De Drie Tenoren bestonden uit Luciano Pavarotti, Placido Domingo, and José Carreras en maakten furore in de jaren negentig. Het Italiaanse Frontiers label vond dat het tijd was voor een rock variant en vonden in hun stal drie geweldige rock zangers. De eerste is Robbie LaBlanc die zelf platen uitbrengt en dat ook heeft gedaan met zijn broer in Blanc Faces en Find Me. Nummer twee is de Zweed Kent Hilli die met Perfect Plan een aantal prachtige albums heeft uitgebracht, twee jaar geleden een solo album gemaakt heeft en vorig jaar als de leadzanger van de legendarische melodic rock band Giant te horen was op het album "SHIFTING TIME". De derde is een man met een fenomenaal stemgeluid, Toby Hitchcock. Naast af en toe een solo album, kennen we hem voornamelijk van Pride Of Lions, het project dat hij is aangegaan met Jim Peterik.

Deze drie vocalisten zijn gekoppeld aan Frontiers vaste producer en songwriter Alessandro del Vecchio, de Italiaan die bij een groot deel van de producten die door dit label uitgebracht worden, betrokken is. Dat is dan ook meteen het grootste probleem. Del Vecchio drukt zijn stempel op de muziek en deze is bij bijna in elk nummer inwisselbaar tegenover elk willekeurig ander nummer op welk album dan ook, van welke act dan ook. Memorabel zijn de stemmen, die tillen dit album net boven de middelmaat uit, want zingen kunnen deze heren, stuk voor stuk hebben een geweldige stem. Daarom is het echt jammer dat de liedjes niet van een dito kaliber zijn. Slecht is het natuurlijk niet, maar ik heb het gevoel dat er meer in had gezeten. Als je bijvoorbeeld hoort wat Jim Peterik met Dennis DeYoung heeft gedaan op zijn twee albums uit 2020 en 2021, dat is een perfect voorbeeld van een toegevoegde waarde. Die nummers zijn niet dertien in een dozijn, DeYoung klinkt energiek en gedreven en daar heeft Peterik voor een groot deel aan bijgedragen. Dat is bij deze drie heren veel minder aanwezig.

Op "NAKED SOUL" staan elf nummers met een speelduur van ruim 43 minuten en een paar nummers behoren tot de betere op het schijfje. “SILENT CRIES” heeft een fijne melodie en de heren laten horen dat ze tot de beste stemmen uit het genre behoren. Het vijf minuten durende "I COULD" vind ik het hoogtepunt van het album. Dit nummer is prima uitgewerkt, mooie opbouw en een geweldige gitaarsolo. “MOTHER LOVE” is ook één van de betere, lekker ritme en passende melodie. De rest van tracks liggen prima in het gehoor, maar gaan ook wel makkelijk aan je voorbij.

Gelukkig zorgen de drie vocalisten ervoor dat er wel wat te genieten valt op "NAKED SOUL", want ze hebben ontegenzeggelijk geweldige stemmen. Nu nog een aantal songwriters en een producer die op hetzelfde niveau als LaBlanc, Hitchcock en Hilli denken en werken, dan zal album #2 meer tot de verbeelding spreken én indrukwekkender zijn. Als ik alle plussen en minnen naast elkaar zet, scoort het album net een voldoende, maar is het toch ook een gemiste kans.

Het achtste album van dé boyband van de jaren ’90 en misschien wel de “boyband aller boybands”. Mega successen in de succesjaren 1992 tot en met 1996, met gillende tienermeisjes, millionsellers, uitverkochte concerten en ga zo maar door. Het vertrek van Robbie Williams in 1995 brachten de eerste scheuren in het zo zorgvuldig opgebouwd succes en in 1996 was het dan ‘definitief’ over. Sinds de come-back in 2006 hebben de heren in verschillende samenstellingen 4 albums uitgebracht, waaronder het in 2010 verschenen “PROGRESS”, waar de originele 5 Take Thatters deel uit maakte van de groep, dus met Robbie Williams. Het vijfde album sinds de come-back is getiteld “WONDERLAND” en hierop zijn Gary Barlow, Howard Donald en Mark Owen te horen. Dus geen Williams en ook dat andere oerlid, Jason Orange heeft bedankt voor de eer. Op het schijfje staan 11 tracks (15 bij de deluxe editie) en die laten aardige, soms gezapige pop horen. Het luistert lekker weg, maar de meeste songs blijven niet hangen en missen dus datgene dat het vroegere werk wel had, dat muzikale oorwurmpje. Aardig album, maar misschien is het verstandig voor zowel Take That als Robbie Williams om weer eens samen te gaan werken, kan voor beide carrières goed zijn.

Taylor Allison Swift werd op 13 december 1989 in West Reading Pennsylvania USA en brak 14 jaar geleden door als een country/pop zangeres met haar debuutalbum “TAYLOR SWIFT” en de singles “TEARDROPS ON MY GUITAR” en “OUR SONG”. Met de opvolger “FEARLESS” kwam het internationale succes, waaronder de Nederlandse Top 40 hits “LOVE STORY” in 2008. Vorige week verscheen album #8 en ik ben compleet verrast door de diversiteit en de enorme kwaliteit van de songs op “FOLKLORE”. Weg is de wegwerppop van de laatste albums, want de stijl is donker, sober, alternatief, folky en dat zijn stijlen die je niet direct bij Taylor Swift verwacht. Het album kwam gedurende de covid-19 epidemie periode tot stand en misschien heeft dat er wel toe bijgedragen dat Swift op een andere manier naar het leven is gaan kijken. Ze maakte het album samen met Aaron Dessner (The National) en Jack Antonoff (The Bleachers en Fun.) en dat kun je horen en heeft haar dus, wat mij betreft, goed gedaan. In 63 minuten komen 16 prachtige composities voorbij die ieder weer een eigen identiteit hebben. Er is veel aandacht besteedt aan de invulling van de songs, waardoor de arrangementen smaakvol zijn, nooit overdadig en allemaal passend bij de liedjes. Het prachtige, soms beklemmende “EXILE” is één van de hoogtepunten van “FOLKORE”. Samen met Bon Iver, een Amerikaanse Indie folk band die bekend is van de Birdy hit “SKINNY LOVE”, krijgt dit nummer precies datgene waardoor het een topper is op dit album. De prachtige en krachtige stem van Justin Vernon zorgt voor het prachtige contrast in dit nummer. “THE LAST GREAT AMERICAN DYNASTY” heeft een minimale instrumentarium, maar de pakkende melodie maakt het een prachtig liedje. “BETTY” is het langste liedje van “FOLKLORE” en is een country folk liedje met heerlijke mondharmonica bijdragen en pedal steel gitaar, waardoor ook een erg modern country liedje is geworden, prachtig! Er is veel te genieten voor fans van genoemde muziekstijlen. Stap over de vooroordelen die je misschien hebt ten aanzien van Taylor Swift. Dat deed ik ook en ik werd zeer aangenaam verrast.

"MIDNIGHTS" is het tiende studioalbum van de Amerikaanse zangeres Taylor Swift, haar twee re-recordings die vorig jaar verschenen niet meegerekend. Die re-recordings waren zogenaamde Taylor's Versions, oftewel ze heeft ze opnieuw opgenomen zoals ze eigenlijk bedoeld waren? Misschien wel, misschien niet, hoe dan ook, de op 13 december 1989 in West Reading Pennsylvania USA geboren Swift doet het tegenwoordig op geheel eigen wijze.

Ze was nog geen 17 jaar, toen haar debuutalbum "TAYLOR SWIFT" uit werd gebracht, met als resultaat een instant succes, een millionseller. Dat succes werd met het tweede album, "FEARLESS" meer dan verdubbeld, de single "LOVE STORY" was haar eerste Nederlandse Top 40 hit. Dit was in 2008 en de 14 jaar die hierop volgden, waren voor de zangeres, die ook in een enkele films acteerde, zeer succesvol. De albums "RED" uit 2012 en "1989" uit 2014 waren grote kassuccessen, de singles "SHAKE IT OFF", "I DON’T WANNA LIVE FOREVER" met Zayn en "LOOK WHAT YOU MADE ME DO" waren top 10 hits in de Nederlandse Top 40 en ze werd veelvuldig onderscheiden met verschillende awards en prijzen. In 2019 bracht de op een kerstbomenkwekerij opgegroeide zangeres een kerstsingle uit, het toepasselijke "CHRISTMAS TREE FARM". In 2021 kwamen twee albums uit, de folky pop-achtige "FOLKORE" en "EVERMORE", waarvan ik vooral de eerste erg mooi vind.

Album tien is dus "MIDNIGHTS", dat afwijkt van die twee recente platen. Dit schijfje heeft een meer synth-pop stijl én is een concept album. Swift beschrijft in de dertien tracks de wijze waarop zij slapeloze nachten heeft doorgebracht. Ze noemt het zelf “een reis door verschrikkingen en zoete dromen”, met thema's als verliefdheid, "wat als" situaties, wraakacties en break-ups. Ongekend boeiend qua thematiek en dan reist de vraag of het dan ook een boeiend en goed album is. Het antwoord daarop is volmondig ja. Op de dag dat het uitgebracht werd, was het op Spotify het meest gestreamde album ooit en de verkoopcijfers zullen wel dezelfde kant op gaan. "MIDNIGHTS" werd uitgebracht in twee edities, de reguliere en de "3AM EDITION" met daarop zeven extra tracks.

Het reguliere schijfje klokt 44 minuten, heeft dus dertien tracks en gaat van start met "LAVENDER HAZE", in de jaren vijftig een Engelse term voor verliefd zijn. Een prettige beat begeleid je door het pakkende nummer en maakt meteen duidelijk dat je iets anders voorgeschoteld krijgt, dan de voorgaande twee albums. “MAROON” gaat in tempo iets naar beneden, prachtige en sfeervolle instrumentatie geeft het nummer een dreigende sfeer. Het is één van meerdere songs die een zogenaamde explicit lyric heeft, die ik dan ook wel weer passend vind, omdat Swift daarmee haar gevoel meer betekenis en kracht geeft. “ANTI-HERO” is op single uitgebracht en is een heerlijk, modern popliedje. Prachtige synthesizer arrangementen, lekkere melodie, gewoon een prima liedje. Eén van mijn hoogtepunten is het duet met Lana Del Rey, “SNOW ON THE BEACH”. Mooi opgebouwd, spannend, minimale instrumentatie, ingetogen gezongen, een erg goed nummer. Het tempo gaat iets omhoog in “YOU’RE ON YOUR OWN, KID”, maar ook hier zit een bepaalde opbouw in, waardoor het niet meteen zijn geheimen prijs geeft. “MIDNIGHT RAIN” begint met een vervormde stem en de instrumentatie is boeiend, “QUESTION…?” heeft ongeveer hetzelfde tempo als het vorige nummer en is weer een voorbeeld van “less is more”. Je hoeft niet altijd alles vol te stoppen met verschillende instrumenten, met soms minimale begeleiding bereik je soms evenveel.

Het kortste nummer is “VIGILANTE SHIT”, ook weer die prachtige arrangementen, mooie melodielijn en ingetogen zang. Synthesizer klanken leiden “BEJEWELED” in, pakkend tempo en een opgewekte melodie, in “LABYRINTH” zingt Swift ingetogen en het ritme is weer dreigend en spannend. Ik vind de regel “You Know How Much I Hate That Everybody Just Expects Me To Bounce Back Just Like That” veelzeggend. Swift ervaart dus de druk en mening van de buitenwacht en heeft daar een duidelijke mening over. “KARMA” is het meest poppy nummer van “MIDNIGHTS”, “SWEET NOTHING” is een beklemmende ballad en album afsluiter “MASTERMIND” bouwt in drie minuten langzaam naar een einde, zonder dat het met een met een knal eindigt.

“MIDNIGHTS” is een zorgvuldig gemaakt album, met een sfeer die in alle nummers leidend is en die de kwaliteit alleen maar ten goede komt. Taylor Swift heeft mij opnieuw verrast met een erg goed album, waarop ze op sublieme wijze bespreekt hoe ze met gevoelens, die we allemaal kennen, is omgegaan. De wijze waarop ze daar dan muziek aan heeft toegevoegd, maakt het tot een prachtige en intrigerende reis van zo’n drie kwartier door het leven van de nu 32 jarige Taylor Swift.

