NEVER”, let vooral op de orgelbijdrage, erg goed gedaan. “MEAN OLD FRISCO” is een slepende blues met erg mooi gitaarwerk, en wordt gevolgd door het fantastische instrumentale “PEACHES & DIESEL”. In bijna 5 minuten gitaar en toetsen op een strakke basis van bas (Carl Radle) en drums (Jamie Oldaker).
Met “SLOWHAND” maakte Clapton na 2 minder albums duidelijk dat er nog altijd rekening met hem gehouden moest worden. Sindsdien bracht hij regelmatig albums uit, waaronder de persoonlijke favorieten “BEHIND THE SUN” en “JOURNEYMAN”. Inmiddels is de gitaargod uit de jaren ’60 in maart 76 jaar geworden, gaat hij ook weer op tournee en brengt hij ook nog steeds albums uit. Misschien niet meer met de kwaliteit van de 3 toppers uit de jaren zeventig, maar nog wel een drive die hem siert. En als gitarist is hij wat mij betreft onomstreden een klasbak, het is elke keer weer een genot om naar “Slowhand Clapton” te luisteren.

In maart 1983 verscheen het debuutalbum van de Zweedse rockband Europe en het duurde tot 1986 dat de band internationaal doorbrak met de titeltrack van hun derde album “THE FINAL COUNTDOWN”. De gladde, commerciële rock was interessant voor een groot publiek en de uitstraling en clips van de band deed de rest. De opvolger “OUT OF THIS WORLD” was minder succesvol, al scoorden ze met de single “SUPERSTITIOUS” wel een nummer 1 hit in Zweden en Noorwegen en met het in 1991 verschenen album “PRISONERS IN PARADISE” kwam een einde aan een succesvolle en turbulente periode. De bandleden gingen solo, maar het in 2004 kwamen ze toch weer terug, met een harder en donkerder geluid. Het album “START FROM THE DARK” liet een band horen dat niet wilde voort borduren op het jaren ’80 succes, maar zijn eigen weg volgde. “WALK THE EARTH” is het zesde sinds hun come-back en elfde album in totaal en laat een levendige band horen, waar het spelplezier nog steeds van af druipt. De geest van Deep Purple waard rond op gehele album, maar vooral in “GTO”. Zanger Joey Tempest is nog steeds goed bij stem, al heeft die wel wat aan hoogte in geboet. Dat zorgt overigens voor meer karakter in zijn stem en daarom is het een genot om naar hem te luisteren. “WALK THE EARTH” zal Europe niet meer in de hitparades brengen, maar daar mikt de band ook niet op. Het is een meer dan prima album van een band die gelukkig nog steeds nieuwe muziek uitbrengt!!