Schitterend concert van Bruce Springsteen & The E Street Band. De drive, de energie, het enthousiasme en ongebreidelde spelplezier spat uit de boxen. The Boss is na drie studioplaten in jeugdige topvorm én heeft een groep ontzettend getalenteerde en gepassioneerde muzikanten rondom zich. Wat een belangrijk aspect is, is misschien wel het feit dat deze mannen ook gewoon écht goeie vrienden waren. Springfield hield van al zijn maten, en Clarence Clemmons in het bijzonder. In 2011 stierf The Big Man echter aan de gevolgen van een beroerte. Aan zijn maatje heeft Springsteen in zijn autobiografie nog enkele bijzonder ontroerende fragmenten gewijd. Dat zegt, dunkt mij, genoeg.

In 1975 had Springsteen slechts drie platen om uit te puren, maar wat voor platen. Met name Born to Run is één van die grote, onverwoestbare albums uit de jaren '70 gebleken. Deze live-plaat opent met de eerste twee nummers van die plaat, en daarbij valt vooral de ingetogen versie van Thunder Road op. Strategisch goed gekozen beginpunt, want zo krijg je het publiek wel stil, én meteen op je hand.

Daarna krijgen we twee fraaie nummers uit het debuut, waarna de intro van She's the One meteen weer de aandacht trekt. Born to Run is daarna een bijzonder krachtige klassieker (het levert één van die "Wat-heeft-die-Springsteen-toch-een-strot!-momenten op). The E Street Shuffle is ook niets minder dan heerlijk.

It's Hard to Be a Saint in the City is een wat kleiner liedje, maar daarom niet minder mooi. Het contrast met het machtige Backstreets is groot, wat ervoor zorgt dat die song inslaat als een bom. En dan zit plaat 1 er op.

Het lang uitgesponnen Kitty's Back weet vervolgens in deze live-versie 100 keer meer indruk te maken dan de studio-versie, en het epische Jungleland zorgt voor een zoveelste hoogtepunt tijdens die magnifieke concert. Daarna is de koek nog niet op, want ook Rosalita is een prachtig nummer, de medley bevat enkele geweldig begeesterde rock 'n roll-fragmenten en op het aandoenlijke For You horen we Springsteen op piano. Quarter to Three is een oude doo-wopklassieker van Gary U.S. Bonds waarmee Bruce en zijn band meer dan eens een concert afsloten. De passie en liefde voor de stiel druipen eraf, het oorverdovende applaus is oververdiend.

Dit concert was in 1975 het eerste van vier in Europa om het album Born to Run te promoten. De andere concerten gingen door in Stockholm, Amsterdam en... nogmaals de Hammersmith Odeon in Londen, omdat er zoveel vraag naar was onder de Britse fans. Na deze dikke twee uur aan succulent genot kan ik hen onmogelijk ongelijk geven.

5 sterren

Volledig eens met west, eigenlijk. Natuurlijk is dit erg goed, Bruce en The E Street Band heersen live wel vaker, en dan komt het op details als de setlist af. We moeten deze concerten tussen Darkness on the Edge of Town en The River plaatsen, twee topplaten van The Boss. Tot en met de negende song is dit fantastisch, met meteen een energiek openend trio van Darkness, gevolgd door twee nieuwe songs, die ondertussen veel harten hebben veroverd (die eerste toch zeker). Daarna volgt "ouder" werk, waarbij zeker de weergaloze versie van Jungleland, met een verscheurend mooie saxofoonsolo van Clarence "The Big Man" Clemmons, niet onvermeld mag blijven. Hij zorgt hier voor hét hoogtepunt, mijns inziens.

Daarna wordt het allemaal wat vrijblijvender, te beginnen met Jackson Browne en Tom Petty die op het podium worden uitgenodigd voor Stay. Vervolgens krijgen we een lange medley, een aantal rock & roll-covers. Een eerbetoon aan die artiesten natuurlijk, waar Bruce ook wel wat mosterd heeft gehaald - hij is niet het type dat zijn oude helden verloochent.

Allemaal best aardig, maar dan hoor ik persoonlijk liever een halfuurtje extra van zijn eigen songs. Natuurlijk is dat maar een klein smetje op de plaat, want ik kan me inbeelden dat dit, mocht je er live bij zijn geweest, een spetterend feest geweest moet zijn. De energie, klasse en kracht spat uit de speakers, in ieder geval - toch een handelsmerk van deze geweldige muzikanten.