Het zesde studio album van de inmiddels 27 jarige Taylor Swift. Ze werd in Reading Tennessee Amerika geboren en 11 jaar geleden verscheen haar eerste single, "TIM MCGRAW", een country track, waarmee ze in die tijd veel succes had.Door de jaren heen is die country stijl verdwenen en heeft plaats gemaakt voor populaire, met een beat en hip-hop achtige invloeden popmuziek. Zo kun je ook “REPUTATION” omschrijven, een album waaraan veel componisten en muzikanten hun medewerking hebben verleend. Zo is Ed Sheeran te horen op “END GAME”, waarbij ook rapper Future een duit in het zakje doet. Samen met Max Martin heeft Swift de basis van de meeste liedjes geschreven en deze werden door externe componisten voltooid en kregen in de studio hun definitieve vorm. De geest van de Black Eyed Peas en Katy Perry zweeft rond in een aantal songs en daarbij is meteen de kritiek op dit album duidelijk. Het lijkt erg veel op de zangeressen die allemaal dit soort muziek uitbrengen. Dan moet je een uitgesproken stemgeluid hebben, om je te onderscheiden, maar dat is bij Taylor Swift niet het geval. Ze kan zingen, dat is zeker, maar daar houdt het ook mee op. “REPUTATION” zal haar reputatie echter geen slecht doen, want daarvoor is het album te goed en zullen er nog diverse hits vanaf gehaald worden. Ze kan hier weer een tijdje op teren…

Roland Orzabal (22 augustus 1961 Portsmouth UK) en Curt Smith (24 juni 1961 Bath UK) brachten in 1983 het debuutalbum “THE HURTING” uit, een product dat perfect de sfeer in de muziekwereld weer wist te geven, op synthesizer gebaseerde new-wave, met aanstekelijke melodieën en mooie teksten. De druk was groot om het succesvolle album een opvolger te geven die net zo goed, zo niet beter zou zijn.
De legendarische single “SHOUT” gaf begin 1985 aan dat het wel goed zou komen met dat nieuwe album, wat maakte deze song een indruk op mij. De bijgaande videoclip versterkte dat gevoel alleen maar. “SONGS FROM THE BIG CHAIR” verscheen op 25 februari 1985 en sloeg in als een bom. De platinastatus werd in verschillende landen bereikt en de singles “SHOUT” en “EVERYBODY WANTS TO RULE THE WORLD” werden wereldwijd grote hits. Met een vaste groep muzikanten, naast Orzabal en Smith, Ian Stanley (keyboard) en Manny Elias (drums), aangevuld met enkele sessiemuzikanten, werd het album onder leiding van producer Chris Hughes in 1984 opgenomen en laat een, in vergelijking met het vorige album, een andere geluid horen.
“SHOUT” opent het album en deze nummer 1 hit in Nederland behoeft eigenlijk geen uitleg. Krachtige zang van Orzabal en indrukwekkende drums, bespeelt door Chris Hughes, wat een nummer! Het bijna even lang durende “THE WORKING HOUR” (zes en een halve minuut) begint met saxofoon, waarna een spannende opbouw in het nummer verwerkt is. De saxofoon blijft een prominente rol vertolken in dit nummer, de melodie is prachtig en het gitaarwerk subtiel. “EVERYBODY WANTS TO RULE THE WORLD” wordt door Curt Smith gezongen en deze zeer melodieuze, en uiterst commerciële track, was één van de laatste toevoegingen aan het album. De gitaarsolo aan het einde is prachtig en wat dat betreft is er in het begin al veel te genieten, want ook in “SHOUT” wordt er heerlijk gesoleerd. “MOTHERS TALK” heeft een typisch jaren tachtig begin, waarna opnieuw de drums leidend zijn. “We Can Work It Out”, een zin die je heel vaak hoort en misschien wel passend is in de donkere jaren ’80, met veel werkloosheid en de Koude Oorlog. Tears For Fears geeft je hiermee een positief gevoel mee!
“I BELIEVE” is een beklemmende ballad, schitterend gezongen door Orzabal en het heeft een heerlijke jazzy sfeer. “BROKEN” is de inleiding tot de derde single die van het album getrokken werd, althans in Nederland, “HEAD OVER HEELS”. In “BROKEN” zit een aantal herkenningsmelodieën van andere songs verwerkt en de overgang naar “HEAD OVER HEELS” is prachtig gedaan. De piano leidt het nummer op indrukwekkende wijze in, waarna een nummer volgt met een fenomenale melodie. Het eindigt met “BROKEN (live)”, waarna het langste nummer van “SONGS FROM THE BIG CHAIR” volgt, “LISTEN”. Dit door Curt Smith gezongen nummer grijpt voor een deel terug op de sound van “THE HURTING”. Het is een ballad, heeft een opnieuw beklemmende sfeer, prachtige instrumentatie in het lange intro, want pas na ruim 3 minuten begint het gezongen deel. Marilyn Davis zorgt voor het in het Spaans gezongen deel, waardoor het nummer elke keer weer van sfeer verandert. Briljant einde aan een briljant album, dat bijna 42 minuten duurt en een terechte klassieker is geworden.
Hierna duurde het 4 jaar alvorens de heren Orzabal en Smith tevreden waren over de opvolger, “SEEDS OF LOVE” en ook die is uitgegroeid tot een klassieker. Ze maken nog steeds muziek, ik hoop dat de bijna zestigers ooit nog met een nieuw album komen, want dat was voor het laatst in 2005, het ook prachtige “EVERYBODY LOVES A HAPPY ENDING”. En de kwaliteit van dat album, roept om een vervolg.

Texas Hill is een vurig mengelmoes van overlappende smaken en verschillende stemmen die in het midden samenkomen als een gedurfd harmonisch trio, aldus de website van de 3 Amerikanen. Craig Wayne Boyd heeft een stem vol country en gospelfeel, Adam Wakefield voegt daar een bluegrass en Americana rasperig geluid aan toe en Casey James blue-eyed soul en soepele bluesgitaar licks.

Boyd en James ontmoeten elkaar in Nashville USA in 2019, raken met elkaar in gesprek, blijven elkaar zien en gaan samen muziek maken. Het debuutalbum van Texas Hill, “HEAVEN DOWN HERE” ligt nu in de winkels en bevat elementen van blues, R&B, country, southern rock en zelfs Latin, maar de verbindende factor zijn de drie stemmen, die individueel prachtig zijn, maar gezamenlijk geweldig “blenden”. Twee jaar geleden verscheen een selftitled E.P.’tje en alle vijf tracks die op dat schijfje stonden, zijn ook te vinden op “HEAVEN DOWN HERE”.

Het titelnummer trapt het 45 minuten durende feestje af. Meteen wordt duidelijk dat de stemmen van het drietal geweldig klinken en het midtempo nummer doet de rest. Lekkere melodie, mooie gitaarsolo en de kracht van het weglaten van instrumenten, komt hier voor het eerst duidelijk naar voren. Niet alles is dicht geplamuurd en dat komt de muziek ten goede. “FOR THE LOVE OF IT” staat er in 2 versies op, de reguliere en een “encore version”. Dit is ook weer een feestje voor je oren, lekker loom tempo, samenzang om van te watertanden en ook de lead vocalen zijn krachtig en top. “UP ONE SIDE” is een ballad-achtige countrysong met een smaakvolle piano solo, subtiele gitaarsolo en prachtige zangpartijen. De blues-country-rocker “FOUR ROSES” is uptempo, heeft een aanstekelijke melodie en lekker ritme. De samenzang zorgt er opnieuw voor dat het een topnummer is geworden en de steelgitaar maakt het geheel af. De fenomenale ballad “LOVE ME WHEN I’M LEAVING” heeft alles in zich om bij veel liefhebbers van het genre tot een persoonlijke favoriet uit te groeien. Heerlijke melodie, steelgitaar, samenzang van ongekende klasse, fantastische gitaarsolo, het langste nummer van het album verveeld geen moment. “NEON HEART” is pakkend, subtiele gitaarspel en een mooie, maar korte gitaarsolo geven het nummer de juiste invulling.

“EASY ON THE EYES” heeft een soul, funk feel en de lead zang is geweldig. Je waant je in Mexico bij “WHERE THE LONELY GO”, blazers openen het nummer en een zomerse Latin sfeer maken het nummer af. “LOVE IS A RIVER” is weer zo’n heerlijke countrypop/rock song, subtiel gitaarwerk en prachtige samenzang van het drietal. Het begin van “SUGAR CANE” geeft meteen weer wat je krijgt, een countryrocker met alle elementen die Texas Hill tot een zeer interessante groep maken. Pakkend, uptempo en goed gemusiceerd. Het iets meer dan 3 minuten durende “DARKEST SKY” is een mooie ballad, waarin de samenzang prachtig naar voren komt. Het slotakkoord is voor de “encore version” van “FOR THE LOVE OF IT”, waar in het extra deel een gitaarsolo is gestopt en dat is genieten.

Texas Hill heeft mij verrast, ik kende de groep niet, maar de interesse is gewekt. Het album is een fantastisch schijfje geworden, dat ongetwijfeld nog menig rondjes in mijn cd-speler zal gaan draaien. Na Jacob Bryant de tweede, zeer aangename verrassing van 2022...en we zijn nog maar 1 maand onderweg!

Het 6e album van de Alan Parsons Project, “EYE IN THE SKY”, verscheen in juni 1982 en groeide uit tot een klassieker. Alan Parsons werd geboren op 20 december 1948 en ontmoette Eric Woolfson (18 maart 1945) in de Abbey Road studio’s in Londen. Parsons werkte daar sinds de tweede helft van de jaren ’60, toen hij als assistant engineer meewerkte aan het Beatles album “ABBEY ROAD”. Daarna ontwikkelde Parsons zich steeds meer en werkte mee aan Pink Floyds “DARK SIDE OF THE MOON” en als producer bij artiesten als Paul McCartney, Al Stewart, Pilot en John Miles. De ontmoeting tussen Parsons en Woolfson resulteerde 2 jaar later, 1976, in de Alan Parsons Project en het debuutalbum “TALES OF MYSTERY AND IMAGNINATION”. De albums die daarop volgden hadden allemaal dezelfde kenmerken. Mooie sfeervolle popliedjes, gezongen en gespeeld door topmuzikanten. In 1982 verscheen dus “EYE IN THE SKY” met daarop de top 40 hit “OLD AND WISE”, gezongen door de van The Zombies afkomstige zanger Colin Blunstone. Het album gaat van start met het korte instrumentale “SIRIUS” gevolgd door het titelnummer, dat wordt gezongen door Eric Woolfson. Het laat meteen horen wat je van de 10 tracks kunt verwachten, mooi geproduceerde, soms rustige, dan weer wat meer uptempo popliedjes, met een symfonisch sausje. Na “CHILDREN OF THE MOON”, een mooie balladeachtige song, gaat het verder met het korte door Chris Rainbow gezongen “GEMINI”. Daarna volgt het langste nummer van de plaat, “SILENCE AND I”, dat het meest symfonisch is met een prachtige orkestraal middenstuk. ‘Kant 2’ van het album is meer song gericht, met “YOU’RE GONNA GET YOUR FINGERS BURNED”, “PSYCHOBABBLE” en “STEP BY STEP” als voorbeelden. Het instrumentale “MAMMAGAMMA” is op zich al een klassieker, aangezien het regelmatig gebruikt werd en wordt in radio en televisie programma’s. Met “EYE IN THE SKY” brachten de 2 heren een klassieker uit in het decennium waarin ze ook uit elkaar gingen, namelijk in 1987 na “GAUDI”. Woolfson bleef actief in de muziek, onder meer met “FREUNDIANA” in 1990, dat trouwens geproduceerd werd door Alan Parsons. Woolfson overleed op 2 december 2009 aan de gevolgen van kanker. Parsons bracht vanaf de jaren ’90 4 solo-albums uit en is ook nog steeds actief in de muziek. Een legendarisch album….niet meer, maar zeker niet minder.

De Alan Parsons Project werd midden jaren zeventig opgericht door producer en songwriter Alan Parsons en zanger en songwriter Eric Woolfson.
Vanaf het debuut “TALES OF MYSTERY AND IMAGINATION”, dat in 1976 verscheen, was het duidelijk wat je van dit project kon verwachten. Mooie popliedjes, af en toe met een rockrandje en zeker met een symphonisch sausje. “I ROBOT” (1977), “PYRAMID” (1978) en “EVE” (1979) borduurden voort op het succes en stijl van het debuut.
In november 1980 verscheen album #5, “THE TURN OF A FRIENDLY CARD”. Een concept album over gokken en de gevolgen van een gokverslaving, verdeelt over zes tracks, waarvan de zesde, het titelnummer, uit 5 delen bestaat. Dit nummer is meteen ook het hoogtepunt van het album. Zang, tekst, muziek, productie, alles klopt aan dit nummer. In bijna 16 en een halve minuut hoor je in 3 nummers de prachtige stem van Chris Rainbow, in één Woolfson en het middenstuk is een instrumentaaltje. De single “THE TURN OF A FRIENDLY CARD” opent het epos en "PART TWO" sluit het ook weer af. Genieten!
Opener van het album is “MAY BE A PRICE TO PAY” dat orkestraal begint, in een typische Alan Parsons Project stijl. Het vervolg is een heerlijke poprocker met zang van Elmer Gantry. Lenny Zakatek neemt de vocalen van “GAMES PEOPLE PLAY” voor zijn rekening, een uptempo popsong met mooie samenzang. Hoogtepunt #2, wat mij betreft, is het schitterende “TIME", gezongen door Eric Woolfson. Een ballad, zoals Parsons die meer zou maken. Een zeer sfeervolle en prachtig gedragen nummer. Laatste nummer van de officiële kant 1 van het album, stuwt het tempo weer omhoog. “I DON’T WANT TO GO HOME” laat een vertwijfelde gokker horen die wil blijven proberen te winnen. Zakatek geeft het nummer precies dat vernijn mee, waardoor het een geweldig nummer wordt. Nummer 5 van de cd-versie en het eerste nummer van kant 2 van de vinyl versie is het prachtige instrumentale “THE GOLD BUG”. Parsons heeft op zijn albums meerdere malen een instrumentale klassieker gezet, die door programmamakers op radio en televisie gretig werden gebruikt als filler of tune.
Met de bandleden Stuart Elliott op drums, bassist David Paton en gitarist Ian Bairnson zat het instrumentaal ook allemaal goed, zodat “THE TURN OF A FRIENDLY CARD” uitgegroeid is tot een klassieker in het oeuvre van de Alan Parsons Project. Opvolger "EYE IN THE SKY" is eveneens een klassieker in de reeks Parsons Project albums, daarna bleven de albums boeien, maar vind ik ze toch iets minder interessant worden. Uitzondering is "GAUDI", persoonlijk mijn favoriete album van de band.
Parsons maakt nog steeds muziek, maar kwalitatief haalt hij het niveau van zijn toppers bij lange na niet.
Gelukkig kunnen we hier nog tot in lengte van dagen van blijven genieten!

De geboorte van de Allman Brothers Band vond plaats aan het einde van de jaren ’60 in Jacksonville Florida USA en de broers Duane en Gregg Allman stonden aan de wieg van één van de succesvolste southern rock blues bands. In de eerste line-up viel meteen op dat er twee drummers deel uit maken van de band en dat zorgt ook voor het unieke van de Allman Brothers Band. Daarnaast is het orgel een belangrijk instrument, bespeelt door Gregg. Broer Duane is de gitarist van dienst en zijn slide gitaar bijdragen zijn een genot voor het gehoor. Het debuutalbum “THE ALLMAN BROTHERS BAND” verscheen in november 1969 en de opvolger was het op 23 september 1970 verschenen “IDLEWILD SOUTH”, één van de toppers in het oeuvre van de Amerikanen. De 7 songs en bijna 31 minuten muziek zijn vanaf de eerste seconde geweldig. Eén cover, de bluesklassieker “HOOCHIE COOCHIE MAN” geschreven voor Willie Dixon en de rest van de songs zijn door de bandleden zelf geschreven. Het album gaat van start met “REVIVAL”, met prachtige duo gitaarwerk van Duane Allman en Dickey Betts, componist van dit nummer. DON’T KEEP ME WONDERIN’” is zo’n typische begin jaren ’70 song waarin blues met pop elementen vermengd worden met een geweldig resultaat. Eerste persoonlijk hoogtepunt is het briljante “MIDNIGHT RIDER”, heerlijk melodieus, prachtige samenzang en in een coverversie een Amerikaanse hit voor Joe Cocker in 1972. Hoogtepunt nummer 2 is het instrumentale “IN MEMORY OF ELIZABETH REED”, waarin alle troeven van het 6-tal duidelijk worden. Bassist Berry Oakley zingt het reeds genoemde “HOOCHIE COOCHIE MAN”, lekker rauw, precies wat een dergelijke bluessong nodig heeft. “PLEASE COME HOME” is een ballad, mooi gezongen door Gregg die bijna alle lead vocalen voor zijn rekening neemt. “LEAVE MY BLUES AT HOME” is een perfect afsluiter, swingende blues met geweldig gitaarwerk, heerlijk drumwerk en subtiel toetsenwerk. Op 29 oktober 1971 komt Duane Allman bij een motorongeluk om het leven en raakt de band één van zijn founders, maar zeker ook één van de peilers in het geluid van de band kwijt. In hetzelfde jaar verschijnt het absolute hoogtepunt in de carrière van de Allman Brothers Band, het live album “AT FILLMORE EAST”, waarin de band op een ongelofelijk hoog niveau speelt. Het derde studio-album is “EAT A PEACH”, waarop Duane nog te horen is, daarna verschijnen veel albums van de 'broers'. “IDLEWILD SOUTH” is één van de hoogtepunten in de carrière van de band, die in januari van dit jaar bekendmaakten deze maand in New York hun 50e verjaardag te vieren. Hulde!

Zakenman Fred Gehring vertrok bij het moederconcern van Tommy Hilfiger om zijn droom te verwezenlijken, het drummen in een Beatles tribute band. Het mocht echter niet zo maar een tribute band worden, het moest een speciale zijn. Met muzikant Bart van Poppel besprak hij het idee en samen gingen ze voor de ultieme Beatles tribute band. Eén die louter gebruik maakt van authentieke instrumenten en die alles nauwkeurig naspeelt. De jacht op instrumenten werd geopend en mede bandleden werden benaderd. De van Powerplay bekende zanger en gitarist Jan van der Meij, multi-instrumentalist Diederik Nomden en gitarist Jac Bico maakten de line-up compleet.

The Beatles stopten eind 1966 met live optredens en vanaf dat moment waren ze louter en alleen in studio's te vinden. The Analogues, ze noemen zich zo omdat ze alleen analoge instrumenten gebruiken, richten zich op die periode, te beginnen met de "MAGICAL MYSTERY TOUR", die ik in mei 2016 mocht aanschouwen. Wat een belevenis, wat een kwaliteit, het smaakte naar meer. Dat kregen we met een tour waarin "SGT. PEPPER'S LONELY HEARTS CLUB" gespeeld werd, gevolgd door "THE WHITE ALBUM" en tenslotte "ABBEY ROAD". Zelfs Engeland was niet veilig voor de groep, die inmiddels op één belangrijke plek was gewijzigd. Wegens gehoor problemen kon Jan van der Meij niet meer optreden en zijn plaats werd ingenomen door de van Moke bekende Felix Maginn. Doordat Van der Meij de rauwere Paul McCartney partijen zong en er binnen de band niemand dat over kon nemen, werden enkele gastzangers ingehuurd om per optreden een paar keer op het toneel te verschijnen.

In 2020 zou de cyclus afgesloten worden met "HELLO GOODBYE" en zouden ze een aantal concerten verzorgen waarin ze John Lennon, dat jaar 40 jaar geleden vermoord, zouden eren. Onder andere een optreden in Carré stond op het programma. Corona en de dan weten we wat daarvan terecht is gekomen. "HELLO GOODBYE" werd uitgesteld, de Ziggo Dome concerten hebben inmiddels plaatsgevonden, helaas werd de ode aan John Lennon helemaal gecanceld. Van enkele van de individuele leden is er in het verleden eigen muziek verschenen. Van Nomden verscheen bijvoorbeeld eind vorig jaar een prachtig solo album en de vijf heren hebben de coronaperiode gebruikt én inspiratie gevonden om gezamenlijk een album op te nemen met louter origineel materiaal.

Onder de titel "THE ANALOGUES SIDESHOW" krijg je in ruim 45 minuten dertien gevarieerde tracks voorgeschoteld. Het door Maginn geschreven “PATIENCE” opent het feest, want dat is het! Uptempo, heerlijk gitaarwerk en natuurlijk een Beatles sfeertje. Nomden schreef en zingt “SAY THAT YOU WILL”, een prachtig nummer, met subtiel toetsenwerk en die fantastische stem van Nomden, het eerste hoogtepunt, waarbij de gitaarsolo de spreekwoordelijke kers op de taart is. Van Poppel is mede verantwoordelijk voor “DON’T FADE AWAY”, een sixties track, prachtig gitaarwerk en een lekkere melodielijn. Opnieuw van de hand van Diederik Nomden is “NOTHING HURT ME TODAY”, dat fijne arrangementen heeft en een opgewekt ritme. “PAWN IN YOUR POCKET” is weer door Felix Maginn geschreven. Hij zingt het op een Oasis achtige manier en het is een echte meezinger met een hoofdrol voor de fiddle, bespeeld door Rens van der Zalm. Jan van der Meij schittert in “DAMNED IF YOU DO”, een nummer dat is geschreven door Gehring. Midtempo met smaakvolle vocale arrangementen.

“TURNED INTO SAND”, mede geschreven voor Jac Bico, heeft een iets andere sfeer, maar is ongelofelijk pakkend. De melodie en het ritme zijn fantastisch en het pakt je vanaf het eerste moment, hoogtepunt van het album! “GOODFOOT” heeft een Beatles sfeertje, pakkend en je kunt hier bijna niet stil bij blijven zitten. Maginn schreef het en het zou niet misstaan op een Paul McCartney, of misschien zelfs een George Harrison album. Dat laatste komt voornamelijk door het geweldige, Harrison-achtige gitaarspel. Het mede door Bart van Poppel geschreven “CAN’T FIGURE YOU OUT” is een nummer dat een druilerige dag in een zonnige dag kan veranderen. Wat een heerlijk en vrolijk liedje! Van der Meij krijgt de spotlight in het McCartney-achtige “MAGNETIC FIELDS”, een prachtig klein liedje. “THROUGH THICK AND THIN” is weer mede door Jac Bico geschreven, Nomden zingt het en het is een sferisch midtempo liedje met een fijne melodielijn, waarbij je getrakteerd wordt op een mooie pianosolo. De uptempo rocker “YEAH YEAH YEAH” is een Maginn compositie, met strakke gitaarriffs, heerlijke solo en is een prachtige prelude richting het laatste nummer. Dat is het schitterende “STILL WAITING”, geschreven door Van Poppel en Maginn. Fenomenaal toetsenspel, prachtige melodie, strijkers arrangementen waarbij de Beatles nooit ver weg zijn, weer een hoogtepunt op dit album, waarvan ik geen genoeg kan krijgen.

De optredens met muziek van The Beatles leek voor The Analogues in de nabije toekomst een afgesloten boek, maar de coronaperiode heeft wat dat betreft iets positiefs voortgebracht, ze gaan ermee door! Er staan nog tot en met mei volgend jaar concerten gepland en wat mij betreft zouden ze de bühne op kunnen gaan met eigen werk. Misschien in combinatie met Beatles klassiekers, het zou perfect naast elkaar passen. Eén van de beste albums van 2022, dat staat voor mij nu al vast en eentje die ik niet als een sideproject zou willen bestempelen, daarvoor zit er te veel kwaliteit in.