4 sterren

Vandaag maar eens beluisterd, want ik zag dat ik hier 2,5 sterren aan heb gegeven. Laatst hoorde ik op de radio een ontzettend irritant nummer, en dat bleek 'Marry You' te zijn van Bruno Mars. Daarom vroeg ik me af, met dat ene nummer als steunpilaar (het zou niet mogen, ik weet het), hoe het in godsnaam mogelijk is dat ik zo'n hoge score heb toegekend. Na herbeluistering vandaag moet ik dan ook concluderen dat er een sterretje van af moet. 'Marry You' is immers niet het enige ondermaatse nummer, bijna elk nummer is zo flauw en clichématig dat ik er niet goed van wordt.

Bijna elk nummer zeg ik dus, want dat gaat bijvoorbeeld niet op voor 'The Lazy Song'. Het heeft nochtans hetzelfde euvel, zou je op het eerste gehoor zeggen. Maar het klinkt zomers, en om één of andere reden blijft dit nummer me wel bij, en weet het wel een halve glimlach op m'n gezicht te toveren.

Maar ach, die andere nummers.. 'Grenade', 'Just The Way You Are', popsongs die de bedoeling hebben te amuseren, maar mij enerveren ze alleen maar. 'Talking To The Moon' is dan ook nog eens zo'n ontzettend zeikerige ballad, en met 'Liquor Store Blues' (Ft. Damian Marley) wordt een poging gedaan reggae te maken; een poging die ze beter achterwege hadden gelaten wat mij betreft.

Op zich is de man niet eens een slechte zanger, hij heeft een goeie stem zelfs, maar het klinkt erg gemaakt en dertien-in-een-dozijns. Bovendien zijn de teksten erg zwak. De afsluiter, met B.o.B. en Cee Lo Green, is enigszins te doen, maar haalt het niveau helaas niet meer naar omhoog. Een plaat om snel te vergeten.

1,5 sterren

Aanvankelijk was ik enorm enthousiast, maar het tweede nummer op deze EP, 'NYC' weet me niet echt te bekoren. En op een EP van 20 minuten, bestaande uit drie nummers, telt dat natuurlijk wel in grotere mate mee dan op een plaat van 40 minuten, bestaande uit 10 nummers. 'Untrue' heb ik een keer of twee, drie beluisterd, viel me zeker niet tegen, maar ik sloeg er ook niet helemaal van achterover. Deze EP heb ik inmiddels toch al een keer of tien afgespeeld, en dat maakt dat ik er meer kan in komen, de sfeer wordt beter gesmaakt hier.

De aftrap wordt gegeven door het spannende titelnummer, dat toch wel broeit. De recente samenwerking met Four Tet en Thom Yorke laat z'n sporen na, en de vocals zijn uiterst charmant en lichtjes bedwelmend. De sound die wordt neergezet, heeft wel iets; het grijpt je bij je nekvel, en sleurt je mee de dansvloer op. Een dansvloer die zich in een donkere kelder bevindt, weliswaar, want Burial slaagt er toch in om het geheel een duister randje mee te geven. Het klinkt dreigend, zonder de intentie te hebben om dreigend te klinken. Het knisperende geluid op de achtergrond maakt deze song tenslotte helemaal af.

'NYC' is het langste nummer, en duurt toch ruim 7 en halve minuut. Misschien iets te lang? Het geluid verschilt lichtjes van dat van de opener, ik hoor hier net wat meer zweverigheid in terug, wat het op den duur wat langdradig maakt. Naar mijn mening dan, want anderen vinden 'NYC' dan weer de beste track. Zij kunnen best gelijk hebben, want ik heb niet zoveel luisterervaring in dit genre, maar goed, ik schrijf enkel neer wat ik erbij voel, meer kan ik ook niet doen. 'NYC' is geen slecht nummer hoor, dat wil ik niet gezegd hebben, maar het wordt na een tijdje gewoonweg een beetje saai. Erg jammer, want als je wat knipt in dit nummer, en je houdt ongeveer 5 minuten over, dan zat hier wel meer in.

Deze EP wordt afgesloten door 'Stolen Dog', mijns inziens toch wel het beste nummer. Waarom? Het heeft een soort van aanstekelijke drive, de vocals klinken ronduit boeiend en doen me altijd weer naar deze song teruggrijpen. Ik kan er intens van genieten, vooral als de lichten gedoofd zijn. De hele song heeft iets schrikwekkend, en ik weet niet of de haren op mijn armen overeind komen te staan daardoor, of door de schoonheid. Want dat dit nummer mooi is om naar te luisteren, dat weet ik inmiddels wel. Mysterie en catchiness, subtiel met elkaar verweven.

Ik weet niet of Burial een langspeler gaat uitbrengen, maar van mij mag het gerust. In de tussentijd 'Untrue' nog eens opleggen, misschien ga ik die ook wat meer waarderen. En deze zal de revue ook nog wel passeren.

3,5 sterren