Toen ik in juni 1999 weer een keer in Londen was, stond een bezoek aan Abbey Road op het programma. Ik had geen idee dat zoveel mensen hetzelfde programma hadden, want het was druk en een foto maken op dat beroemde zebrapad, was geen gemakkelijke opgave voor mijn vrouw. Het laatste album dat The Beatles opnamen heeft natuurlijk voor die drukte gezorgd, want de hoesfoto is uniek. Fotograaf Iain MacMillan heeft op 8 augustus 1969 6 foto’s gemaakt van The Fab Four lopend over het zebrapad, vlakbij de studio’s in de Engelse hoofdstad. Uiteindelijk kozen de heren voor de 5e van de reeks, waarbij de 4 weglopen van de beroemde studio’s, waar ze zoveel uren doorgebracht hebben. Was dit één van de vele aanwijzingen, dat de heren zelf ook voelden dat dit wel eens de laatste keer kon zijn, dat ze gezamenlijk aan een album zouden werken? Het lijkt erop. Begin 1969 waren The Beatles begonnen met werken aan een nieuw album, maar die sessies liepen uit op een drama. Zowel Geoff Emerick als producer George Martin lieten zich overhalen weer samen te werken om aan, wat uiteindelijk “ABBEY ROAD zou worden”. Het album werd overigens uitgebracht op 26 september 1969. Emerick was na de uitputtende “THE WHITE ALBUM” sessies opgestapt en Martin was eigenlijk klaar met de onderlinge verstandhoudingen in de band. De neuzen stonden dus allemaal dezelfde kant op en het openingsnummer, “COME TOGETHER” is dan ook qua titel, veelzeggend. Op deze sferische en ritmische John Lennon song zijn de 4 Beatles allemaal te horen, met drummer Ringo Starr in een hoofdrol. “SOMETHING” is één van de 2 songs die gitarist George Harrison aandroeg en deze behoort tot de toppers van het album. Met prachtig subtiel gitaarwerk, toetsen bijdragen van Billy Preston en mooie orkestrale arrangementen maken van dit nummer een wereldsong. Op “MAXWELL’S SILVER HAMMER”, compositie van Paul McCartney, is John Lennon niet te horen. Hij was de eerste week van de opnames, die plaatsvonden in juli en augustus 1969, afwezig vanwege de gevolgen van een auto-ongeluk, maar zag verderop tijdens de opnamesessies vrijwillig af van medewerking aan enkele songs, zo aan ook dit typische McCartney nummer met de moog synthesizer in een hoofdrol. “OH! DARLING” is ook weer een McCartney compositie waarop alle 4 te horen zijn, met Billy Preston op de elektrische piano. Deze heerlijke midtempo rocker laat de vocale capaciteiten van Macca volledig horen, geweldig! “OCTOPUS’S GARDEN” is de enige compositie van Ringo Starr, maar behoort wat mij betreft bij het beste dat hij ooit geschreven heeft. Lekkere ritme, mooie melodielijn, subtiel gitaarwerk van George Harrison en zijn solo mag er ook zeker zijn. “I WANT YOU (she’s so heavy)” is een bijna 8 minuten durende bluesy track, geschreven door John Lennon, waarin hij zijn gevoelens voor zijn lief Yoko Ono op indrukwekkende wijze uit. De basgitaar bijdragen van Paul McCartney vind ik subliem, de tempowisselingen zijn geniaal, wat ervoor zorgt dat dit nummer ook weer een topper op “ABBEY ROAD” is. “HERE COMES THE SUN” is de tweede bijdrage van Harrison, en ook dit is weer een heerlijk liedje. Lekker loom ritme, aanstekelijke melodie en opnieuw een bewijs dat Harrison zich had ontwikkeld tot een briljante songwriter. “BECAUSE” is geschreven door John Lennon, heeft een prachtig vocaal arrangement en de klavecimbel die prominent te horen is, wordt bespeeld door George Martin. Hierna volgt een 16 minuten durende medley, met losse opnames waarvan enkelen al voor de officiële opnameperiode werden opgenomen. Zo heeft de eerste opname van “YOU NEVER GIVE ME YOUR MONEY” plaatsgevonden op 6 mei 1969, waarna het later afgemaakt is. Het tweede nummer in de medley is van de hand van John Lennon, “SUN KING” en is duidelijk beïnvloed door de Fleetwood Mac hit uit 1969, “ALBATROSS”. Lennon heeft het later in een interview in 1980 met David Sheff bestempeld als “een stukje rotzooi dat ik nog had liggen”. “MEAN MR. MUSTARD” is ook weer van Lennon en heeft ook een duidelijk Lennon stempel en is uitermate kort, 1.06. Opvolger “POLYTHENE PAM” is niet veel langer en dit heeft te maken met de overgangen in de medley, waardoor sommige delen van originele opnames verwijderd zijn. “SHE CAME IN THROUGH THE BATHROOM WINDOW”, later nog succesvol gecoverd door Joe Cocker, is een McCartney compositie en gaat over een fanatieke Beatles fan, die via het badkamerraam in het huis van McCartney wist te komen. Het geniale einde van de medley begint met “GOLDEN SLUMBERS”, van de hand van Paul en dit heeft dan ook echt zijn signatuur. Een mooie, op piano gebaseerde ballad. De overgang naar “CARRY THAT WEIGHT” is perfect en deze meezinger is van grote klasse en heeft prachtige orkestrale bijdragen en een subtiele gitaarsolo. “THE END” is niet het einde van het album, maar heeft wel alles in zich wat een slotakkoord in zich zou moeten hebben, een heerlijke rocker, geweldige gitaar solo's en met een prachtige opbouw. De laatste tekstregel is het o zo ware: And In The End, The Love You Take, Is Equal To The Love You Make”. “HER MAJESTY” is het ultra korte einde van “ABBEY ROAD” en komt misschien als een rare toevoeging na de medley. Dit doet echter niets af aan het laatste album dat The Beatles opnamen en dat uitgegroeid is tot een regelrechte klassieker. Na dit album verscheen in 1970 het officiële einde, “LET IT BE”, maar dat album haalt het niveau van “ABBEY ROAD” nergens.

Het zesde album van The Fab Four werd uitgebracht op 3 december 1965, het jaar waarin ook de film en gelijknamige soundtrack “HELP” verscheen en maar liefst 9 singles in de Nederlandse Top 40 kwamen. Daarvan stonden er 5 dat jaar op de eerste plaats, voorwaar een succesvol jaar voor John, Paul, George en Ringo. “RUBBER SOUL” verscheen dus in de laatste maand van 1965 en laat de ontwikkeling horen die in 1966 met “REVOLVER” verder gestalte kreeg. Het waren niet alleen meer de lekker in het gehoor liggende uptempo liedjes met prachtige samenzang die te horen waren, maar ook songs met meer lagen, ballads, midtempo songs, het geheel was gevarieerder dan ooit tevoren. De 14 songs vormen één geheel en gaan van start met het uptempo “DRIVE MY CAR” en het kleine orkestrale “NORWEGIAN WOOD (this bird has flown)” laat de ontwikkeling van de heren uit Liverpool goed horen. Prachtige arrangementen, afwijkende popmuziek instrumenten, werkelijk schitterend gedaan. George Harrison mocht 2 tracks aanleveren en die ook zingen, Ringo Starr schreef mee aan “WHAT GOES ON” en mocht dit countrypop liedje dan ook zingen. De rest komt voor rekening van Lennon & McCartney. Enkele toppers, al doe ik daar de rest misschien mee tekort, zijn “NOWHERE MAN” met mooie vocale arrangementen, het wat rauwere “THINK FOR YOURSELF”, het klein gehouden “GIRL”, “IN MY LIFE” en de heerlijk uptempo song “RUN FOR YOURSELF”. “RUBBER SOUL” luidde eigenlijk het einde van de optredende Beatles in, die met dit album nog wel de planken op gingen, maar in de studio de mogelijkheden hadden ontdekt om meer met hun albums te kunnen doen. Dit blijft een geweldig album met ruim 35 schitterende muziek van één van de beste bands die ooit heeft bestaan…maar dat wisten we eigenlijk al!

The Beatles hadden in 1966 besloten te stoppen met optreden en zich volledig te concentreren op het maken van albums. “REVOLVER” verscheen in augustus 1966 en geeft een voorproefje van wat ze bij “SGT. PEPPER’S LONELY HEARTS CLUB BAND” zouden verbeteren en optimaliseren. Het album verscheen op 26 mei 1967 en vierde vorig jaar zijn 50e verjaardag. John Lennon, Paul McCartney, George Harrison en Ringo Starr namen met album op in de periode november 1966 t/m april 1967 onder leiding van George Martin. Opvallend is dat er geen single van het album gehaald werd, ook al zouden een aantal tracks wel als single gescoord hebben. Het album trapt af met het titelnummer dat over gaat in “WITH A LITTLE HELP FROM MY FRIENDS”, gezongen door drummer Ringo Starr. Het door John Lennon geschreven “LUCY IN THE SKY WITH DIAMONDS” laat een psychedelische sound horen die in die tijd vaker te horen was. De zweverige tekst van het nummer geeft het nummer een extra, waarmee het tot een Beatles klassieker is uitgegroeid. “GETTING BETTER” en “FIXING A HOLE” zijn 2 Paul McCartney songs, waarna de eerste een lekkere uptempo song is en “FIXING A HOLE” de typische Beatles invloeden heeft, zwierig, aanstekelijk gitaartje en mooie koortjes. “SHE’S LEAVING HOME” is een beklemmende ballade, dat gevolgd wordt door het door John Lennon geschreven en gezongen “BEING FOR THE BENEFIT OF MR. KITE”. Een verhaal over een circus, compleet met het beestenboel en circus muziek. “WITHIN YOU WITHOUT YOU” is een compositie van George Harrison compleet met Idiaase muziekinstrumenten en gespeeld en daardoor een wat vreemd werkje, maar als je er goed voor gaat zitten, is het 5 minuten genieten van een prachtige geproduceerde song. “WHEN I’M SIXTY FOUR” heeft een echte klassieke Engelse melodie en is net zoals “LOVELY RITA” geschreven door Paul McCartney. “LOVELY RITA” is een midtempo song, compleet met orkest, prachtige koortjes en diverse instrumenten die je pas ontdekt als je er goed naar gaat luisteren. “GOOD MORNING GOOD MORNING” is de elfde track en opnieuw een lekker uptempo song geschreven door John Lennon. Daarna het tijd voor deel 2 van het titelnummer, waarna het album wordt afgesloten door het geweldige “A DAY IN THE LIFE”, een gecombineerde compositie van Paul McCartney en John Lennon het bestaat uit 3 delen en ingenieus is samengevoegd tot een memorabel slotakkoord. Dat is zeker van toepassing op het laatste deel van “A DAY IN THE LIFE”, dat een orkest laat horen dat zich helemaal laat gaan. “SGT. PEPPER’S LONELY HEARTS CLUB BAND” is een terechte klassieker, omdat The Fab Four samen met George Martin de mogelijkheden van de Abbey Road studio optimaal wisten te gebruiken en nieuwe technieken ontwikkelden…weergaloos!

Op 22 november 1968 verscheen het ambitieuze dubbelalbum “THE BEATLES” van The Beatles. Na “WONDERWALL MUSIC” van George Harrison was dit het eerste Beatles album dat op hun eigen label, Apple verscheen. Omdat de hoes nagenoeg helemaal wit is, werd dit album al snel “THE WHITE ALBUM” genoemd. De eind augustus 1968 verschenen superhit “HEY JUDE” is, vreemd genoeg, niet terug te vinden op het album. Het merendeel van de songs voor dit album is geschreven tijdens een meditatie periode met de Maharishi Maheshi Yogi in India. In totaal staan er 30 songs op, goed voor ruim anderhalf uur muziek. Alle 4 Fab Four mannen zijn als leadzangers te horen. Drummer Ringo Starr op 2 en gitarist George Harrison op 4 zelf geschreven nummers, waaronder het fenomenale “WHILE MY GUITAR GENTLY WEEPS”. Dit nummer hebben ze heel vaak opgenomen, maar elke keer niet tot tevredenheid. Vriend van Harrison, gitarist Eric Clapton, werd door hem gevraagd of hij een solo wilde spelen in dit nummer, aanvankelijk weigerde hij. Uiteindelijk heeft Clapton het toch gedaan, 1 take en dat werd de definitieve versie. De resterende songs werden verdeeld tussen John Lennon en Paul McCartney. Wat opvalt is de grote diversiteit aan stijlen, waardoor “THE WHITE ALBUM” het meest gefragmenteerde album van de band uit Liverpool is. Het knappe is dat het desondanks toch een geheel is en een echt Beatles album. Er staan een aantal klassiekers op, zoals het reeds genoemde “WHILE MY GUITAR GENTLY WEEPS”, “BACK IN THE U.S.S.R.”, “OB-LA-DI, OB-LA-DA”, “BLACKBIRD”, “BIRTHDAY”, “HELTER SKELTER” en “REVOLUTION 1”. Het enige nummer dat ik niet kan verteren is het ruim 8 minuten durende “REVOLUTION 9”. Een door Lennon gemaakte geluidcollage, waarin, in tegenstelling tot alle andere Beatles nummers, geen melodie in te ontdekken valt. Een klein smetje op een verder briljant album, waarop één van de eerste progressieve rocksongs staat, het door Lennon gezongen ”HAPPINESS IS A WARM GUN” en je zou “HELTER SKELTER” wel als één van de eerste hardrocksongs kunnen bestempelen. Ondanks een andere aanpak én resultaat als “SGT. PEPPER’S LONELY HEARTS CLUB BAND”, is “THE WHITE ALBUM” een zeer invloedrijk album geweest, omdat het in 1968 (en daarna) bewees dat je met verschillende stijlen toch een samenhangend album kunt maken…geweldig!

Identieke tweelingen, die hebben iets bijzonders en dat geldt zeker voor Adam en David Moss. New York is tegenwoordig hun thuisbasis, maar ze komen uit Peoria Illinois USA en daar begon Adam als violist, terwijl David de cello leerde te bespelen. David vertrok naar Texas, kwam bij de band The Blue Pit en leerde ook de gitaar te bespelen. Adam bleef aan de Amerikaanse "east coast" en verdiepte zich in bluegrass en de "swing".

Het kon niet uitblijven, dat ze uiteindelijk weer samen muziek zouden gaan maken. Als ze samen zongen, klonk het zo goed, dat ze er wel iets mee moesten gaan doen. Dus richtten ze samen The Brother Brothers op, waarvoor de Every Brothers model lijkt te hebben gestaan. In 2018 verscheen "SOME PEOPLE I KNOW" waarbij je in net geen 40 minuten getrakteerd wordt op prachtige muziek. Schitterend gezongen, waarbij connecties met de reeds genoemde Everly Brothers niet ver weg zijn, maar er zijn ook invloeden van Simon & Garfunkel aanwezig. Van dit album is "FRANKIE" een voorbeeld hoe je kwalitatief hoogstaande liedjes kunt maken. Vorig jaar verscheen het bijna 32 minuten durende "CALLA LILY", met een tiental prachtige liedjes. Ik las in een aantal reviews dat de broers een masterclass close harmony zingen geven en ik kan dat alleen maar bevestigen.

Op het derde album van de broers staan, zoals de titel al doet vermoeden, covers. Op "COVER TO COVER" hoor je in 37 minuten twaalf uiteenlopende composities, geschreven door bekende en minder bekende artiesten. Het door Tom T. Hall gecomponeerde “THAT’S HOW I GO TO MEMPHIS” laat meteen de kwaliteit, maar zeker ook de signatuur van beide broers horen, schitterende samenzang. “THESE DAYS” werd geschreven door Jackson Browne, is een werkelijk prachtig liedje, klein, intiem, gewoon erg mooi. Met de uit Texas USA afkomstige singer-songwriter Sarah Jarosz namen de broers het van James Taylor bekende “YOU CAN CLOSE YOUR EYES”. Ook dit nummer kun je onder de ballads scharen, want over het algemeen zijn het luisterliedjes, waarbij het genieten van de zang en de subtiele instrumentatie voorop staat. Zo ook in dit nummer, het gitaarspel is prachtig. Het uptempo “IF YOU AIN’T GOT LOVE”, met heerlijk orgelspel, is van Chas Justus van The Revelers en is een erg aanstekelijk liedje. Judee Sill schreef “THERE’S A RUGGED ROAD” en is een mooi, lief liedje. De vergelijking met Simon & Garfunkel gaat in dit nummer wel op, alleen zorgt de country aanpak dat het een Brother Brothers nummer is. Het origineel is nog iets rustiger, met alleen de akoestische gitaar en zang. Op “THE BEATLES”, of te wel “THE WHITE ALBUM” staat het kleine en korte “I WILL” en de broers laten het nummer volledig in ere, met als verschil dat de versie van The Fab Four iets meer instrumenten bevat.

Rachael Price, een in Australië geboren zangeres, zingt mee in het door Hoagy Carmichael geschreven “I GET ALONG WITHOUT YOU VERY WELL (except sometimes)”. Het liedje werd in 1939 gecomponeerd het bijzondere aan deze versie is dat je louter zang hoort, erg mooi gedaan! Robert Earl Keen is verantwoordelijk voor het licht uptempo “FEELIN’ GOOD AGAIN”, een nummer waar je een goed gevoel van krijgt, mede door de banjo. Richard Thompson, van de Fairport Convention, schreef het melancholische “WALTZING FOR DREAMERS”, dat in deze uitvoering de juiste sfeer mee krijgt. Muzikante Michaela Anna uit Nashville Tennessee USA zingt mee in sfeervolle “HIGH SIERRA”, geschreven door Harley Allen, maar bekend geworden in de uitvoeringen door onder andere Linda Ronstadt. Het tempo gaat weer iets omhoog, de countryinvloeden in prominent aanwezig in “BLUE VIRGINIA BLUES”, een favoriet bluegrass song van Adam. Tom Waits is verantwoordelijk voor het slotakkoord, het sombere “FLOWER’S GRAVE”. Dat sombere karakter wordt versterkt door de cello, natuurlijk bespeelt door David.

“COVER TO COVER” is een prachtig album en voor degene die The Brother Brothers niet kennen, een perfecte kennismaking. Prachtige liedjes, erg goed vertolkt en vooral de stemmen van de broers, geven het een extra pluspunt. Wat passen ze goed bij elkaar, maar dat kan bijna niet anders, want dat komt vaker voor met tweelingen. Aanrader!!

Jim McGuinn, Gene Clark en David Crosby stonden in 1964 aan de wieg van één van de succesvolste Amerikaanse bands uit de jaren zestig. Ze kwamen alle drie uit de folk en hadden snel door dat hun muzikale interesses op één lijn lagen. Ze vonden in Michael Clark en Chris Hillman de uitbreiding die ze nodig hadden om van The Byrds een echte band te maken. McGuinn, die door het leven gaat als Roger, drukt een stempel op de muziek van het vijftal met zijn 12-string gitaar, daarnaast bespelen Gene Clark de tamboerijn, Crosby de ritme gitaar, Michael Clark de drums en Hillman de basgitaar en behalve Michael Clark zingen ze ook allemaal.

De eerste single verschijnt in 1964 en is getiteld “PLEASE LET ME LOVE YOU”, het wordt geen succes. Opvolger is “MR. TAMBOURINE MAN”, geschreven en ook opgenomen door Bob Dylan en het is het eerste grote succes voor de uit Los Angeles afkomstige band. Op deze eerste hit, én de b-kant hiervan, spelen een 4-tal studio muzikanten mee, de leden van The Byrds zingen overigens wel. Zou platenmaatschappij Colombia te weinig vertrouwen in de capaciteiten van de heren hebben gehad? Of was het eerder regel dan uitzondering in die dagen?

Feit is wel dat de vijf op de andere 10 liedjes van het debuutalbum “MR. TAMBOURINE MAN” spelen en zingen. In ruim 31 minuten komen 12 liedjes aan je voorbij waarvan je een glimlach op je gezicht krijgt. Dat begint al met de opener van het op 21 juni 1965 verschenen album, het titelnummer. Deze terecht tot een klassieker uitgegroeide topper, geeft precies weer wat je van The Byrds kunt verwachten. Perfect gezongen nummers, soms hemelse samenzang, karakteristiek gitaargeluid en een stijl die je in de folk, country, pop hoek kunt plaatsen. Gene Clark is verantwoordelijk voor het pakkende “FEEL A WHOLE LOT BETTER”, dat Tom Petty in 1989 geweldig coverde op zijn klassieker “FULL MOON FEVER”. In dit nummer zit een heerlijke schwung, een geweldige gitaarsolo en voor mij is dit één van de toppers uit het oeuvre van The Byrds. Bob Dylan levert 4 liedjes aan voor het album, nummer 2 is “SPANISH HARLEM INCIDENT”, een 2 minuten durend liedje. Voor mij geldt dat ik geen groot liefhebber ben van de zaagcapaciteiten van Dylan, maar de uitvoeringen van zijn composities door anderen vind ik vaak prachtig. Dat geldt ook voor dit korte, heerlijk folky popliedje. “YOU WON’T HAVE TO CRY” is geschreven door Gene Clark en McGuinn, waarin opnieuw die 12-string van de laatste de sfeer bepaalt, prachtig! In het ook door Clark geschreven “HERE WITHOUT YOU” is close harmony leidend en hierin laten de heren horen dat dit een ongeëvenaard onderdeel is van hun muziek. “THE BELLS OF RHYMNEY” is gecomponeerd door Pete Seeger en Idries Davies en dit is ook een nummer dat tot een klassieker van The Byrds is uitgegroeid. Breekbaar gezongen, geweldig gitaarwerk en een wat treurige melodielijn.

Dylan #3 is “ALL I REALLY WANT TO DO”, dat ook door Cher de Nederlandse Top 40 is ingezongen, is weer zo’n pakkende popsong, waarvan de melodie in je kop blijft zitten. “I’D KNEW I WANT YOU” is een werkelijk prachtig gezongen compositie van Gene Clark. Dit was de b-kant van “MR. TAMBOURINE MAN” en beiden kanten van die single zijn ingespeeld door Jerry Cole (ritme gitaar), Larry Knechtel (basgitaar), Leon Russell (piano) en Hal Blaine op drums. De lead gitaar is natuurlijk wel van McGuinn. Clark en McGuinn waren verantwoordelijk voor het uptempo “IT’S NO USE”, een lekker popliedje. Jackie DeShannon schreef “DON’T DOUBT YOURSELF, BABE” en The Byrds namen het op voor dit album. Lekker ritme, gitaar weer heerlijk prominent en een mooie melodie. De laatste bijdrage van Bob Dylan is “CHIMES OF FREEDOM”, een geweldig nummer dat op een Dylan achtige wijze wordt gezongen. Breekbaar, emotioneel en het refrein klinkt hemels! Het in 1939 geschreven “WE’LL MEET AGAIN” is al door verschillende artiesten uitgevoerd, zoals de Nederlandse Sandy Coast en de bekendste, die van Vera Lynn. The Byrds geven er een typische westcoast sound aan, samenzang, gitaar en een heerlijk ritme.

“MR. TAMBOURINE MAN” vind ik een klassieker, omdat The Byrds op dit album al lieten horen waartoe ze in staat waren. De perfecte balans tussen zelf gecomponeerde liedjes en covers dragen bij dat het album één van de toppers in het oeuvre van de band is. In de periode tot en met 1973 brachten ze in rap tempo 12 albums uit, waarvan meer dan de helft geweldig zijn. In 1973 verscheen het laatste album, “THE BYRDS”. Af en toe traden de heren in verschillende samenstellingen met elkaar op, maar tot een nieuw album onder de naam The Byrds kwam het niet. We moeten het dus doen met het jaren zestig en zeventig materiaal en dat is geen straf!

In 1964 werd The Byrds opgericht en ze groeiden uit tot een succesvolste en invloedrijke Amerikaanse bands in de jaren ’60. Ze scoorden in hun thuisland nummer 1 hits met “MR. TAMBOURINE MAN” en “TURN!, TURN!, TURN!” en ook hun albums deden het vanaf 1965 goed. Het drietal dat aan de wieg stond van The Byrds was Roger McGuinn, Gene Clark en David Crosby. Michael Clark en Chris Hillman traden toe tot The Byrds in de periode 1964/1965, waarmee de klassieke bezetting tot stand kwam. Het was in 1968 het tweede album dat in dat jaar verscheen, na “THE NOTORIOUS BYRD BROTHERS” dat in januari verscheen. Met die klassieke bezetting werd het album dat ik januari verscheen nog wel gemaakt, zij het met grote problemen, op “SWEET HEART OF THE RODEO” was alleen McGuinn en Hillman nog van de partij. Het album verscheen op 30 augustus 1968 en het belangrijkste nieuwe lid was Gram Parsons, de man die country en countryrock door zijn muzikale aderen heeft stromen. De muziek is met de komst van Parsons meer country geworden, dan op voorgaande albums en ook het gebruik van pedal steel, viool, banjo en mandoline komt frequenter voor, waarmee het een Nashville feel krijgt. Het werd dan ook deels in Nashville opgenomen en afgemaakt in Los Angeles. De songs zijn kort en krachtig, worden prachtig afwisselend gezongen door McGuinn, Parsons en Hillman en ook de samenzang is hemels. Met een groot aantal covers (Bob Dylan en Woody Guthrie) en slechts een paar eigen composities, zou je kunnen concluderen dat de inspiratie verdwenen was, maar niets in minder waar. De wijze waarop The Byrds hun sound aan liedjes toevoegen is geweldig en met “SWEET HEART OF THE RODEO” hebben ze (toen onbewust) aan de wieg gestaan van de countryrock, die zich in de late jaren ’60 en in de jaren ’70 verder ontwikkelde. Bands als Crosby, Stills, Nash (& Young), Poco en The Eagles zijn schatplichtig aan The Byrds en hebben een geweldige carrière opgebouwd. The Byrds gingen door met het maken van mooie albums, totdat in 1973 het doek definitief viel.

Het vijfde album van de uit California Amerika afkomstige band The Byrds kreeg de titel “THE NOTORIOUS BYRD BROTHERS” mee. De eerste 6 albums van deze band zijn allemaal van grote klasse en 1 daarvan is dit op 15 januari 1968 verschenen schijfje, met daarop 11 nieuwe songs, waarvan ze er 9 zelf geschreven hebben. Het rommelde aan alle kanten gedurende de voorbereidingen en de opnames van het album en dat resulteerde in een experimenteel album, met prachtige melodieën, samenzang en songs. David Crosby was in 1967 nog ontslagen door Roger McGuinn, omdat hij de andere Byrds irriteerde met zijn gedrag en zeer tegen het opnemen van “GOIN’ BACK” was, één van de 2 niet door hun zelf geschreven songs. Volgens Crosby was het een stap terug in hun ontwikkeling om dit door Gerry Goffin en Carole King geschreven op te nemen. Uiteindelijk is Crosby wel op een aantal songs te horen en zou hij vervangen worden door Gram Parsons, waarmee The Byrds in het zelfde jaar “SWEETHEART OF THE RODEO” opnemen en uitbrengen. “THE NOTORIOUS BYRD BROTHERS” wordt als één van de belangrijkste albums uit het oeuvre van The Byrds gezien, door het lef waarmee de heren de songs componeerden en de wijze van opnemen van die songs. Psychedelische country rock, dat is misschien wel de beste omschrijving van de 11 songs die op “THE NOTORIOUS BYRD BROTHERS” te horen zijn en daarmee past dit album perfect in 1968.

Volgende week zaterdag is het precies 40 jaar geleden dat de klassieker “LONDON CALLING” van de Engelse band The Clash verscheen. Op 14 december 1979 verscheen deze dubbelaar, het derde album van het kwartet. The Clash bestond uit Joe Strummer (zang & gitaar), Mick Jones (gitaar), Paul Simonon (basgitaar) en drummer Topper Headon en eigenlijk kun je van de klassieke Clash bezetting spreken tot halverwege 1982, toen Headon de band verliet. Dat jaar verscheen het vijfde album, “COMBAT ROCK” met de Top 40 hit “ROCK THE CASHBAH”. Een paar jaar eerder verscheen dus “LONDON CALLING” en het succes van dit album was groot. Negentien tracks, ruim 65 minuten muziek met een typische herkenbare Engelse sound. Ska, punky, pop, jazzy, rock, alles komt voorbij en alles wordt fantastisch gespeeld en die stem van Strummer, zo Engels als “Fish & Chips” en heerlijk karakteristiek! Niets wordt aan het toeval overgelaten. Blazers om enkele songs op te luisteren, er komt een saxofoon solo voorbij (“THE RIGHT PROFILE”), pakkende strakke ritmes in onder andere “CLAMPDOWN” en het heerlijk uptempo “DEATH OR GLORY”. Speciale vermelding voor “THE GUNS OF BRIXTON”, geschreven en gezongen door bassist Paul Simonon. De geweldige baslijn in dit nummer is door enkele andere bands, waaronder Beats International, gebruikt. Norman Cook (aka Fatboy Slim) sampelde die baslijn voor de hit van deze band, “DUB BE GOOD TO ME”, dat overigens een cover is van de SOS Band hit, “JUST BE GOOD TO ME”. Op meerdere vlakken is dit album dus uitgegroeid tot een klassieker, maar bovenal staat dat er tussen de 19 songs geen zwak nummer staat en dat is een prestatie op zich. “LONDON CALLING” laat tevens horen wat Engelse muziek zo typeert, de stijl van de liedjes, de teksten en de wijze waarop ze gezongen worden. Allemaal goed, de veertigste verjaardag mag dan ook niet onvermeld blijven!

De ontstaansgeschiedenis van het zevende (achtste als het unplugged album “SOMETHING ELSE” uit 2017 meegeteld wordt) studioalbum van The Cranberries. De band die in Limerick Ierland in 1989 werd opgericht, was begin 2018 bezig met werk aan een nieuw album toen het noodlot toesloeg. Zangeres Dolores O’Riordan werd op 15 januari 2018 levenloos aangetroffen in de badkuip van het London Hilton On Park Lane hotel in Mayfair, West End London. In september van dat jaar werd bekendgemaakt dat ze door alcoholgebruik verdronken is en haar door als een ongeluk beschouwd zal worden. De maanden na de dood van het boegbeeld en de stem van The Cranberries werden door de overgebleven leden van de band gebruikt om te rouwen, alvorens ze naar het reeds opgenomen materiaal gingen luisteren. Dat bleek goed genoeg voor een nieuwe en tevens afscheidsplaat. Het eerste album van The Cranberries verscheen in 1993 en is getiteld “EVERYBODY ELSE IS DOING IT, SO WHY CAN’T WE”. Opvolger “NO NEED TO ARGUE” werd de internationale doorbraak, vooral dankzij de klassieke single “ZOMBIE”, onder andere nummer 1 in Australië, Frankrijk en Duitsland. In 2012 was het laatste album van de Ieren verschenen, “ROSES”. De kracht van de band zit hem in de melodieën, Ierse invloeden en de zang van O’Riordan, die een geheel eigen, zeer karakteristiek stemgeluid heeft. Dat is ook weer de kracht van “IN THE END”, het definitieve einde van The Cranberries. Het album gaat vrolijk van start met “ALL OVER NOW”, maar als je de eerste tekstregel goed beluisterd, is het ook weer heel luguber. Ze zingt namelijk “Do You Remember? Remember The Night? At A Hotel In London They Started To Fight” en je vraagt je dan meteen af of zij een vooruitziende blik heeft gehad. De song ontwikkelt zich al een heerlijke opener van een album dat het niveau goed weet vast te houden. Mike Hogan (basgitaar), Noel Hogan (gitaar) en Fergal Lawler (drum) hebben een moeilijk karwei goed weten af te maken. Elf prima songs die allemaal in de traditie van The Cranberries passen en een mooie aanvulling zijn op de catalogus van de band. Met het titelnummer en het dus zeer toepasselijke “IN THE END” komt emotionele luisterervaring van 43 minuten tot een einde. Het zou mij niet verbazen dat de meeste luisteraars, en zeker de fans, meteen weer op play drukken. Een meer dan indrukwekkend album!

Legendarische band, markante zanger, geweldige songs en briljante albums. Zo zou je in een paar woorden The Doors kunnen typeren. In het begin van 1967 verscheen hun titelloze debuutalbum en alsof het ze geen moeite kostte, brachten ze nog geen 10 maanden later de opvolger van “THE DOORS” uit, “STRANGE DAYS”.
Dit album verscheen op 25 september van dat unieke muziekjaar 1967 en het album groeide uit tot één van de beste albums van The Doors, maar maakt ook terecht deel uit van de soundtrack van 1967.
De band met Jim Morrison, Ray Manzarek, Robby Krieger en John Densmore brak begin 1967 door met de geweldige en tot een klassieker uitgegroeide single “LIGHT MY FIRE” en in de slipstream van die single werd ook het debuut warm ontvangen.
Met producer Paul A. Rothchild ging de band vanaf mei 1967 de studio in en nam daar de 10 songs op die op het nieuwe album zijn verschenen. Als bassist werd Doug Lubahn gerekruteerd en de 10 songs die op dit album te vinden zijn, zijn allemaal eigen composities. Er wordt met het titelnummer afgetrapt, een heerlijke uptempo popsong met geweldig toetsenwerk van Manzarek. “YOU’RE LOST LITTLE GIRL” begint met een lekker basloopje en het nummer ontwikkelt zich als een gevarieerde song, doordat het tempo een paar verandert. Het bluesy “LOVE ME TWO TIMES” is uitgegroeid tot een klassieker in het oeuvre van de in Los Angeles geformeerde band. Lekker tempo, Densmore die een stevige basis neerlegt en Manzarek die een prachtige solo laat horen. Dan volgen twee korte liedjes, het net geen 2 minuten durende “UNHAPPY GIRL”, een vrolijk uptempo nummer en daarna komt het wat vreemde, anderhalf minuut durende “HORSE LATITUDES”. “MOONLIGHT DRIVE” laat prachtig, subtiel gitaarwerk van Krieger horen en heeft een bluesy feel, “PEOPLE ARE STRANGE” is een soort ballad met een wals ritme en een mooie gitaarsolo. “MY EYES HAVE SEEN YOU” heeft een typisch Doors feel, apart ritme, prachtige instrumentatie en een tekst met veel herhalingen. “I CAN’T SEE YOUR FACE IN MY MIND” heeft een rustig begin, heeft een wat beklemmende sfeer en subtiel gitaarwerk, prachtig nummer. Het is de opmaat voor het slotakkoord en wat voor een slotakkoord, het ruim 11 minuten durende, soms vreemde, krachtige, bluesy, psychedelische “WHEN THE MUSIC’S OVER”. The Doors in absolute topvorm, alle 4 muzikanten krijgen in dit epos de kans om hun kunnen te showen en dat gebeurt in overvloed. Het is een zeer passend slot voor het album, dat geen zwakke momenten kent.
“STRANGE DAYS” was in de korte carrière van The Doors met Jim Morrison als karakteristiek boegbeeld het tweede album. Er zouden er nog 4 volgen alvorens Morrison kwam te overlijden in Parijs in juli 1971. Eigenlijk is elk album van The Doors een klassieker en hebben ze allemaal hele gave en bijzondere songs en dat maakt deze band tot een uitzonderlijk topband!

In 1970 wilden twee leden van The Move, Jeff Lynne en Roy Wood, een band oprichten, die muziek zou gaan maken dat een combinatie was van pop en rock, vermengt met klassieke invloeden. Ze vonden dat niet bij de succesvolle Engelse band, waarvan Wood al sinds 1965 deel van uitmaakte en die hits scoorde als "I CAN HEAR THE GRASS GROW", "FLOWERS IN THE RAIN" en "BLACKBERRY WAY". Samen met de drummer van The Move, Bev Bevan, richten ze Electric Light Orchestra op.

Eind 1971 verschijnt het titelloze debuutalbum met daarop de single "10538 OVERTURE". De stijl op dit album kun je omschrijven als symfonische rock met orchestrale invloeden. Dat gaat op het tweede album, "E.L.O. II", misschien nog wel een stapje verder. Roy Wood heeft de band inmiddels verlaten en zal Wizzard oprichten. Het geeft Jeff Lynne de mogelijkheid om de band geheel naar zijn hand te zetten. Het orkest is uitgebreid, onder andere toetsenist Richard Tandy is erbij gekomen en nadat ze een hit in begin 1973 scoren met de Chuck Berry cover "ROLL OVER BEETHOVEN", gaan ze aan de slag met het derde album, dat in november 1973 wordt uitgebracht met de toepasselijke titel "ON THE THIRD DAY". De pop invloeden zijn op dit schijfje al meer aanwezig en het is de opmaat naar de eerste E.L.O. klassieker, "ELDORADO".

Met de subtitel "A SYMPHONY BY THE ELECTRIC LIGHT ORCHESTRA" verschijnt "ELDORADO" op 28 september 1974 en laat een gedreven en uiterst creatieve band horen. Met de zevenkoppige band, inclusief twee cellisten en een violist, zoals het hoort bij een orkest, krijg je in 39 minuten tien geweldige songs voorgeschoteld. Overigens verliet bassist Mike de Albuquerque de band tijdens de opnames van het album en zou uiteindelijk vervangen worden door Kelly Groucutt, die ruim acht jaar deel uit zou maken van Electric Light Orchestra.

Maar eerst terug naar dit vierde album. Dat gaat van start met “ELDORADO OVERTURE”, een nummer van ruim twee minuten met een rustige opbouw en als dan het strijkers gedeelte los gaat, krijg je de melodie niet meer uit je hoofd. Het nummer is tevens de inleiding tot van de hoogtepunten uit het oeuvre van E.L.O., de ballad “CAN’T GET IT OUT OF MY HEAD”. Wat een prachtige melodie, schitterend gezongen en de arrangementen, qua instrumentatie en zang, is erg goed. Vier liedjes klokken boven de vijf minuten en “BOY BLUE” is de eerste. Orkestraal intro en als de drums invallen, volgt er een typisch Jeff Lynne nummer. Herkenbaar ritme, zanglijnen en Beatleske arrangementen. Lynne heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij een grote Beatles fan is en dat kun je regelmatig in zijn muziek terugvinden. Alle liedjes zijn door Lynne geschreven en dat geldt dus ook voor “LAREDO TORNADO”, een wat zwaarder nummer, mooie hoge zang in de refreinen en een gitaarsolo. Ook in dit nummer zijn de strijkers arrangementen indrukwekkend mooi. “POOR BOY (the greenwood)” is een heerlijke uptempo E.L.O. song. Samenzang, pakkend refrein en binnen drie minuten krijg je alles te horen wat deze band zo interessant maakt.

In “MISTER KINGDOM” gaat het tempo weer iets naar beneden, hoor je de synthesizers duidelijk en zijn de strijkers weer prominent te horen. Het laatste deel is van grote klasse, een beklemmend instrumentaal stuk dat overgaat in “NOBODY’S CHILD”. Geweldig gevonden en op een perfecte wijze uitgevoerd. Ook dit nummer is weer midtempo, iets waar E.L.O. het beste op gedijt. En ook dit nummer gaat weer over in de volgende, het meer in rock & roll stijl gespeelde “ILLUSIONS IN G MAJOR”. Ruim twee en een halve minuut laat de band horen ook deze stijl aan te kunnen, met mooie arrangementen en een lekker ritme en dito gitaarsolo. Het negende nummer van het album is het titelnummer en de tweede van de drie songs met Eldorado in de titel. Een rustig begin, prachtige zanglijnen, de strijkers arrangementen zijn weer van grote kwaliteit en de melodie in boeiend. Er zit een vorm van opbouw in het nummer, waardoor het iets extra’s heeft. Van “ELDORADO” gaat het over in “ELDORADO FINAL” waar het thema van het openingsnummer terug keert en het album een soort concept gevoel geeft.

In 1975 werd dit album opgevolgd door het prachtige “FACE THE MUSIC”, in 1976 gevolgd door de klassieker “A NEW WORLD RECORD” waarna “OUT OF THE BLUE” in 1977 de reeks albums met een echt orkest afsloot. Hierna ging Lynne verder met alleen drummer Bevan, toetsenist Tandy en bassist Groucutt en ging met “DISCOVERY” de meer disco kant op. “TIME” uit 1981 is voor mij een persoonlijk favoriet, doordat het album afwijkt van hetgeen daarvoor verschenen is. Tegenwoordig mag Jeff Lynne de naam Electric Light Orchestra niet gebruiken, vanwege een rechten kwestie, die hij uit heeft gevochten met Bevan. Met dit album, alles wat daarna verschenen is en wat hij momenteel doet met zijn Jeff Lynne’s E.L.O. is er maar één die de naam zou mogen gebruiken en dat is Lynne. Het grote succes begon in 1974 en eigenlijk is hij nog steeds razend populair, getuige de uitverkochte tournees die er zijn geweest. Dat begon dus met “ELDORADO”, een briljantje in het rijke oeuvre van Electric Light Orchestra.

The Fixx bestaat sinds 1979, toen nog onder een andere naam, en de studenten Cy Curnin en Adam Woods stonden aan de basis van wat uiteindelijk The Fixx is geworden. Zowel Curnin, zanger van dienst, en drummer Woods maken anno 2022 nog steeds deel uit van de band die uit Londen komt. De overige drie bandleden waren toen Rupert Greenall op toetsen, gitarist Jamie West-Oram en bassist Charlie Barrett. Greenall en West-Oram maken nog steeds deel uit van The Fixx.

Onder productionele leiding van Rupert Hine nam het vijftal het debuutalbum “SHUTTERED ROOM” op, met daarop twee Nederlandse tipsingles, “STAND OR FALL” en het geweldige “RED SKIES”. Het album geeft duidelijk aan waar je de muziek van The Fixx onder kunt scharen, new-wave met synth-pop invloeden en daar zitten ingenieus rockinvloeden doorheen verweven. Met dat album behaalden ze meteen de hitlijsten en werden ze populair bij een deel van de muziekvolgers. Opvolger “REACH THE BEACH” was qua verkoopcijfers succesvoller, qua stijl zit het in dezelfde hoek en de kwaliteit was weer groot. In Amerika en Canada was de single “ONE THING LEADS TO ANOTHER” een groot succes, in beide landen bereikte het de top 10 van de hitlijsten. Hierna volgden een reeks albums, waarvan “PHANTOMS” uit 1986 het grootste succes was. In 2003 verscheen “WANT THAT LIFE”, waarna het bijna tien jaar rustig was.

In 2012 verscheen het prachtige album “BEAUTIFUL FRICTION”, met Dan K. Brown als bassist. Hij beroerde ook al in de periode 1983 tot 1994 de dikke snaren en is sinds 2008 weer vast bandlid van The Fixx. “BEAUTIFUL FRICTION” liet een band horen die nog steeds fris klinkt, die er nog steeds toe doet en dat leverde 11 kwalitatief hoogstaande liedjes op. Dat het weer 10 jaar heeft moeten duren, alvorens de opvolger van dat album in de winkels lag, is bijzonder. Maar het was het wachten meer dan waard. “EVERY FIVE SECONDS” is het elfde album van het quitet, is geproduceerd door Steven W. Taylor, heeft een speelduur van dik 44 minuten en geeft je tien nieuwe composities.

Het album gaat van start met het dreigende “A LIFE SURVIVED”, dat in het refrein het van The Fixx bekende en herkenbare geluid laat horen. Cy Curnin heeft nog steeds dat karakteristieke stemgeluid, het gitaarspel is fris en prominent, een fantastisch begin. “CLOSER” is korter, pakkend, gitaarwerk is erg goed en heeft een heerlijk ritme. Eén van de singles van het album is “TAKE WHAT YOU WANT”, een ongelofelijk lekker nummer. Rustig begin, pakkend refrein en vooral de opbouw is erg goed. Mooie koortjes, rustige delen, top nummer! Gitaar leidt “WAKE UP” in, de bas en drums komen erbij, dan de zang en richting het refrein wordt het steviger en boeiender. Dan zakt het tempo weer in, waarna hetzelfde patroon zich herhaalt. Een erg goed nummer!

“SUSPENDED IN MAKE BELIEVE” begint ook weer rustig, dit keer blijft het tempo laag. Mooie arrangementen en emotionele zang van Curnin zorgen weer voor genot. Drie nummers klokken boven de vijf minuten, bij “LONELY AS A LIGHTHOUSE” lukt dat net. Fade-in, heerlijk drumwerk, pakkende melodielijn, heerlijke gitaarriffs en opnieuw wordt duidelijk dat Curnin met zijn stem een geweldige stempel op de muziek van the Fixx drukt. Het langste nummer is met zes en een halve minuut “COLD”. Lekker drumwerk, de opbouw is boeiend en het nummer blijft zich gedurende gehele speelduur ontwikkelen. Met “SPELL” volgt een nummer met ingenieus drumspel en synth-pop invloeden. De “ooh-ooh-oohoo's” zorgen voor het oorwurmpje in dit nummer, goed gevonden! “WOMAN OF FLESH AND BLOOD” begint met subtiel gitaarwerk, mooie zangdelen waarna het zich als een prachtig midtempo popliedje ontwikkelt. Het kortste nummer is “NEVERENDING”, is meer akoestisch georiënteerd en is opnieuw pakkend met, opnieuw, een hoofdrol voor Curnin.

The Fixx heeft met dit album een fantastische aanvulling op hun repertoire uitgebracht. Het is elke seconde genieten en dit hoeft voor mij, om de titel van het laatste nummer te gebruiken, nooit te eindigen, “NEVERENDING”. Eén van de kandidaten voor het jaarlijstje van 2022, geen twijfel!

Ron Lammers is het creatieve brein achter The Foundation. De als audicien werkzame inwoner van Drenthe, was in het verleden eigenaar van platenlabels, in het progressieve rock landschap. Ergens in de jaren negentig kreeg hij het idee om een album te maken, natuurlijk progressieve rock, als groot liefhebber van deze muziekstijl. Het project stagneerde, maar werd een paar jaar geleden weer onder het stof vandaan gehaald en kreeg stukje bij beetje gestalte. Uiteindelijk resulteerde het in een reeks liedjes, die stuk voor stuk een persoonlijke verhaal, verdeeld over negen nummers. Op de Bandcamp pagina van The Foundation is over het thema het volgende te lezen: "Van De Buitenwereld Maar Ook Van Onze Ouders Wordt Van Ons Verwacht Dat We Ons Bewijzen En Steeds Meer Streven Naar Een Betere Positie In De Samenleving. Hetzij Financieel, Hetzij Qua Prestige. Daardoor Worden We Verblind Door De Realiteit En Verliezen We Uit Het Oog Wat Er Echt Toe Doet In Het Leven. Dit Kan Zelfs Tot Wanhoop Leiden. Doe Je Masker Af En Kies Voor De Liefde. Dit Kan Leiden Tot Een Bekering Tot Het Geloof. Daarom Ben Je Gevuld Met Liefde En positiviteit. Neem Je Verantwoordelijkheid En Beheer Je fouten En Kijk Positief Naar De Toekomst". Een album met een boodschap dus.

Lammers heeft de negen songs op een keyboard gecomponeerd en ze zijn door verschillende muzikanten onder handen genomen. De van Knight Area bekende zanger Mark Smit werd bereid gevonden de leadzang voor zijn rekening te nemen en hij heeft de teksten van Lammers eigen gemaakt. Grafisch ontwerper Douwe Fledderus is verantwoordelijk voor het werkelijk schitterend artwork, dat ervoor zorgt dat het product een lust voor oog én oor is.

Zoals gezegd staan er negen tracks op het album dat de titel "MASK (A Fairy Tale Of Real Life)" meekreeg. Ron Lammers heeft voor de posities van de muzikanten gebruikt gemaakt van zijn enorme netwerk en vond een reeks uiterst bekwame en tevens in het wereldje bekende instrumentalisten bereid om hun medewerking te verlenen. Als gitaristen zijn Rinie Huigen (Cliffhanger, Knight Area), Aad Bannink (Sentinel) en Jens van der Valk (Autumn) te horen, Gijs Koopman (Cliffhanger) bespeelt de basgitaar, de Taurus pedalen en toetsen. Violist Sjoerd Bearda, fluitste Judith van der Valk, drummer Jan Grijpstra (Autumn) en de toetsenisten Jan Munnik (Autumn) en Ron Lammers maken de line-up compleet.

Bijna 50 minuten typische Nederprog met een duidelijke link naar het oude Knight Area. Dit komt voornamelijk door de zang van Smit, die met zijn karakteristieke en tevens geweldige stem een duidelijke stempel op de muziek drukt. Die stem horen we niet in het openingsnummer, "BEFORE THE DAWN". Toetsen en prachtig gitaarspel dragen dit instrumentale nummer, dat de perfecte inleiding is, naar wat nog gaat komen. Gelach en gekrijs van een baby brengt ons naar "BIRTH", ook een instrumentale track met een pakkend ritme en een fijne gitaarsolo. Na acht minuten instrumentaal geweld, volgt "CLIMBING MOUNTAINS" waarin we voor het eerst kunnen genieten van Mark Smit, die de juiste emotie en power aan dit uptempo nummer toevoegd. Een fluitsolo is wat mij betreft de kers op de taart. Speciale aandacht voor de ritmesectie, die een heerlijke basis neerlegd. Dat is ook in "BLIND TO REALITY" het geval. Het tempo is wat lager, Smit zingt geweldig en af en toe op de toppen van zijn kunnen, de toetsentapijtjes zijn smaakvol en de gitaarsolo passend. "DESPAIR" is weer een instrumentaal nummer met een hoofdrol voor de gitaar en de toetsen. Fijne melodie, niet te lang waardoor ze de spanning vast weten te houden.

Met ruim twaalf minuten is "MASK" het magnum opus van het album. Een nummer met veel variatie, gedeelten met zang, veel instrumentale stukken waarin solo’s op gitaar en toetsen elkaar afwisselen. "RENEWAL" begint met rustig toetsenspel alvorens een heerlijk tempo je meeneemt in ruim vier minuten toegankelijke progressieve rock. Opnieuw een hoofdrol voor de toetsen en Mark Smit zingt hemels. "UNCONDITIONAL" is een nummer waarin Aad Bannink te horen is als gitarist. Zijn melodieuze solo trekt het nummer naar een erg hoog niveau, Smit doet de rest. Een geweldig mooie track met een prachtige melodielijn, emotioneel en beklemmend. Het slotakkoord is "FUTURE", een nummer met een positieve vibe en tekst. Opnieuw een prominente baspartij, die voorin de mix is gezet en de basis voor dit nummer is. Midtempo, heerlijke zang en enkele zeer fraaie solo’s zorgen voor een fantastisch einde van een fantastische plaat.

The Foundation is begonnen als een project, maar hoe gaaf zou het zijn om dit album integraal op een podium uitgevoerd zien worden. Ik sta dan vooraan en hoop eveneens dat dit niet een eenmalig project is. Daarvoor is dit veel te goed en vraagt het gewoon om een opvolger. Top, top, topalbum!

The Haunted Youth is de band van de 29-jarige uit Hasselt afkomstige Belg Joachim Liebens. The Haunted Youth (THY) maakt muziek die wat mij betreft overeenkomsten heeft met The War On Drugs, sferisch met een hoofdrol voor dromerige gitaarspel en passende toetsenwerk. De teksten van Liebens gaan over de zware vraagstukken van het leven, de strijd met hoe je het leven moet en kunt volhouden. Zware kost, maar de prachtige muziek geeft het geheel geen sombere en depressieve sfeer.

Dat deze vorm aanslaat, bleek wel uit de reactie van muziekliefhebbers en critici. Tot de release van het debuutalbum, "DAWN OF THE FREAK", bracht THY verschillende singles uit, die door de fans omarmd werden. Vorig jaar bracht de band zijn debuutsingle "TEEN REBEL" uit, waarna er nog een aantal voorproefjes voor het eerste, volwaardige album volgden. THY maakte niet alleen indruk met de singles, ook live stond het als een huis. De vraag was of het album net zo indrukwekkend zou zijn als de verwachtingen waren, die vraag kan met ja worden beantwoord. Het album bevat tien nummers, klokt 43 minuten plus en werd opgenomen in de Mellowcat studio in Hasselt België. Alle tracks werden gecomponeerd en geproduceerd door Joachim Liebens, waarmee hij het duidelijk zijn project heeft gemaakt.

Met het korte, instrumentale titelnummer komt het album langzaam en sferisch op gang. “TEEN REBEL”, waarin het zeer smaakvolle gitaarspel de rode draad in het nummer is, is uptempo en hoor je Liebens voor het eerst zingen. Een iets naar achteren gemixte stem, lijzig, maar wel pakkend. Een heerlijk nummer, dat terecht als één van de singles is uitgebracht. Het tempo is iets lager in “STRANGER”, het tempo pakkend en de gitaar zorgt opnieuw voor de prachtige melodielijn. Zang is ingetogen, wat passend bij het nummer is. “GONE” is met zeven minuten de langste track van “DAWN OF THE FREAK”. Een rustig intro, heerlijke toetsenspel en weer dat pakkende ritme, melodie die blijft hangen en weer die lijzige, dreigende stem, een prachtig nummer. Het gitaarspel, de gitaarsolo in het laatste deel maakt het geheel af, hiermee is “GONE” wat mij betreft één van de hoogtepunten van het album. “SHADOWS” is weer zo’n nummer van rond de vier minuten en Liebens laat ook bij deze track horen dat hij een meester is om binnen die tijd, een liedje te maken met een kop en een staart. Midtempo, pakkende lijzige zang, subtiel gitaarspel en een heerlijk ritme. De momenten dat het gitaarspel wat meer op de voorgrond gemixt is, zijn ongelofelijk goed geplaatst.

“BROKEN” begint met een pakkend uptempo ritme, de melodielijn is fantastisch, het rustige tussenstuk goed geplaatst, waarna je weer meegenomen wordt in het voort dreunende ritme. “I FEEL LIKE SHIT AND I WANNA DIE” heeft een zwarte titel, begint rustig met subtiel gitaarwerk. Ondanks de titel zit er wat mij betreft wel een positieve sfeer in dit nummer. Mooi toetsenspel leidt “HOUSE ARREST” in, dat een iets afwijkend ritme heeft, vocale arrangementen die niet veel te horen zijn op “DAWN OF THE FREAK”, waardoor het een soort ‘vreemde eend’ is, maar ook wel weer passend is. De melodielijn is mooi en het tempo neemt je mee op een muzikale reis van zo’n vier minuten. “COMING HOME” is een ander hoogtepunt van het album. Stuwend drumwerk waardoor het ritme enorm pakkend is, de bas zorgt voor een extra stuwing, het gitaarspel is briljant en je krijgt goede zin van dit nummer. “FIST IN MY POCKET” is het oprechte slotakkoord van het album. Gitaar is vrijwel de enige begeleiding in het nummer, Liebens laat zich van zijn meest kwetsbare kant horen, klein, af en toe iets luider, maar het veel gevoel gezongen.

The Haunted Youth heeft mij verrast, want als je een album beluisterd van een tot dan toe onbekende act, is het altijd afwachten wat je te horen krijgt. “DAWN OF THE FREAK” is een prachtig document van een muzikant die het niet altijd even makkelijk heeft (gehad?), maar dat op ongelofelijk knappe wijze weet om te zetten in prachtige, sfeervolle muziek. Een debuut om trots op te zijn!

Ruim een jaar na het verschijnen van “SANTANA IV” is er een opmerkelijke samenwerking tussen Santana en de Isley Brothers. Ronald Ilsey is als zanger op 2 nummers te horen van dat in april 2016 verschenen schijfje en dat zal de start zijn geweest tussen een samenwerking dat resulteert in een volledig album, getiteld “POWER OF PEACE”. De Isley Brothers werden midden jaren ’50 opgericht en bestaat tegenwoordig uit Ronald en Ernie Ilsey. Onder anderen Rudolph en de overleden O’Kelly en Vernon maakten deel uit van deze uit Cincinnati Ohio afkomstige muzikale broers. Carlos Santana en sinds de tweede helft van de jaren ’60 de kapitein van Santana en maakte talloze albums, waarop telkens weer zijn karakteristieke gitaargeluid geroemd werd, al was de kwaliteit van de songs en platen niet altijd constant. Op “POWER OF PEACE” staan 13 tracks, waaronder 1 nieuwe, geschreven en gezongen door de drummer én vrouw van Carlos Santana, Cindy Blackman. Tussen de rest van de songs staan bekende songs, zoals het van Stevie Wonder bekende “HIGHER GROUND”, “GOD BLESS THE CHILD” geschreven door Billie Holiday en Arthur Herzog Jr. en bekend in de uitvoering van Blood, Sweat & Tears, “I JUST WANT TO MAKE LOVE TO YOU”, “MERCY MERCY ME” van Marvin Gaye en het bekende “WHAT THE WORLD NEEDS NOW IS LOVE SWEET LOVE”. Het ruim 65 minuten durende album kent verschillende tempo’s en stijlen. De stem van Ronald Isley is prominent aanwezig en kan gaan irriteren, je moet ervan houden. Het gitaarspel van meester Carlos is weer een genot om naar te luisteren, maar hij kan niet voorkomen dat ik niet geheel enthousiast ben over “POWER OF PEACE”. Het is absoluut niet slecht, daarvoor is er veel te veel kwaliteit te horen, maar als het enige nieuwe nummer, “I REMEMBER” één van de toppers is, heb ik het gevoel dat er meer in had gezeten.

Als je een album van James Hunter beluisterd, lijkt het erop alsof het gemaakt is in de jaren ’50, begin ’60 en niet door een nu 57 jarige zanger/muzikant. Als Neil James Huntsman werd hij op 2 oktober 1962 geboren in het Engelse Colchester Essex en maakt hij regelrechte blue-eyed soul en “old—time” rhythm & blues. In 1996 verscheen zijn debuutalbum “BELIEVE WHAT I SAY”, daarvoor maakte hij muziek met de Howlin’ Wilf & The Veejays. De songs die deze band maakte, brengen je regelrecht terug naar de jaren ’50, lekkere swingende rock & roll en die lijn trok hij als solo artiest door. Ik leerde Hunter kennen in 2006 dankzij het aanstekelijke album “PEOPLE GOTTA TALK” en sindsdien is er niet veel veranderd, behalve dat hij nu als de James Hunter Six platen uitbrengt en concerten verzorgd. “NICK OF TIME” is het vierde album van de groep en ze noemen het zelf “no nonsence rhythm and blues” en dat klopt helemaal. Onder leiding van producer Bosco Mann nam het zestal 13 nieuwe songs op, met een aantal zeer interessante songs erbij. “WHO’S FOOLING WHO” is een werkelijk prachtige song met een subtiel blazers arrangement en een heerlijk loom ritme. “NEVER” heeft een bossanova-achtig ritme, waar je volgens mij goed op kunt dansen en dat geldt zeker voor het titelnummer, “NICK OF TIME”. Wat een goede song is dit! “BROTHER OR OTHER” begint met subtiele orgelbijdragen en behoort met zijn 3.21 bij 3 langste songs op dit schijfje. In “CAN’T HELP MYSELF” klinkt de stem van Hunter krachtig, met korte breekbare momentjes erin. De blazers in “HOW ‘BOUT NOW” zijn leidend en die zorgen ervoor dat ook deze song precies datgene gekregen heeft, waardoor het perfect tussen de anderen past. In bijna 36 en een halve minuut kun je genieten van muziek die 60 á 70 jaar geleden gemaakt had kunnen worden, “a trip down memory lane”.

The Killers brachten in 2004 het debuutalbum “HOT FUSS” uit en die sloeg in als een bom, qua verkoopcijfers en zeker ook wat betreft de kwaliteit van de songs. Opvolger “SAM’S TOWN uit 2006 continueerde het succes en het respect en waardering van critici, maar vanaf “DAY & AGE” uit 2008 veranderde dat langzaam. Op dat album staat hun misschien wel grootste hit “HUMAN” en de algemene mening was dat het allemaal net iets te veel poppy geworden was. “BATTLE BORN” uit 2012 met het, wat mij betreft, geweldige “RUNAWAYS” en “HERE WITH ME” en “WONDERFUL WONDERFUL” uit 2017 werden nog minder positief ontvangen, zonder dat het slechte albums zijn.

Met spanning werd dan ook uitgekeken naar album #6, “IMPLODING THE MIRAGE”, dat enkele keren werd uitgesteld en sinds begin september uitgebracht is. The Killers bestaan uit zanger, toetsenisten componist Brandon Flowers, bassist en gitarist Mark Stoermer en drummer Ronnie Vannucci Jr., alle drie al jarenlang lid van de uit Las Vegas afkomstige band. “IMPLODING THE MIRAGE” is dus het zesde studio-album van The Killers en in 42 minuten komen 10 tracks aan je voorbij die het beste van The Killers van de voorgaande 5 albums laat horen.

De opener laat meteen horen op wat voor een niveau dit album gemaakt is, “MY OWN SOUL’S WARNING” is het beste Killers nummer in 8 jaar tijd, heerlijke synthesizer, een ongelofelijke lekkere drive en een aanstekelijke melodie. “BLOWBACK” en “DYING BREED” zijn popliedjes die in je kop blijven zitten door een lekker melodie, “CAUTION” is ook weer een briljant nummer met daarin speciale aandacht voor ex Fleetwood Mac gitarist Lyndsey Buckingham, die de gitaar op zijn bekende wijze laat gieren en klinken. “LIGHTING FIELDS” is een duet met k.d. lang en deze kun je onderbrengen bij de softere tracks van dit album. “FIRE IN ROME” is een meer electro-achtig nummer, “RUNNING TOWARDS A PLACE” is een gedreven uptempo track met mooie zangpartijen, “MY GOD” is weer een duet, nu met de Amerikaanse singer-songwriter Weyes Blood en ook dit is weer een uptempo song die een aanstekelijke melodie heeft. “WHEN THE DREAMS RUN DRY” begint als het rustigste nummer van het album, maar na ruim anderhalve minuut gaat het tempo omhoog en is het een typische track van The Killers. Met het titelnummer wordt het album afgesloten en wat mij betreft drukte in de play knop weer meteen in.

Het is een album waar weer veel positiever op gereageerd wordt en dat onderschrijf ik. “IMPLODING THE MIRAGE” is een geweldig album geworden.

Minder dan een jaar na de release van “IMPLODING THE MIRAGE” brengt de uit Las Vegas USA afkomstige pop-rock band The Killers alweer een nieuw album uit, “PRESSURE MACHINE”. In mijn recensie van dat album eindigde ik met “het is een album waar weer veel positiever op gereageerd wordt en dat onderschrijf ik. “IMPLODING THE MIRAGE” is een geweldig album geworden”, en dus was ik erg nieuwsgierig of de band het niveau van dat album kon benaderen op het nieuwe schijfje.

The Killers maakten bij pers en publiek veel indruk met hun eerste albums “HOT FUSS” uit 2004 en “SAM’S TOWN” uit 2006, maar ze scoorden hun grootste hit met het van “DAY & AGE” afkomstige “HUMAN”. Daarna werd het wat minder qua kwaliteit en succes, maar ze bleven albums en singles uitbrengen.

Het dit jaar verschenen “DUSTLAND” was een duet met Bruce Springsteen en wat mij betreft een erg gave track. Door dit nummer werd mijn nieuwsgierigheid naar het nieuwe album vergroot en ik moet zeggen dat dat niet vergeefs is geweest. Lead gitarist Dave Keuning heeft, in tegenstelling tot het album van vorig jaar, weer actief meegewerkt aan dit plaatje en dat is een goede zet geweest. Voor de inspiratie van het album keerde Brandon Flowers terug naar Nephi Utah, waar hij van zijn 10e tot zijn 16e woonde. Het verhaal van “PRESSURE MACHINE” is verwerkt in 11 songs waarbij in gesproken intermezzo’s inwoners van Nephi aan het woord komen. Je moet hier wel even voor gaan zitten en het op in je in laten werken.

Het album gaat van start met een nummer dat tot een klassieker in het oeuvre van The Killers kan uitgroeien, “WEST HILLS”. Prachtige opbouw, spanning blijft gedurende het hele nummer en het gezongen “free” op meerdere momenten, is geweldig. “QUIET TOWN” is een meer recht-toe-recht-aan poprocker en door het gebruik van de mondharmonica krijgt dit nummer een typische Bruce Springsteen sfeertje. Deze legendarische Amerikaanse zanger komt in meerdere liedjes van The Killers terug, gebruik van tekst en opbouw van de nummers zijn daar de oorzaak van. “TERRIBLE THING” is een beklemmende ballad met ook hier weer het gebruik van de mondharmonica en de Springsteen feel. “CODY” is een midtempo pop song met een overstuurde en rauwe gitaarsolo in het tweede deel…heerlijk! Het tempo gaat weer omhoog met “SLEEPWALKER”, een popsong met een pakkend ritme.

In “RUNAWAY HORSES” krijgt zanger/toetsenist/componist Brandon Flowers vocale ondersteuning van de in Los Angeles woonachtige singer-songwriter Phoebe Bridges. Het is een rustig nummer met smaakvolle arrangementen. “IN THE CAR OUTSIDE” begint als een synthpop track, maar als Robbie Vannucci Jr. met zijn drums invalt is het een echte Killers track, melodieus, pakkend refrein en heerlijk ritme. Het tempo gaat iets naar beneden in “IN ANOTHER LIFE” dat ook weer zijn mooie momenten heeft, vooral in de bridge richting het refrein en de toetsen bijdragen. De laatste drie nummers klokken allemaal iets boven de 5 minuten en “DESPERATE THINGS”, de eerste van die 3, heeft ook weer een echt Bruce Springsteen feel, met name in de tekst in het begin van het nummer. Het begint rustig, subtiele drums en toetsen, een dreigend tussenstuk en dan met mooi gitaarspel gaat het nummer richting het einde, weergaloos mooi nummer. Het titelnummer is weer een mooi popliedje, prachtige arrangementen, viool solo, sferisch. Het laatste nummer van het ruim 51 minuten durende album is “THE GETTING BY” dat goed aansluit bij het voorgaande nummer. Ballad, mooie sferen en prachtig gezongen.

Bruce Springsteen is een naam die een aantal malen genoemd is in deze recensie en vooral het album “NEBRASKA” van Springsteen is een voorbeeld geweest, en dan vooral tekstueel. Brandon Flowers, de grote man van The Killers, vond dat het nieuwe album minder kitsch, meer eleganter en oprechte emotie moest bevatten. Samen met toetsenist Jonathan Rado heeft hij de nummers geschreven en ik kan niet anders concluderen dat ze daarin geslaagd zijn. Een geweldig album, heerlijke liedjes, goed gemusiceerd, topper in het toch al fantastische muziekjaar 2021.